nemo έγραψε:δεν ειναι ετσι μπιζελι ..οταν προκειται για ιστορικους θρυλους διαφορων λαων θα ηθελα μια πιστη αναπαραγωγη
μην παιρνεις σαν παραδειγμα τον εαυτο σου που γνωριζεις τον ομηρο επειδη εισαι ελληνιδα
εαν προκειται για μια ινδιανικη 'η καποια αλλη ιστορια απο ασια και αφρικη θα ηθελες η ιστορια να την δεις οπως πραγματικα ειχε ειπωθει
Δε νομίζω ότι ο σκοπός της ταινίας είναι να μεταλαμπαδεύσει τον ελληνικό πολιτισμό. Αυτό είναι δουλειά του Υπουργείου Πολιτισμού να φτιάξει τίποτα μιουσίαμς, καμπάνιες, welcome to greece, τζατζίκι, σουβλάκι και τέτοια.
Ο κινηματογράφος είναι τέχνη, φίλε, και στην τέχνη ο δημιουργός δεν είναι υποχρεωμένος να είναι πιστός σε τίποτα. Μπορεί ένα ιστορικό γεγονός ή οτιδήποτε άλλο να αποτελέσει απλώς την πηγή έμπνευσής του. Από εκεί και πέρα, μπορεί να του αλλάξει τα πέταλα και να δημιουργήσει κάτι εντελώς διαφορετικό ή παραπλήσιο όπως αυτός το νιώθει.
Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις μορφές τέχνης. Και στη μουσική με διάφορες διασκευές, στη ζωγραφική και πάει λέγοντας. Ο Πικάσο δλδ που ζωγράφιζε τρίγωνα κεφάλια δε σε χαλάει; Τρίγωνα κεφάλια έχουν οι άνθρωποι; Όχι. Έτσι, όμως, θέλει και νιώθει να αποδώσει την πραγματικότητα ο καλλιτέχνης.
Ακόμα και εγώ και εσύ, που και οι δύο είμαστε Έλληνοι και ξέρουμε τα έπη του Ομήρου, θα τα δραματοποιούσαμε με τον ίδιο τρόπο; Όχι. Γιατί αλλιώς αγγίζει εσένα και αλλιώς εμένα το ίδιο πράγμα.
Εδώ ρε φίλε διαβάζεις ένα απλό βιβλίο και το βλέπεις να μεταφέρεται στην οθόνη και λες wtf? Άλλο βιβλίο διάβασα εγώ;
Αλλά να σου πω και κάτι; Εδώ τα ίδια τα σχολικά βιβλία δε φημίζονται για την ιστορική τους ακρίβεια. Η ταινία σε πείραξε που δεν είναι αυτός ο σκοπός της κιόλας;
Ξέρεις πόσες χοντράδες έχουν μέσα τα σχολικά βιβλία; Και δεν το λέω απαραίτητα με κακή έννοια. Αλλά ναι δεν μπορείς να είσαι με την κάθε ιστορική λεπτομέρεια γιατί αλλιώς θα έπρεπε να διδάσκονται τη λαρούς μπριτάνικα τα παιδιά.
Και τέλος, επειδή, κι εγώ διδάσκω ιστορία ... άσε δε θες να ξες κι εγώ τι κάνω
Πάντα δίνω έναν θεατράλε τόνο στο μάθημά μου (δε λέω ότι είμαι ιστορικά ανακριβής) αλλά θέλω να κάνω το μάθημα πιο ελκυστικό ειδικά στις ηλικίες που διδάσκω.
Πάντως καλού κακού εξηγούμαι (ειδικά στις μεγάλες τάξεις) ότι προσθέτω και δικές μου σάλτσες αν και τα ίδια τα παιδιά το καταλαβαίνουν (δεν είναι χαζά) ότι γίνεται στο πλαίσιο της δραματοποίησης όλο αυτό.
Οπότε κατά μία έννοια καταλαβαίνω την ματιά κάθε καλλιτέχνη, γιατί και η διδασκαλία είναι μια "μορφή τέχνης" κι εμείς οι δάσκαλοι καλούμαστε να αναλάβουμε και τέτοιους ρόλους.
Εγώ φίλε διαβάζω ιστορία και φτιάχνω ολόκληρα σενάρια στο μυαλό μου στο πώς μπορεί να έγιναν backstage. Στήνω ολόκληρους διαλόγους, μάχες, διπλωματίες, σκηνικά. Έγιναν; Όχι. Δικές μου σάλτσες είναι για να "ζωντανέψω" το μάθημά μου και να τραβήξω την προσοχή και του πιο βαριεστημένου μαθητή.
Τέσπα δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις τι λέω.





