Όταν είσαι 41 ...

[Λαχουρένιος]

και γενικα το θεμα ή το ζητημα δεν ειναι να φτασουμε σε μια ισοτητα σε μια αταξικη κοινωνια
οπως μας λενε οι κεκεδες -δες τον ραν -- αλλα να την πλησιασουμε λιγο ακομη
βημα με βημα

Σοσιαλδημοκράτης έγινες?

[Ραν ταν πλαν]

και γενικα το θεμα ή το ζητημα δεν ειναι να φτασουμε σε μια ισοτητα σε μια αταξικη κοινωνια
οπως μας λενε οι κεκεδες -δες τον ραν -- αλλα να την πλησιασουμε λιγο ακομη
βημα με βημα

Σοσιαλδημοκράτης έγινες?

Τον έφαγαν οι κακές παρέες.

[bizeli]

Πωπω, καλά ρε Μπιζέλι, που την βρίσκεις την όρεξη να γράφεις τέτοια σεντόνια?

Δεν είστε υποχρεωμένοι ούτε να τα διαβάζετε ούτε να απαντάτε. Αν και βλέπω σεντόνια ξεσεντόνια τα διαβάζετε. Προφανώς κάτι ενδιαφέρον λένε τα σεντόνια μου.

Δεύτερον, εσύ ρε φίλε όταν διαβάζεις ένα βιβλίο λες κατευθείαν τι σεντόνι είναι αυτό;
Δλδ θα σας πέσει ο κώλος άμα διαβάσετε κάτι που είναι πάνω από 5 λέξεις;
Άμα κάτι είναι ενδιαφέρον δε σε απασχολεί η έκταση. Εκτός αν δεν το βρίσκεις ενδιαφέρον.


Το ξέρω ότι θα μπορούσα να τα πω πιο συνοπτικά αλλά τα λέω έτσι όπως μου βγαίνουν.

Τα περισσότερα από αυτά είναι σκέψεις που κάνω εδώ και πολύ καιρό και απλά τις συγκεντρώνω και τις ρίχνω εδώ μέσα χωρίς καμία επεξεργασία.
Αλλιώς θα έχαναν και την "ομορφιά" τους.

[Προέλλην]

Παιδιά συγγνώμη αλλά θα ήθελα να πω κάτι. Θα ήθελα να καταθέσω δύο διαπιστώσεις στις οποίες έχω καταλήξει.

1. Όσον αφορά το πού έχει καταφέρει να φτάσει κάποιος στη ζωή του πολλοί θα πουν ότι είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων. Και ισχύει.
Κάποιοι άνθρωποι μπορεί να πέτυχαν γιατί είχαν τα απαραίτητα προσόντα, το κατάλληλο backround από πίσω, τις κατάλληλες διασυνδέσεις, το κατάλληλο οικογενειακό/κοινωνικό/γεωγραφικό περιβάλλον, την οικονομική άνεση, να ήταν τυχεροί κτλ. Ή και να απέτυχαν παρά όλα αυτά.
Επίσης, κάποιοι άνθρωποι μπορεί να μην είχαν όλα αυτά και πάλι να πέτυχαν ή να απέτυχαν. Όπως βλέπετε όλα είναι σχετικά.
Σας έκανα έναν μικρό πρόλογο απλά και μόνο ως πάσα για να σας παρουσιάσω την πρώτη διαπίστωσή μου.
Μην μου αρχίσετε τώρα τι ορίζεις ως επιτυχία κτλ. γιατί βαριέμαι λίγο τώρα και άλλωστε το θέμα μας δεν είναι αυτό.

Λοιπόν, παιδιά έχω καταλήξει στο εξής συμπέρασμα.
Υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που είναι αυτό που είναι ... γιατί δεν μπορούσαν να είναι κάτι άλλο από αυτό που είναι! Δλδ όταν βλέπω κάποιον άνθρωπο που δεν έχει πετύχει και πολλά στη ζωή του είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά είτε οτιδήποτε ... σκέφτομαι για ως εκεί ήσουν.

