NBA

[Perseus]

Ο Μιχαλακης ο καλυτερος ,αλλα ολοι ηταν καταπληκτικοι.

[Τσακαλι]

Karl Malone

Scottie Pippen - M.Jordan-D.Rodman

[Τσακαλι]

Larry Bird

Hakeem Olajuwon (25p/14r/8b) vs Patrick Ewing (33p/13r/6b)

[ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ]

Καταπληκτικό νήμα! Είμαι αυτός που ψήφισε μάτζικ για συναισθηματικούς, κυρίως, λόγους καθώς ανήκω στη γενιά που ανδρώθηκε με καρίμ, τo rivalry με τους σέλτικς, το back-to-back του 87/ 88 καθώς και με πατ ράιλι (θρησκεία!) μάτζικ, γουόρθι, σκοτ, έι σι γκριν και βάλτε να πάνε, πήγανε http://www.basketball-reference.com/teams/LAL/1988.html

ΥΓ: Πού είναι ο Ντόμινικ;

[Diego]

Larry για συναισθηματικος λογους απεναντι στη μεγαλη τριφυλλαρα.Υβρις πως υπαρχει ο Λεμπρον αντι του πληρεστερου 5ριου της τελευταιας 15ετιας, Τιμοθι.

Φετος βλεπω μεγαλα πραγματα απο Σαν Αντονιο, Οκλαντ(αν δεν καταρρευσουν στην 1η περιοδο) και ισως και Οκλαχομα στη Δυση και Σικαγο στην Ανατολη.
Τα καραβακια του Λος Αντζελες θα καταρρευσουν στην 1η στροφη των πλει οφφ,το Κλιβελαντ εχει εκπληκτικο δυαρι γκανερ αλλα οχι ποιντ γκαρντ για να παιζει μαζι του ο Λεπρος και το Μεμφις μεχρι 2ο γυρο πλει οφφ.
Αινιγματα το Νταλλας μετα τον Ροντο και η Ινδιανα.

[Τσακαλι]

[alekhine]

ψηφισα αυτον

θεωρω οτι μεσα στους 10 καλυτερους ever εχει θεση αυτος

και το next big thing ειναι αυτος

[Τσακαλι]

Ο Άρβιντας Σαμπόνις τα είχε όλα. Ταλέντο, άπιαστο μπασκετικό IQ, θέληση. Κέρδισε σχεδόν τα πάντα. Αποθεώθηκε. Και όμως... Αν ήταν υγιής και πήγαινε νωρίτερα στο ΝΒΑ το θαύμα θα ολοκληρωνόταν. Μια μεγάλη έκλαμψη είδαμε από τον “Σάμπας”.

Ο χρόνος που χάθηκε μπορεί να κερδηθεί αρκεί να τον αναζητήσεις. Αρκεί να απαντήσεις στην ερώτηση “τι θα γινόταν αν...”. Τότε, το συντελεσμένο παρόν και το “ακίνητο-αεικίνητο” παρελθόν χάνουν τον κρίκο που τα ενώνει. Η ευθεία γραμμή εκτρέπεται και η χρονική παρέκβαση οδηγεί σε ένα γνώριμο μέλλον. Γι' αυτό και απραγματοποίητο. Νοητικά όμως πραγματικό. Στο μπάσκετ τέτοια υπόθεση μας επιτρέπει ο Άρβιντας Σαμπόνις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει φίλος του μπάσκετ (και όχι μόνο) που να μην έχει αναρωτηθεί “τι θα γινόταν αν δεν είχε προβλήματα τραυματισμών;” ή “τι θα γινόταν αν πήγαινε νωρίτερα στο ΝΒΑ;” Ο “Σάμπας” είναι το μεγαλύτερο ανολοκλήρωτο θαύμα της φύσης.



