Θέλω νὰ παραμιλάω, ἐσᾶς τί σᾶς νοιάζει;

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

12 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 5:29.
Ἐλέχθη:
Re: Καλὰ Χριστούγεννα σὲ ὅλους τοὺς πραγματικὰ ὀρθοδόξους.

ποτὲ δὲν εἶν' ἀργὰ νὰ σᾶς τὰ ψάλουμε,
κι' ὅμοια, χριστιανικῶς, νὰ σᾶς προσβάλουμε.

Τουτέστιν, Καλὰ Χριστούγεννα μὲν στοὺς Ὀρθοδόξους,
- κακά, στραβὰ κι' ἀνάποδα, μετὰ χολῆς δὲ κι' ὄξους
σ' ὅλους τοὺς ἄλλους παν-ἠλιθίους χριστιανούς!

Διδαχὲς ἀγγελικῆς Ἀγάπης ἐμφανοῦς
ἀλλ' οὐ πρὸς πάντα τὸν πλησίον:
τινὲς μακρὰν τῶν Ἠλυσίων,

δέον τιμωρημένοι νὰ στέκουν, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες
- τυχεροὶ πάντως ποὺ δὲν γνώρισαν καὶ τὶς ἀγχόνες
διὰ τὴν πλάνην των καὶ ἁμαρτίαν.

Ἰδού, διὰ τρίτην χιλιετίαν
πόσον εὐαγγελικῶς ὁδεύομεν οἱ Χριστιανοὶ.
Ἐκ δεξιῶν Κορυδαλλοὶ * κι' ἐξ εὐωνύμων Φασιανοί **.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~~~
Σημειώσεις:
(*) Ὁ Κορυδαλλὸς σημαίνει ὑψηλὲς προσδοκίες καὶ καλοτυχία. Ἀρρενωπότης.
(**) Ὁ Φασιανὸς συμβολίζει τὴν γυναίκα, τὸ ἄγνωστο. Θηλυκότης.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

15 Ίανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 8:02.
Re: Η ΣΑΤΙΡΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ;
Κλινοσοφιστὴς, αὐτὸ τὸ ἱερὸν τέρας ποὺ θέλει νὰ σοῦ στεριώσει ἕνα νῆμα
σὰν τὸ Γιοφύρι τῆς Ἅρτας, ἀχαΐρευτε Αἰνειὰν, ἔγραψε:

ἄν ἡ σάτιρά μας τελειώσει,
θεός τις μᾶς ἔχει προσημειώσει.

Ὡς πρὸς τὴν Σάτιρα, ξεφούσκωσεν ἡ ἀπορία σου;
Δὲν σκέφτεσαι, Αἰνειάν, νὰ ἡγηθεῖς κάποιου θίασου,

καὶ νὰ μᾶς δώσεις εὐκαιρίες, θεατρικῶς, νὰ δράσουμε·
τὸ "ΔουΝουΤοὺ", στὴν Λυρικὴ Σκηνή, ν' ἀνεβάσουμε;

Ὦ, δυστυχία μου!... Τὸν Ἀλέξη Τσίπρα νὰ μὴν παίξω,
τὸν Σαμαρᾶ κατάμουτρα μὴ φτύσω... - πῶς θ' ἀντέξω;

Στὴν Δεύτερη πράξη, μὲ τὴν Μέρκελ μου, στὸ κρεβάτι,
νὰ μὲ κηρύχνει: τῆς Εὐρώπης πρῶτον ἀναβάτη!

Στὴν Τρίτη πράξη, μὲ Ὑπὲρ-Μνημόνια νὰ σᾶς τρομάξω,
κι' ἔτσι, μὲς τὴν τέρψιν μου, κάτι ντέ!... κι' ἐγὼ ν' ἁρπάξω.

Στὸν Ἐπίλογον, ὁ Βενιζέλος κι' ἡ Παπαρῆγα
μαζὺ νὰ βγοῦν, νὰ τσοντάρουν ἀπὸ λίγα στὰ λίγα.

Ἄ, δῶστε καὶ εἰς τὸν πτωχὸν Κλινὸ νὰ φάει κάτι τί!
Ἕνα κεμπάπ!... - μόνον ὁ κιμάς, μὴν εἶν' ἀπὸ γατί!
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Κι' ἔλα κάτι νὰ σοῦ πῶ λίαν ἰδιαιτέρως:
σὰν σήμερα, βρὲ σύ, γεννήθηκε ὁ Μολιέρος!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Σχολιάστηκε στὴν Ποιητικὴ Γωνιὰ ἀπὸ τὸν ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΑΠΑΣ (ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ), πρὶν άπὸ 4 ὧρες
Όλα τα χτικιά, όλους τους τράγους
τους ανεβάζεις σε θέατρο, τους κάνεις μάγους
σκέψου καλύτερα, σκέψου σοφά και με βίτσια
δεν θα ταν ορθότερα, δε θα ταν ανδρίκεια
να τους ξεγυμνώναμε και μια βίτσα
να τους στέλναμε στην Αφρική
να κάνουν την Ορνέλα Μούτι
σε αρσενικό χιμπατζή με ορμές
και χωρίς μπαλαμούτι
να τους πηδά ολημερίς και ολονυχτίς
μέχρι να νιώσουνε τι θα πει
άλλος να γεννά το αυγό
κι άλλος να το καταβροχθίζει
και ότι εξουσία είναι του λαού
και όχι κληρονομιά που
του άφησαν οι γονείς του.
Έτσι μόνο έχουμε ελπίδα και έτσι ίσως κι ο Κλινό σου φάει κάτι.
Καλημέρα.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

