Δημοσίευσηαπό nemo » 26 Ιούλ 2022, 16:00
και θα τιμησουμε εναν ξενο οταν και εαν ........
Ο χρήστης Giwrgos Psilogeorgopoulos είναι στην πόλη Αλάτσατα.
24 Ιουλίου στις 9:23 μ.μ. ·
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΙΛΒΟΗΣ, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ Α΄ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ
Ο Γεώργιος Διλβόης γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1896 στην Αλάτσατα της Μικράς Ασίας, πόλη με σχεδόν αμιγή ελληνικό πληθυσμό. Η οικογένεια του ήταν πολυμελής καθώς αποτελούνταν από άλλα έξι αγόρια και δύο κορίτσια.
Το 1910 έφυγε από την πατρίδα του με τον αδερφό του Νικόλαο για να πάνε στον πατέρα τους που ζούσε στο Σόμερβιλ της Μασαχουσέτης. Ο Γιώργος αμέσως έπιασε δουλειά στο καθαριστήριο του Γενικού Νοσοκομείου Μασαχουσέτης, όπου και έμαθε αγγλικά. Ενώ λίγο αργότερα δούλεψε ως σερβιτόρος σε μια καφετέρια στην Βοστώνη.
Το 1912, με το ξέσπασμα των Βαλκανικών πολέμων ο Γιώργος εγκατέλειψε την ήσυχη ζωή του και σε ηλικία μόλις 16 ετών μετέβη στην Ελλάδα για να πολεμήσει στο πλευρό των Ελληνικών δυνάμεων. Ήταν ανάμεσα στους χιλιάδες Έλληνες μετανάστες που γύρισαν για να πολεμήσουν για την πατρίδα.
Στις 9 Μαρτίου 1915 επέστρεψε στην Μασαχουσέτη και βρήκε δουλειά στο Copley Square Hotel, σε ένα ξενοδοχείο που μόλις είχε ανοίξει, αλλά όταν το ξενοδοχείο έκλεισε το καλοκαίρι εξαιτίας του καύσωνα, ο Γιώργος πήγε να βρει δουλειά στην πόλη του Κιν, του Νέου Χαμσάιρ, σε ένα εργοστάσιο παπουτσιών.
Το 1916 αποφάσισε να ενταχθεί στην Εθνική Φρουρά του Νέου Χαμσάιρ, με το όνομα Τζορτζ Ντιλμπόυ, και υπηρέτησε στον «Λόχο Η» κατά την διάρκεια του Μεξικανικού Συνοριακού Πολέμου, κερδίζοντας έτσι την αμερικανική υπηκοότητα. Μετά την τιμητική αποστρατεία στην πολιτοφυλακή, ο Διλβόης επέστρεψε στο σπίτι του πατέρα του στο Σόμερβιλ, αλλά όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κατατάχθηκε εκ νέου στον στρατό των ΗΠΑ στην Βοστώνη.
Ο Διλβόης απέπλευσε για την Γαλλία με το 103ο Σύνταγμα Πεζικού, που ήταν τμήμα της 26 Μεραρχίας, και συμμετείχε τόσο στην άμυνα των χαρακωμάτων του ποταμού Μάρνη, στην περιοχή της Καμπανίας, όσο και στην Συμμαχική αντεπίθεση απέναντι στους Γερμανούς.
Πριν γίνει 22 ετών, ο Διλβόης είχε ήδη πάρει μέρος σε τέσσερεις πολέμους.
Τον Ιούλιο του 1918, ο Διλβόης που συμμετέχει με τον Λόχο «Η» του 103ου Συντάγματος Πεζικού παίρνει μέρος στην μάχη του Δάσους Μπελό.
Στις 18 Ιουλίου ο λόχος του έφτασε στις σιδηροδρομικές γραμμές του Μπελό, με στόχο να επιχειρήσουν αντεπίθεση στην ζώνη Τορσύ-Μπελό κατά θέσης καλυμμένων εχθρικών γερμανικών πολυβόλων.
Καθώς ο Διλβόης συνόδευε τον αρχηγό της διμοιρίας του για αναγνώριση του εδάφους, ξαφνικά δέχτηκε πυρά από ένα εχθρικό Γερμανικό πολυβόλο. Εκτεθειμένος καθώς ήταν όρθιος στην σιδηροδρομική γραμμή άνοιξε πυρ αμέσως, αλλά αποτυγχάνοντας να κάνει το πυροβόλο να σιωπήσει, όρμησε εμπρός μόνος του προς την εχθρική θέση με την ξιφολόγχη του, περνώντας μέσα από ένα χωράφι με στάρι.
Χωρίς να έχει καμία κάλυψη και με τα εχθρικά πυρά να τον τυλίγουν, 23 μέτρα πριν φτάσει στο εχθρικό πυροβολείο πέφτει χτυπημένος. Το δεξί του πόδι είναι σχεδόν κομμένο πάνω από το γόνατο, ενώ το σώμα του έχει κατατρυπηθεί από τις σφαίρες.