Σαμπόνις, όπως Τζόρνταν

Ο Μπομπ Γουίτσιτ -ανέλαβε την αναμόρφωση των Μπλέιζερς το 1994- έχει δηλώσει ότι εάν πήγαινε στο Πόρτλαντ χωρίς προβλήματα θα είχε επίδραση στο άθλημα ανάλογη με αυτή του Μάικλ Τζόρνταν! Εντάξει, δεκτές οι ενστάσεις, όμως αυτός ο ισχυρισμός μπορεί να ειπωθεί γιατί το ταλέντο και τα προσόντα του Σαμπόνις τον δικαιολογούν. Οι πράξεις στο παρκέ καθιστούν δυνατό τον.... προκλητικό συλλογισμό. Προς επίρρωση αυτού η μαρτυρία του Μπιλ Γουόλτον. Η καταγραφή του πάει στην αρχή του “θαύματος Σαμπόνις”. Και όταν συλλαμβάνεις κάτι σπουδαίαο εν τη γενέσει του -ή τουλάχιστον στα πρώτα βήματα της εξέλιξης του- τότε αντιλαμβάνεσαι τη δυναμική και τη μελλοντική επίδραση που θα έχει. Τον παρακολούθησε να παίζει σε ηλικία 19 ετών και όπως αναφέρει “πρέπει να είχε διψήφιο αριθμό σε τέσσερις στατιστικές κατηγορίες στο ημίχρονο”. Επειδή στα ελληνικά δεν αποδίδεται καλά, διαβάστε το και στα αγγλικά: “Quadruple-double”. Να έχεις ξεπεράσει το τριπλ νταμπλ έτσι για πλάκα. Και πώς να μην το κάνει όταν, όπως σημειώνει ο Γουόλτον, “μπορούσε να κάνει τα πάντα. Διέθετε τις δεξιότητες των Μπερντ, Μάραβιτς. Την αθλητικότητα του Καρίμ (σ.σ Τζαμπάρ) και μπορούσε να σουτάρει από το τρίποντο. Μπορούσε να πασάρει, να τρέξει, να ντριμπλάρει”.



Το καταραμένο τρίπτυχο

Οι Μπλέιζερς, λοιπόν, είναι βέβαιο ότι θα ήθελαν τον Σαμπόνις από τότε που τον επέλεξαν στο ντραφτ. Επιλογή νούμερο 24 το 1986. Εδώ, όμως, η τρόικα του “Σάμπας” δεν επέτρεψε το πιθανό σάρωμα των μπασκετικών αγορών. Αναφέρομαι στο τρίπτυχο “Μεγάλο ύψος-Τραυματισμοί-Πολιτική”. Ο Σαμπόνις υπέφερε από την “κατάρα των ψηλών”. Σαν το αγκάθι που πληγώνει και αποδυναμώνει το άγριο θηρίο. Η ειρωνεία του αθλήματος. Συχνά, κορμιά που φτιάχτηκαν για να παίξουν μπάσκετ είναι ευαίσθητα και δεν αντέχουν την καταπόνηση σε πόδια, αστραγάλους και γόνατα. Όσο μεγαλύτερο είναι το σώμα, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα μια μικρή ανωμαλία να καταρρίψει μια καριέρα. Ο Λιθουανός δεν ήταν εξαίρεση. Δύο ρήξεις αχίλλειου και μια... συλλογή τραυματισμών σε αστραγάλους, γόνατα. Ο πρώτος συνέβη όταν ήταν 22 ετών. Τη χρονιά που επιλέχθηκε στο ντραφτ από τους Μπλέιζερς. Αναμφίβολα, τα χτυπήματα που δέχθηκε επιβράδυναν την πορεία του. Δεν την ανέκοψαν, απλά καθυστέρησαν την κατάκτηση του μεγαλείου.

Μολαταύτα, το μεγαλύτερο εμπόδιο ήταν πολιτική. Όταν έμαθε την είδηση για την επιλογή του στο ντραφτ, δεν ήταν σίγουρος για τη σημασία της. Το μόνο που ήξερε ήταν ότι το ΝΒΑ δεν αποτελούσε, τότε, εφικτή προοπτική λόγω του πολιτικού κλίματος στην ΕΣΣΔ.



