Σκεφτόμουν τώρα που βρέχει,τέτοιος καιρός ήτανε, πριν κανά δυο χρόνια, είχα πεταχτεί με το αμάξι να πάω να πάρω τσιγάρα.
Νύχτα τώρα, σκοτάδι, χειμώνας, νέκρα, ομιχλοκατάσταση, υγρασία, γλιστερό οδόστρωμα κτλ.
Σε κάποια φάση μετά από μια στροφή βλέπω από μακριά ένα στουκαρισμένο αμάξι μετωπική πάνω σε μια κολόνα.
Οι αρχικές μου σκέψεις ήταν ότι θα ήταν κανά παλιό τροχαίο, θα έμεινε εκεί το αμάξι μέχρι να ρθουν να το μαζέψουν, τέλος πάντων θα έχει επιληφθεί η τροχαία επί του θέματος.
Μη με ρωτάτε γιατί. Αυτό σκέφτηκα εκείνη την ώρα.
Αφού να φανταστείτε αρχικά δεν σκέφτηκα καν να σταματήσω. Τόσο πεπεισμένη ήμουν.
Πλησιάζοντας είδα το καπό να αχνίζει πράγμα που σημαίνει ότι ήταν ζεστή η μηχανή και τα τζάμια θολά. Πράγμα που σημαίνει ότι το τροχαίο ήταν πρόσφατο και υπήρχαν άτομα μέσα που από τις ανάσες τους θόλωσαν τα τζάμια.
Παρόλα αυτά για κάποιο λόγο ήμουν ακόμα πεπεισμένη ότι τζάμπα θα σταματήσω. Είναι παλιό τροχαίο, έχουν ήδη μαζέψει τους τραυματίες και θα έρθει όπου να ΄ναι και ο γερανός να μαζέψει τα συντρίμμια.
Τόσο μου έκοβε.
Ότι ας πούμε ακόμα κι αν είχαν γίνει όλα αυτά, η τροχαία θα άφηνε εγκαταλελειμμένο ένα όχημα στη μέση του δρόμου χωρίς ειδική σήμανση, χωρίς τίποτα, μέχρι να έρθει κάποιος να το μαζέψει.
Τέσπα, σε κάποια φάση λεω: "Μωρέ λες ...;" Άντε λέω ... ας σταματήσω ... αν και ακόμα πίστευα ότι δεν υπήρχε λόγος.
Πατάω αλάρμ, σταματώ το αμάξι από την απέναντι πλευρά του δρόμου και πλησιάζω διστακτικά το τρακαρισμένο όχημα σίγουρη ότι δεν θα βρω κανέναν μέσα.
Πάω από την πλευρά του συνοδηγού, το παράθυρο ήταν κλειστό και θολό όπως σας είπα. Καταφέρνω, όμως, να ψιλοδιακρίνω δύο φιγούρες μέσα. Αλλά και πάλι δεν ήμουν σίγουρη. Χτυπάω σε πρώτη φάση το τζάμι. Δεν μπορούσα να διακρίνω καλά μέσα ποιος ήταν και ποιος δεν ήταν. Ήλπιζα κανείς.
Από κει και μετά δε θυμάμαι ακριβώς τι έγινε. Αν άνοιξα εγώ την πόρτα ή αν κατάφερε ο συνοδηγός να κατεβάσει το τζάμι από την πλευρά του. Νομίζω το δεύτερο πρέπει να έγινε, γιατί δεν νομίζω να πήρα εγώ τέτοια πρωτοβουλία από μόνη μου να ανοίξω την πόρτα εκείνη τη στιγμή.
Τέλος πάντων,όπως και να έγιναν τα πράγματα, είτε άνοιξα εγώ την πόρτα του συνοδηγού είτε κατέβασε αυτός από μόνος του το τζάμι, εγώ τελικά είδα ότι μέσα βρίσκονταν δυο άτομα. Ο οδηγός και ο συνοδηγός.
Και μου κόβονται τα πόδια.
Θραύσματα από το παμπρίζ του αυτοκινήτου μέσα στην καμπίνα και οι άνθρωποι χτυπημένοι στο κεφάλι μέσα στα αίματα. Δεν ήξερα αν ήταν και αλλού τραυματισμένοι. Θυμάμαι μόνο τα κεφάλια τους.
Και κάνω την ερώτηση κόλαφος:
"Είστε καλά;"
Είμαι τελείως ηλίθια.
Τέσπα, μου απάντησε η συνοδηγός με κάτι μουγκρίσματα που σημαίνει ότι τουλάχιστον είχε τις αισθήσεις της αλλά ανησύχησα λίγο για τον άντρα της που ήταν δίπλα της γιατί στην αρχή δεν έδειξε να ανταποκρίνεται.
Παίρνω αμέσως το 166, τους λέω το και το, προσπαθώ να δώσω το στίγμα μας κτλ. Ευτυχώς είχα και το κινητό μαζί μου εκείνη την ώρα, γιατί υποτίθεται για λίγο πετάχθηκα.
Τους λέω πήρα το 166, τώρα έρχεται, τέλος πάντων προσπαθούσα να τους ηρεμήσω λίγο. Δεν ήξερα και τι να κάνω. Ήξερα γενικά ότι καλό είναι να μην μετακινείς τους τραυματίες από τη θέση τους και προξενήσεις μεγαλύτερο κακό.
Να τους λέω συνέχεια "υπομονή ... τώρα έρχεται το ασθενοφόρο".
Μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο η γυναίκα προσπαθούσε να βγει έξω και ο άντρας είχε αρχίσει να κουνιέται και αυτός και να ψιλομιλάει. Εγώ τους έλεγα να μην πολυκουνιούνται. Πώς θα τους κρατούσα ρε πστ μου μόνη μου αν έπεφταν; Ήταν και μεγαλόσωμοι.
Εγώ ήλπιζα να περάσει και κανένα άλλο διερχόμενο αυτοκίνητο να σταματήσει και να βοηθήσει λίγο την κατάσταση γιατί μόνη μου ...
Όντως κι έτσι έγινε. Πέρασαν κανά δυο ακόμα αυτοκίνητα από το σημείο, τους έκανα σινιάλο να σταματήσουν ... και τελικά μαζί τραβήξαμε τους τραυματίες έξω από το αυτοκίνητο, τους βάλαμε να καθίσουν κάπου πιο έξω και μετά από λίγο ήρθε το ασθενοφόρο, τροχαία κτλ και τους μάζεψε.
Δεν ξέρω τι απέγιναν μετά.
Απλά το θυμήθηκα τώρα γιατί ξαναπέρασα από αυτό το σημείο και ήταν τέτοιος καιρός και πάλι πετάχθηκα για τσιγάρα.
Και πάντα όταν περνάω από αυτό το σημείο θυμάμαι ότι πρέπει να φοράω ζώνη ακόμα κι αν πρόκειται να πεταχθώ για τσιγάρα.
Θα μπορούσε να είμαι εγώ στη θέση τους.