itteithe έγραψε:Δεν θέλω να ανακυκλώνω τα όσα έχουμε ήδη γράψει, αλλά συνεχίζετε να ισχυρίζεστε πως ο κομμουνισμός/σοσιαλισμός είναι ένα σύστημα που απαιτεί την πυγμή και τον αυταρχισμό ενός ατόμου για να εφαρμοστεί σωστά. Προσωπικά θα συνεχίσω να πιστεύω πως είναι ένα σύστημα που απαιτεί τις καλές (και πηγαίες, όχι επιβεβλημένες) προθέσεις (για να εφαρμοστεί) όλων των ατόμων που συμμετέχουν σ' αυτό. Αυτό κάνει τον κομμουνισμό πιο ουτοπικό, αλλά αν δεν προσεγγίσουμε το ακατόρθωτο, πολύ απλά θα ζούμε για πάντα κάτω από αυταρχικές συνθήκες.
Όχι. Δεν είναι ζήτημα μόνο της ψυχικής φθοράς ενός ή λίγων μόνο χαρισματικών ηγετών, αλλά κατά βάση πρακτικό. Δεν μπορείς να βασίζεις μια τέτοια υπόθεση σε λίγα πρόσωπα, δεν είναι βιώσιμο. Το σύστημα απαιτεί μια κρίσιμη μάζα συνειδητοποιημένων, με υψηλό αίσθημα αυτοθυσίας.
Σε αυταρχικές συνθήκες έζησε και ζει ο κόσμος -σε διαφορετικούς βαθμούς- και στον καπιταλισμό. Σχεδόν οπουδήποτε απαιτήθηκε ταχεία καπιταλιστική ανάπτυξη ή υπήρξε σοσιαλιστική ή έστω σοσιαλδημοκρατική αντίθεση σε φιελελεύθερα μέτρα, έπεσαν χούντες.
Σε άλλες περιπτώσεις, όπου τα προβλήματα του κόσμου και η ένταση δεν είναι τόσο μεγάλα, δεν έχεις ωμή φυσική βία, αλλά άλλου είδους καταπίεση και αυταρχικές συνθήκες. Έχεις κατασυκοφάντηση απεργιών καθολικά απο τα μμε (αφού πρώτα για λίγες μέρες έχει πέσει λίγος μανδύας συμπόνιας και δημοκρατικότητα), στησιμο της κοινής γνώμης, κοινωνικό αυτοματισμό, και αν στο τέλος όλα αυτά δεν πιάσουν, έχεις δυνάμεις καταστολής με ρόπαλα και φύλλα επιστρατεύσεως.
Αυτά, είναι βία. Και αυτά σε ΕΕδική χώρα του 2000, όπου γενικά υπάρχει ευμάρεια. Αν πας παραέξω, σε πιο φτωχές χώρες, ή μερικές δεκαετίες πίσω στην Ελλάδα, έχει τρίκυκλα, ποινικούς να δολοφονούν, μυστικές υπηρεσίες να εξαφανίζουν, χούντες,
παλικαράδες του χωριού να κάνουν βόλτες στις πλατείες με κομμένα κεφάλια στα χέρια, κλπ.