Η τέλεια σχέση.

[nemo]

αυτη θα σε στειλει το λιγοτερο θα σε ξεζουμισει σωματικα και θα σε αφησει μπατιρη
να ψαχνεις στους καδους
αυτη που προτεινω εγω θα μοιραζει το χρονο της στα γατια σε σενα και στην ψυχαναλυση

[Λαχουρένιος]

αυτη θα σε στειλει το λιγοτερο θα σε ξεζουμισει σωματικα και θα σε αφησει μπατιρη
να ψαχνεις στους καδους
αυτη που προτεινω εγω θα μοιραζει το χρονο της στα γατια σε σενα και στην ψυχαναλυση

Το να με ξεζουμισει το λες για κακο? Απο λεφτα δεν εχω τιποτα για να μου παρει.

[Ραν ταν πλαν]

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανδρεία για κάποιον από το να παραδέχεται την ανωτερότητα της γυναίκας του. Να την βλέπει σαν την Θεά του
και όχι σαν υπάλληλο...
Βέβαια αυτά είναι για πολύ προχώ τύπους και σίγουρα όχι μπήχτουλες της επαρχίας

Ποια θεά ρε χορηγέ;
Μου φαίνεται ότι δεν έχεις μείνει ποτέ με γυναίκα στο ίδιο σπίτι και η εικόνα σου γι' αυτές περιορίζεται στο χρόνο που τις βγάζεις για καφέ και ψώνια (εννοώ ότι αυτές ψωνίζουν κι εσύ πληρώνεις).
Αν τις δεις πώς ξυπνάνε το πρωί (όλες φέρνουν λίγο στη μάπα από πατσαβούρα), το τι κλανίδι ρίχνουν και τι βρόμα βγαίνει από το μπάνιο όταν πάνε να χέσουν μόνο θεές δε θα τις έλεγες.
Μετά που αρχίζουν το σοβάτισμα, το μπογιάτισμα και το ντύσιμο διορθώνεται λίγο η κατάσταση αλλά όχι για εμάς που τις ζούμε 24/24 αλλά για κάτι θύματα σαν κι εσένα που τις βλέπουν μόνο μετά από πέντε ώρες που έχουν φάει μπροστά στον καθρέφτη.
Και την ανωτερότητα που την είδες ρε;
Αν σε κάτι υπερτερούν είναι μόνο στο αρχιδοζάλισμα, στη γκρίνια, την κρεβατομουρμούρα και στο ότι τις τρώει ο κώλος τους συνέχεια για καυγά αλλά αυτά περνάνε μόνο σε όσους φουκαράδες έχουν ευνουχίσει.
Εμείς τα ορίτζιναλ αρσενικά ως τζέντλεμαν που είμαστε τις γειώνουμε κανονικά και τις αφήνουμε να μαλώνουν μόνες τους και σε περίπτωση κρεβατομουρμούρας την κάνουμε πάραυτα για τον καναπέ.
Γι' αυτό οι σοβαροί άντρες δεν κοιμούνται ποτέ με τη γυναίκα τους μετά τον πρώτο χρόνο γάμου (κάθειρξης είναι το σωστό) και επιλέγουν χωριστές κρεβατοκάμαρες, τρώνε πάντα μόνοι τους ή πάνε στο σπίτι φαγωμένοι, βγαίνουν τσάρκα χωρίς το τσιμπούρι κολλημένο πάνω τους και γενικά τις έχουν γραμμένες και άμα θέλουν μένουν ή αλλιώς στο καλό και να μη μας γράφουν.
Εννοείται ότι τις αφήνουμε ελεύθερες να γυρίζουν όπου θέλουν με τις παρέες τους θηλυκές ή αρσενικές και τα τέτοια μας κουνιούνται αν μας ρίξουν και κανα κέρατο το οποίο θεωρούμε μεγίστη ευκαιρία ώστε να ξεκολλήσουν από το σβέρκο μας.

