Ο Πούτιν ειρωνεύεται τους Δυτικούς: «Τι ώρα θα γινόταν η εισβολή στην Ουκρανία;»

[Προέλλην]

Γερμανία: Το Βερολίνο σχεδιάζει και πέμπτο πλωτό σταθμό LNG

Ο νέος τερματικός σταθμός θα είναι χωρητικότητας τουλάχιστον 5 δισ. κυβικών μέτρων και αναμένεται να τεθεί σε λειτουργία κατά το τέταρτο τρίμηνο του 2023

https://www.kathimerini.gr/economy/inte ... athmo-lng/

Σε χρόνο ρεκόρ 5 πλωτοί τερματικοί σταθμοί LNG.

Τελειώνουν οι πουτλερικοί αγωγοί.

Όσο έφαγαν έφαγαν τα ρωσάκια, τώρα επιστροφή στα 90ς. Το καλό σενάριο.

[nemo]

μιλαμε για τα απολυτα γιδια

FboedV4WQAE2lia.jpg

[pluton]

Είναι ότι οι δεξαμενές έχουν ήδη γεμίσει κατά 85%, νωρίτερα από ό,τι προέβλεπε το χρονοδιάγραμμα; Ο κίνδυνος μια «αρνητική» είδηση να πυροδοτήσει ένα νέο ράλι είναι πάντα υπαρκτός. Είναι ωστόσο η πρώτη φορά στην διάρκεια των τελευταίων μηνών, που ο εκβιασμός του Πούτιν δεν αποτυπώνεται στα ενεργειακά χρηματιστήρια.

Από το ρεκόρ των 346 ευρώ η μεγαβατώρα στις 26 Αυγούστου, σήμερα η τιμή στον ολλανδικό κόμβο του TTF κινείται στα 224 ευρώ, μείωση που αποτυπώνεται και στις σημερινές τιμές χονδρικής στο ρεύμα πανευρωπαϊκά. Διαμορφώνονται σε 635 ευρώ στη Γαλλία, 571 ευρώ στη Γερμανία, 661 στην Ιταλία και 582 σε Ελλάδα (100 περίπου ευρώ κάτω από τη Τετάρτη) και Βουλγαρία.

Αν και νωρίς για εξαγωγή συμπερασμάτων, η προσδοκία ότι οι Ευρωπαίοι θα δείξουν επιτέλους τη δέουσα αποφασιστικότητα και θα κινηθούν προς μια κοινή λύση, φαίνεται ότι έχει περάσει στα χρηματιστηριακά ταμπλό.


Συντηρείται σχεδόν καθημερινά με δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων, όπως οι σημερινές της Mechthild Wörsdörfer, αναπληρώτριας γενικής διευθύντριας του τμήματος ενέργειας της Επιτροπής, σύμφωνα με την οποία, «η κ. Φον ντερ Λάιεν, η πρόεδρός μας, θα το περιγράψει (το σχέδιο) με περισσότερες λεπτομέρειες στις 14 Σεπτεμβρίου», όπως μεταδίδει το Reuters.

Στην ίδια κατεύθυνση και οι χθεσινές δηλώσεις Σολτς («πιστεύω ότι θα δούμε σύντομα αλλαγές και σε ευρωπαϊκό επίπεδο»), ενώ θετικό αντίκτυπο έχει και η επιτυχία συγκεκριμένων χωρών-μελών που έχουν γεμίσει τους ταμιευτήρες τους με LNG, με την πληρότητα να φτάνει στο 85% νωρίτερα από ό,τι προέβλεπε o στόχος.

«Το γεγονός ότι οι ταμιευτήρες έχουν γεμίσει και μάλιστα νωρίτερα από όσο είχε προγραμματιστεί, σίγουρα μειώνει την ανησυχία έστω κι αν υπάρχει ακόμη αβεβαιότητα για την προσφορά ενέργειας τον χειμώνα», αναφέρει ο Βέι Σιόνγκ, αναλυτής στη Rystad Energy. Κυρίως όμως, το γεγονός ότι παρά το κλείσιμο της στρόφιγγας του Nord Stream, τα ενεργειακά χρηματιστήρια επέδειξαν αυτοσυγκράτηση συνδέεται με την κινητικότητα που παρατηρείται σε επίπεδο ευρωπαϊκού Βορρά και Κομισιόν.