17 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 7:35 am
Re: Η ΣΑΤΙΡΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ;
~~
Κλινοσοφιστὴς, - τί τέρας ποὺ εἶναι!
Δεύτερον δὲν ἔχουν αἱ Ἀθῆναι.
ἔγραψε:
ναί, μὲν ἡ σάτιρα δὲν ἔχει κἄν ὅρια,
κι' ἄν δὲ τὴν γράφουν ἆντρες, ποὺ μισοφόρια
δὲν φοροῦν, ἀλλ' ἔχουν τέτοια (τοῦ μυαλοῦ) βαρβάτα...
βγαίνουν ἔξω κύριοι, μὲ κοστοῦμι καὶ γραβάτα.

Ἐνδεχομένως, τὸ παρὸν νῆμα
θά 'χει, λίαν συντόμως, ἄδοξον τέλος!
Χωρὶς τὸν Κλινό, θά 'ταν στὸ μνῆμα.
Ἀλλ' ὄχι κι' ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος,

ὅστις θὰ παπαρορητορεύει,
θὰ χοντραίνει, μὴν πῶ καὶ... θὰ Παγκαλώνει,
τὴ μαμάκα του θὰ παζαρεύει,
καὶ Νόμους, στὰ μέτρα του, θὰ ξεχειλώνει...

- μήπως γίνει κι' αὐτὸς Πρωθυπουργός!
- Φέρ' τον, θεούλη μου σοφὲ, στὰ σύγκαλά του!...
Ἄκου κι' ἐμένα, πού 'μαι στιχουργός:
μὴ μᾶς παίζει πιὰ ρόλο Πόντιου Πιλάτου.

Παναγιά μου, κάν' τον ν' ἀποσυρθεῖ...
Ἀλλὰ... σιγὰ τώρα, μὴν ἀκούσουν τ' Ἅγια
..κι' ἐμένα! Μᾶς λένε : "Σοφία Ὀρθή".
Κι' εὐαγγελίζουνε δεόντως τὴ χλεμπάγια.
====
Κάποιοι τὸ ψηφίζουν ἀκόμα;
Παρηγοριὰ ψυχῆς σὲ κῶμα!
- Τὸ Πασὸκ, εἴπατε, θὰ μᾶς σώσει;
Αὐτὸ ποὺ, βαθειὰ, μᾶς τὸν ἔχωσε
κι' ἡ κωλάρα μας ἔχει στουμπώσει;
- Νέαν ἑλληνοκτονία στελέχωσε!

- Δὲν τὸ πιστεύω!... - ποῦ 'ντηνε, καλέ;
- Ποιὸς θέλει, πρὶν πεθάνει, νὰ σωθεῖ;
Ὦ, δοξασμένε μας, τρανὲ Φαλλέ!
Αὐτὸ θὰ πεῖ: νά 'χουμε γαμηθεῖ!
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

29 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 5:11.
Re: Οἱ ἐπικίνδυνες νέες ἰδέες τοῦ ΣΥΡΙΖΑ.
ahmadinejad power: Ουσιαστικά έγινε Σαμαράς.
~~
Σὸκ μὲ τὸ δημόσιον χρέος·
ταφὴ γουιδάουτ ἱερέως.
Λές, μωρέ, νά 'γιν' Ἄλεξ Σαμαράς,
ὁ Ἀντουὰν λὲ Τσιπράς;
Σέρνετ' ἰὸς ἰλαρᾶς
(κ' ΙΚΑ, φτού!... δὲν ἔχει ὁ φουκαράς)
στὴν πολιτικὴ σκηνὴ τῆς χώρας.
Πάει καὶ τὸ ἐπίδομα νεκροφόρας.
Ὅλους θὰ μᾶς σέρνουν πεθαμένους
- ὑποταγμένους καὶ...Ἀγανακτισμένους -
στὶς Ἐφορίες γιὰ νὰ ἐξοφλήσουμε:
τὸ ποὺ τολμήσαμε καὶ ζήσαμε.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

6 'Ιανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 7:17.

Re: Η ΣΑΤΙΡΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ;

Κανονικὰ, ἐφέτος μπαίνω στὰ 70 μου.
Θὰ εἶχα πεθάνει ἀκριβῶς στὰ 5 μου,
ἄν δὲν εἶχα κυριολεκτικὰ ἀνακαλύψει τὴν Σάτιρα. (Τὸ Θέατρο). (Τὴν Λογοτεχνία).
Μὴ σώσει καὶ πεθάνει ποτὲ ἡ ἐν λόγῳ Κυρία.
Λίγο πνευματικὸ δηλητήριο συντηρεῖ τὰ ὡραιότερα τῆς ζωῆς ποὺ καταστρέφονται.
Πεθαίνοντας θὰ τῆς πῶ:
- Ἄν κοτᾶς, μωρὴ σκρόφα, ἔλα μαζύ μου νὰ σὲ κλινοσοφήσω στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα.
Ἀλλὰ χαζὴ δὲν εἶναι αὐτή, ἡ Ἀθάνατη θεὰ τῶν θεῶν καὶ θεαινῶν.
------------------------
10 Ἰανουαρίου 2014, καὶ ὥρα 8:23.
Re: Η ΣΑΤΙΡΑ ΕΧΕΙ ΟΡΙΑ;