[Ραν ταν πλαν]

Τραπέζωμα χτεσινοβραδινό.
Αφορμή μία από εκείνες τις σπάνιες φορές στη ζωή που κάποιος έχει λόγο να είναι χαρούμενος (έτσι νομίζει στην αρχή γιατί μετά το σκυλομετανιώνει), όχι βέβαια γάμος γιατί ο γάμος μπορεί να είναι χαρά για τα αρπακτικά αλλά συμφορά μεγίστη για τα αρσενικά που συνειδητοποιούν το λάθος τους από το πρώτο κιόλας βράδυ.
Παρέα αποτελουμένη από αρπακτικά και θύματα σε ίση αναλογία και ο χώρος χασαποταβέρνα με μενού κοψίδια ποικιλόμορφα και ορχήστρα με ρεπερτόριο από ρεμπέτικα μέχρι κολοκοτρωνέικα.
Μαζεύεται σιγά σιγά η παρέα, άλλοι γνωστοί άλλοι άγνωστοι, καθήμενοι σχεδόν όλοι κολλητά με το τσιμπούρι τους και στη φάση της ολοκλήρωσης της παράταξης σκάει, άγνωστο σε μένα, ζεύγος με αρσενικό θηριώδες στο 1.80 και χαρακτηριστικά αλά Στέιθαμ και θηλυκό με ξινή μούρη το πολύ 1.60 και βάρδα τα 100 κιλά, βυζιά 12 νούμερο άνευ μέσης, καραμπογιατισμένο και στολισμένο σαν τον επιτάφιο.
Στη διακριτική μου ερώτηση περί ποίου επρόκειται λαμβάνω απάντηση ότι πρόκειται για τύπο που υπηρετεί σε ειδική υπηρεσία με πολλές διακρίσεις και με προσωνύμιο ''η σκοτώστρα''.
Οκ απαντώ και πάμε παρακάτω.

Κωλοσφιγμένη αρχικά όλη η ομήγυρη αλλά μετά τις πρώτες μπύρες και τα κρασιά αρχίζει η σχετική χαλάρωση και το κουβεντολόι το οποίο, χωρίς εγώ να συμβάλλω καθόλου προς την κατεύθυνση που πήρε, μπαίνει στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων και για να μη μακρυγορώ βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να αναπτύσσω τη θεωρία μου περί του συμπεριφορικού χοντροκωλισμού.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά σύσσωμος ο αρσενικός πληθυσμός είναι σε φάση να αρχίσει να χειροκροτεί όρθιος και ο θηλυκός κατά περίπτωση να το παίζει χαλαρός σε στυλ ''καλέ πώς τα λέει'' και ''εντάξει τα παραλές'' εκτός από τον ''επιτάφιο'' που αναφέραμε παραπάνω που η ξινίλα της τρέχει πλέον στο πάτωμα.
Και πώς το κάνει η κουβέντα και φτάνει και στο ''κέρατο'', ζήτημα στο οποίο έχω εντρυφήσει τα μάλα, και ρίχνω στο τραπέζι τη διαπίστωση ότι σε τούτο δω το τραπέζι βάζω στοίχημα ότι ουδείς ακεράτωτος.
Έπεσε παγωμάρα λες και μπήκαν όλοι ξαφνικά σε κατάψυξη 4 αστέρων.
Εν σιγή πήγε και ήρθε το πλάγιο βλέμμα και τα στραβοχαμόγελα εκτός του θηριώδους τύπου που έμπλεος ενθουσιασμού (μπορεί και βλακείας) ανέκραξε ''πες τα ρε φίλε''.
Για να εισπράξει πάραυτα και εις επήκοον όλων την ατάκα του επιταφίου ''Εσύ σκάσε μη φας καμιά σφαλιάρα στη μούρη''.
Στα εικοσιτέσσερα μαζεύτηκε το θηρίο κάτω από τα ειρωνικά μειδιάματα των θηλυκών και τη ντροπή των αρσενικών.
Η βραδιά κύλησε με χορό και τραγούδι και κάτω από το γεγονός της διαπίστωσης ότι μια τέλεια σχέση βρίσκεται πάντα δίπλα μας.