Το βασικό μήνυμα προέρχεται από τη Γερμανία που μέχρι πρότινος ύψωνε τείχη στις εκκλήσεις του Νότου για πλαφόν στο φυσικό αέριο, αλλά τώρα, μπροστά στον κίνδυνο μιας ανεπανόρθωτης ζημιάς, δείχνει να εξετάζει και αυτό το σενάριο. Το είπε με γραπτό του μήνυμα προς τους ομολόγους του, ο γερμανός υπ. Οικονομικών, ενόψει της έκτακτης συνόδου των υπουργών Ενέργειας στις 9 Σεπτεμβρίου.


Το δεύτερο από την Κομισιόν που ετοιμάζει επείγουσα παρέμβαση για μια διαρθρωτική μεταρρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Στην πραγματικότητα, όλοι πλέον στην Ευρώπη μιλούν για την ανάγκη μιας ευρωπαϊκής λύσης, με τρία σενάρια στο τραπέζι, μεταξύ των οποίων, η επιβολή πλαφόν και η αποσύνδεση της τιμής του από εκείνη της ηλεκτρικής ενέργειας (πρόταση Μητσοτάκη).

Τα σενάρια και το ελληνικό μοντέλο

Στα σενάρια που εξετάζονται και η απόδοση του μηχανισμού που εφήρμοσε από τον Ιούλιο η κυβέρνηση, η οποία έρχεται στο προσκήνιο ενόψει των αποφάσεων που αναμένονται σε επίπεδο ΕΕ για μεταρρύθμιση της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.


Η μία αφορά το Ιβηρικό μοντέλο (εφαρμόζεται σε Ισπανία, Πορτογαλία). Δηλαδή, επιβολή πλαφόν στην τιμή του φυσικού αερίου που προορίζεται για τους ηλεκτροπαραγωγούς με αποζημίωση των τελευταίων για τη διαφορά από την πραγματική τιμή. Βασικό πρόβλημα του μοντέλου, η τεραστίων διαστάσεων χρηματοδότησή του, εφόσον αυτό εφαρμοζόταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Δύο από τις άλλες προτάσεις είναι ελληνικής έμπνευσης.

Η μία στηρίζεται στον μηχανισμό που έθεσε σε εφαρμογή η ελληνική κυβέρνηση από τον Ιούλιο, μέσω του οποίου αποσυνδέθηκε στην πράξη η τιμή του φυσικού αερίου από εκείνη που εισπράττουν οι ηλεκτροπαραγωγοί, η οποία πλέον καθορίζεται κάθε μήνα από την ΡΑΕ. Το μοντέλο αυτό ή κάποια παραλλαγή του παρακολουθούν με ενδιαφέρον και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.


Κάθε μήνα, οι τιμές που εισπράττουν οι ηλεκτροπαραγωγοί δεν διαμορφώνονται στο Χρηματιστήριο Ενέργειας αλλά καθορίζονται διοικητικά, εξασφαλίζοντας την κάλυψη του κόστους (που είναι διαφορετικό ανά τεχνολογία) συν ένα εύλογο κέρδος.

Για τον τρέχοντα μήνα, είναι 214,22 ευρώ ανά μεγαβατώρα για τις λιγνιτικές μονάδες, 564,18 ευρώ για τις μονάδες φυσικού αερίου συνδυασμένου κύκλου, 797,3 ευρώ για τις μονάδες φυσικού αερίου ανοιχτού κύκλου, 112 ευρώ για τα υδροηλεκτρικά και 85 ευρώ ανά μεγαβατώρα για τις ΑΠΕ.

