Δημοσίευσηαπό nemo » 22 Απρ 2019, 09:41
Με αφορμή την επέτειο της 21ης Απριλίου, ανατρέξαμε στο ολιγοσέλιδο αλλά περιεκτικότατο βιβλίο του Ανδρέα Δενδρινού (1975) « Η 21η Απριλίου και πως απέτυχε» και δημοσιεύουμε το κεφάλαιο «Η νεολαία» σελ 18,19 το οποίο έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για όσους θέλουν να βλέπουν τα γεγονότα όπως ήταν και όχι όπως θα μας άρεσε να ήταν ..
Κοινός Παρονομαστής
«Η επανάστασις έχει μια ιδεολογία: Ότι δεν έχει ιδεολογία»!
Ή νεολαία
"Ολα αυτά τά αντιφατικά αισθήματα είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένα στό λεπτότερο σημείο του "Εθνους: τήν Νεολαία. Πάντοτε επικεφαλής του αισθήματος της αλλαγής, τής προόδου τής ανησυχίας, είχε γίνει θύμα τής πολυκομματικής προπαγάνδας. Προς αυτήν, ακολουθήθηκε συγκεχυμένη πολιτικής Μέ σκοπό τήν κατασίγασι τών παθών κοι τήν άποπολιτικοποίησί της, αφέθηκε «ανεπηρέαστη» θεωρητικά, ώστε νά άσχοληθη μέ τόν
εαυτό της. Άλλά ή εποχή μας δέν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες χαμένες. Είναι βέβαιον ότι ή άποπο-λιτικοποίησις και ό μή επηρεασμός της, δέν έφεραν τά ποθούμενα αποτελέσματα! Και πρόβλημα υπάρχει πάντα γιά τά «ξέφραγα αμπέλια». "Ας γίνη όμως τούτο αντιληπτό:
«Ή Νεολαία είναι, έκ φύσεως, έστραμμένη πρός τό Μέλλον, τήν Πρόοδο, τό "Αγνωστο, τό κΰμα τής εποχής. Κάθε πλαισίωσις, καθοδήγησις διαφώτισις, πρέπει νά τό λάβη ύπ' όψιν, δένοντας αρμονικά τό Ιστορικό αίσθημα υπερηφάνειας τοϋ παρελθόντος, τά Ιστορικά πεπρωμένα τοϋ μέλλοντος και τις σημερινές προκλήσεις του»...
Ή σύγχυσις
Δέν περιμένει κανείς άπό μιά κυβέρνησι, ένα καθεστώς μόνον επιτυχίες. Άλλά και είναι αδύνατον νά παραδεχθή τήν συστηματική σχεδόν πάρα γνώρισι βασικών διδαγμάτων τής Ιστορίας και τής Φιλοσοφίας. Στους τομείς αυτούς, ή υπήρξαν προσπάθειες πού απέτυχαν, ή αλλεπάλληλα σφάλματα, μέ ανυπολόγιστες ακόμη μελλοντικές συνέπειες...
Στην έλλειψι φιλοσοφικών, μή υλιστικών σκοπών, έν πρώτοις. Μιά Έπανάστασις πρέπει νά έχη σκοπούς, ιδίως όταν είναι καθεστώς. Πρέπει νά δικαιολογή τήν υπαρξί της, όχι μόνον μέ τήν "Αρνησι του Κομμουνισμού. Πρέπει νά έμπνέη τόν ενθουσιασμό και τήν συμμετοχή τών ψυχών όχι μόνο μέ τό φόβο τοΰ «"Υστερα τι θά γίνη;» Ή «οικονομική άνάπτυξις» δέν μπορεί νά άποτελή αύτοσκοπό. Δέν πρέπει, γιατί καλλιεργεί ένα είδος Υλισμού και Μακαριότητας, πού σίγα σιγά φθάνει νά μή διαφέρη άπό Αδιαφορία και Ηθικό Αφοπλισμό.
Η "Ελλάς ηθικά αφοπλισμένη καΐ υλιστική, δέν μπορεί νά έπιζήση στό γεωπολιτικό της χώρο. Γιατι περιβάλλεται άπό Κράτη ιδεολογικά φανατισμένα, πού ουδέποτε — Ιστορικά και πολιτικά —άπέκρυψαν τις βλέψεις τους πρός τόν Ελληνικό Χώρο... Ό "Ελληνας του '40 και ό "Ελληνας τοϋ 75, έχουν ήδη τεράστιες διαφορές αντιδράσεων, δικαιολογημένες βέβαια. Άλλά και ή Βαλκανική του '40 δέν εγκυμονούσε τούς κινδύνους εξαφανίσεως τής ιδίας τής Φυλής μας, όπως σήμερα. Ό "Ελληνας του 1980 θά μπορή νά έπαναλάβη τό '40; Θά έχη τό ηθικό ανάστημα; Ούτε ή «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών», ούτε ή Επιστροφή τής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ούτε ή (αναγκαία) Μεταβολή Νοοτροπίας, είναι φιλοσοφικοί σκοποί. Ακόμη λιγότερο μπορούν νά εμπνεύσουν τόν Ενθουσιασμό και τήν Συμμετοχή.