[Λαχουρένιος]

Τραπέζωμα χτεσινοβραδινό.
Αφορμή μία από εκείνες τις σπάνιες φορές στη ζωή που κάποιος έχει λόγο να είναι χαρούμενος (έτσι νομίζει στην αρχή γιατί μετά το σκυλομετανιώνει), όχι βέβαια γάμος γιατί ο γάμος μπορεί να είναι χαρά για τα αρπακτικά αλλά συμφορά μεγίστη για τα αρσενικά που συνειδητοποιούν το λάθος τους από το πρώτο κιόλας βράδυ.
Παρέα αποτελουμένη από αρπακτικά και θύματα σε ίση αναλογία και ο χώρος χασαποταβέρνα με μενού κοψίδια ποικιλόμορφα και ορχήστρα με ρεπερτόριο από ρεμπέτικα μέχρι κολοκοτρωνέικα.
Μαζεύεται σιγά σιγά η παρέα, άλλοι γνωστοί άλλοι άγνωστοι, καθήμενοι σχεδόν όλοι κολλητά με το τσιμπούρι τους και στη φάση της ολοκλήρωσης της παράταξης σκάει, άγνωστο σε μένα, ζεύγος με αρσενικό θηριώδες στο 1.80 και χαρακτηριστικά αλά Στέιθαμ και θηλυκό με ξινή μούρη το πολύ 1.60 και βάρδα τα 100 κιλά, βυζιά 12 νούμερο άνευ μέσης, καραμπογιατισμένο και στολισμένο σαν τον επιτάφιο.
Στη διακριτική μου ερώτηση περί ποίου επρόκειται λαμβάνω απάντηση ότι πρόκειται για τύπο που υπηρετεί σε ειδική υπηρεσία με πολλές διακρίσεις και με προσωνύμιο ''η σκοτώστρα''.
Οκ απαντώ και πάμε παρακάτω.

Κωλοσφιγμένη αρχικά όλη η ομήγυρη αλλά μετά τις πρώτες μπύρες και τα κρασιά αρχίζει η σχετική χαλάρωση και το κουβεντολόι το οποίο, χωρίς εγώ να συμβάλλω καθόλου προς την κατεύθυνση που πήρε, μπαίνει στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων και για να μη μακρυγορώ βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να αναπτύσσω τη θεωρία μου περί του συμπεριφορικού χοντροκωλισμού.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά σύσσωμος ο αρσενικός πληθυσμός είναι σε φάση να αρχίσει να χειροκροτεί όρθιος και ο θηλυκός κατά περίπτωση να το παίζει χαλαρός σε στυλ ''καλέ πώς τα λέει'' και ''εντάξει τα παραλές'' εκτός από τον ''επιτάφιο'' που αναφέραμε παραπάνω που η ξινίλα της τρέχει πλέον στο πάτωμα.
Και πώς το κάνει η κουβέντα και φτάνει και στο ''κέρατο'', ζήτημα στο οποίο έχω εντρυφήσει τα μάλα, και ρίχνω στο τραπέζι τη διαπίστωση ότι σε τούτο δω το τραπέζι βάζω στοίχημα ότι ουδείς ακεράτωτος.
Έπεσε παγωμάρα λες και μπήκαν όλοι ξαφνικά σε κατάψυξη 4 αστέρων.
Εν σιγή πήγε και ήρθε το πλάγιο βλέμμα και τα στραβοχαμόγελα εκτός του θηριώδους τύπου που έμπλεος ενθουσιασμού (μπορεί και βλακείας) ανέκραξε ''πες τα ρε φίλε''.
Για να εισπράξει πάραυτα και εις επήκοον όλων την ατάκα του επιταφίου ''Εσύ σκάσε μη φας καμιά σφαλιάρα στη μούρη''.
Στα εικοσιτέσσερα μαζεύτηκε το θηρίο κάτω από τα ειρωνικά μειδιάματα των θηλυκών και τη ντροπή των αρσενικών.
Η βραδιά κύλησε με χορό και τραγούδι και κάτω από το γεγονός της διαπίστωσης ότι μια τέλεια σχέση βρίσκεται πάντα δίπλα μας.