Kάτι έγινε στους Ολυμπιακούς του '88

Οι Αμερικάνοι ένιωσαν για τα καλά τη δύναμη του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988. Τότε, οι ψηλοί των ΗΠΑ κατάλαβαν ότι όσο κι αν αντιστέκονταν, δεν υπήρχε περίπτωση να γλυτώσουν την υποταγή. Ανάμεσα σε αυτούς ο Ντέιβιντ Ρόμπινσον. Μετέπειτα σέντερ των Σαν Αντόνιο Σπερς και ένας εκ των κορυφαίων που έπαιξαν στο ΝΒΑ. Ο “Ναύαρχος” έπεσε πάνω σε τσουνάμι. Ο “Σάμπας” ήταν η αφορμή για να φτάσουμε στη δημιουργία της “Dream Team”. Ο ίδιος κατάλαβε τι έγινε τότε. Μάλιστα, μειδιώντας είχε δηλώσει “πιστεύω ότι κάτι έγινε”.

Η πρώτη ομάδα αξιόλογων εισαγόμενων παικτών στο ΝΒΑ περιλάμβανε και τον Σαμπόνις (Ντίβατς, Μαρτσουλιόνις, Βολκόφ, Πέτροβιτς οι υπόλοιποι). Βέβαια, δεν ακολούθησε αμέσως το πρώτο κύμα. Φημολογείται ότι σε αυτό έπαιξε ρόλο και ο Αλεξάντερ Γκομέλσκι. Λέγεται ότι είχε μεγάλη επιρροή πάνω στον Σαμπόνις και κατά κάποιο τρόπο τον απέτρεψε να πάει αμέσως στο ΝΒΑ. Ο “Σάμπας” πότε δεν επιβεβαίωσε κάτι τέτοιο. Ο ίδιος υποστήριζε ότι δεν θεωρούσε πως ήταν ικανός να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του αμερικάνικου πρωταθλήματος. Παρ' όλα αυτά, κανείς δεν τον είχε προσεγγίσει σοβαρά.



Σάμπας”, η απάντηση

Τελευταία επιβεβαίωση για τον Σαμπόνις τα λόγια του Τζορτζ Καρλ. Θήτευσε στον πάγκο της Ρεάλ Μαδρίτης την περίοδο 1989-1992. Για το μόνο που μετανιώνει είναι ότι δεν είχε την ευκαιρία να κοουτσάρει τον Σαμπόνις. Όταν τον ρώτησαν τι θα έκανε αν βρισκόταν πάλι στη θέση του προπονητή του συλλόγου, ποιον παίκτη θα επέλεγε, η απάντηση του ήταν εύκολη: “Σαμπόνις η απάντηση μου”. Την προτίμηση του την είχε εκφράσει και στους σκάουτερ που είχαν πάει εκείνη την περίοδο να δουν Κούκοτς, Σάμπονις. “Τους είπα ότι ο Κούκοτς είναι καλός. Είναι παίκτης επιπέδου ΝΒΑ. Εντούτοις, ο παίκτης για να κερδίσεις είναι ο Σαμπόνις”.

Το 1995 είχε έρθει η ώρα για το μεγάλο βήμα. Συναντήθηκε με τον Γουίτσιτ στη Μαδρίτη. Ήταν 30 χρόνων και πλέον γνώριζε ότι ή θα κάνει τώρα το ταξίδι στο ΝΒΑ ή δεν θα το κάνει ποτέ.



Τα πάντα

Η αγάπη των Μπλέιζερς για τον Σαμπόνις, όσο μεγάλη κι αν ήταν, δεν μπορούσε να μπει πάνω από τη νίκη. Πάνω από την επιτυχία της ομάδας. Έτσι, ο Γουίτσιτ, ρώτησε τον γιατρό της ομάδας Ρόμπερτ Κουκ να δει τις ακτινογραφίες του Λιθουανού. Αυτός τον ρώτησε εάν ο νέος παίκτης μπορούσε να παίξει. Η δυσπιστία του ήταν δικαιολογημένη, καθώς μετά την εξέταση των ακτινογραφιών ήταν σίγουρος για ένα πράγμα: Ο Σαμπόνις θα μπορούσε να εξασφαλίσει θέση πάρκινγκ στα Α.Μ.Ε.Α!

