τι σκέφτεσαι τώρα;

[Λαχουρένιος]

Για τα σημερινα πιτσιρικια τα 90s ειναι φουλ ρετρο ρε. Λογικο ειναι και γω οταν πηγαινα δημοτικο τα 70s μου φαινονταν αιωνες πισω

[vallon]

δεν έχεις ιδέα τι ακούει η νεολέρα σήμερα μπιζέλι μην το ψάχνεις
δεν σε βλέπω καθόλου προχώ, συντηρητικούρα είσαι μάλλον , λες ρε να είναι και κρυφονεοφίλι;
μπααααα

[vallon]

πάρε μια ιδέα τι πρέπει να τους βάλεις για να είσαι κουλ

[bizeli]

Για τα σημερινα πιτσιρικια τα 90s ειναι φουλ ρετρο ρε. Λογικο ειναι και γω οταν πηγαινα δημοτικο τα 70s μου φαινονταν αιωνες πισω

Ναι αλλά έλαβαν την απάντηση που έπρεπε:

[bizeli]

δεν έχεις ιδέα τι ακούει η νεολέρα σήμερα μπιζέλι μην το ψάχνεις
δεν σε βλέπω καθόλου προχώ, συντηρητικούρα είσαι μάλλον , λες ρε να είναι και κρυφονεοφίλι;
μπααααα

Άμα έβαζα τι ακούει σήμερα η νεολέρα θα έπρεπε να χορεύουμε twerking πάνω στα θρανία.
Άσε ξέρω τι κάνω.

Τι βίντεο είναι αυτό που έβαλες ρε;
Πίτα στις βρισιές

[Θανάσης]

Δεν το λέω μόνο για το κομμάτι του μπάουι. Το λέω γενικότερα για τη μουσική που ακούς.
Ο μπάουι είναι mainstream καλλιτέχνης αλλά τα τραγούδια του δεν ακούγονται βρε αδερφέ.
Και είμαι και πολύ openminded τύπος αλλά και πάλι δεν μπορώ να τα ακούσω όσο και να προσπαθώ.

Τι εννοείς έχει "έντονο το προσωπικό στοιχείο" στη μουσική που ακούς; Ο καλλιτέχνης ή εσύ;

ο καλλιτέχνης μπιζέλι. να έχει το έργο του κάτι προσωπικό και ιδιαίτερο. κάτι ξεχωριστό.
κάποια στιγμή μπορεί να σου αρέσουν αυτά που βάζω... δεν το βάζω κάτω τόσο εύκολα...

[bizeli]

ο καλλιτέχνης μπιζέλι. να έχει το έργο του κάτι προσωπικό και ιδιαίτερο. κάτι ξεχωριστό.
κάποια στιγμή μπορεί να σου αρέσουν αυτά που βάζω... δεν το βάζω κάτω τόσο εύκολα...

Όλα τα τραγούδια έχουν κάτι το προσωπικό και ιδιαίτερο ανάλογα το αυτί του αποδέκτη.
Εσύ τι είναι αυτό που ψάχνεις να ακούσεις από ένα τραγούδι;
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτούς που ακούν τέτοιου είδους μουσική τι ευχαρίστηση βρίσκουν για αυτό σε ρωτάω.

Μπα Θανάση. Δε νομίζω να το βρεις ποτέ.
Δεν ταιριάζουμε μουσικά καθόλου.
Κατέβασε λίγο τον πήχη, δεν ακούω τόσο ψαγμένη μουσική.

[Θανάσης]

Εσύ τι είναι αυτό που ψάχνεις να ακούσεις από ένα τραγούδι;
Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω αυτούς που ακούν τέτοιου είδους μουσική τι ευχαρίστηση βρίσκουν για αυτό σε ρωτάω.

δεν ξέρω τι ψάχνω να βρω. το μουσικό γούστο του καθένα, πολύ δύσκολο να προσδιοριστεί. όσο και να το αναλύσεις, πάντα θα μένουν σκοτεινά σημεία, σε αχαρτογράφητα σημεία του ασυνείδητου.