Μοιρασες σοφια δασκαλε. Δεν ειναι ετοιμος ο κοσμος για αυτο. Οταν εγραφες στην αρχη για κοψιδια νομιζα θα το πηγαινες στις κλανιες που θα εριχναν ολες οι κυριες με τις κωλαρες τους

[Λαχουρένιος]

Επισης ποτε δεν καταλαβα γιατι οσες εχουν μεγαλα βυζια δεν εχουν ουτε μεση ουτε κωλο

[vallon]

Τραπέζωμα χτεσινοβραδινό.
Αφορμή μία από εκείνες τις σπάνιες φορές στη ζωή που κάποιος έχει λόγο να είναι χαρούμενος (έτσι νομίζει στην αρχή γιατί μετά το σκυλομετανιώνει), όχι βέβαια γάμος γιατί ο γάμος μπορεί να είναι χαρά για τα αρπακτικά αλλά συμφορά μεγίστη για τα αρσενικά που συνειδητοποιούν το λάθος τους από το πρώτο κιόλας βράδυ.
Παρέα αποτελουμένη από αρπακτικά και θύματα σε ίση αναλογία και ο χώρος χασαποταβέρνα με μενού κοψίδια ποικιλόμορφα και ορχήστρα με ρεπερτόριο από ρεμπέτικα μέχρι κολοκοτρωνέικα.
Μαζεύεται σιγά σιγά η παρέα, άλλοι γνωστοί άλλοι άγνωστοι, καθήμενοι σχεδόν όλοι κολλητά με το τσιμπούρι τους και στη φάση της ολοκλήρωσης της παράταξης σκάει, άγνωστο σε μένα, ζεύγος με αρσενικό θηριώδες στο 1.80 και χαρακτηριστικά αλά Στέιθαμ και θηλυκό με ξινή μούρη το πολύ 1.60 και βάρδα τα 100 κιλά, βυζιά 12 νούμερο άνευ μέσης, καραμπογιατισμένο και στολισμένο σαν τον επιτάφιο.
Στη διακριτική μου ερώτηση περί ποίου επρόκειται λαμβάνω απάντηση ότι πρόκειται για τύπο που υπηρετεί σε ειδική υπηρεσία με πολλές διακρίσεις και με προσωνύμιο ''η σκοτώστρα''.
Οκ απαντώ και πάμε παρακάτω.

Κωλοσφιγμένη αρχικά όλη η ομήγυρη αλλά μετά τις πρώτες μπύρες και τα κρασιά αρχίζει η σχετική χαλάρωση και το κουβεντολόι το οποίο, χωρίς εγώ να συμβάλλω καθόλου προς την κατεύθυνση που πήρε, μπαίνει στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων και για να μη μακρυγορώ βρίσκομαι στην ευχάριστη θέση να αναπτύσσω τη θεωρία μου περί του συμπεριφορικού χοντροκωλισμού.
Δε θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά σύσσωμος ο αρσενικός πληθυσμός είναι σε φάση να αρχίσει να χειροκροτεί όρθιος και ο θηλυκός κατά περίπτωση να το παίζει χαλαρός σε στυλ ''καλέ πώς τα λέει'' και ''εντάξει τα παραλές'' εκτός από τον ''επιτάφιο'' που αναφέραμε παραπάνω που η ξινίλα της τρέχει πλέον στο πάτωμα.
Και πώς το κάνει η κουβέντα και φτάνει και στο ''κέρατο'', ζήτημα στο οποίο έχω εντρυφήσει τα μάλα, και ρίχνω στο τραπέζι τη διαπίστωση ότι σε τούτο δω το τραπέζι βάζω στοίχημα ότι ουδείς ακεράτωτος.
Έπεσε παγωμάρα λες και μπήκαν όλοι ξαφνικά σε κατάψυξη 4 αστέρων.
Εν σιγή πήγε και ήρθε το πλάγιο βλέμμα και τα στραβοχαμόγελα εκτός του θηριώδους τύπου που έμπλεος ενθουσιασμού (μπορεί και βλακείας) ανέκραξε ''πες τα ρε φίλε''.
Για να εισπράξει πάραυτα και εις επήκοον όλων την ατάκα του επιταφίου ''Εσύ σκάσε μη φας καμιά σφαλιάρα στη μούρη''.
Στα εικοσιτέσσερα μαζεύτηκε το θηρίο κάτω από τα ειρωνικά μειδιάματα των θηλυκών και τη ντροπή των αρσενικών.
Η βραδιά κύλησε με χορό και τραγούδι και κάτω από το γεγονός της διαπίστωσης ότι μια τέλεια σχέση βρίσκεται πάντα δίπλα μας.