Ο Σαμπόνις είχε τα πάντα -δημιουργικότητα, φαντασία, έκφραση- εκτός από υγεία. Όταν τον ρωτούσαν πώς αισθάνεται, απαντούσε “δεν αλλάζει κάτι. Πονάω. Πάντα έτσι είναι”. Μάλιστα, όσοι έβλεπαν τις ακτινογραφίες του αναρωτιούνταν πώς μπορεί και τρέχει πάνω-κάτω στο γήπεδο. Αγωνιστικά, αυτό που τον διέκρινε ήταν η επιβολή και η συνέπεια. Αν γνώριζε ότι ήταν καλύτερος από τον αντίπαλο θα τον “σκότωνε”. Αν δεν ήταν, τότε θα τα έδινε όλα για τη νίκη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι μονομαχίες του με τον Σακίλ Ο' Νιλ έχουν μείνει αξέχαστες. Τέθηκαν 21 φορές αντιμέτωποι στην κανονική περίοδο, με τον “Σάμπας” να κερδίζει τις 11. Στην ποστ σίζον όμως, ο “Σακ” κυριάρχησε με 13-5.



Ο “Ντίζελ” εκείνη την περίοδο βρισκόταν στη ακμή της καριέρας του. Με ύψος 2.15μ., απίστευτη μυϊκή δύναμη, ταχύτητα, αλτικότητα, ήταν σχεδόν αδύνατο να τον περιορίσει κάποιος. Και όμως... Ο Σαμπόνις, κάποιες στιγμές, τα κατάφερε. Του άρεσε η πρόκληση και δεν έλεγε ποτέ όχι. Οι Μπλέιζερς έφτασαν κοντά σε τελικούς ΝΒΑ και γενικά μπήκαν στην ελίτ της λίγκας. Σε εφτά σεζόν στο ΝΒΑ είχε 12 πόντους και 7.3 ριμπάουντ μέσο όρο. Το τέλος γράφτηκε το 2005 με τη φανέλα της Ζαλγκίρις. Εκεί όπου ξεκίνησαν όλα.

Τελικά, στο ερώτημα “τι θα συνέβαινε αν...” ο ίδιος είχε πει πως “ό,τι έγινε, έγινε”. Δεν διαφωνώ, αλλά αναμειγνύοντας το λαμπρό παρελθόν, τα ατομικά προσόντα, το ταλέντο, τους τραυματισμούς, τη θέληση, την ευφυΐα, τότε η απάντηση είναι τα πάντα. Αν πήγαινε πιο νωρίς στο ΝΒΑ και αν δεν είχε τραυματισμούς τίποτε λιγότερο από τα πάντα θα ήταν ο απολογισμός του.


http://www.gazzetta.gr/stili/oi-prwtagw ... s-vidspics

[Τσακαλι]

O ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ




το παρακάτω άρθρο έχει δημοσιευτεί στο περιοδικό Τρίποντο στις 15 Ιουνίου 1993 (τεύχος 240) από τον δημοσιογράφο Φίλιππο Συρίγο.


Ήταν περίπου τέτοιες μέρες , το 1983 , στη Λιμόζ. Στο «Μπομπλάν» παίζονταν οι αγώνες του ενός από τους δύο ομίλους του Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος , με την Εθνική μας , την Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία , τη Γιουγκοσλαβία , και τη Σουηδία. Εκεί είδα για πρώτη φορά τον Ντράζεν.