Και αυτό μου το επιβεβαιώνει ο τρόπος σκέψης του, ο τρόπος λειτουργίας του, ο τρόπος που διαχειρίζεται καταστάσεις, οι αποφάσεις που παίρνει,η κριτική του ικανότητα, η αντίληψή του, η οργανωτικότητά του, η υπευθυνότητά του, η συνέπειά του, η αξιοπιστία του, η καλλιέργειά του κτλ ακόμα και για απλά καθημερινά θέματα. Δεν σας λέω για κάτι πιο σημαντικό.
Οπότε εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δε φταίει πάντα η άδικη κενωνία αλλά είσαι αυτός που είσαι ... επειδή πολύ απλά είσαι αυτός που είσαι.

Και θα μου πει κάποιος "Για κάτσε ρε μπιζέλι κι εσύ τι νομίζεις ότι είσαι; Μια απλή δασκαλίτσα είσαι".
Αν και το θέμα μας δεν είναι μόνο το επαγγελματικό, αλλά ωστόσο είναι ένας δείκτης, θα του πω "Ναι, για ως εκεί ήμουν".
Θα μπορούσα χρησιμοποιήσω ως δικαιολογία τις οικογενειακές δυσκολίες που αντιμετώπισα, όπου χωρίς αυτές θα μπορούσα να έχω ίσως μια άλλη πορεία πιο πετυχημένη, αλλά παράλληλα ισχύει και "Ναι, για ως εκεί ήμουν".
Περισσότερο επιτυχημένη από κάποιους άλλους και λιγότερο επιτυχημένη από κάποιους άλλους όμως. Το παραδέχομαι. Δεν έχω αυταπάτες.

Τώρα αυτό το παράδειγμα που θα σας πω, ίσως το παρεξηγήσετε, αλλά πολλές φορές βλέπω πχ έναν υπάλληλο σούπερ μάρκετ (χωρίς καμία διάθεση να υποβιβάσω κανένα επάγγελμα ... τυχαίο παράδειγμα ... ούτε ξαναλέω είναι επαγγελματικό το θέμα απλά το παίρνω ως δείκτη) και αν τύχει και γνωρίσω αυτό το άτομο πώς σκέφτεται και συμπεριφέρεται και σε άλλες πτυχές της ζωής του λέω "Μμμμ... για αυτό είσαι υπάλληλος σούπερ μάρκετ και μάλλον θα παραμείνεις έτσι".

Αντιστοίχως το ίδιο μπορεί να σκέφτεται και κάποιος "ανώτερος" από μένα που εγώ δεν θα μπορούσα να φτάσω ποτέ στη δική του θέση. Όπου "θέση" βάλτε οτιδήποτε. Από επάγγελμα μέχρι οποιαδήποτε άλλη προσωπική επιλογή. Έχω αυτογνωσία.
Δυστυχώς (για εμάς) και ευτυχώς (για αυτά τα άτομα) δεν μπορούν να κάνουν αυτή τη σύνδεση. Ή θα τους φταίει κάτι άλλο για την αποτυχία τους ή δεν θα το βλέπουν καν ως αποτυχία. Ζουν ευτυχισμένοι μες στην άγνοιά τους.

Αναφέρεσαι σε μια στεβλωμένη κρόνι οικονομία, αγορά εργασίας, κοινωνία εν γένει. Είναι αστείο να μιλάμε για επιτυχημένους.

[Προέλλην]