Η δεύτερη ελληνική πρόταση που εξετάζεται σε επίπεδο Κομισιόν και αφορά επίσης την αποσύνδεση των τιμών ηλεκτρικής ενέργειας από τις τιμές του φυσικού αερίου, προβλέπει τη διχοτόμηση της παραγωγής σε δύο τμήματα: από τη μία οι ανανεώσιμες πηγές, τα πυρηνικά, η συμπαραγωγή υψηλής απόδοσης, τα υδροηλεκτρικά και η αποθήκευση, και από την άλλη οι μονάδες άνθρακα (λιγνίτη) και φυσικού αερίου.

Η τιμή που θα καταβάλλουν οι καταναλωτές, σύμφωνα με την πρόταση αυτή, θα προκύπτει από τη στάθμιση των δύο «ομάδων» και σύμφωνα με την ανάλυση του υπουργείου μπορεί να είναι έως και 45% χαμηλότερη από την τιμή που διαμορφώνεται σήμερα στα Χρηματιστήρια.



https://www.liberal.gr/economy/giati-pe ... eam/468589

[pluton]

Ρωσία: Ο πρώην πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ απειλεί με διακοπή της παροχής φυσικού αερίου στην Ευρώπη, αν η ΕΕ εγκρίνει ένα ανώτατο όριο στην τιμή του -

analitis.gr

Ο τύπος έγινε πιο κωμικός και από τον Αλή του Ιράκ Comikal Ali.

[Adminović]

Στ' @@ μας το αέριο του Πούτλερ.

Θα αρχίσουμε να τρώμε μαζικά φασολάδες και να παράγουμε το δικό μας αέριο.

Θα μας τα κλάσεις Πούτλερ (ή μάλλον, θα τα κλάσουμε, για να ακριβολογούμε).

[Προέλλην]

Στ' @@ μας το αέριο του Πούτλερ.

Θα αρχίσουμε να τρώμε μαζικά φασολάδες και να παράγουμε το δικό μας αέριο.

Θα μας τα κλάσεις Πούτλερ (ή μάλλον, θα τα κλάσουμε, για να ακριβολογούμε).

Σωστή επισήμανση, το βιοαέριο είναι μια τζάμπα πηγή ενεργειας που θα πρέπει φυσικά να αξιοποιηθεί. Απο τα σκατάκια τα δικά μας και των ζώων, τα αποφάγια κτλ, βγαίνει αεριάκι του κουτιού

[pluton]

Ήδη χρησιμοποιείται και ο πυρήνας από τα ελαιοτριβεία αλλά και για θέρμανση σε σόμπες πέλλετ.

[Προέλλην]

Γενικά υπάρχει τεράστια ενεργειακή σπατάλη, εγκληματικός ανορθολογισμός. Τα όσα συμβαίνουν τώρα αποτελούν τεράστιο κίνητρο για την εφαρμογή ενός εξαιρετικά βιωσιμότερου μοντέλου, τόσο παραγωγής, όσο και κατανάλωσης. Ο πούτλερ πραγματικά κινεί την ιστορία προς τα εμπρός, όχι φυσικά στην κατεύθυνση που φαντάστηκε.
Σε μιά 10ετία η Δϋση θα είναι έτη φωτός μπροστά ενεργειακά. Παράλληλα, μια τεράστια παλέτα απο τεχνολογίες και βιομηχανίες θα ανθίσει, και μεσοπρόθεσμα κιόλας θα δημιουργήσει μεγάλο πλούτο.

[Προέλλην]

Oι G7 αποφάσισαν πλαφόν στο πετρέλαιο

Συμφωνία στην G7 για την επιβολή πλαφόν στο ρωσικό πετρέλαιο

Την ίδια στιγμή, σε συμφωνία για την επιβολή πλαφόν στο ρωσικό πετρέλαιο κατέληξαν οι υπουργοί Οικονομικών των ισχυρότερων οικονομιών της Δύσης, με το βλέμμα στον παγκόσμιο πληθωρισμό και επιδιώκοντας να στερήσουν από τη Ρωσία έσοδα προς χρηματοδότηση του πολέμου στην Ουκρανία. Με διακοπή των εξαγωγών προς όσες χώρες επιβάλλουν πλαφόν προειδοποιεί το Κρεμλίνο.