Οι Γάλλοι δεν του είχαν επιφυλάξει καθόλου καλή υποδοχή. Κάθε φορά που έμπαινε για να παίξει τον σφύριζαν με μανία. Όταν έπιανε την μπάλα γινόταν πανδαιμόνιο από τις αποδοκιμασίες. Έφταιγαν οι αναμετρήσεις της τοπικής Λιμόζ με την τότε ομάδα του πιτσιρικά Πέτροβιτς , τη Σιμπένκα , για τα τελικά του Κόρατς. «Ποιος ξέρει τι θα τους έχει κάνει….» σκέφθηκα.
Αυτός όμως , αν και δεν ήταν στα 19, φαινόταν να τους γράφει στα παλιά του τα παπούτσια. Με τη γλώσσα έξω , έκανε ντρίμπλες, πάσες , μπασίματα, σουτ, «περιφρονώντας» και «ιερά τέρατα» σαν τον Κιτσάνοβιτς, τον Νταλίπαγκιτς, και τον Τσόσιτς που είχε δίπλα του. Ήταν φανερό πως αυτός ο πιτσιρικάς είχε κάτι ξεχωριστό μέσα του. Δεν εξηγείτο διαφορετικά όλη αυτή η σιγουριά και η αυτοπεποίθηση στην πρώτη μόλις εμφάνισή του με τα χρώματα της Γιουγκοσλαβίας. Και με τον κόσμο όλον , εναντίον του!
Ο αγώνας Ιταλίας – Γιουγκοσλαβίας ήταν μεγάλο ντέρμπι. Και επεφύλαξε τη μεγαλύτερη συμπλοκή που έχω παρακολουθήσει ποτέ στο μπάσκετ. Να δέρνονται αλύπητα για πολύ ώρα όλοι οι παίκτες , οι προπονητές, οι συνοδοί, μέχρι και οι δημοσιογράφοι. Ο Γκάμπα να ρίχνει μπουνιές αδιακρίτως, ο γερό-Ρουμπίνι να βρυχάται σαν λιοντάρι, ο Γκρμποβιτς να παίρνει ένα ψαλίδι για να φοβίσει τον Μενεγκίν, ο Κιτσάνοβιτς και ο Σλάβνιτς να καταφεύγουν πάνω στα τραπέζια των δημοσιογράφων για να σωθούν, αλλά εκεί να τους χτυπούν οι Ιταλοί συνάδελφοι με τα καπάκια από τις γραφομηχανές! Κόλαση…
Και ποιος τα προκάλεσε όλα αυτά; Μα , εκείνος ο πιτσιρικάς με το φουντωτό μαλλί και τη γλώσσα έξω , όταν συγκρούστηκε με τον Τζιλάρντι και στη συνέχεια λειτούργησε σαν εκπαιδευμένος προβοκάτορας.
«Παιδί να σου τύχει…» σκέφτηκα.
«Πραγματικός γιος της π…». Δεν μπορούσα όμως να το πώ στην τηλεόραση.
Έτσι τον αποκάλεσα «γιο του Διαβόλου».
Τους Γιουγκοσλάβους άλλωστε είναι η αλήθεια πως δεν τους πολυσυμπαθούσα τότε.
Μετά τη Λιμόζ, με τον Ντράζεν «συναντιόμαστε» κάθε χρόνο. Το 1984 στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες , όπου πάλι εναντίον της Ιταλίας έκανε τα δικά του. Το 1985 πρώτα στη Βουδαπέστη στον τελικό Τσιμπόνα – Ζαλγκίρις και μετά στους Πανευρωπαϊκούς της Γερμανίας. Το 1986 ήλθε στην Αθήνα όπου με την Τσιμπόνα ξανακέρδισε το Πρωταθλητριών κόντρα στη Ρεάλ και μετά για το Παγκόσμιο στην Ισπανία.
Άλλο κακό εκεί πέρα. Γιατί το όνομά του είχε αναμιχθεί (όπως και του αδελφού του Αλεξάνταρ) σε μια περίεργη ιστορία με κάποια νεαρή Γερμανίδα και ο κόσμος ήθελε να τον φάει. Ίσως γι αυτό η Γιουγκοσλαβία έχασε στον αξέχαστο εκείνο ημιτελικό από τους Σοβιετικούς, που ουσιαστικά έπαιζαν εντός έδρας.
