Λοιπόν παιδιά είδα το
nowhere, ισπανικής παραγωγής, μια survival τύπου ταινία.
Η ιστορία πραγματεύεται τη διαφυγή κάποιων ανθρώπων από την πατρίδα τους λόγω ενός αυταρχικού καθεστώτος. Στην ουσία πρωταγωνιστές είναι ένα ζευγάρι με τη γυναίκα να βρίσκεται σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
Νομίζω βλέποντας αυτή την ταινία ακόμα και ο πιο σκληροπυρηνικός εθνικιστής ακροδεξιός θα λυγίσει λίγο με το δράμα αυτών των προσφύγων που ταξιδεύουν δια θαλάσσης και θαλασσοπνίγονται. Και ίσως,επιτέλους, καταλάβουν ότι αυτοί οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους το κάνουν για έναν γαμημένο λόγο: ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ από τη φτώχεια, την εξαθλίωση, τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης και από ένα τυραννικό καθεστώς.
Η ταινία ακροβατεί σε δύο επίπεδα. Από τη μια κινηματογραφικά. Οκ πρέπει να υπάρξει πλοκή. Και ρεαλιστικά. Η πλοκή αυτή πρέπει να είναι ρεαλιστική. Και είναι. Το καταφέρνει σε αρκετό μεγάλο βαθμό.
Από την άλλη, όμως, ίσως κάποιοι μπορεί να παρατηρήσουν κάποια μικρά φάουλ (πχ η γυναίκα έχει τον απέθαντο ... οκ αυτό εξυπηρετεί την πλοκή) αλλά από την άλλη σε κάνει να σκέφτεσαι ίσως και να μην είναι υπερβολικά όλα αυτά. Ίσως το ένστικτο της επιβίωσης να υπερνικά τα εμπόδια ή η ανάγκη της μάνας να κρατηθεί ζωντανή για το παιδί της. Σε βάζει στη διαδικασία να σκεφτείς τι θα έκανες εσύ στη θέση της. Θα τα κατάφερνες καλύτερα; Χειρότερα; Τελικά ποια είναι τα ψυχικά και σωματικά όρια της ανθρώπινης φύσης;
Όπως είπα πιο πάνω, η ταινία πρέπει να εξυπηρετεί την πλοκή. Συνεπώς, τυχαίνει στη γυναίκα η μια δυσκολία μετά την άλλη. Και κάπου εδώ σκέφτεσαι ... κάπου ώπα. Εδώ ξεπερνάμε το ρεαλιστικό στοιχείο. Κι, όμως, άμα καθίσετε και σκεφτείτε πόσες αναποδιές μας τυχαίνουν σε μια στραβή μέρα της καθημερινότητάς μας ... μετά λες και γιατί να μη συμβαίνουν σε μια τόσο ακραία συνθήκη;
Κάτι που με μπέρδεψε είναι το απολυταρχικό καθεστώς. Αρχικά νόμιζα ότι αναφέρεται σε υπαρκτά ιστορικά γεγονότα (προσπαθούσα να καταλάβω σε ποιο αυταρχικό καθεστώς αναφέρεται) ανατρέχοντας ακόμα και στο παρελθόν. Αλλά δεν ταίριαζαν αυτά τα δύο στοιχεία μαζί. Προσδιόρισα τον χρόνο καθώς υπήρχαν σύγχρονα στοιχεία πχ smartphones κτλ αλλά δεν κατάφερα να προσδιορίσω τον τόπο. Καλά οκ ισπανικής παραγωγής είναι η ταινία αλλά εννοώ σαν υπόθεση.
Η ταινία δεν αφιερώνει μεγάλο μέρος σε αυτό το κομμάτι έτσι και αλλιώς. Παρόλα αυτά απ' ό,τι κατάλαβα μιλάει για μια δυστοπική κατάσταση.
Μάλιστα η κατάσταση είναι τόσο δυστοπική που σε κάνει να αντιλαμβάνεσαι ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν καμία σωτηρία. Σε αυτή την δυστοπική κοινωνία δεν υπάρχει ΟΗΕ, δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα, δεν υπάρχει κράτος δικαίου,δεν υπάρχει καμία προστασία της ανθρώπινης ζωής. Υπάρχει μόνο μια μαφία που σε κυνηγάει να σε σκοτώσει.
Όλη η ταινία είναι sad, sad, sad... σε πιάνει απελπισία. Όσο για το τέλος της ταινίας; Κάθε λεπτό της ταινίας σε προδιαθέτει για ένα sad τέλος. Σου δείχνει από την αρχή ότι δε θα σου χαϊδέψει τα αυτιά. Οπότε είσαι έτοιμος για όλα.
Μια ταινία με σασπένς από το πρώτο λεπτό μέχρι το τέλος. Θες να δεις τι θα γίνει μετά και μετά και μετά... Οπότε από μένα +1 πόντος γιατί δύσκολα με κρατάει μια ταινία αν δεν με κερδίσει από την αρχή.
Υπάρχουν, επίσης, πολλές στιγμές που ένα δάκρυ θα το ρίξεις....
Αυτή είναι η κριτική μου.
Enjoy!