«Οδυσσεια» Κριστοφερ Νολαν

[ageparian]

Την είδαμε προχθές με τη γυναίκα μου στο σινεμά, αραγμένοι σ' ανακλινόμενες πολυθρόνες. Τόσο ο Νόλαν όσο και τα καθίσματα δεν απογοήτευσαν. Σκέτη απόλαψη.

[ΣΑΤΑΝΙΚΟΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ]

https://www.youtube.com/watch?v=livIbni7x7o

[pluton]

Μετά τους Αλβανούς και τους Τούρκους, τώρα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τους Βούλγαρους.

https://www.facebook.com/share/v/19TM1ww47R/

Σύμφωνα με ,,στοιχεία,, οι Βούλγαροι ισχυρίζονται ότι ο Αχιλλέας ήταν Βούλγαρος ήρωας που γεννήθηκε στην περιοχή της αζωφικής, οι δε Μυρμιδόνες ήταν καθαρόαιμοι Βούλγαροι.

Μάλιστα αν μπείτε στο λινγκ που έβαλα θα δείτε και άλλες σελίδες βουλγαρικής αυτογνωσίας.

Όλοι λοιπόν βλέπουν ότι κάνουμε εκπτώσεις και σπεύδουν να πάρουν ότι μπορεί ο καθένας.....

Εμείς πάντως δεν έχουμε πρόβλημα να βλέπουμε μαύρη ωραία Ελένη, μαύρο Αχιλλέα, πουστ@ τον Μέγα Αλέξανδρο .... Δεν βαριέσαι μεταπολίτευση έχουμε.

[Pavlos-Παυλος]

Νομίζω η Οδύσσεια του Νόλαν αλλά και η ίδια η Οδύσσεια του Ομήρου είναι ένα έργο που προσφέρεται, αν όχι επιβάλλεται, για πολλές αλληγορικές και συμβολικές ερμηνείες.

Σωστά τα γραφεις, αλλά με μια τεράστια διαφορά.
Στον Ομηρο ο Οδυσσεας ειναι ο πολυμήχανος, ο επαρμένος, ο εραστής, ο εγωιστής, ο συντροφικός και πάνω απ' όλα ο νοσταλγός.
Επίσης στο Επος τοποθετειται αυστηρά στην εποχή του.
Δηλαδή, το τεχνασμα του Δουρειου Ιππου, ήταν αυτό που τον ανέδειξε σε κορυφαίο πολέμαρχο στα μάτια του κόσμου της εποχής του.
Ηταν αυτός που τερμάτισε τον πόλεμο, κι έκαψε την Τροία.

Στο Νόλαν βλέπουμε τον πολεμιστή με το μετατραυματικό στρες, σαν να ήταν βετεράνος του Βιετνάμ.
Να έχει ενοχές που μπήκε και κατέστρεψε την Τροία.
Είναι δηλαδή προσαρμοσμένος στα Αμερικανικά-Δυτικά πρότυπα, του συγχρονου κόσμου.
Αυτό το δίνει καθαρά ο Νόλαν στην ταινία, αλλά αυτό δεν ειναι ο Ομηρικός Οδυσσεας.

Ενα λάθος μεγάλο που κανει ακόμα, είναι που βάζει τον Οδυσσέα να υποκλίνεται μπροστά στον Αγαμέμνωνα.
Αυτό δεν συνέβαινε στα χρόνια εκείνα.
Πάλι δηλαδή μας μεταφέρει τα συγχρονα Δυτικά πρότυπα, που όλοι πρέπει να υπακούν τυφλά τον Αρχηγό.
(Με εντολή Μητσοτακη, θα καταστρέψω το Ιράν, κλπ).

Αντιθέτως ο Νόλαν δινει ξεκάθαρα τον ορισμό της Φιλοξενίας, όπως τον εννοούσαν στην Αρχαιότητα.

Ξεχνάει όμως και πολλά πράγματα και τις συνάψεις που επέρχονται απ΄αυτά.
Π.χ. τον Αίολο και την απληστία των συντρόφων, που με τη σειρά της γεννά την Ελπίδα.

Στους θεούς περιορίζεται μόνο στην Αθηνά και απλώς αναφέρει τον Δία και τον Ποσειδώνα.
Απουσιάζει ο Ερμής στις σκηνές με την Κίρκη, ( που μας την παρουσιάζει σαν χωριάτισσα πλυστρα, χωρίς το ραβδί της).

Καμιά αναφορά στους Φαίακες που τον φιλοξενούν αψογα.
Οπως και στα περίφημα πλοια των Φαιάκων.

Αλλά όπως είπαμε είναι μια φανταστική ιστορία, που μπορείς να ανοίξεις, ή και να την ξεχειλώσεις, όπως επιθυμείς.
Οταν η παραγωγή ξοδεύει 250 εκ δολλάρια για την ταινία,
οι προκλητικές δηλώσεις, και το μοίρασμα των ρόλων, είναι κομμάτι της διαφημισης.
Οπως και η μαυρη Ελένη, ο μαυρος μνηστηρας και ο ασιατης συντροφος στις Σειρήνες.

Συμπερασματικά, η διαφορά της Οδύσσειας του Ομηρου μ΄ αυτήν του Νόλαν,
είναι πως ο Ομηρος διηγειται τις περιπέτειες του ήρωα, αυστηρώς μέσα στα χρονικά όρια και τα ήθη της εποχής του.
Ο Νόλαν μας βάζει τον ίδιο τον ήρωα, να μας λέει πως ζει στην εποχή του Χαλκού (!!!), (όπως την ονομάσαμε εμείς, σχεδόν τρεις χιλ. χρόνια μετά),
να κάνει τα ίδια πράγματα, αλλά με συμπεριφορές συγχρονες.
Αυτό που κανει ο Νόλαν στην αρχή της ταινίας με την Καλυψώ, θα μπορούσε άνετα να μεταφερθεί σ΄εναν καναπέ με ξαπλωμένο τον Οδυσσέα,
και την Καλυψώ σε ρόλο ψυχοθεραπευτριας.
Κι απ΄το παράθυρο να βλέπεις το Μπιγκ Μπεν ξερωγώ.

[Προέλλην]

το θεμα ειναι οτι ο κινηματογραφος πεθαινει και σε λιγο καιρο κανεις δεν θα πηγαινει
και οι ταινιες θα πηγαινουν κατευθειαν στις οθονες μας αφου τις πληρωσουμε πρωτα

οι περισσοτερες φυσικα ειναι για να περνα την ωρα καποιος στην τουαλετα

To πιθανότερο σε κάποια χρόνια να γράφεις σε ένα AI chat μιά περίληψη του δικού σου σεναρίου μερικές αράδες, και δεδομένης της εκπαίδευσής του στα γούστα σου, θα σου φτιάχνει ad hoc την ταινία που θέλεις, όπως την θέλεις.
Δεν νομίζω ότι τα επαγγέλματα σκηνοθέτης, ηθοποιός, σκηνογράφος, κλπ, έχουν ιδιαίτερο μέλλον. Σίγουρα θα υπάρχουν ακόμη σε κάποιο βαθμό, αλλά το πιθανότερο να απευθύνονται πλέον σε μία niche, περιορισμένη αγορά.