2. Η δεύτερη διαπίστωση που έκανα προέκυψε ως μια προσπάθεια συμφιλίωσης και ενός διαρκούς αγώνα να προσπαθώ να επιβιώσω σε έναν κόσμο ηλιθίων. Ειδικά ένα άτομο όπως εγώ που έχω έναν ιδιαίτερο τρόπο σκέψης. Πιο έξυπνο δεν ξέρω. Αλλά πιο ιδιαίτερο σίγουρα. Βασανίζομαι. Έπρεπε, λοιπόν, να εφεύρω ένα μότο για τον εαυτό μου που να το επαναλαμβάνω, ώστε να μην με αγγίζει τόσο αυτή η ηλιθιότητα. Και όσο γίνεται να καταφέρω να αποδεχτώ την ύπαρξη (όχι τη συνύπαρξη) των ηλιθίων.
Σκέφτηκα, λοιπόν, να λέω
"Δε με ενοχλούν οι ηλίθιοι αρκεί να μην είμαι στη σφαίρα επιρροής τους" που σημαίνει να μην είμαι αποδέκτης (άμεσος ή έμμεσος) των βλακωδών ενεργειών τους.
Πρέπει, λοιπόν, όσο μπορώ να κρατάω αποστάσεις και να είμαι εκτός εμβέλειά τους. Υπό αυτές τις προϋποθέσεις μπορώ να κάνω κάποιον συμβιβασμό. Αν και ιδανικά δεν θα ήθελα να υπάρχουν καθόλου ηλίθιοι, με ηρεμεί κάπως όμως να το σκέφτομαι έτσι ως μέσο αυτοπροστασίας.

Το μότο μου, όμως χωλαίνει σε αρκετά σημεία.
Πρώτον: Δεν είναι εφικτό να κρατάω πάντα αποστάσεις. Αλλά και να ήταν μπορεί να μην είμαι εγώ στη σφαίρα επιρροής τους αλλά να είναι κάποιος άλλος όμως με τον οποίο άλλον εγώ να σχετίζομαι. Όπως καταλαβαίνετε η αρχική βλακεία ενός ανθρώπου μπορεί να φτάσει ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο από αυτόν άνθρωπο μέσω ενός αλυσιδωτού κυματισμού όταν ο ένας βρίσκεται στην εμβέλεια του άλλου και πάει λέγοντας.
Δεύτερον: Με όποιον τρόπο και αν φτάσει η βλακεία σου πάνω μου (είτε απευθείας είτε μέσω ενός τρίτου προσώπου) και μου δημιουργήσει αρνητικές επιπτώσεις, θα μπορούσαμε να κανονίσουμε έναν φιλικό διακανονισμό. Είμαι open σε κάτι τέτοιο αν και θα προτιμούσα να μη γνώριζα καν την ύπαρξή σου. Που σημαίνει να αναλάβεις τις ευθύνες σου και να αποκαταστήσεις/διορθώσεις/αποζημιώσεις την όποια βλάβη μου προκάλεσες.
Τρίτον: Και ερχόμαστε στη τρίτη προβληματική. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Να αναλάβεις δλδ τις ευθύνες σου. Γιατί ο βλάκας δεν καταλαβαίνει ότι είναι βλάκας οπότε δεν αναγνωρίζει και δεν αντιλαμβάνεται την αναστάτωση που προκαλεί στους άλλους αλλά ακόμα και αν την αναγνώριζε θα προσπαθούσε να αποφύγει τις συνέπειες.

Οπότε το μότο μου θέλει λίγο φτιάξιμο. Δεν με καλύπτει απόλυτα. Είναι σαν κάποια διάσημα άλυτα μαθηματικά προβλήματα.
"Δεν με ενοχλούν οι ηλίθιοι αρκεί να μην είμαι στη σφαίρα επιρροής τους"
Πώς θα μπορούσε να συνεχιστεί αυτό το μότο, ώστε να καλύπτει και τις 3 πάνω προβληματικές;


Τελειώνοντας, θα ήθελα να πω ότι αισθάνομαι σαν εκείνο το παιδάκι στην ταινία που έβλεπε νεκρούς ανθρώπους όταν κανένας άλλος δεν τους έβλεπε. I see dead people...
Μόνο που εγώ αντί για dead people βλέπω common sense. Εκεί που κανείς δεν την βλέπει ... την βλέπω μόνο εγώ.
Αυτό είναι το χάρισμά μου νομίζω.
Τι έχετε πάθει όλοι οι υπόλοιποι; Δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό. Μιλάμε για απλή λογική.