Μπα Θανάση. Δε νομίζω να το βρεις ποτέ.
Δεν ταιριάζουμε μουσικά καθόλου.
Κατέβασε λίγο τον πήχη, δεν ακούω τόσο ψαγμένη μουσική.

δεν ακούω ψαγμένη μουσική, σαν τα μουσικά νερντς που ψάχνουν άγνωστες μπάντες και σπάνιους δίσκους. οι περισσότεροι από αυτούς που ακούω πασίγνωστοι είναι και διαχρονικοί.
ίσα-ίσα, αυτά που βάζεις εσύ ανά καιρούς μου είναι παντελώς άγνωστα. π.χ. έχω την εντύπωση ότι βάζεις πολλές νέες κυκλοφορίες-χιτ που εμφανίζονται για λίγο και μετά χάνονται.

[nemo]

θανο και μπιζελι ειστε καθολου κοντα σε αυτο;

[bizeli]

Λοιπόν, αυτό πρέπει να το πω.
Θυμάμαι τρεις περιπτώσεις στη ζωή μου από έντονο νευρικό γέλιο σε σημείο να θες να πας νοσοκομείο από τον πόνο. Πραγματικά δεν θα τις ξεχάσω ποτέ αυτές τις περιπτώσεις. Ακόμα και τώρα που τις σκέφτομαι μετά από χρόνια με πονάει το στομάχι μου και μόνο από τη σκέψη.
Θα τις πω κλιμακωτά από το εντονότερο προς το λιγότερο έντονο:

