Ραν ταν πλαν έγραψε:Έχουν λυθεί τα γαμημένα αλλά πολλοί, μαρξίζοντες και μη, διαβάζοντας ''μαρξιστές'' όπως ο Ζίζεκ, ο Μπαντιού, ο Νέγκρι, ο Ηγκλετον, ο Λαβάλ κ.ά. που προβάλλονται κατά κόρον στη Δύση ως ειδήμονες ανανεωτές του αναχρονιστικού παλαιομαρξισμού του 19ου αιώνα, αντιλαμβάνονται τον μαρξισμό
μόνο σαν μια ιδέα θεμελιωμένη αποκλειστικά στο ηθικό πρόταγμα της πανανθρώπινης ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης που πρέπει επιτέλους να αυτονομηθεί (και να ανανεωθεί
) από την ιστορία της (αυτή της επαναστατικότητας της και να μεταλλαχθεί σε σκυλάκι του καναπέ της αστικής τάξης) στο κοινωνικο-πολιτικό πεδίο της δράσης, της εφαρμογής της και των αγώνων της ως εκείνος ο ανατρεπτικός πολιτικός παράγοντας που θα αλλάξει την οικονομική βάση (τον τρόπο παραγωγής δλδ) των κοινωνιών υπέρ των εργαζομένων γενικά και ειδικά υπέρ της εργατικής τάξης και να προσαρμοστεί στα σημερινά δυτικά δημοκρατικά ιδεώδη της κοινωνικής συνοχής για το καλό όλων μας.
Κάποιος από τους παραπάνω μαρξισταράδες όρισε τον κομμουνισμό ως μια «συνάρθρωση δημιουργική και μεγαλόψυχη της δύναμης των φτωχών, έναν κοινό πόθο αγάπης, ισότητας και αλληλεγγύης» ταυτίζοντας τον στην ουσία με τα καλογερίστικα κοινόβια του αγίου όρους.
Ο χαρακτήρας του μαρξισμού συνμαρξιστές και συνμαρξίζοντες (και χοντρικά του σοσιαλισμού-κομμουνισμού ) που πηγάζει από την ουσία του ως θεωρία ρήξης με το παλιό σύστημα κοινωνικο-οικονομικής οργάνωσης είναι αδιαχώριστος από τη θεωρία του και την επαναστατική βίαιη λύση στο πρόβλημα της εξουσίας που αυτή συνεπάγεται (η θεωρία του).
Οι μεταφυσικές αντιλήψεις (τύπου συριζα ας πούμε) που εξιδανικεύουν μεν τον κομμουνισμό αλλά υποστηρίζουν ότι η ταύτιση του με οτιδήποτε κρατικό κάνει κακό στην ηθική του (ώστε να τον περιορίσουν μόνο στο ρόλο μιας ηθικοπλαστικής κοσμοθεωρίας) στοχεύουν αποκλειστικά και μόνο στη διασφάλιση του δικαιώματος του κεφαλαίου να εκμεταλλεύεται τις κοινωνίες μέσα από το δικό του αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του.
Η ιστορία δεν τέλειωσε (όπως μπαρουφολογώντας υποστήριξε κάποιος Φουκουγιάμα πριν τριάντα χρόνια) αλλά το φάντασμα του κομμουνισμού εξακολουθεί, και θα εξακολουθεί, να στοιχειώνει τους κεφαλαιοκρατικούς εφιάλτες όσο οι κρίσεις του καπιταλισμού θα γίνονται συχνότερες και πιο έντονες.
Ο μαρξισμός, αρέσει ή όχι σε κάποιους, είναι η επαναστατική κοινωνικο-οικονομική κοσμοθεωρία που έχει αποδείξει ότι το τρένο της ιστορίας (μέσω της υλιστικής αντίληψης της) τρέχει πάνω σε ματωμένες ράγιες και θα σταματήσει μόνο όταν θα έχει ανατρέψει με κάθε τρόπο την αστική εξουσία, θα εξαφανίσει από το προσκήνιο την εκμεταλλεύτρια τάξη και η κάθε μορφής εξουσία θα περάσει στα χέρια αυτών που σήμερα φαντασιώνονται τον εαυτό τους παράγοντες και ρυθμιστές της ''δημοκρατίας'' ψηφίζοντας κάθε τέσσερα χρόνια (ή όταν κρίνουν σκόπιμη και ώριμη ώρα για διαχειριστικές αλλαγές οι πολιτικοί χειριστές τους).
Ειρήσθω εν παρόδω πλησιάζουν εκλογές.
Σας έχουν πείσει ήδη (μέσω της κοινωνικής μηχανικής) τι θα ψηφίσετε αυτή τη φορά ή περιμένετε τις δημοσκοπήσεις της τελευταίας ώρας για να αποφασίσετε;
Τουλαχιστον εστω και ετσι βγηκε ακρη προς το παρον.
Δυστυχώς όσο προχωράει η συζήτηση το μόνο που συμβαίνει είναι απογοήτευση και επιβεβαίωση αυτών που πίστευα για το ΚΚ..... .gif "No emotion")
