Προέλλην έγραψε:
Πλάκα-πλάκα εσύ Πιζέλι σαν δασκάλα Δημοτικού μπορείς να πας σε όποια απομακρυσμένη νησάρα θες.
Ουσιαστικά μπορείς εξ ορισμού να ξεπερνάς το κύριο πρόβλημα διαβίωσης σε τέτοια μέρη, αυτό του βιοπορισμού. Άσε που θα είσαι και σημαντικός παράγοντας της τοπικής κοινωνίας. Και ρέκλα με λιγότερα παιδάκια στην τάξη.
Πω ρε φίλε, μου έδωσες πάσα τώρα.
Όπως ξέρεις εμείς οι εκπαιδευτικοί διοριζόμαστε κάπου μακριά και μετά ξεκινάμε έναν αγώνα να μαζέψουμε μόρια για να έλθουμε στον τόπο μας.
Που αυτό σημαίνει ότι θα γυρίσουμε από πολλά μέρη δύσκολα, γιατί όσο πιο δύσκολο είναι ένα μέρος τόσο πιο πολλά μόρια παίρνεις.
Κάποια στιγμή ίσως καταφέρεις να φτάσεις στον τόπο σου αν καταφέρεις να συγκεντρώσεις τα μόρια που απαιτούνται.
Και που λες είχα μια συζήτηση με κάποιον συνάδελφο (αν θυμάμαι καλά) και μου λέει
"Πολλοί ξέρεις τι κάνουν; Όταν έχουν ξεπαιδιάσει (δλδ όταν έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους και δεν έχουν υποχρεώσεις) και είναι λίγο πριν βγουν στη σύνταξη ζητάνε μετάθεση σε κάποιο νησάκι"
Λέω εγώ πλάκα κάνεις.
Γιατί στο δικό μου το μυαλό ήταν one way ticket. Δλδ κάνω πρώτα τουρ σε όλη την Ελλάδα και μετά καταλήγω (επιτέλους!!!) στο μεγάλο αστικό κέντρο που τόσα χρόνια πάσχιζα να έρθω.
Δλδ έκανα τόσο κόπο να μαζέψω μόρια και μετά πάλι θα ξαναφύγω;
Μάγκα μου κουφάθηκα. Λέω είναι τρελοί.
Παρότι μου φάνηκε τρέλα, με έκανε να σκεφτώ όμως έξω από το κουτί. Γιατί πρέπει οπωσδήποτε να ακολουθήσω το συγκεκριμένο πάτερν που έχω στο μυαλό μου; Δλδ ένας αγώνας ζωής σώνει και ντε να έρθω Θεσσαλονίκη;
Κάθισα, λοιπόν, και σκέφτηκα αυτό ακριβώς που είπες.
Μάγκα μου είμαι από τους τυχερούς που μπορώ να πάω να ζήσω σε όποιο μέρος της Ελλάδας θέλω. Και συνήθως τα μέρη αυτά δεν τα ζητάνε και πολλοί οπότε είναι εύκολο να υπάρξει κενή θέση.
Ακόμα δειλιάζω η αλήθεια είναι και επίσης έχω ακόμη ανάγκη τις ανέσεις που μου προσφέρει μια πόλη,παρόλα αυτά αισθάνομαι κάπως ανακουφισμένη με το γεγονός ότι αν μου τη βαρέσει υπάρχει πάντα το plan b να σηκωθώ και να φύγω και να πάω να ζήσω σε ένα άλλο μέρος.
Άμα δεν έκανα την παραπάνω συζήτηση με τον άνθρωπο που σου είπα δε θα μου είχε ξεκλειδώσει ποτέ το μυαλό. Θα εξακολουθούσα να νομίζω ότι το ιερό μου καθήκον είναι να αφήσω τα κοκαλάκια μου στη Θεσσαλονίκη.