Οι υπουργοί Οικονομικών της G7 σχεδιάζουν να εφαρμόσουν «επειγόντως» ένα ανώτατο όριο στην τιμή του ρωσικού πετρελαίου και των προϊόντων πετρελαίου, και ενθαρρύνουν έναν «ευρύ συνασπισμό» χωρών να μετέχει σε αυτό, όπως επιβεβαιώνουν σε κοινή ανακοίνωση που εξέδωσαν κατόπιν της συνεδρίασής τους σήμερα, Παρασκευή.

«Το ανώτατο όριο της τιμής θα οριστεί σε ένα επίπεδο που θα βασίζεται σε μια σειρά τεχνικών δεδομένων και θα αποφασιστεί από το σύνολο του συνασπισμού πριν από την εφαρμογή του», αναφέρεται στην ανακοίνωση, με τους υπουργούς Οικονομικών της G7 να διαβεβαιώνουν ότι μελλοντικές τιμές «θα ανακοινωθούν δημόσια με σαφή και διαφανή τρόπο».

«Στόχος μας είναι να ευθυγραμμίσουμε την εφαρμογή με το χρονοδιάγραμμα των σχετικών μέτρων εντός του έκτου πακέτου των κυρώσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης», επισημαίνουν τα μέλη της G7 -ήτοι οι ΗΠΑ, ο Καναδάς, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ιαπωνία και η Βρετανία.

Η υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Τζάνετ Γέλεν, δήλωσε ότι ένα ανώτατο όριο τιμής στο ρωσικό πετρέλαιo θα βοηθήσει στην καταπολέμηση του πληθωρισμού, ενώ παράλληλα θα πλήξει την ικανότητα της Μόσχας να χρηματοδοτεί τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Το πλαφόν συμβάλλει στην επίτευξη «των διττών μας στόχων, ασκώντας πίεση για τη μείωση των παγκόσμιων τιμών ενέργειας και στερώντας παράλληλα από τον Πούτιν τα έσοδα για να χρηματοδοτεί τον βάναυσο πόλεμό του στην Ουκρανία», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Τζάνετ Γέλεν.

Ο Ιάπωνας υπουργός Οικονομικών, Σουνίτσι Σουζούκι, χαιρέτισε τη συμφωνία των υπουργών Οικονομικών της G& για τον καθορισμό ανώτατου ορίου τιμής στις ρωσικές εξαγωγές πετρελαίου και ζήτησε την ταχεία εφαρμογή της απόφασης αυτής.

Ο Σουζούκι είπε στους δημοσιογράφους ότι το πλαφόν θα συντείνει στην άμβλυνση των αυξανόμενων τιμών της ενέργειας και του πληθωρισμού.

https://www.cnn.gr/kosmos/story/326945/ ... d-stream-1

Οι πουτλερικοί λένε ότι θα κάνουν εμπάργκο. Σταρχίδιαμας

[Προέλλην]

The Russian Economy: Failing To Plan, Planning to Fail

Is there a way to stop the Russian economy from spinning down to disaster?

Macroeconomic and industrial policy may not make for gripping reading, but they are the stuff great powers are made of. Bullets and bandages require factories, shipping, and balance sheets. Western sanctions were never designed to deliver a quick knockout blow. Instead, it’s best to think of them as a means of short-circuiting the capacity of the Russian state to juggle the demands of a war of conquest with the worsening economic fallout.

After months of complacent and perfunctory announcements, Denis Manturov was named a vice premier to Prime Minister Mishustin’s team in mid-July. His task is gargantuan: mobilize what he can of the Russian state and business and intervene to save Russia’s industries from the worst crisis they’ve faced since the 1990s.