Χθές, πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό μου αὐτὴ ἡ σκέψη:
ὁποιαδήποτε σάτιρα πρέπει νὰ γίνεται δημοσίως, προφορικῶς, θεατρικῶς ἤ γραπτῶς (Σουρῆς, Κλινὸ καὶ Σία).
Ποτὲ πρόσωπο μὲ πρόσωπο, ὅταν διακωμωδεῖται τὸ β΄ πρόσωπο ἀπὸ τὸ πρῶτο: τότε ἔχουμε βρισιά, στρίμωγμα, προσβολή.
Γιὰ νὰ γίνω σαφέστερος, κάποιος μὲ λέει:
- Κωλόγερο
ἐνόσω εἴμαστε μόνοι μας,
ἐνῶ ἕνας ἆλλος μὲ λέει:
- Κωλόγερο
μπροστὰ σὲ πολλούς. Αὐτὸ, μοῦ δίνει πάσα νὰ τοῦ ἀπαντήσω ἀναλόγως καὶ νὰ πλέξουμε, ἴσως, ἕνα σκετσάκι γεμάτο σπιρτάδα μυαλοῦ κι' αὐθάδεια.
Τὸ πρῶτο προκαλεῖ θυμό,
ἐξὸν κι' ἄν ἀρχίσουν τὰ δύο πρόσωπα νὰ πειράζουν ἐναλλὰξ τὸ ἕνα τ' ἆλλο
ἀλλά: χωρὶς θεατές, τὸ πρᾶγμα δὲν λέει τίποτα,
δὲν εἶναι σάτιρα,
ἆντε νὰ εἶναι φλὲρτ κεκαλυμμένο, - ποὺ δὲν τὸ βλέπω, ἄν δὲν καταλήξει σὲ πιάσιμο κώλου.
* Μεταφορὰ καὶ στὸ: Χρόνια πολλὰ ΚΛΙΝΟ (κι' ἐσὺ Γεώργιε Σουρῆ).

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Τὸ πρῶτο σχετικὰ μεγάλο μου διήγημα, στὴν "Διάπλασι τῶν Παίδων",
ὡς Μικρὸς Λογοτέχνης, τρεῖς ἡμέρες πρὶν πεθάνει ὁ πατέρας μου,
γραμμένο τὴν στιγμὴ ποὺ προέβλεπα ἐπακριβῶς τὸν θάνατό του.
Τὸ σχέδιο, σινικὴ μελάνη, εἶναι τῆς συμμαθήτριάς μου τότε, στὰ Γαλλι-
κά, Ἑλένης Στριγγάρη.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

13 Ἰουνίου 2010, καὶ ὥρα 12:35.
Sophie, de Michel Vaucaire. Cora Vaucaire chante.
* * *
===== https://www.youtube.com/watch?v=rgV3pYT ... hbk0h00410

Lorsque Sophie dansait / tout le bal s' arrêtait / séduit, émerveillé, / pour mieux la regarder / tourbilloner, légère...
Lorsque Sophie chantait / tout le bal se taisait, / car sa voix, tout d' un coup, / semblait dire un secret / à chacun d' entre nous!
Un peu plus qu' une soeur, / beaucoup plus qu' une amie, / elle avait tous les coeurs, / car bien mieux que jolie / elle avait du mystère...
Lorsque Sophie rêvait / le bal s' illuminait / et nous aurions suivi / jusqu' au bout de la nuit / Sophie et ses folies!
Quand elle est arrivée ici / un beau jour dans ce coin désert, / nous avons aussitôt compris / que le Printemps succédait à l' Hiver...
Lorsque Sophie aima / tout le monde trembla / et ne put s' empêcher / de haïr l' étranger / qui allait nous la prendre...
Lorsque Sophie pleura / la colère gronda, / on voulut la venger, / courir la consoler / et surtout la garder...
Mais on savait très bien / qu' on n' y pouvait plus rien / car même dans ses pleurs / son coeur était ailleurs, / trop loin pour nous entendre...
Lorsque Sophie partit / nous n' avons plus rien dit / car chacun comprenait / que nos vingt ans venaient / de partir à jamais!
Musique: Charles Dumont.
* * *
Κλινοσοφιστεῖες.
Γράφει ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
Ὁ ἄγνωστος, ποὺ μᾶς κλέβει τὴν Sophie.

------------------------------------" ...καὶ ξάπλωσα γυμνούλης μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ. Ὁπότε θυμήθηκα:

Ὅμως, χθὲς βράδυ, τὸ χέρι ἔτρεξε μὲ ἀγωνία στὴν καρδιά. Τοῦ πέρασε ἀπὸ τὸν νοῦ πὼς μποροῦσε νὰ κλείσει τὴν ἔξοδο μὲ μιὰ μόνο παλάμη... Μὴ φύγουν οἱ παληὲς ἀγάπες. Ἀλλὰ ἀέρας δὲν ὑπῆρχε κἄν πιὰ ἐκεῖ μέσα! Πῶς θὰ γινόταν κάτι, κάποιος νὰ φωλιὰζει ἐκεῖ; Ἤδη ἡ καρδιὰ δὲν χτυποῦσε. Τὸ χέρι παραιτήθηκε ἤ ἁπλώθηκε στὸν ὁρίζοντα ἑνὸς καλὰ κλεισμένου δωματίου νὰ μὴν ἀκούγεται ἀπ' ἔξω τίποτα, νὰ μὴν μπαίνει μέσα ἄλλη θλίψη! Ἕνα τσιγάρο ἄχνιζε ἀπελπισία. Βοήθεια!