Τους αποφεύγεις. Εγώ με Έλληνες (αλλά και άλλες εν πολλοίς υπανάπτυκτες κοινωνίες) δεν θέλω πλέον πάρε δώσε, πέρα απο ένα μικρό αξιόπιστο στενό πυρήνα, ορισμένων εκ των συγγενών και στενών φίλων. Όταν πάει κάποιος ΕΛ να με πιάσει συζήτηση (για να με πεί διάφορες βλακείες με στόμφο ως συνηθίζεται), απλά τον κοιτάω απαξιωτικά και φεύγω. Δυστυχώς δεν είναι πάντα δυνατό.

[Προέλλην]

Στα επαγγελματικά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν φιλοδοξίες. Τους αρκεί μια απλή δουλειά που απλώς τους επιτρέπει να ζουν και έχει όσο το δυνατόν λιγότερες ευθύνες. Δεν το βρίσκω κακό αυτό, δουλεύουμε για να ζούμε και όχι το ανάποδο. Κακό είναι να είσαι τεμπέλης και να εκμεταλλεύεσαι άλλους για να ζήσεις ή να φυτοζωείς οικονομικά ενώ μπορείς κάτι καλύτερο.

Εσύ δηλαδή ιδανικά θα έκανες κάτι καλύτερο επαγγελματικά? Μπορεί να ήθελες να φτάσεις μέχρι εκεί που είσαι τώρα.

Αισθάνομαι ότι έχουν δημιουργηθεί κάποιες παρερμηνείες, και φταίω εγώ σε αυτό, επειδή χρησιμοποίησα κάποιες λέξεις όπως "επιτυχία, αποτυχία, ανώτερος, κατώτερος, χειρότερος, καλύτερος κτλ". αλλά δυστυχώς δεν γινόταν αλλιώς.
Επίσης, το θέμα μου δεν είναι αν κάποιος είναι ευχαριστημένος από τη ζωή του ή έχει απωθημένα αν ήθελε να γίνει κάτι άλλο και δεν έγινε. Μπορεί κάποιος να είναι ένας απλός ψαράς και να είναι υπερευτυχισμένος. Ούτε σημαίνει ότι είναι αποτυχημένος στη ζωή του.
Εγώ τον εαυτό μου τον χρησιμοποίησα για να μην φανεί ότι με βγάζω έξω από το κάδρο, όχι γιατί δεν μου αρέσει αυτό που κάνω. Αλλά ναι έχω και αυτογνωσία. Όταν λέω ότι κάποιος είναι πιο πετυχημένος από μένα, (οκ το πετυχημένος χωράει μεγάλη συζήτηση) αλλά αντικειμενικά μιλώντας υπάρχουν και κάποια πράγματα που δεν θα μπορούσα να τα φτάσω πχ δεν είμαι και νευροχειρουργός (ή ό,τι άλλο θες βάλε). Για μένα αυτό είναι κάτι "ανώτερο" από αυτό που μπορώ να κάνω. Που δεν ήθελα και ποτέ να γίνω αλλά και να ήθελα δεν είχα τα skills. Και μουσική ήθελα να μάθω. Δεν το κατάφερα ποτέ.
Αν και ξαναλέω το θέμα μου δεν είναι ποιο επάγγελμα είναι πιο σημαντικό. Και κακώς εστιάζουμε εκεί αλλά τον χρησιμοποιώ ως έναν δείκτη όπως σας είπα. Εντάξει τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή ρε παιδιά τελικά.
Δλδ αν δεν συντρέχουν κάποιοι άλλοι λόγοι οι οποίοι σε βοήθησαν να κάνεις το επάγγελμα που κάνεις ή σε εμπόδισαν να κάνεις το επάγγελμα που θα ήθελες, τότε η επιλογή επαγγέλματος είναι και καθρέφτης των δυνατοτήτων σου.

