Πού μπορεί να είσαι;

[bizeli]

Είμαι στο σημείο που έχω δώσει το πρώτο ραντεβού με έναν τύπο που γνώρισα πρόσφατα. Στέκομαι μπροστά από τα ζάρα. Εκεί δώσαμε ραντεβού.
Έφτασα πρώτη. Έχω πολύ άγχος.
Πώς θα είναι η φάση;
Τι θα πω;
Μην πω ή κάνω κάτι που θα φανώ γελοία.
Πρέπει να δείχνω άνετη.
Σε λίγο θα φτάσει.
Κοιτάζω συνεχώς γύρω μου να δω από πού θα έρθει.
Μακάρι να μην έρθει. Τι ήθελα κι έκλεισα το ραντεβού;
Έχω πολύ άγχος.
Τον βλέπω από μακριά που περπατάει προς το μέρος μου...
Πλησιάζει χαμογελαστός.
Αυτό ήταν. Τα ψέματα τελείωσαν.
Μπιζέλι ήρθε.
Δεν έχει γυρισμό.
Με χαιρετάει με μια άνεση που με κάνει να χαλαρώσω κι εγώ λίγο από την αμηχανία της στιγμής.
"Πού πάμε;"

Ως εδώ θα μάθετε.



Επόμενο

[Προέλλην]

Ως εδώ θα μάθετε.

Στα σημαντικά τώρα:

1. Τι δουλειά κάνει; Eίναι οικονομικά ανεξάρτητος;

2. Είναι απο καλή οικογένεια - ποιανού είναι;

3. Να μας τον φέρεις εδώ να τον γνωρίσουμε, και αν είναι καλό παιδί, θα ευλογήσουμε.

[bizeli]

Στα σημαντικά τώρα:

1. Τι δουλειά κάνει; Eίναι οικονομικά ανεξάρτητος;

2. Είναι απο καλή οικογένεια - ποιανού είναι;

3. Να μας τον φέρεις εδώ να τον γνωρίσουμε, και αν είναι καλό παιδί, θα ευλογήσουμε.

Μάπα το καρπούζι.
Μικρότερος ήταν.
Δεν θα τον ξαναδώ.

[bizeli]

Για το τραγούδι των metallica.

Είμαι σε ένα μαγαζί που μόλις έχει κλείσει. Ο κόσμος έχει φύγει. Μόνο τα γκαρσόνια έχουν μείνει και μαζεύουν τις καρέκλες και σκουπίζουν το πάτωμα. Είναι λίγα σκοτεινά.
Εγώ κάθομαι στο μπαρ. Δεν ξέρω γιατί αλλά εγώ ακόμα δεν έχω φύγει.
Στη σκηνή, ενώ το μαγαζί είναι στο κλείσιμο και τακτοποιούν τον χώρο, κάθεται ο κιθαρίστας στο σκαμπό και συνεχίζει να παίζει το κομμάτι των μετάλικα σε ένα αδειανό από κόσμο μαγαζί.
Εγώ κάθομαι και τον ακούω. Ακόμα δε με έχουν διώξει. Περιμένουν να πιω το τελευταίο μου ποτό.
Σε λίγο θα φύγω κι εγώ. Δεν ξέρω για πού.
Η βραδιά για μένα τελείωσε.
Ο κιθαρίστας ίσως συνεχίσει να παίζει λίγο ακόμα για την πάρτυ του.
Με το που τελείωσε το κομμάτι του, πλήρωσα κι έφυγα.

[bizeli]

[looking for the unknown]

νά σού πώ πού είμαι, βλέπω τίς μέρες πού περνάνε καί σκέφτομαι ότι απ'τίς 11/9 θά αρχίσουν οί
πιέσεις ποιός θά συνοδεψει τούς μαθητές στή 4ημερη-5ημερη-3ημερη κ.ο.κ....καί όσο θυμάμαι τί είχα
τραβήξει σέ μιά αμουδιά κάπου στή ρόδο,όταν τά σκασμένα είχαν νοικιάσει τά mini moke καί τρέχανε σάν
μουρλά στήν άμο διπλα στή θάλασσα, είχα μπεί κι'εγώ σέ ένα μήπως καί ελέγξω τή φάση.....

κάπως έτσι

[bizeli]

Με παίρνει τηλέφωνο μια φίλη.
"Έλα μου λέει, είδα στο city guide για ένα τρελό event που γίνεται σε κλαμπάκι, πάμε το βράδυ;"
"Πάμε" της λέω κι εγώ μην ρωτώντας πολλά πολλά περί τίνος πρόκειται.
Το ραντεβού είναι έξω από μια αποθήκη -χώρο εκδηλώσεων λίγο πιο κάτω από το 424.
Δίνουμε ραντεβού απ' έξω.
Αναρωτιόμαστε αν έχουμε έρθει στο σωστό μέρος. Δε μας πολυγεμίζει το μάτι ο χώρος.
Στην είσοδο κάθεται ένας τυπάς. Μας ανοίγει την πόρτα.
Προχωράμε πιο μέσα να κόψουμε εισιτήριο. Κόβουμε και η τύπισσα στα εισιτήρια μας βάζει μια σφραγίδα στο χέρι.
Πολύ περίεργος χώρος.
Μια τεράστια αποθήκη με ένα αυτοσχέδιο μπαρ και παντού σκοτάδι και πιτσιρικαρία.
Ακούγεται η μουσική αυτή.
Κάποιοι χορεύουν, κάποιοι πίνουν το ποτό τους σε πηγαδάκια.
Δεν έχει πουθενά να καθίσουμε.
Βρίσκουμε κάτι σκαλοπάτια σαν κερκίδες και καθόμαστε εκεί. Η φίλη μου πάει να παραγγείλει ποτά.
Εγώ κοιτάζω γύρω μου. Πού ήρθαμε ρε πστ μου;
Τι είναι εδώ;

[bizeli]

[bizeli]

Πού να είμαι άραγε;


Δεν θα μπορούσα να είμαι στο Γκουαντανάμο. Too obvious.
Είμαι σε ένα μπιτσόμπαρο κάπου στη Χαλκιδική. Σούρουπο.
Οι περισσότεροι κολυμβητές έχουν φύγει.
Έχουν μείνει λίγοι στην παραλία που απολαμβάνουν το ηλιοβασιλέμα και τις τελευταίες βουτιές της ημέρας.
Αρχίζει και σκοτεινιάζει.
Εγώ κάθομαι στο μπαρ, παίζει αυτή τη μουσική, κοιτάω προς τον ορίζοντα εκεί που ενώνεται η θάλασσα με τον ουρανό και απολαμβάνω μια κρύα μπύρα.

[bizeli]