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

1) Είμαστε στο αυτοκίνητο εγώ, το boyfriend τότε της αδερφής μου (σήμερα σύζυγος) και η αδερφή μου. Οδηγώ εγώ, δίπλα μου κάθεται το μπόιφρεντ της αδερφής μου και πίσω η αδερφή μου. Για κάποιον λόγο έπρεπε να πάμε Λάρισα εκείνη την ημέρα. Εκείνη τη νύχτα για την ακρίβεια, γιατί ήταν βράδυ όταν έγινε το περιστατικό.
Λοιπόν, έχουμε περάσει τα διόδια των Μαλγάρων και λίγο πιο κάτω βλέπω προπορευόμενο όχημα ένα περιπολικό που οδηγούσε αργά δεξιά στην άκρη.
Λέω θα το προσπεράσω. Πήγαινε πολύ αργά έτσι κι αλλιώς. Αλλά λέω έχει γούστο να με σταματήσει τίποτα για υπερβολική ταχύτητα. Που λέτε καθώς το προσπερνάω καταφέρνω και διακρίνω ότι τελικά δεν ήταν περιπολικό αλλά συνοριοφυλακή κάτι τέτοιο.
Οκ λέω, whatever και συνεχίζω.
Μετά από λίγο ακούω τον φάρο και σινιάλο να σταματήσω στην άκρη. Βγάζω αλάρμ και σταματάω λίγα μέτρα πιο κάτω. Σταματάνε και αυτοί από πίσω μας.
Μέχρι να κατέβουν από το αμάξι τους και να μας πλησιάσουν λέω την αδερφή μου να μου δώσει την τσάντα μου, που την είχα στο πίσω κάθισμα, για να βρω διπλώματα, ταυτότητες και ιστορίες γιατί ήμουν σίγουρη ότι θα μου τα ζητήσουν.
Η αδερφή μου αντί να δώσει την τσάντα σε εμένα, την περνάει στο μπόιφρεντ που καθόταν δίπλα μου για να ψάξει να μου δώσει το πορτοφόλι μου.
Να σημειώσω εδώ ότι ο άντρας της αδερφής μου είναι ένας γίγαντας ως εκεί πάνω που μετά βίας χωρούσε στο κάθισμα και καθόταν κάπως περίεργα στριμωγμένος σαν γκέι. Νομίζω ότι ήταν και φορτωμένο το αμάξι και η θέση του συνοδηγού ήταν πιο μπροστά οπότε δυσκολευόταν ακόμα πιο πολύ να κάτσει. Η αδερφή μου πίσω με τα γυαλάκια μυωπίας και εγώ μπροστά φορούσα ένα κοντομάνικο μπλουζάκι με γιακά τύπου tommy hilfiger. Τέλος πάντων, μια παρέα τελείως φλώρων κι ένας "γκέι" ανάμεσά μας. Έχουν σημασία αυτές οι λεπτομέρειες στο όλο στόρι.
Που λέτε έρχονται οι συνοριοφύλακες και μου λένε να κατεβάσω το τζάμι έχοντας το ένα χέρι πάνω στο όπλο σε ετοιμότητα και έναν φακό μέσα στη μάπα μου.
Και μας πετυχαίνουν στη φάση όπου ο "γκέι" της παρέας έχει στα γόνατά του τη λουλουδένια τσάντα μου και προσπαθεί να βρει το πορτοφόλι μου να μου το δώσει, εγώ μια φλωροτσιλιβίθρα που κοιτούσε αμήχανα προς τη μεριά των αστυνομικών αναρωτώμενη τι είχα κάνει και η αδερφή με τις γυαλαμπούκες πίσω να κοιτάει και αυτή απορημένη από πίσω. Σε αυτή τη φάση δε μιλούσε κανείς για κάποιον λόγο, ούτε καν οι αστυνομικοί.
Μας ρίχνουν μια ματιά σε έναν έναν ξεχωριστά χωρίς να πουν τίποτα και μετά μας λένε "καλή συνέχεια" δίνοντας το οκ ότι μπορούμε να φύγουμε. Αυτό τίποτε άλλο.
Μέχρι και σήμερα δεν κατάλαβα για ποιο λόγο μας σταμάτησαν. Ούτε μου ζήτησαν να δουν κάποια έγγραφα, ούτε να βγω από το αμάξι, ούτε κάποιος άλλος έλεγχος.
Οκ. Ξαναξεκινάω το αμάξι. Παύση μέσα στο αυτοκίνητο για λίγα λεπτά μέχρι να καταλάβουμε τι έγινε.
Σε κάποια φάση εγώ καθώς οδηγώ φέρνω το σκηνικό στο μυαλό μου και φτιάχνω ένα ολόκληρο σενάριο ότι αυτοί θα έψαχναν τίποτε άλλους νταγκλαράδες και φέρνω την εικόνα του "γκέι" δίπλα μου και γενικά όλη την εικόνα και αρχίζω και γελάω.
Εξηγώ και στους άλλους γιατί γελάω (όσο μπορούσα μέσα από τα γέλια μου), το φτιάχνουν και αυτοί εικόνα και αρχίζουμε και γελάμε όλοι μαζί.
Πραγματικά, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. Σας το ορκίζομαι μέχρι τη Λάρισα δεν είχαμε σταματήσει. Πόσο είναι Θεσ/νικη- Λάρισα. 150 χλμ; Ε και τα 150 χλμ γελούσα. Εμένα να τρέχουν δάκρυα από τα μάτια μου σε σημείο να μη βλέπω το δρόμο να οδηγήσω, σε κάποια φάση νόμιζα ότι θα πεθάνω, νόμιζα ότι θα μου βγουν τα άντερα έξω. Δεν μπορούσα να το ελέγξω. Δε σταματούσε. Όταν φτάσαμε στη Λάρισα με πονούσε απίστευτα το στομάχι μου και αισθανόμουν εξαντλημένη.
Τι ήταν αυτό; Δεν το έχω ξαναπάθει έτσι με τόση ένταση και διάρκεια.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

