Magdap35 έγραψε:Παιδιά ψυχραιμία , το ότι θέλουμε παραπάνω χρόνο με τον σύντροφό μας δε σημαίνει ότι θέλουμε να του περάσουμε χαλκά . Το να μιλάω κ να περνάω χρόνο με το αγόρι μου είναι από τα λίγα πράγματα που με ευχαριστούν . Γενικά η ψυχική μου υγεία δεν είναι και στα καλύτερα της , έχω μια υποψία αλλά δεν ξέρω ... Από τότε που είμαι σε σχέση είμαι καλύτερα αλλά το πρόβλημα δεν λύνεται έτσι , αρχίζω βρίσκω προβλήματα και αφορμές να στεναχωριέμαι ενώ είμαι σε μια υγιή σχέση κ συνεχώς κλαίω κ δημιουργώ εντάσεις στο αγόρι μου ενώ εκείνος συνέχεια κάνει υπομονή και με συγχωρεί. Θέλω να ζητήσω βοήθεια από ειδικο αλλά δεν ξέρω τι και πώς ..
Απο την στιγμή που έχεις συναίσθηση αυτού που γίνεται, δεν νομίζω ότι έχεις κάποιο σοβαρό θέμα. Σίγουρα μπορείς απλά να γκουγκλάρεις, να βρείς έναν/μία ψυχολόγο εκεί στα κοντά και να κάνεις μια διερευνητική συνεδρία, να του εκφράσεις τις όποιες αγωνίες σου. Πιο πολύ για να καταλάβεις ότι δεν έχεις τίποτε.
Πάντως, έχω παρατηρήσει, σε ικανό ανθρωπολογικό-κοινωνιολογικό δείγμα, ότι τόσο οι Ελληνίδες όσο και οι γυναίκες των ομορων κοινωνιών (Ν. Βαλκάνια, Μ. Ανατολή, Β. Αφρική) έχουν μια ισχυρή τάση στην υπερδραματοποίηση και στη συνεχή δημιουργία εντάσεων. Π.χ να πιάνονται απο κάποια ανούσια κουβέντα που είπε ο άλλος, να την υπεραναλύουν, να οργίζονται, να στεναχωριούνται, να έχουν ξεσπάσματα, να κάνουν σκηνές ζηλοτυπίας, να κουτσομπολεύουν ότι έγινε με τον σύντροφο με τις φίλες τους ή τη μητέρα τους, κτλ. Ακόμη και να δημιουργούν επίτηδες καυγάδες για να "δώσουν ενδιαφέρον" στη σχέση τους.
Aυτά, δεν είναι κυρίαρχες καταστάσεις σε πιο ανεπτυγμένες βιομηχανικά και κατά συνέπεια κοινωνικά κοινωνίες. Στα μάτια των πιο ανατολίτικων κοινωνιών, κάτι τέτοιο μπορεί να φαντάζει ως έλλειψη συναισθημάτων, ψυχρότητα, αδιαφορία. Πρόκειται όμως απλά για σεβασμό στον εαυτό και στον άλλο, για ανώτερο επίπεδο συνειδητότητας.
Βέβαια, η πλειονότητα των Ελλήνων ανδρών, ίσως αναζητά ακριβώς αυτό, δηλαδή, για κάποιο λόγο συμβαίνουν αυτά και διαιωνίζονται, δεν μπορεί να φταίνε μόνο οι γυναίκες.
Προσωπικά δεν σχετίζομαι με Ελληνίδες εδώ και πολλά χρόνια, γιατί το βρίσκω κάτι εξαιρετικά κουραστικό, που δεν υπάρχει λόγος να υπόκειται κανείς αν δεν είναι αναγκασμένος (π.χ. δεν ξέρει πως μπορεί να είναι μια σχέση αλλιώς, δεν έχει στ αλήθεια άλλη επιλογή, κοκ.) Σίγουρα θα υπάρχουν και εξαιρέσεις, π.χ. Ελληνίδες έξω απο τα συνηθισμένα, που η κοινωνία θεωρεί περίεργες. Κάποιες τέτοιες ίσως είναι πιο συμβατές με άνδρες που δεν θέλουν να είναι η ερωτική τους ζωή σαν φτηνή σαπουνόπερα.