Ἡ Σοφὶ ἦρθε κάποτε στὸν χορὸ φέρνοντας τὰ εἴκοσί της χρόνια γιὰ νὰ μᾶς μαγέψει μὲ χάρη. Ἕνα ἀερικὸ ἦταν, ποὺ πέρασε κι' ἄφησε μιὰ νότα μουσικὴ γεμάτη πόνο ἐκεῖ ποὺ νόμιζες πὼς ἦταν χάδι. Ὀνειροπολοῦσες ἐσύ, χόρευε ἐκείνη στοὺς παλμούς σου, μπροστὰ σὲ κάτι μάτια ἔκθαμβα, νά, τόσα μεγάλα καὶ λαμπερὰ - τὰ δικά σου!
Αὐτὰ ποὺ τώρα κλείνουν σὰν ὀμπρέλλες ποὺ ἀρνοῦνται νὰ σοῦ προστατέψουν τὰ μάγουλα ἀπὸ τὴν βροχὴ. Τὰ μάτια κλείνουν γιὰ νὰ μὴ δοῦν τὴν ἀπουσία, τὰ δάκρυα σὲ λούκια χαλασμένα λαμπρύνουν ρυτίδες. Ξαναπιάνεις τὴν καρδιὰ σφιχτά, μὲ τὰ δυό σου χέρια. Γιατί ἔφυγαν οἱ ἀγάπες; Ποῦ πᾶνε οἱ ἀγάπες ὅταν χαθοῦν; Γιατί αὐτὰ τὰ σωθικὰ τὶς γυρεύουν πίσω πάλι;
Δὲν θέλεις ἆλλες ἀγάπες, θέλεις ἐκεῖνες, τὶς ἴδιες, ποὺ τὶς ἔμαθες, ποὺ τὶς ἀδίκησες δίνοντάς τους περισσότερη ἀγάπη. Ἔπρεπε νὰ ξέρεις τὰ μέτρα τους, νὰ τοὺς φορέσεις χάδια καὶ φιλιὰ ἀσορτὶ μὲ τὴν προσφορά τους, μὲ τὶς δυνατότητάς τους νὰ σ' ἀγαπήσουν. Μά, σ' ἀγαποῦσαν τρελλὰ! Ἔ, λοιπόν, ποῦ εἶχες τὴ δική σου λογική; Μέτρον ἄριστον, λές, ἀλλὰ μέτρον ξεπερνᾶς πρῶτος ἐσὺ ἀσυλλόγιστα καὶ ἀφειδῶς. Κλαῖγε. Μὲ τὸ κλάμα ἔρχονται εἰκόνες, φαντάσματα. Κάτι εἶναι κι' αὐτό.
Ψᾶξε νὰ βρεῖς τὴν Σοφὶ ποὖχες καιρὸ νὰ τὴν ἀκούσεις. Ἡ Σοφὶ ἀγάπησε ἆλλον. Κι' ἐδῶ νὰ τὴν φέρεις, ἡ καρδιὰ της θἆναι πολὺ μακρυά, ἀλλοῦ, σὲ ἆλλον. Θὰ φέρεις τ' αὐτιά της, νὰ σ' ἀκούει ποὺ θὰ λὲς λόγια - ἀλλὰ καλλίτερα νὰ τὰ γράψεις. Δὲν θ' ἀκούει κἄν τοὺς χτύπους τῆς πληγῆς σου - ἀλλὰ αὐτοὺς δὲν μπορεῖς νὰ τοὺς γράψεις.
Ἄκου τους μόνος σου. Ὅσο ζεῖς. Εἶναι μιὰ συναυλία δική σου, στὸ ὡδεῖο τοῦ στήθους σου, μὲ τὴν φωνὴ ποὺ ξεπερνᾶ τῆς Γαλλίδας τραγουδίστριας π' ἀγαπᾶς, μὲ τὴν φωνὴ τῆς βοήθειας ποὺ ζητᾶς, νὰ ζήσεις ἀκόμη, ὥς τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιες οἱ ἀγάπες σου, ἄν τὶς καλέσεις, νομίζεις, ποιητικά, θἄρθουν, ὅλες μαζὺ νὰ σοῦ κλείσουν ἁπαλὰ-ἁπαλὰ τὰ μάτια. Γιὰ πᾶντα.