Όταν το ’87 ήλθε στην Αθήνα πέρασε επίσης δύσκολες μέρες. Όχι μόνο γιατί η φήμηη που τον συνόδευε δεν ήταν καλή , αλλά και γιατί βρέθηκε δύο φορές στο δρόμο της Εθνικής μας και μετά τη δεύτερη ήττα στον ημιτελικό , έκανε (μαζί με τον αδελφό του) κάποιες δηλώσεις που αγρίεψαν τον κόσμο.
Το 1988 κέρδισε στη Σεούλ το αργυρό μετάλλιο της Ολυμπιάδας, και την άνοιξη του ’89 ήρθε στην Αθήνα να μαγέψει τον κόσμο σ’εκείνον τον αξέχαστο τελικό με την Καζέρτα, όπου σαν παίκτης της Ρεάλ πέτυχε 62 πόντους και πήρε το τρόπαιο.
Το καλοκαίρι εκείνου του χρόνου εκδικήθηκε δύο φορές την Εθνική μας για τις ήττες του ’87 και κέρδισε τ ους Πανευρωπαικούς στο Ζάγκρεμπ. Ήταν πολύ μεγάλος πια για να μείνει στην Ευρώπη. Πέρασε έτσι τον Ατλαντικό και πήγε στο Πόρτλαντ. Τον αναγνώριζα αλλά δεν τον συμπαθούσα. «Δε θα βρεθεί ρε μπαγάσα –σκεφτόμουν- κανένα αραπάκι να σου κόψει τη γλώσσα…».
Τα αραπάκια όμως κάθισαν προσοχή μπροστά του όταν το επόμενο καλοκαίρι κέρδισε τον Παγκόσμιο τίτλο. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα από την τηλεόραση , όπως και το 1991 στη Ρώμη για τελευταία φορά με τη μεγάλη Γιουγκοσλαβία. Τον ξαναείδα από κοντά πέρυσι στη Μούρθια , στο Προολυμπιακό , ως παίκτη της Κροατίας και δεν τον γνώρισα. Είχε κόψει κοντά τα μαλλιά και είχε βάλει τόση μυϊκή δύναμη στο κορμί του που φαινόταν σαν χτισμένος. «Ιδού τα αποτελέσματα του ΝΒΑ» είπα στους άλλους. Είχε αλλάξει όμως και το παιχνίδι του. Καλύτερη άμυνα, λιγότερη επίδειξη, περισσότερη ουσία, και σχεδόν ανύπαρκτη προκλητικότητα.
Ένας άλλος Ντράζεν. Σχεδόν τέλειος σε όλα. Τότε ήταν που ξέχασα τον «γιο του διαβόλου» και δέχθηκα τον «Μότσαρτ του μπάσκετ» .Στην Ολυμπιάδα της Βαρκελώνης τον θαύμασα λίγο λιγότερο από τα παιδιά της Dream Team. Ουσιαστικά όμως ήταν ήδη ένας από αυτούς. Και το απέδειξε φέτος με την εκπληκτική του χρονιά στο ΝΒΑ που είχε σαν αποτέλεσμα να συμπεριληφθεί στην 3η καλύτερη πεντάδα του πρωταθλήματος.
Έμαθα τον θάνατό του Τρίτη πρωί στο κρεβάτι, από το τηλεφώνημα μιας φίλης μου. «Λένε ότι σκοτώθηκε ο Πέτροβιτς. Είναι αλήθεια;» μου είπε. Ναι, τελικώς ήταν αλήθεια. Ο Ντράζεν που μισήσαμε, αλλά και θαυμάσαμε, έφυγε τόσο νωρίς.
Σε τροχαίο , όπως παλαιότερα ο Κόρατς και πρόσφατα ο Μαρτίν και ο Γκομπόροφ.
Μπορεί να μην τον πολυσυμπάθησα , αλλά ήταν πραγματικά μεγάλος. Μάλλον ο μεγαλύτερος που έβγαλε το ευρωπαϊκό μπάσκετ μετά τον Σαμπόνις.


http://3-ponto.blogspot.no/2010/07/draz ... atr-1.html

[Diego]

Μέχρι στιγμής γίνεται χαμός στη Δύση.