...να θέλουμε να γίνουμε ερημίτες.
Τα καλοκαιριάτικα πιεστικά καλέσματα από συγγενείς και συμπεθέρους και λοιπούς
γνωστούς μας, κατόχους εξοχικών κατοικιών, που επιμένουν καλά και σώνει να μας
φιλοξενήσουν για όσο θέλουμε ώστε να κάνουμε τα μπάνια μας, να ψαρέψουμε και να
περάσουμε μαζί τους ωραίες βραδιές.
Βασικά εγώ δεν κάνω μπάνιο, δεν ψαρεύω και δε θέλω να βλέπω τη μούρη του οποιουδήποτε
από τους παραπάνω πέρα από το αυστηρά σύντομο χρονικό όριο που επιβάλλουν οι κανόνες
αστικής ευγένειας με τους οποίους με μεγάλωσε η μάνα μου.
Και τηρώντας πάντα την αρχή του ότι τα ψάρια και οι φιλοξενούμενοι βρομάνε την
επόμενη ημέρα αρνούμαι κατηγορηματικά το ξεσπίτωμα μου εν μέσω καύσωνα
και την αναγκαστική συγκατοίκηση με ανθρώπους που το μόνο κοινό μας σημείο είναι
η ατυχία της γνωριμίας μας.
Χίλιες φορές στο σπίτι μου παρέα με το κλιματιστικό μου και να κοιμάμαι, να τρώω, να χέζω,
να κλάνω και να βγαίνω τσάρκα όποτε, με όποιον ή όποια και όπου γουστάρω και να μην έχω
και την παραμικρή υποχρέωση σε κανέναν.
Τραβάτε στα εξοχικά σας να διακοπάρετε και εγώ αν και όταν θέλω ίσως περάσω κάποια στιγμή
και για κανα μισάωρο το πολύ για να μη λέτε ότι είμαι ακατάδεκτος.