State interventions and control of economic decisions have a deeply checkered history in Russia. But that doesn’t mean that markets are always better; broken markets are certainly not superior. Markets ration goods to consumers through prices. Sanctions make crucial goods scarce, including goods that companies need to setup new factories and replace imports. In this case, prices explode and trade between firms and sectors falls precipitously, leaving companies and consumers struggling.

No wonder Manturov told the press that the government intends to abandon an “absolute” market policy and move towards providing “technological sovereignty.” Only the state can theoretically bring the resources and coordination needed to clear the accumulating bottlenecks choking the economy. Markets can’t move fast enough to address the kind of problems that are emerging.

Sins of the past, woes of today

Unfortunately for Manturov and other policy curators, whatever they do will be haunted by past sins. Putinism’s profound lack of long-term planning and political preference for stagnation have cost the Russian economy – and the nation’s war machine — dearly over the past twenty-three years. Even when Russia was booming during the 2000s, the government ran huge budget surpluses, pulled money out of the economy and failed to sufficiently prioritize long-term investments in infrastructure. Government policy was setting aside as much as 5-6% of GDP annually. If oil and gas motored Russia’s boom from 1999-2008, this unspent money became a handbrake permanently throttling growth. The financial “prudence” of the state has been a straitjacket on investment and standards of living for well over a decade.

Hoarding money to buy support in a crisis or ride out sanctions ended up depriving the regime of basic material needs to prosecute a war and command a wartime economy effectively.

To successfully build up domestic industries for complex components, a government needs a lot of capital, the capacity to import necessary components, a trade policy that allows domestic industries to slowly move up the value chain, and enough demand for whatever is produced.

Today, Russia can’t effectively meet any of these basic requirements. It can’t easily import many necessary components or else pays a premium to do so. It has systematically weakened domestic demand for two decades and is in a major recession for the third time in 15 years. Spending trillions of rubles to build up capacity to replace the myriad things Russia imports from abroad was possible prior to Feb. 24. Now that risks higher inflation because of the huge constraints on supplies for any industrial expansion.

Mining equipment, proprietary software shared by foreign firms now leaving the Russian market, generators, industrial baking ovens, airplane and car parts — nearly every consumer and defense industry relies on foreign inputs to varying degrees. Running deficits to significantly expand production will inevitably raise the prices of the scarce goods needed to build new industries with a shrinking labor force and declining levels of labor migration. It’s a perfect storm leading to higher inflation, falling consumption, lower investment, and lower incomes as the state struggles to avoid or limit budget deficits.

What were they thinking?

If it is true that the inner circle around Putin decided to invade Ukraine in 2021, there is no evidence it made any economic preparations for what has followed. Perhaps this reflects honest shock that Western partners and allies were successfully able to coordinate various sanctions measures. Whatever the internal thinking in Moscow, the wartime economy measures adopted by the Duma in July create legal justification for the reallocation of resources from the civilian economy for military purposes. They do not, however, address the real problem.

The regime’s failure to plan economically is a plan to fail. Without strong institutions to coordinate investment or decide who gets what, the alternative is handshake deals, frantic campaigns from businesses, and the steady accumulation of advantages to state-owned firms or companies with easier access to credit. Money and credit can be created and gifted with the stroke of a pen. You can’t print a computer chip, an airbag, or a train car.

“Technological sovereignty” is just the latest word salad for Russia’s impotent attempts to achieve economic autonomy. It’s no small irony that the Soviet economy was more complex than its Russian successor and better suited for the task. Despite its countless flaws, it still possessed institutions capable of coordinating policy choices and directing investment. Manturov is now tasked with recreating a fraction of that capacity with the caveat that he could be replaced whenever convenient.

Russia can still wage war with all of these limitations. But the inadequacies of the Russian political system and its grasp of economic policy raise a question too few are asking: If the cost of victory is the destruction of the economy, can Russia afford to win?

https://www.themoscowtimes.com/2022/08/ ... ail-a78592