τι σκέφτεσαι τώρα;

[bizeli]

Χάνει ο άλλος το παιδί του στο χτεσινό σεισμό στη Σάμο και το πενθεί αποχαιρετώντας το με αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια.
Όσοι αισιόδοξοι θεωρούσατε ότι πιάσαμε πάτο απογοητευτείτε. Έχουμε ακόμα περιθώριο.

Πρώτη φορά το βλέπεις να συμβαίνει αυτό;
Πολύς κόσμος "αποχαιρετά" νεκρούς μέσω σόσιαλ μίντια.
Απορώ που απορείς.

Από ψυχολογικής άποψης, όταν μοιράζεσαι τον πόνο σου με άλλους τον κάνει ελαφρύτερο.
Όσο περνάει ο καιρός όμως και μένεις μόνος σου και αρχίζει και ξεχνιέται το ζήτημα από τους υπόλοιπους, τότε συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί και έρχεται ο πόνος και σε χτυπάει αλύπητα.

Αλλά είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο να εκφράζει ο κόσμος τα συλλυπητήριά του μέσω των σόσιαλ.

[Ραν ταν πλαν]

Χάνει ο άλλος το παιδί του στο χτεσινό σεισμό στη Σάμο και το πενθεί αποχαιρετώντας το με αναρτήσεις στα σόσιαλ μίντια.
Όσοι αισιόδοξοι θεωρούσατε ότι πιάσαμε πάτο απογοητευτείτε. Έχουμε ακόμα περιθώριο.

Πρώτη φορά το βλέπεις να συμβαίνει αυτό;
Πολύς κόσμος "αποχαιρετά" νεκρούς μέσω σόσιαλ μίντια.
Απορώ που απορείς.

Από ψυχολογικής άποψης, όταν μοιράζεσαι τον πόνο σου με άλλους τον κάνει ελαφρύτερο.
Όσο περνάει ο καιρός όμως και μένεις μόνος σου και αρχίζει και ξεχνιέται το ζήτημα από τους υπόλοιπους, τότε συνειδητοποιείς τι έχει συμβεί και έρχεται ο πόνος και σε χτυπάει αλύπητα.

Αλλά είναι ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο να εκφράζει ο κόσμος τα συλλυπητήριά του μέσω των σόσιαλ.

Συνηθισμένο μπορεί να είναι, υγιές δεν είναι.
Υπάρχει το παλιό δοκίμιο του Ζαν Ζιγκλέρ «Οι ζωντανοί και ο θάνατος.» που θα σου λύσει κάποιες απορίες πάνω στο θέμα διαχείρισης της απώλειας.

[nemo]

συνηθισμενο δεν ειναι αλλα τεσπα εχουν χαζεψοι αρκετοι αλλα για πεστε μου ειναι ακομη εδω η κοπελαρα η εσθηρ;
την βρηκαν; ειναι καλα; ή μας ξεφυγε στα βουνα ;

[Geri]

[bizeli]

Συνηθισμένο μπορεί να είναι, υγιές δεν είναι.
Υπάρχει το παλιό δοκίμιο του Ζαν Ζιγκλέρ «Οι ζωντανοί και ο θάνατος.» που θα σου λύσει κάποιες απορίες πάνω στο θέμα διαχείρισης της απώλειας.

Καλά εντάξει ούτε εμένα μου αρέσουν τα διαδικτυακά πένθη αλλά πιστεύω ότι οι πενθούντες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες:
α. Αυτοί που διαλύονται ψυχικά τελείως και πέφτουν σε βαθιά κατάθλιψη χωρίς να επουλώνεται ποτέ το ψυχικό τραύμα. Μιλάμε για επίπεδο να μην έχεις επικοινωνία με το περιβάλλον... να αποτρελαίνεσαι... να κλείνεσαι στον εαυτό σου... πώς το λένε;
β. Και αυτοί που το διαχειρίζονται κάπως βρίσκοντας τρόπους να απαλύνει λίγο τον πόνο τους. Ένας από αυτούς τους τρόπους είναι να μοιραστείς τον πόνο σου έστω και διαδικτυακά.

Η κατηγορία (α) είναι τελειωμένες περιπτώσεις με την έννοια ότι δε συνέρχονται ποτέ, δεν μπορούν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους και χρειάζονται στήριξη από ειδικό.
Η (β) κατηγορία έχει την εξής παγίδα. Όταν είναι φρέσκο ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Έχεις πολύ κόσμο που ασχολείται μαζί σου και αισθάνεσαι στο επίκεντρο κτλ. Αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Κάποια στιγμή, όμως, που αρχίζουν και εγκαταλείπουν όλοι (και λογικό γιατί όλοι συνεχίζουν τις ζωές τους), μένεις μόνος σου και αρχίζει και κρυώνει το πράγμα και τότε είναι που σε χτυπάει ο πόνος αδυσώπητα.
Σε φάση πένθους ο χρόνος δεν είναι φίλος σου, είναι εχθρός σου. Γιατί όσο περνάει ο καιρός τόσο συνειδητοποιείς την απουσία του άλλου στην καθημερινότητά σου.
Ο χρόνος γίνεται φίλος σου πολλά χρόνια αργότερα, όταν πλέον έχεις μάθει να ζεις με την απουσία του άλλου.

Εγώ όταν έχασα τον πατέρα μου σε ηλικία 17 ετών, ήμουν στη (β) κατηγορία.
Αλλά τώρα αν μου συμβεί κάτι παρόμοιο με κοντινό μου πρόσωπο δεν ξέρω πώς θα το διαχειριστώ. Πολύ πιθανό να πέσω και κατηγορία (α).