Τὴν Σοφὶ σοῦ τὴν ἔκλεψε ὁ Χρόνος. Σοῦ ἔφερε τὸν Χειμώνα κι' ἔδωσε τὴν Ἄνοιξη ἀλλοῦ. Ἡ Ἄνοιξη εἶναι ἀλλοῦ. Δὲν θὰ σοῦ ἔρθει ἐσένα ποτὲ ξανά.
Εἶναι ὡραῖος καὶ ὁ χειμώνας, ὁ μοναδικός κι’ ἀνεπανάληπτος, ὁ δικὸς σου. Μπορεῖς νὰ χουχουλιάζεις πᾶντα γυμνούλης, μὲ τὸ χέρι ἐκεῖ, τὰ μάτια στὸ ἄπειρο, τὸ φιλὶ στὸ μετέωρο, τὸ καρδιοχτύπι μὲ τὴν ἀπρόσμενη - καλά, τὸ πιστεύεις; - λήξη , τὰ δάκρυα ὕστατο χειροκρότημα, μὲ τὴν αὐλαία φωτεινά, σὰν τοῦ Οἰδίποδα, γιατί κι' ἐσὺ στ' ἀλήθεια πόνεσες, ἤσουν ἀθῶος ὅποιον κι' ἄν σκότωσες, εἶσαι ἅγιος γιατὶ σὲ πρόδωσαν καὶ εἶπες πὼς, γιὰ τὴν Ἀγάπη, ἀξίζει κανεὶς νὰ πεθάνει περήφανος. Στὸν Σταυρό.
Ἡ Σοφὶ εἶναι πᾶντα ἐδῶ. Ἕνας στρόβιλος. Χορεύει καὶ θαμπώνει - ἄλλους, ὄχι ἐσένα.
Ἡ πράξη τετέλεσται, μὲ πολλὲς σκηνὲς μονολόγου, μὲ ψευδαίσθηση δράσεως. Ὅ,τι πιὸ συνηθισμένο κι' ὅ,τι πιὸ ἁπανταχοῦ παρὸν. Τὸ κενό.
.........................................................................................μὲ χοὲς στοὺς νεκροὺς ἔρωτες".

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

27 Δεκεμβρίου 2011, 2:00.
Κνημοσοφιστεῖες
... ἐν Κλινοσοφιστείαις
* * *
Γράφει .... ὁ Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