Κοιτάξτε μια περιγραφή του τρόπου διασκέδασης στην επαρχία.
Απορώ πως μαζεύτηκαν σε χασαποταβέρνα και δεν πήγαν σε ορίτζιναλ κλασικό οριεντάλ διασκεδαστήριο με κόκκινα τραπεζομάντιλα και μπράβους με τα κουμπούρια στη ζώνη να κάθονται αρειμάνιοι και να καπνίζουν βαριά τσιγάρα επιτηρώντας την ομήγυρη.
Κάτι σαν να λέμε το πέρασμα στη "ζώνη του λυκόφωτος"...!!!

Τι να πούμε τώρα για τους συμπαθείς θαμώνες και τις ανησυχίες που ταλαιπωρούν τα ανύπαρκτα μυαλά τους. Θα μου πει κανείς και τι με αυτό; ζωούλες δεν ζουν κι εκείνοι; ε και βέβαια, ε δεν πρέπει να ζήσουν κι αυτοί; μα φυσικά , όλοι να ζήσουμε...!!!!

Το εύλογο ερώτημα όμως που προκύπτει και με παρακίνησε να προβώ στο σχολιασμό αυτής της κάθε άλλο παρά ενδιαφέρουσα περιγραφής αφορά το επίπεδο κουλτούρας της συγκεκριμένης επαρχιώτικης μικρο κοινωνίας

Δηλαδή τι να αξιολογήσει κανείς; τις καθυστερημένες χοντρέλες κυράτσες που γεννάνε από τα δεκαπέντε κουτσούβελα γιατί αυτός είναι ο προορισμός της γυναίκας; ή του κάθε πικραμένου αμόρφωτου και αγροίκου που ο πατέρας τον κράτησε να βόσκει τα πρόβατα να οργώνει τα χωράφια από μικρός.;;;

Κι όμως, υπάρχουν κι αυτοί .....

εμείς οι εκπρόσωποι της πρωτευουσιάνικης διανόησης δεν νομίζω ότι μπορούμε να ταυτιστούμε με τους καταθλιπτικούς χαρακτήρες αυτής της σουρεάλ σκηνής.

απλά απαξιούμε να σκεφτούμε ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί σε κάποια ιντελεκτουελ παρέα εδώ στην πρωτεύουσα.

τι να κάνουμε... υπάρχουν και αυτοί οι επαρχιώτες...
τράτζικ

[Ραν ταν πλαν]

Μοιρασες σοφια δασκαλε. Δεν ειναι ετοιμος ο κοσμος για αυτο. Οταν εγραφες στην αρχη για κοψιδια νομιζα θα το πηγαινες στις κλανιες που θα εριχναν ολες οι κυριες με τις κωλαρες τους

Υπερβάλλεις.
Μια μικρή προσπάθεια κάνω μπας και γλυτώσει κάποιος υποψήφιος μουνόδουλος που μας διαβάζει τον ευνουχισμό και ζήσει τη ζωή του με το κεφάλι ψηλά και όχι χωμένο στα ξινισμένα καπούλια κάποιας χοντροκώλας.
Με τις μικρές μου δυνάμεις ευελπιστώ να φέρω θετικά αποτελέσματα ακόμα και σε ανίατες περιπτώσεις μουνοδουλισμού.
Δεν ξέρω αν πρόσεξες ότι τελευταία το προς αποφυγή κορυφαίο παράδειγμα μουνόδουλου του φόρουμ (καλά κατάλαβες τον Βαλλον εννοώ) έχει αραιώσει αισθητά να αναφέρει ξεφτίλικα συμβάντα από τη σχέση του με τα αρπακτικά που ντροπιάζουν κάθε αρσενικό παγκοσμίως.
Αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι και θεωρώ ότι έχω συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό στη μεταστροφή του από φλώρο, υποχείριο και υποζύγιο σε κάτι που αρχίζει να έχει συμπεριφορά αρσενικού.