Κάποτε ένας εκπρόσωπος τής 21ης σέ συνέντευξι τύπου, πανηγυρική και σέ ξενοδοχείο, είχε πη τό άμίμητον εκείνο:
«Ή Έπανάστασις έχει μιά ιδεολογία: ότι δέν έχει ιδεολογία»! Και εξήγησε, ότι οι Ιδεολογίες απορρίπτονται, γιατί λαμβάνουν ύπ' όψιν τους μόνον ότι χωράει στά συρτάρια τους! Υπονοούσε βέβαια ότι ή έλλειψις ιδεολογίας άνοιξε ευρύτερους ορίζοντες, άπηλλαγμένους άπό προκαταλήψεις...
Αυτά δέν ήταν σοβαρά στήν πράξι! Γιατί καλή είναι ή έλλειψη προκαταλήψεων (ίσως), καλή είναι και ή έλλειψις «συρταριών», κάκιστη όμως είναι ή έλλειψις και επίπλων...
Άπ' αυτήν τήν βασική έλλειψι έπήγαζαν κα'ι οί περισσότερες λοιπές ελλείψεις και αποτυχίες.
Ή ψυχολογία τοϋ Υλισμού και τής Ευημερίας πάση θυσία, σέ συνδυασμό μέ τήν έλλειψι αντισταθμίσματος, άφησε- έρμαιο ιδεολογικά καΐ χέρσο ψυχικά τό μεγαλύτερο μέρος τοϋ "Εθνους και σχεδόν ολόκληρη τή Νεολαία. Και οί μέν μεγάλοι ασχολούνται μέ τήν ευημερία και προσωρινώς είναι ευχαριστημένοι. Ή Νεολαία όμως δέν αρκείται σ' αυτό. Ό Νέος τρέφεται άπό Ψυχικές Δυνάμεις... Και επιπλέον τις τρέφει, σάν ένα είδος αμοιβαίας Μεταλήψεως...
Τό χέρσο αυτό χωράφι ανέλαβαν άλλοι, φυσικά, νά τό καλλιεργήσουν, αφού τους άνοιξαν τόν δρόμο, όχι μη νο μέ τήν έλλειψη Φιλοσοφικών Σκοπών, άλλά και μέ τήν αρχική παρότρυνσι νά ασχολούνται οί νέοι μόνον μέ τά μαθήματα τους, πράγμα μή ρεαλιστικό. Δέν έλλειψαν οί προειδοποιήσεις, χωρίς ήχώ και αποτέλεσμα όμως. Και (τό σφάλμα αντιληπτό) παροτρύνονταν οί Νέοι «νά λάβουν θέσιν» τήν... έλαβαν άλλά δέν ήταν εκείνη πού έπερίμεναν οί αρμόδιοι.
Ή 21η Απριλίου άφησε τους Νέους έρμαίους καί άκαθοδηγήτους στά χέρια τών επιτηδείων του έσωτερικού (πού ανυπομονούσαν νά πάρουν πίσω όσα έχασαν) καί του εξωτερικού (πού ανησυχούσαν γιά τό παράδειγμα της στίς δικές τους παραπαίουσες πολιτικά χώρες). Ή αναρχική φιλολογία καί τά μαρξιστικά βιβλία γέμισαν προκλητικά τίς βιτρίνες γύρω άπό τά φροντιστήρια καί τά Ιδρύματα, δηλητηριάζοντας ανεπανόρθωτα καί ανενόχλητα τήν ψυχή τών Νέων! "Εσπειραν τόν άνεμο. Θέρισαν τήν θύελλα...
Καί ή γενική διαπίστωσις επιβάλλεται: "Ολόκληρη ή πολιτική έναντι τής Νεολαίας απέτυχε, καί ή ανάγκη διατάγματος γιά τήν βιαία καταστολή τών διαδηλώσεων απετέλεσε τήν θλιβερώτερη άπόδειξι...
Σημείωση:
Σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κώστα Πλεύρη στα τέλη Απριλίου 1967 ο Γεώργιος Παπαδόπουλος κάλεσε στο γραφείο του, στο Υπουργείο Προεδρίας, τους Πλεύρη και Δενδρινό, οι οποίοι επέμεναν στην ανάγκη για την οργάνωση της νεολαίας. Ο Παπαδόπουλος που άκουσε με ιδιαίτερη προσοχή τις τοποθετήσεις και τα επιχειρήματα των καλεσμένων του, τους απάντησε στο τέλος ότι «Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται». Τη στιγμή εκείνη ο Δενδρινός είπε στον Παπαδόπουλο, «...τότε θα σας στήσουν στον τοίχο». (ΜΕΤΑΠΑΙΔΕΙΑ)
[«Γεγονότα 1965-1977. Τα άγνωστα παρασκήνια», Κώστας Πλεύρης σελίδα 64.]
0 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