. Τὸ τῶν γονάτων μου ἐγκώμιον.
...... καὶ εἶδα τὸν Ἑρμῆ καὶ μοὖρθε νὰ τὸν σφάξω.
~~~~
Μὴ μ' ἀναγκάζετε τώρα νὰ σᾶς πῶ, πὼς καὶ τὰ γόνατά μου εἶναι ὑπέροχα! Θὰ φανεῖ αὐταρέσκεια καὶ δὲν χρειάζεται - ἔχω τὸ γνῶθι ἐμαυτὸν. Εἴτε ὄρθιος, σὲ στάση προσοχῆς, μὲ ὅποιον φωτισμό, δωματίου ἤ ὑπαίθρου, εἴτε σὲ στάση ἀναπαύσεως, ἀκόμη καὶ σὲ διάσταση τῶν ποδῶν, δυὸ ἀστεράκια λάμπουνε, στὸ μέσον, ἀπὸ τὶς πατουσίτσες μου ὥς τὶς κλειδώσεις μου: τὰ γόνατά μου. Γι' αὐτὸ καὶ ποτέ μου δὲν γονατίζω, οὔτε γιὰ προσευχή, οὔτε κἄν γιὰ νὰ ζητήσω ἄς ποῦμε τὸ χέρι τῆς ὡραίας Ἑλένης τοῦ Μενελάου - προτιμῶ νὰ τὴν πάρει ὁ Πάρις, ὁ ἄχαρις, ἀλλὰ δὲν γονατίζω!
Ἄχ! Ὅταν κάθομαι - γυμνός, αὐτὸ ἐξυπακούεται - σταυροπόδι, ἀπ' ὅπου καὶ νὰ τὰ δῶ, ἀφ' ὑψηλοῦ ἤ στὸν καθρέφτη, τὸ πρῶτο πρᾶγμα, ποὺ σκέφτομαι, καί, ἐν μέρει ἀπορῶ, εἶναι πῶς ἡ Ἀνωτάτη Σχολὴ Καλῶν Τεχνῶν, ἡ ἐν Ἀθήναις ἤ ἡ ἐν Παρισίοις, δὲν τὰ ζωγράφισε, μὲ λίγην προέκταση πρὸς τὶς γάμπες καὶ ὁλίγην προέκταση πρὸς τὰ μπούτια (γιὰ τὰ ὁποῖα ἐπιφυλάσσομαι νὰ γράψω Ὕμνον ὀρφικοῦ χαρακτῆρος ἄν ὄχι Πινδαρικοῦ) καὶ νὰ τὰ κάμει ἔμβλημά της καὶ σφραγίδα γιὰ τὰ διπλώματα ἀριστούχων.
Ἀλλά, καθεὶς ὅπως στρώνει κλινήρεται. Ἕνας κλινοχαρὴς ποτὲ δὲν τρέχει ξωπίσω ἀπὸ τὶς ἐφήμερες καὶ μάταιες δόξες τῶν ἄλλων. Ἀρκεῖται στὶς δικές του.
Ἄ, ναί, ἐδῶ θυμήθηκα πὼς κάποτε, μιὰ φορὰ κι' ἕναν καιρό, πάνω στὸ κρεβάτι γονάτιζα, ἔχοντας, μποστά μου, πᾶντα κάποια σπηλιὰ σκοτεινὴ καὶ μ' ἕναν ξαναμμένο φακὸ - ποὺ ὅμως δὲν φώτιζε, στὰ τυφλὰ πήγαινε... - εἰσχωροῦσα, ὄχι ὅλος, ὁ φακὸς μόνον. Κι' αὐτὸ ἀκόμη μοῦ ἀρκοῦσε. Ποτὲ δὲν ζήτησα κάτι πιὸ πολύ.
Σ' αὐτὰ τὰ ὑπέροχα γόνατα ἔχουν καθήσει τ’ ἀνηψάκια μου, τὰ παιδάκια μου..., κι' ἔχουν ἀκούσει παραμύθια, ὄχι ἀπὸ τὸ μυαλό μου βγαλμένα μὰ ἀπὸ τὴ μούρλια μου! Τέτοια καὶ τόση παλαβομάρα, ὅλον τὸν κόσμο νὰ ψάξεις, μόνον ἄν καθήσεις στὰ γόνατά μου θὰ τὴν βρεῖς.
Καί, τολμῶ νὰ πῶ: πάνω σ' αὐτὰ τὰ γόνατα, πῆραν ὅλοι τους χαρά, φαντασία καὶ λεύτερο νοῦ, ἐφάμιλλα μητρικοῦ γάλακτος.
Καὶ νὰ σκεφτεῖς ὅτι σπανίως συζητῶ μὲ τὰ γόνατά μου. Οὔτε κἄν ἕνα ποίημα δὲν γράφω στὰ γόνατα. Θἄλεγα: ὅτι δὲν τἄχω ποτέ μου προσέξει ἀλλά, ὅταν βλέπω κάτι ἆλλα γόνατα, κάποιες ἆλλες γάμπες, ἀστραγάλους, δάχτυλα, οὔουου!... ἀμάν, Παναγία μου! - πῶς μποροῦν;...
Ἡ ἐντελῶς προσωπικὴ χαρὰ μιᾶς ὁποιασδήποτε γάτας εἶναι ν' ἀναρριχηθεῖ στὰ γόνατά μου: ἀμέσως ἀρχίζουν τὰ χάδια, τὰ γαλλικὰ τραγούδια καὶ φυσικὰ μπόλικος Μάνος Χατζιδάκις. Ὅπου ἀλλοῦ καὶ νὰ πάει τὸ δύστυχο τὸ ζωντανό, μπουζούκια θ' ἀκούσει καὶ θ' ἀγριέψει. Καὶ τότε, μοῦ λύνονται τὰ γόνατα. Ἀδύνατον ν' ἀφήσω ἔτσι τὸ γατί, στὸ ἔλεος γκαρισμάτων...
Ὅμως λέω νὰ μὴν σᾶς μιλήσω ἆλλο γιὰ τὰ γόνατά μου, - ἄλλωστε τὸ κυριώτερο τὄπαμε: εἶναι ὑπέροχα! Καταντάει βαρετὸ καὶ ὕποπτο νὰ τὸ λέμε καὶ νὰ τὸ ξαναλέμε. Μπορεῖ ν' ἀρχίσετε καὶ ν' ἀμφιβάλλετε καὶ τότε, οὐαὶ κι' ἀλλοίμονό σας: θὰ φᾶτε γονατιὰ ποὺ θἆναι ὅλη δική σας.
Μιὰν ἄλλη φορά, θὰ μιλήσουμε, ἐκτενῶς, τὸ ὑπόσχομαι, καὶ γιὰ τὰ μπούτια μου, ποὺ ἔχουν τὴν τύχη, ἐξ οὐρανοῦ, ν' ἀποτελοῦν θεία συνέχεια στὰ γόνατά μου.