Να στο θέσω ανάποδα. Δώσε σε δυο άτομα να διεκπεραιώσουν το ίδιο task (δεν αναφέρομαι σε εργασιακά). Το ίδιο όμως.Να αναλάβουν ένα πρότζεκτ ρε παιδί μου. Να οργανώσουν κάτι. Ακόμα και ένα πάρτυ γενεθλίων. Δες πώς θα το δουλέψει ο ένας και δες πώς θα το δουλέψει ο άλλος. Από τον έναν μένεις ευχαριστημένος από τον άλλον όχι. Ε δες μετά και τι δουλειά κάνει ο καθένας τους.
Ο καλός το πιθανότερο είναι να εργάζεται σε μια θέση ευθύνης και ο κακός σε χαμηλότερων απαιτήσεων. Δεν είναι τυχαίο πού απορροφάται ο καθένας σε αυτήν την κοινωνία. Ξαναλέω αν λάβουμε υπόψη τα skills του και μόνο. Και δεν αναφέρομαι σε πτυχία κτλ. Αναφέρομαι καθαρά σε στοιχεία της προσωπικότητάς τους και μόνο.
Βγάζω έξω αυτούς που έχουν υψηλές θέσεις λόγω βύσματος ή αυτούς που είναι άξιοι αλλά λόγω κάποιων εμποδίων δεν τα κατάφεραν.

Να σου πω ένα άλλο παράδειγμα. Έχω έναν γνωστό που κάνει ένα επάγγελμα (ας μην πω τι). Πάντως για να κάνεις αυτό το επάγγελμα βγαίνεις και από ΤΕΙ και από ΑΕΙ. Ο τύπος συστηνόταν χωρίς να διευκρινίζει ακριβώς τι είναι. Δε σου λέω σκόπιμα. Τι δουλειά κάνεις; Αυτό έλεγε. Θα κάτσει να εξηγεί στον καθένα ακριβώς και τι; Και καλά έκανε. Δεν υπήρχε λόγος.
Και που λες κάτι δεν μου κολλούσε σε όλο αυτό. Ενώ είχα την εντύπωση ότι μιλάω με έναν "μορφωμένο" άνθρωπο έβλεπα άκυρες συμπεριφορές, απαντήσεις, τρόπο αντίληψης κτλ. Δε σου λέω αντιδράσεις ενός αμόρφωτου ανθρώπου αλλά όχι αυτό που είχα στο μυαλό μου.
Και που λες μια μέρα πώς πέφτει στα χέρια μου ένα έγγραφο και βλέπω ότι είναι από ΤΕΙ. Που προς θεού δεν έχω τίποτα με τα ΤΕΙ. Ίσα ίσα.
Τέλος πάντων, χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα γιατί εξυπηρετεί αυτό που θέλω να πω.
Γιατί βλέποντας αυτόν τον τύπο πώς λειτουργεί γενικά στην προσωπική του ζωή ... δλδ δεν μπορώ να σου λέω ότι ο τοίχος είναι άσπρος κι εσύ να τον βλέπεις μαύρο πχ ... ε τότε όχι. Για ΤΕΙ ήσουν. Ως εκεί.
Δεν είναι επειδή έτυχε να μην γράψεις καλά, δεν έπιασες για λίγο τα μόρια, ήσουν άτυχος στη ζωή κτλ.
Κάθε μέρα μου επιβεβαιώνεις ότι ήσουν για ως εκεί.
Και ο ΑΕΙΤΖΗΣ μπορεί να βλέπει τον τοίχο μαύρο. Έτσι; Απλά ο ΤΕΙΤΖΗΣ δείχνει ότι δεν έχει τα skills μήπως το δει και κάπως αλλιώς. Είναι μονόδρομος.
Προσπάθησε, σε παρακαλώ, να δεις το παράδειγμά μου με πιο αλληγορική ματιά.

Και ξαναλέω το επάγγελμα, οι σπουδές κτλ κάποιου δεν σημαίνει απαραίτητα κάτι. Αλλά κι εγώ πρέπει να χρησιμοποιήσω κάποια "μετρήσιμα μεγέθη" για να δείξω τελικά ότι κάπως εξηγούνται κάποια πράγματα. Ξαναλέω αν δεν συντρέχουν άλλοι αντικειμενικοί λόγοι στο τι πορεία ακολουθούμε στη ζωή μας. Και κακώς το περιορίζω μόνο στα επαγγελματικά.