[Ραν ταν πλαν]

Επισης ποτε δεν καταλαβα γιατι οσες εχουν μεγαλα βυζια δεν εχουν ουτε μεση ουτε κωλο

Μπορεί να είναι σαν ντουλάπες αλλά αναπληρώνουν με άλλο τρόπο αυτά τα μικρά σωματικά μειονεκτήματα.
Χτυπάνε από πολύ μικρή ηλικία στόχους που μόλις έβγαλαν τα μπεμπιλίνα και γι' αυτό συνήθως τις βλέπεις να σέρνουν από τη μύτη παίδαρους που κουτούπωσαν από το λύκειο ξελιγώνοντας τους στις πίπες στα παρκάκια.
Βλέπει το χριστό φαντάρο το άβγαλτο και αθώο αρσενικό από τις ντιπ θρόουτ πίπες που δεν αφήνουν σταγόνα να πέσει κάτω και καταντάει έρμαιο στις διαθέσεις του αρπακτικού που στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δρα βάσει σχεδίου που έχει καταστρωθεί από την κάργια τη μάνα του.
Ως εκ τούτου δύσκολα θα βρεις αυτού του τύπου αρπακτικό που να μη παντρεύτηκε από τα είκοσι κάποιον συνομήλικο του και να μη του έχει φορτώσει δυο τρία παιδιά πριν από τα εικοσιπέντε, να μην τον έχει κάνει παππού από τα σαρανταπέντε μέχρι τα πενήντα και να μην τον έχει κατσιάσει με τρόπο που στα πενηνταπέντε να φέρνει σε εβδομηντάχρονο.
Στόχος να σωθούν όσο περισσότερα από αυτά τα αθώα μελλοντικά θύματα που θα έχουν την τύχη να διαβάσουν το παρόν νήμα.

[Ραν ταν πλαν]

Τώρα που είπες ρε Λαχούρ για κλανιές από χοντροκώλες έχω κάτι ψιλοεμπειρίες πάνω στο θέμα αλλά θα παραβιάσω τους κανόνες του φόρουμ αναφέροντας τες γιατί πρέπει να μπω σε ειδικού τύπου λεπτομέρειες που υπήρξαν το αίτιο το οποίο με έφερε τετ α τετ με ασφυκτικό θάνατο.
Και η σοβαρότητα του χώρου μας δε μου το επιτρέπει.
Έχω αναφέρει όμως στο παρελθόν την παρακάτω εμπειρία μου από κλανιά χοντροκώλας την οποία ευκαιρίας δοθήσεις επικαιροποιώ.

Είμαι στο κτίριο που στεγάζει τη νομική υπηρεσία της δεη.
Περιμένω στο ισόγειο το ασανσέρ, φτάνει και βγαίνει δικηγορίνα με ταγιέρ, γόβα και ύφος δέκα καρδιναλίων.
Μπαίνω πατάω πέμπτο και ξαφνικά με παίρνει βοθρίλα και μπόχα σαν να έχουν κλάσει 10 ιπποπόταμοι που έχουν φάει σκατά.
Δε γαμιέται λέω, θα αντέξω μέχρι τον πέμπτο. Ελα όμως που στον τρίτο το γαμημένο σταματάει και μπαίνουν τρεις τέσσερις δε θυμάμαι δικηγορίνες.
Σε δευτερόλεπτα με καρφώνουν με δολοφονικό βλέμμα και με έκφραση αηδίας σκύβει η μια στην άλλη και με δείχνουν με τα μάτια.
Κομπλάρω είναι η αλήθεια αλλά κάνω το κορόιδο, δυο όροφοι είναι θα την αντέξω την ξεφτίλα λέω μέσα μου.
Επιτέλους μετά από δυο αιώνες φτάνει το μπουρδέλο πέμπτο και βγαίνω σφαίρα αγνοώντας τα χαμηλόφωνα σχόλια, βρομιάρη, σιχαμένε κλπ που κάνουν πίσω μου.
Η απόλυτη ξεφτίλα μάγκες και άντε να εξηγήσεις ότι είσαι αθώος και να πάνε να ζητήσουν τα ρέστα από τον κώλο της σένιας αλλά βρομόκωλης συναδέλφου τους.
Ούτε στον εχθρό μου τέτοιο ξεφτιλίκι.