Όμως παρά τα σοβαρά τραύματά του, συνεχίζει να πυροβολεί προς το εχθρικό πυροβολείο από πρηνή θέση, καταφέρνοντας να σκοτώσει δύο από τους εχθρούς και αναγκάζοντας την υπόλοιπη Γερμανική διμοιρία να διασκορπιστεί.
Η επιτυχή κατάληψη της γερμανικής θέσης έγινε χάρις στον ηρωισμό του Διλβόη.
Λίγο αργότερα θα αφήσει την τελευταία του πνοή με ένα χαμόγελο, όπως λέγεται, στο πρόσωπό του.
Ο Διλβόης αναγνωρίστηκε από τον Στρατηγό Τζον Πέρσινγκ, διοικητή του Αμερικανικού Εκστρατευτικού Σώματος, ως ένας από τους 10 πιο εξαίρετους στρατιώτες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στα επόμενα χρόνια ο Κόλονελ Σ.Μ. Σάμγουεϊ, ο λοχαγός του, θα γράψει : « Ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά θεάματα που έζησα στον πόλεμο. Ο Τζορτζ Ντιλμπόυ πέθανε αντιμετωπίζοντας τον εχθρό. Συνέχισε να μάχεται μέχρι την τελευταία του πνοή. Μόνος του κατατρόπωσε τον εχθρό. Ήταν τόσο καλός στρατιώτης όσο κανένας άλλος που υπηρέτησε κάτω από την «Αστερόεσσα».
Όταν θα παραλάβει το Μετάλλιο Τιμής ο πατέρας του Δελβόη, θα πει :
«Υπό άλλες συνθήκες θα είχα ρίξει δάκρυα εξαιτίας του θανάτου του γιού μου, αλλά όταν έμαθα τον τρόπο με τον οποίο πέθανε, ήμουν υπερήφανος που είχε δώσει την ζωή του με τιμή για τον σκοπό της δεύτερης πατρίδας του, των Ηνωμένων Πολιτειών».
Ο Γεώργιος Διλβόης θάφτηκε στο Αμερικάνικο στρατιωτικό νεκροταφείο Αιν-Μαρν στην Γαλλία, αλλά όταν η Αλάτσατα απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό στρατό το 1922, ο πατέρας του ήθελε να ενταφιαστεί εκ νέου εκεί ο γιος του.
Στην Αλάτσατα χιλιάδες άνθρωποι παρατάχθηκαν στους δρόμους καθώς το φέρετρό του σκεπασμένο με την Αμερικανική σημαία μεταφέρθηκε στην Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου. Ωστόσο πριν γίνει η τελετή της ταφής, οι Τούρκοι στρατιώτες του Κεμάλ επέστρεψαν στη πόλη, βεβήλωσαν την εκκλησία, άρπαξαν την αμερικάνικη σημαία και σκόρπισαν τα οστά του Διλβόη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξοργίστηκαν που ο ήρωας τους αντιμετωπίστηκε με τέτοιο τρόπο και το περιστατικό αναδείχθηκε σε διεθνές ζήτημα.
Μια Αμερικανική ναυτική δύναμη εστάλη στις ακτές της Μικράς Ασίας για να ανακτήσει τα οστά του νεαρού ήρωα. Αυτή την φορά οι Αμερικανοί χαιρετίστηκαν με σεβασμό από την τουρκική φρουρά, ενώ η τουρκική κυβέρνηση αναγκάστηκε να ζητήσει επίσημα συγνώμη από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το φέρετρο καλυμμένο τώρα με μία νέα αμερικανική σημαία, μεταφέρθηκε στο αμερικανικό αντιτορπιλικό «USS Litchfield». Τον Νοέμβριο του 1923, ο Γεώργιος Διλβόης ενταφιάστηκε εκ νέου στο Εθνικό Κοιμητήριο του Άρλινγκτον της Βιρτζίνιας.
Ο στρατιώτης Γεώργιος Διλβόης τιμήθηκε από τρεις Αμερικανούς προέδρους.
Ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον τον τίμησε με το Μετάλλιο της Τιμής, το ανώτερο στρατιωτικό βραβείο. Ο πρόεδρος Γουόρεν Χάρτινγκ διέταξε τα πολεμικά πλοία των ΗΠΑ να ανακτήσουν τα λείψανά του και απαίτησε να λάβει επίσημη συγνώμη από την Τουρκία. Ενώ ο πρόεδρος Κάλβιν Κούλιτζ προήδρευσε στην τελική ταφή του, στο Άρλινγκτον.
Ο Γεώργιος Διλβόης συνεχίζεται να τιμάται από τις Ελληνικές κοινότητες των Ηνωμένων Πολιτειών. Επιπλέον στις ιδιαίτερες δεύτερες πατρίδες του, στο Κιν και στο Σόμερβιλ οι οργανώσεις των Βετεράνων των Ξένων Πολέμων (VFW) έχουν πάρει το όνομά του. Ενώ πολλά μνημεία έχουν ανεγερθεί σε ολόκληρη την χώρα, των Ηνωμένων Πολιτειών, για να τιμήσουν την μνήμη του.
1 .
το απόλυτο ένα που συχαίνομαι είναι οι αυταπάτες
επειδη είναι και ο λόγος της ύπαρξής μου