Οι λεγόμενες κοινωνικές/οικογενειακές υποχρεώσεις πάντα σε φέρνουν σε επαφή με ηλιθίους οπότε προσυπογράφω την απορία του συντρόφου

Δυστυχώς ισχύει. Αλλά δεν αφορά εμένα το συγκεκριμένο ερώτημα του συντρόφου. Η βλακεία είναι διάχυτη παντού γύρω μας.
Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε.

Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, οι ΕΛ απόφοιτοι και απο ΑΕΙ και από ΤΕΙ, είναι για τα πανηγύρια: viewtopic.php?f=6&t=15026&p=391494&hilit=PISA#p391494
To μείζον πρόβλημα είναι ότι οι ασπούδαχτοι είναι πολλαπλώς χειρότεροι.

Αυτά βέβαια είναι όλα πταίσματα, συγκριτικά με την ανωμαλία ΈΛ "επιχειρηματίας" ή EΛ "διευθυντής"/"προϊσταμενος".

[Προέλλην]

Πωπω, καλά ρε Μπιζέλι, που την βρίσκεις την όρεξη να γράφεις τέτοια σεντόνια?

Εγώ το μπιζέλι το διαβάζω πάντα προσεκτικά, είμαι μαζοχιστής

Σίγουρα κάποια προτερήματα που βοηθούν κάποιον να εξελιχθεί επαγγελματικά και μορφωτικά μεταφράζονται και σε άλλους τομείς της ζωής του πχ επιμέλεια, εργατικότητα, τελειομανία κλπ.

Ελλάδα αυτά;

[Λαχουρένιος]

Δεν είστε υποχρεωμένοι ούτε να τα διαβάζετε ούτε να απαντάτε. Αν και βλέπω σεντόνια ξεσεντόνια τα διαβάζετε. Προφανώς κάτι ενδιαφέρον λένε τα σεντόνια μου.

Δεύτερον, εσύ ρε φίλε όταν διαβάζεις ένα βιβλίο λες κατευθείαν τι σεντόνι είναι αυτό;
Δλδ θα σας πέσει ο κώλος άμα διαβάσετε κάτι που είναι πάνω από 5 λέξεις;
Άμα κάτι είναι ενδιαφέρον δε σε απασχολεί η έκταση. Εκτός αν δεν το βρίσκεις ενδιαφέρον.


Το ξέρω ότι θα μπορούσα να τα πω πιο συνοπτικά αλλά τα λέω έτσι όπως μου βγαίνουν.

Τα περισσότερα από αυτά είναι σκέψεις που κάνω εδώ και πολύ καιρό και απλά τις συγκεντρώνω και τις ρίχνω εδώ μέσα χωρίς καμία επεξεργασία.
Αλλιώς θα έχαναν και την "ομορφιά" τους.

Μπορείς να πεις τα ίδια πιο συνοπτικά. Η δυσκολία δεν είναι τόσο να διαβαστούν όλα αυτά, όσο να δωθεί εξίσου αναλυτική απάντηση. Ένα βίβλιο που πλάτιαζε το ίδιο θα με κούραζε.

Πωπω, καλά ρε Μπιζέλι, που την βρίσκεις την όρεξη να γράφεις τέτοια σεντόνια?

Εγώ το μπιζέλι το διαβάζω πάντα προσεκτικά, είμαι μαζοχιστής

Και γω τα διαβάζω τα περισσότερα αλλά πολλές φορές δεν έχω το καθαρό μυαλό που χρειάζεται για να τα διαβάσω όλα αυτά και να απαντήσω κομμάτι κομμάτι.

[bizeli]

Μπορείς να πεις τα ίδια πιο συνοπτικά. Η δυσκολία δεν είναι τόσο να διαβαστούν όλα αυτά, όσο να δωθεί εξίσου αναλυτική απάντηση. Ένα βίβλιο που πλάτιαζε το ίδιο θα με κούραζε.