2) Δεύτερη περίπτωση νευρικού γέλιου πάλι με την αδερφή μου ήταν. Είχε έρθει σπίτι μου να μείνει για κάποιες μέρες (εδώ που μένω τώρα) και κάτι διαβάζαμε, κάτι γράφαμε. Ετοιμάζαμε μια εργασία, δε θυμάμαι. Ή εγώ διάβαζα κάτι και ήθελα να της το διαβάσω για να μου πει τη γνώμη της; Μάλλον το δεύτερο πρέπει να ήταν.
Τέσπα, ξεκινάω να της το διαβάζω και αισθανόμουν να με παρακολουθεί με τόση προσοχή και μου φάνηκε πολύ γελοία όλη η φάση. Προσπαθώ να συγκρατηθώ και να μη διακόψω το διάβασμα και να προσδώσω το απαραίτητο κύρος αλλά όσο την φανταζόμουν να με κοιτάει και να με ακούει καθώς διαβάζω μου φαινόταν πολύ awkward. Όσο πιο πολύ προσπαθούσα να το συγκρατήσω, τόσο πιο πολύ μου ερχόταν να γελάσω. Ώσπου στο τέλος δεν άντεξα και άρχισα να διαβάζω γελώντας.
Η αδερφή μου με κοιτούσε απορημένη, εγώ προσπαθούσα να επανέλθω και να σοβαρευτώ και να σταματήσω να γελάω αλλά δεν μπορούσα.
Ώσπου στο τέλος δεν είχε νόημα. Παραδόθηκα και μου βγήκε πάλι ένα νευρικό γέλιο το οποίο μετέδωσα και στην αδερφή μου.
Αλλά εντάξει αυτό δεν κράτησε τόσο πολύ όσο το άλλο. Μετά από λίγη ώρα σταμάτησα.
Βέβαια, στη δεύτερη προσπάθεια που προσπάθησα να της το ξαναδιαβάσω νομίζοντας ότι μου έχει περάσει το νευρικό δεν τα κατάφερα. Μου ξαναβγήκε. Παίζει να τα κατάφερα με την πέμπτη, έκτη ... δέκατη προσπάθεια. Δεν ξέρω.
Κάθε φορά που ξεκινούσα να διαβάζω φωναχτά, μου έβγαινε γέλιο.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

3) Και τρίτη περίπτωση που θυμάμαι είναι όταν ήμουν πρωτοδιόριστη και έπρεπε να περάσω από πεκ. Για όσους δεν ξέρουν τα πεκ είναι επιμόρφωση νεοδιόριστων εκπ/κών μέσα στα δύο πρώτα χρόνια. Τα δύο πρώτα χρόνια θεωρείσαι δόκιμος, όχι μόνιμος και πρέπει υποχρεωτικά να περάσεις από κάποια επιμόρφωση.
Τέλος πάντων, μας μαζεύουν εκεί σε ένα σχολείο, καθόμαστε εκεί σε κάτι καρέκλες και ξεκινάει ο επιμορφωτής να μας επιμορφώνει. Εμείς σαν "κακά παιδάκια" δεν καθόμασταν ήσυχα καθώς μας μιλούσε ο δάσκαλος και κάναμε λίγες χαζομάρες.
Εγώ καθόμουν δεύτερη σειρά, δεν είχε και πολύ κόσμο, δλδ φαινόμουν και σε κάποια φάση ο διπλανός μου σχολιάζει κάτι, λέει μια βλακεία δε θυμάμαι το οποίο πυροδότησε ένα νευρικό γέλιο σε όλη τη δεύτερη σειρά, πήγε και λίγο στους πίσω και προσπαθούμε να πνίξουμε το γέλιο μας.
Ο επιμορφωτής αντιλήφθηκε την αναστάτωση, κάτι σχολίασε και αυτός με εύθυμο τρόπο αντί να μας διαολοστείλει, λίγο βρήκαμε εκεί την ευκαιρία να γελάσουμε ελεύθερα και καλά με το "αστείο" του επιμορφωτή και σε κάποια φάση έπρεπε να τελειώνει όλο αυτό. Εντάξει μας έδωσε τον χρόνο μας να γελάσουμε. Κατανόησε τη φάση.
Κάποιοι σοβαρεύτηκαν και σταμάτησαν να γελάνε αλλά εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω.
Θυμάμαι είχα κοκκινίσει, έκανα ότι έψαχνα κάτι στην τσάντα μου, έσκυβα το κεφάλι μου,γυρνούσα από εδώ, γυρνούσα από κει. Τίποτα.
Ώσπου βγήκα έξω. Δε γινόταν άλλο. Ηρέμησα και μετά ξαναμπήκα.

Πόσο καιρό έχω να γελάσω έτσι;