Στὸ κάτω κάτω, μὴν τὸ πάρουν κι' ἀπάνω τους, σκέτα γόνατα εἶναι, - δὲν θὰ κρεμαστοῦμε δὰ κι' ἀπ' αὐτά!
Πιὸ ψηλὰ ἔσονται τὰ περὶ πολλοῦ σπουδαῖα. Ἐκεῖνα εἶναι ποὺ δὲν ἔχω τὸ ταλέντο νὰ περιγράψω!

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

7 Μαΐου 2014, καὶ ὥρα 4:52.
Re: εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ σὲ καταλάβουν.

Ὅσο πιὸ ἐξηγημένος εἶσαι τόσο δὲν σὲ καταλαβαίνουν.
Θέλουν νὰ τοὺς λὲς ὅ,τι θέλουν ἐκεῖνοι νὰ δεχτοῦν.
Οἱ ἄνθρωποι εἶναι δειλοί, κακοήθεις, ἀνάγωγοι, ἄσπλαχνοι.
Ἄν σοῦ κάνουν ἕνα καλό, ποὺ μπορεῖ ὄντως νὰ τὸ εἶχες ἀνάγκη, νομίζουν πὼς ὅλα τέλειωσαν, κι’ ὀφείλεις νὰ εἶσαι εὐτυχισμένος.
Ἆλλο ἡ εὐγνωμοσύνη γιὰ κάτι
καὶ ἆλλο ἡ λύτρωση ποὺ γυρεύεις - γιατί ἐννοεῖται πὼς ὅταν λές: εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ σὲ καταλάβουν,
σημαίνει πὼς κάτι δὲν πάει καλά.
Δὲν θὰ γράφονταν τόσα δισεκατομμύρια τραγούδια,
ποιήματα,
μυθιστορήματα,
θεατρικὰ ἔργα (γιὰ ν' ἀρκεστῶ στὶς τέχνες τοῦ λόγου), ἄν ἡ κατανόηση ἦταν κάτι ἐφικτό.

Ὅσο πιὸ ἐξηγημένος εἶσαι τόσο δὲν σὲ καταλαβαίνουν.
Δὲν τοὺς ἀρέσεις γιατί εἶσαι ἐσὺ καὶ ὄχι αὐτοί.
Κι' ἄν ἀκόμη σ' ἐρωτεύονται, θέλουν νὰ σὲ ἀλλάξουν, νὰ σὲ κάνουν σὰν καὶ κείνους.
Ὁ ἔρωτας δίνει ψευδαισθήσεις ὅτι καταλαβαινόμαστε, ὥσπου νὰ ξυπνήσεις καὶ νὰ δεῖς ὅτι ποτὲ ὁ ἆλλος δὲν σὲ κατάλαβε. Ἀλλὰ καὶ ἐσύ, τὸν κατάλαβες;
Αὐτὸ τὸ τελευταῖο μὲ ἀπασχολεῖ ὑπὲρ τοῦ δέοντος. Νά γιατί νιώθω τόσο ἀλλοιώτικος.

Ὅσο πιὸ ἐξηγημένος εἶσαι τόσο δὲν σὲ καταλαβαίνουν.
Τὸ πιὸ παρήγορο πρᾶγμα εἶναι ὅτι τσακώνομαι μὲ ὅλους.
Γιατί εἶναι κακοήθεις, ψεῦτες, δὲν δέχονται τὸν ἑαυτό τους καὶ τοὺς φταίει ὁ ἆλλος, ὑποψιάζονται διαρκῶς τὸν ἆλλο, λὲς καὶ εἶναι δεδομένο ὅτι τοὺς μοιάζει.
Προπαντὸς μὴν καταφεύγετε σὲ ἐπαγγελματίες κατανοητές: ψυχολόγους, κοινωνικὲς λειτουργούς καὶ τὰ τοιαῦτα, γιὰ ζητήματα συναισθημάτων.
Μία ὑπάκουη πέτρα, ἕνα δέντρο καθηλωμένο, ἕνας καθρέφτης εἶναι ὁ βέλτιστος ἀκροατής.
Ἄν ἔχεις τὸ χάρισμα, γράψε καὶ στίχους, διηγήματα... Ὅλο καὶ κάποιον θὰ συγκινήσεις, ὅλο καὶ κάποιοι κάτι θὰ καταλάβουν, πέραν τοῦ τί θὰ ἤθελες νὰ καταλάβουν ἐσύ.
Εἶναι χαρὰ νὰ βλέπεις ἄλλους νὰ καταλαβαίνουν ὁ,τιδήποτε.
Τὸ κακὸ εἶναι ἡ νέκρα καὶ ἡ ἀναισθησία.

Ὅσο πιὸ ἐξηγημένος εἶσαι τόσο δὲν σὲ καταλαβαίνουν. Μὴ σώσουν καὶ σὲ καταλάβουν.
Ἡ τιμωρία τους θὰ εἶναι νὰ τοὺς καταλαβαίνεις ἐσύ, νὰ τὸ νιώθουν, νὰ τὸ ὑποπτεύονται καὶ νὰ μὴν τολμοῦν νὰ σοῦ ζητήσουν συγγνώμη καὶ ν' ἀκουμπήσουν ἐπάνω σου.
Μένεις ἐσὺ μὲ μία κακία; Ἴσως.
Ἀλλὰ κι' αὐτὴ προστίθεται στὶς κακίες τὶς δικές τους ποὺ ξέσπασαν ἐπάνω σου.
Ἐσὺ κράτα τὴν κακία σου καὶ παῖζε την κομπολόι, μὴν τοὺς τὴν πετάξεις.
Οἱ πληγές σου σὲ κάνουν Ἄνθρωπο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ἀπὸ τὰ διασωθέντα...
~
Ἄρχισα νὰ ἀντιγράφω τὶς "Γάτες τσέπης" (εἶναι μπόλικες Κλινοτρικυμίες),
θὰ τὶς βρεῖτε μόνον ὅμως στὶς "Κλινοσοφιστεῖες καὶ ὄχι μόνον"
(ἐκεῖ, τὰ...Ἅπαντά μου, περίπου).
Κάθε μία χρειάζεται μιάμιση ὥρα φροντίδα.
-----
Σεπτεμβρίου 2012, καὶ ὥρα 6:02.

(Σχέδιο τῆς Λούκη Κνέχτμανς/Lucky Knechtmans
γιὰ τὸν τίτλο τοῦ περιοδικοῦ μου “Τρικυμία”).