Ρε φίλε δεν έχεις καταλάβει τόσο καιρό ότι το 90, μην σου πω το 95%, αυτών που γράφω θα μπορούσα να τα γράφω σε ένα προσωπικό ημερολόγιο με μια κλειδαρίτσα απ' έξω;


Πολλά από αυτά που γράφω δεν επιδέχονται καν απάντησης. Τώρα αν εσείς θέλετε να τα διαβάζετε και να απαντάτε κιόλας είναι δική σας ευθύνη.

Αν κάποια στιγμή πάρω όσα έχω γράψει εδώ μέσα και τα συγκεντρώσω σε ένα βιβλίο θα είχε τίτλο "Στο μυαλό ενός μπιζελιού". Να το πάρεις να το διαβάσεις και να περάσεις λίγο καμένο χρόνο. Προφανώς απευθύνονται σε καμένους και μαζοχιστές αναγνώστες.

Επίσης, μπορεί να φαίνεται ότι ταγκάρω εσένα πχ και να σου απαντάω άλλα πολλά από αυτά που λέω είναι συγκεντρωτικές σκέψεις μου, που έτσι και αλλιώς θα τις έλεγα κάποια στιγμή, απλά παίρνω αφορμή και τα γράφω όλα μαζί. Θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά ποστς σε ανύποπτο χρόνο το καθένα.

Το πώς και πότε θα απαντήσει ο καθένας (και αν θέλει να απαντήσει) είναι δικό του θέμα. Δεν κρατάμε εδώ πέρα χρονόμετρο. Όποτε έχεις χρόνο και καθαρό μυαλό και διάθεση μπες και απαντά ή μην απαντάς και καθόλου. Αλλά δεν μπορείς να λες στον άλλον πόσο θα γράφει και πώς θα γράφει.

Προφανώς θα μπορούσα να τα πω σε δύο σειρές αλλά θα ήταν ποστ "πέρασε και δεν ακούμπησε".

Εδώ άλλοι γράφουν 3 σειρές ακατάληπτες που δεν καταλαβαίνεις καν τι γράφουν. Εγώ αυτό το θεωρώ μεγαλύτερη ασέβεια στον αναγνώστη που δεν χρησιμοποιούν καν σημεία στίξης, είναι μέσα στις ασάφειες και προσπαθείς να μαντέψεις τι λένε. Όχι δεν θα μπω σε αυτή τη διαδικασία.
Εμένα, τουλάχιστον, ο δικός μου λόγος είναι προσεγμένος. Όχι ότι δεν κάνω λάθη ή πλατιάζω κτλ. Αλλά είναι αυτός ο τρόπος γραφής μου. Αλλιώς δεν θα ήμουν το μπιζέλι. Θα ήμουν κάποιος άλλος.
Προφανώς σε κάποια άλλη συνθήκη που θα απαιτούνταν ένας άλλος τρόπος γραφής θα έγραφα διαφορετικά.

Και τέλος το γεγονός ότι ενώ είμαστε σε ένα νήμα μουσικής, που θα μπορούσατε να μην μπαίνετε καν μέσα (υπάρχουν ένα σωρό τέτοια που κανείς δεν πατά ούτε ένα κλικ, γιατί ποτέ κανείς δεν ακούει βίντεο) ... όχι μπαίνετε γιατί ξέρετε ότι θα έχει και κείμενο μέσα και είστε περίεργοι να δείτε τι έγραψε πάλι το μπιζέλι.

Κάνω λάθος; Αλλά αυτό μου δείχνετε.

[Λαχουρένιος]

Το έχω καταλάβει ότι κάνεις venting, αλλά από την στιγμή που απευθύνεσαι σε άλλον κάνεις διάλογο και όχι μονόλογο, οπότε αντίστοιχα πρέπει να είναι διαφορετική η δομή και το ύφος αλλιώς δε θα προχωρήσει ο διάλογος.

Δεν μπορείς να κάνεις διάλογο και μονόλογο ταυτόχρονα.