[bizeli]

Ρε θα μας τρελάνουν;

[nemo]

Συνηθισμένο μπορεί να είναι, υγιές δεν είναι.
Υπάρχει το παλιό δοκίμιο του Ζαν Ζιγκλέρ «Οι ζωντανοί και ο θάνατος.» που θα σου λύσει κάποιες απορίες πάνω στο θέμα διαχείρισης της απώλειας.

Καλά εντάξει ούτε εμένα μου αρέσουν τα διαδικτυακά πένθη αλλά πιστεύω ότι οι πενθούντες χωρίζονται σε δυο κατηγορίες:
α. Αυτοί που διαλύονται ψυχικά τελείως και πέφτουν σε βαθιά κατάθλιψη χωρίς να επουλώνεται ποτέ το ψυχικό τραύμα. Μιλάμε για επίπεδο να μην έχεις επικοινωνία με το περιβάλλον... να αποτρελαίνεσαι... να κλείνεσαι στον εαυτό σου... πώς το λένε;
β. Και αυτοί που το διαχειρίζονται κάπως βρίσκοντας τρόπους να απαλύνει λίγο τον πόνο τους. Ένας από αυτούς τους τρόπους είναι να μοιραστείς τον πόνο σου έστω και διαδικτυακά.

Η κατηγορία (α) είναι τελειωμένες περιπτώσεις με την έννοια ότι δε συνέρχονται ποτέ, δεν μπορούν να συνεχίσουν κανονικά τη ζωή τους και χρειάζονται στήριξη από ειδικό.
Η (β) κατηγορία έχει την εξής παγίδα. Όταν είναι φρέσκο ακόμα δεν έχεις συνειδητοποιήσει την κατάσταση. Έχεις πολύ κόσμο που ασχολείται μαζί σου και αισθάνεσαι στο επίκεντρο κτλ. Αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα. Κάποια στιγμή, όμως, που αρχίζουν και εγκαταλείπουν όλοι (και λογικό γιατί όλοι συνεχίζουν τις ζωές τους), μένεις μόνος σου και αρχίζει και κρυώνει το πράγμα και τότε είναι που σε χτυπάει ο πόνος αδυσώπητα.
Σε φάση πένθους ο χρόνος δεν είναι φίλος σου, είναι εχθρός σου. Γιατί όσο περνάει ο καιρός τόσο συνειδητοποιείς την απουσία του άλλου στην καθημερινότητά σου.
Ο χρόνος γίνεται φίλος σου πολλά χρόνια αργότερα, όταν πλέον έχεις μάθει να ζεις με την απουσία του άλλου.

Εγώ όταν έχασα τον πατέρα μου σε ηλικία 17 ετών, ήμουν στη (β) κατηγορία.
Αλλά τώρα αν μου συμβεί κάτι παρόμοιο με κοντινό μου πρόσωπο δεν ξέρω πώς θα το διαχειριστώ. Πολύ πιθανό να πέσω και κατηγορία (α).

το ερωτημα ειναι πενθος; ή οχι;
απο μικρο παιδι αντιδρουσα στο κατεστημενο οχι στις παρελασεις οχι στην εκκλησια οχι στο πενθος κλπ κλπ
αλλα μεγαλωνοντας καταλαβα και συνειδητοποιησα το λαθος μου
ανεξαιρετως αν αγαπαμε ή οχι τον πεθαμενο πρεπει στον θανατο να κλαιμε και να οδυρομαστε
σαν να μας βρηκε η μεγαλυτερη καταστροφη και πως δεν θα υπαρχει αυριο για μας
ετσι μονο θεμελιωνουμε μια υγιη κοινωνια με ανθρωπους και οχι μαλακιστηρια
και το λεω εγω που δεν πενθησα τον πατερα μου παρα ελαχιστα -ηταν λαθος γιατι ετσι οπως μαθαμε
η ανθρωπινη ζωη και μελλοντικη δεν θα εχει καμια αξια χωρις την μια υστεροφημία























οπου το πενθος εκει κραταγε πολυ καιρο;

[bizeli]

το ερωτημα ειναι πενθος; ή οχι;
απο μικρο παιδι αντιδρουσα στο κατεστημενο

Ποιο κατεστημένο; Δεν υπάρχει κατεστημένο στο πένθος.
Το πένθος είναι στενοχώρια. Ή στενοχωριέσαι ή δε στεναχωριέσαι.
Συναίσθημα είναι. Όπως σου βγει.

Μπορούμε να μιλήσουμε,όμως, για κουλτούρα θανάτου.
Από περιοχή σε περιοχή, από κράτος σε κράτος και από φυλή σε φυλή η κουλτούρα αλλάζει και κατά συνέπεια αλλάζει και η αντίδραση των ανθρώπων απέναντι στον θάνατο.

Στην Ελλάδα πχ αρχίζουμε τα μοιρολόγια με κραυγές και θρήνους, στην Αμερική κάνουν μια ήρεμη δεξίωση και στην Αφρική χορεύουν γύρω από τον νεκρό.

[Geri]

[nemo]

καθομουν απο τις δεκα μεχρι να ακουσω τον κουλι και να μαθω αν θα ειμαι και εγω στα κλειστα επαγγελματα
και η ωρα παει 2!!!!!!! χωρις να το ακουσω να το αναφερει κανεις !!

ειναι κρατος αυτο!!! επανασταση εδω και τωρα -να κλεισουν ολες οι ιδιωτικες επιχειρησεις
και ολοι να μεταφερθουμε στο δημοσιο συν να το προχωρήσουμε και πιο περα σε κοινοβιο πολιτευμα
κατα τα προτυπα της μυθηρας