* Κλινοτρικυμίες,
ἀπὸ τὸν Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.

. . γ ά τ α τσέπης, 2.



Τὰ ὄνειρα συνεχίζονται, κάθε νύχτα. Χωρὶς εἰκονογράφηση οὔτε στὸν ὕπνο του δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ σκεφτεῖ κάτι. Τρομερὸ νὰ φτιάχνεις ἐσὺ τὸ ὄνειρο καὶ νὰ μὴν ξέρεις ὄχι μόνο ποῦ θὰ καταλήξει καὶ πῶς, ἀλλὰ καὶ τί ἐξήγηση νὰ δώσεις στὸ ὄνειρο, ὅταν ξυπνήσεις. Προφανῶς, εἶναι καλλίτερα νὰ ὀνειρεύεσαι ξύπνιος.
Κουμαντάρεις τὰ πράγματα. Ἀρκεῖ μὴ σὲ πάρουν εἴδηση οἱ ἆλλοι πὼς ὀνειρεύεσαι - οὔτε κἄν ψιλὸ γαζί μὴν ἀφήσεις νὰ σὲ πάρει καὶ νὰ τὸ εὐχαριστηθεῖ κάποιος κακεντρεχής. Σήμερα ὅλα φασόν, ποὺ ξηλώνονται κι' εὔκολα, γίνονται τὰ δουλέματα. Ποιός θέλει νὰ τὸν δουλεύουν καὶ νὰ τοῦ πέσουν, ἔτσι στὰ καλὰ καθούμενα, τὰ ὄνειρα μαζὺ μὲ τὰ βρακιά;
Νὰ βλέπεις στὸν ὕπνο σου πὼς...ἔχεις δόντια (ἐνῶ δὲν ἔχεις - μὲ τὰ ψεύτικα κυκλοφορεῖς) καὶ πὼς ἕνα-δυὸ λείπουν κατάφατσα ἤ κάποιο πονάει καὶ πρήζεται καὶ οὐρλιάζεις καὶ... Αὐτὸ εἶναι καλὸ;
Καλὸ εἶναι νὰ περνᾶς ἀπὸ τὴν ὁδὸ Αἰόλου, νὰ βρίσκεις τὸν Αἴολο (γάταρος) ξαπλωμένο καὶ νὰ κάθεσαι λίγο νὰ τὸν χαϊδέψεις... Πὲς πὼς χαϊδεύεις ἕναν ἔρωτα ποὺ δὲν πρόλαβες ἤ ποὔφυγε μιὰν ὥρα ἀρχύτερα. Τὸ χάδι εἶναι πᾶντα χάδι, [πλύτιμο ἀνατρίχιασμα. Ἀπ' ὅποιον καὶ σ' ὅποιον. Μὲ λίγη ὀνειροφαντασία πάει καὶ ἐναποθέτεται κι' ἐκεῖ ποὺ θἄθελες. Ναί, πάει, - ληφθεῖ ἤ δὲν ληφθεῖ μἐ ὄρεξη καὶ ὅπως ἐσὺ θἄθελες καὶ ἐννοοῦσες. Ποτὲ δὲν ξέρεις τί λαμβάνει ὁ ἆλλος ἀπὸ σένα, ὅ,τι καὶ νὰ τοῦ δίνεις, ἀκόμα καὶ μὲ μάρτυρες μπροστά. Καλά, τί μοὖρθε τώρα νὰ πῶ γιὰ μάρτυρες; Αὐτοὶ κι' ἄν ἐξαγοράρονται.
Ἄσε, ὅπου ἀκοῦς πολὺ γιὰ πολλὴ ἠθικὴ ἀξίωση νὰ λές, ὅπως ἐγώ, ματσαμπουμποὺ! Τί θὰ πεῖ; Τρεχαγύρευε!...
Ἄχ, ὄνειρο, ποτάμι καθάριο. Ὄνειρο τοῦ ξυπνητοῦ. Ὁ καθένας μὲ τὴ γάτα ποὺ τοῦ ἀξίζει.
Ἕνα ξέρω ἐγά: γάτα χωρὶς Ἰάνη, ποτὲ στράτα δὲν κάνει - καὶ τοὔμπαλιν. Καὶ μὴ μοῦ πεῖτε ἐμένα πώς, ὄντας γέρος, ἄρχισα τὶς παροιμίες, γιατί ὥς τὰ τώρα αὐτὴ ἡ δῆθεν παροιμία δὲν ὐπῆρχε πουθενά. Καὶ εἶστε ἀγνὠμονες αὐτόπτες μάρτυρες τῆς ἀναβλύσεώς της, καὶ κορόιδα: αὐτὸ θὰ πεῖ ζωή· νὰ ξεπετάγεσαι ἀπὸ τὴν ὁδὸ...Ὁποιανἆναι, μ' ἕνα χάδι ἐκεῖ ποὺ ἕνα φθινοπωρινὸ φυλλοκᾶρδι σου πέφτει μαζὺ μὲ τὰ πρωτοδάκρυα τῆς νέας σαιζόν.
Τὸ πρῶτο τυχαῖο ζωάκι ποὺ θὰ ἀγγίξεις τρυφερά, σ' ἔχει σώσει. Τὰ χάδια ἀνεβαίνουν στὸν οὐρανὸ καὶ δὲν γίνονται σύννεφα ποτέ. Ὁ σινιὸρ Ἥλιος τὰ ζηλεύει· καὶ τὰ φυλάει στὴν γκαρνταρόμπα του. Ἔμ, νὰ γιατί ποτὲ δὲν φοράει τὶς ἴδιες λάμψεις, τόσες ποὺ μαζεύει ὁ τυχερός!
Κι' ἐπειδὴ χθὲς συγχύστηκα πολὺ - εἶδα Εἰδήσεις, τί θὰ θέλατε νὰ κάνω; - ξαναβάφτισα τὸν γατούλη μου, τώρα, πρὶν χρονίσει καὶ μοῦ ἀκυρωθεῖ τὸ θεῖον μυστήριο.
Καὶ σᾶς παρακαλῶ, ἄν ποτὲ βρεῖτε τ' ὡραιότερο γατάκι τοῦ κόσμου στὸν δρόμο, σκύψετε νὰ τὸ θωπεύσετε. Κι' ἄν, ἀφοῦ πρῶτα τὸ φωνάξετε Ριτορνέλο, ἀποκριθεῖ, νὰ ξέρετε πὼς ἦταν τὸ δικό μου. Χαϊδέψτε το μιὰ φορὰ παραπάνω. Δυὸ φορές. Τσάμπα εἶναι. Ἴσως ἔτσι νιώσω κάτι κι' ἐγὼ ἐκεῖ ποὺ θ' ἀναπαύομαι.

[Συνεχίζει ὡς: γάτα τσέπης, 3.
~~~~~~~~~~~~~~~~
Τὰ παραπλεύρως γατιάσματα:
...μακάρι νὰ ξυπνοῦσα ἔτσι!