Ομοφυλοφιλία στην αρχαία Ελλάδα ο μύθος καταρρέει

[pluton]

Ασφαλώς υπήρχαν ανώμαλοι στην αρχαία Ελλάδα, δεν μπορούμε όλους να τους θεωρήσουμε ομοφυλόφιλους.

....

Οι αρχαίοι Αθηναίοι όχι μόνο δεν ενθάρρυναν τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις αλλά είχαν λάβει μία σειρά από μέτρα για να προστατεύσουν τους νεαρούς Αθηναίους από επίδοξους εραστές, όπως μας πληροφορεί ο ρήτορας Αισχίνης.


Στον λόγο «Κατά Τιμάρχου» ο περιφανής ρήτορας αναφέρει διεξοδικά όλα τα μέτρα που ο αρχαίος «νομοθέτης» είχε λάβει για να περιφρουρήσει την αρετή των νεαρών αρρένων Αθηναίων.

Νόμοι για τα νεαρά αγόρια


Αρχικά, μνημονεύει την πρόβλεψη να μην ανοίγουν τα σχολεία πριν την ανατολή του ηλίου αλλά ούτε να παραμένουν ανοικτά μετά τη δύση του, καθώς το σκοτάδι αποτελεί σύμμαχο όσων εποφθαλμιούν τα νεαρά αγόρια (Κατά Τιμάρχου 9-10).

Επίσης, τίθενται περιορισμοί στους επισκέπτες στα γυμναστήρια, όπου οι νεαροί Αθηναίοι προπονούνταν γυμνοί.
Σε περίπτωση που ο νόμιμος κηδεμόνας ενός νεαρού αγοριού το εξέδιδε έναντι χρημάτων, οποιοσδήποτε Αθηναίος πολίτης μπορούσε να τον καταγγείλει δημοσίως, αξιοποιώντας το θεσμό της «γραφής». Ως ποινή για ένα τέτοιο αδίκημα προβλεπόταν η απαλλαγή του παιδιού από την υποχρέωση να φροντίζει στα γηρατειά του τον κηδεμόνα του, ο οποίος το είχε εκδώσει έναντι χρημάτων (Κατά Τιμάρχου 13).


Ο νόμος, όμως, ήταν πολύ πιο σκληρός έναντι των προαγωγών. Όσοι ασκούσαν αυτό το επάγγελμα τιμωρούνταν με θάνατο σε περίπτωση που εξέδιδαν σεξουαλικά τέκνα ελεύθερων πολιτών (Κατά Τιμάρχου 14, 184).


Νόμοι κατά των εραστών


Οι Αθηναίοι, επιδεικνύοντας την ευαισθησία τους για το σοβαρό αυτό θέμα, είχαν προβλέψει μια σειρά από ποινές για όλα σχεδόν τα αδικήματα που άπτονται των ομοφυλοφιλικών σχέσεων:

Σε περίπτωση που κάποιος δούλος παρενοχλεί ένα ελεύθερο αγόρι, τότε τιμωρείται με δημόσιο μαστίγωμα με πενήντα βουρδουλιές, (Κατά Τιμάρχου 139).


Σε περίπτωση βιασμού το θύμα μπορεί να καταγγείλει το δράστη για βιαιοπραγία και τιμωρείται με χρηματικό πρόστιμο, το οποίο καταβάλλει τόσο στο θύμα όσο και στο κράτος.


Για περιπτώσεις ασέλγειας, έναντι αγοριών οποιοσδήποτε Αθηναίος πολίτης μπορούσε να υποβάλλει μήνυση δημοσίως έναντι του δράστη και το δικαστήριο, κρίνοντας ανά περίπτωση, επέβαλλε την αρμόζουσα ποινή (Κατά Τιμάρχου 15).



Νομικές κυρώσεις για Ομοφυλόφιλους


Επικαλούμενος νομικές διατάξεις που αποδίδονται στο Σόλωνα, τον διάσημο αρχαίο νομοθέτη, ο Αισχίνης ευθαρσώς καταρρίπτει το μύθο της ομοφυλοφιλίας στην αρχαία Αθήνα!

Οι κυρώσεις που προβλέπει η αθηναϊκή νομοθεσία για όσους συνάπτουν ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι οι ακόλουθες:

Δεν του επιτρέπεται να γίνει μέλος των 9 αρχόντων.
Δεν του επιτρέπεται να εκλεγεί ιερέας.
Δεν του επιτρέπεται να είναι συνήγορος του λαού.
Δεν επιτρέπεται να ασκεί εξουσία εντός ή εκτός της Αθήνας.
Δεν επιτρέπεται να σταλεί ως κήρυκας πολέμου.
Δεν επιτρέπεται να εκθέσει γνώμη (ως άμουσος – ανισόρροπος).
Δεν επιτρέπεται να μπει σε (δημόσιους) Ναούς.
Δεν επιτρέπεται να στεφανωθεί στις στεφανοφορίες.
Δεν επιτρέπεται να μπαίνει στον ιερό χώρο της αγοράς. Όποιος λοιπόν έχει καταδικαστεί ως ομοφυλόφιλος αλλά ενεργήσει αντίθετα των διατάξεων του νόμου θα τιμωρείται με Θάνατο!

Η ξεκάθαρη διατύπωση του Αισχίνη δεν αφήνει περιθώρια για παρανοήσεις! Οι Αθηναίοι όχι μόνο δεν αποδέχονταν ως φυσιολογικές τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις αλλά αντίθετα είχαν θεσπίσει βαρύτατες κυρώσεις για όσους έρχονταν σε επαφή με ομόφυλους.

Η απόδοση επομένως του χαρακτηρισμού «ομοφυλόφιλοι» συλλήβδην στους αρχαίους Αθηναίους όχι μόνο δε συνάδει με την πραγματικότητα αλλά παραβλέπει επιδεικτικά αναμφισβήτητα ιστορικά ντοκουμέντα!

https://filologika.gr/omofylofilia-arxa ... oi-solwna/


Στο αξιόπιστο λεξικό Liddell-Scott, στα λήμματα η λέξη «κιναιδεία» σημαίνει η παραφύση ασέλγεια. Η λέξη κιναιδεύομαι, σημαίνει είμαι κίναιδος, ήτοι καταπύγων (= ο παραφύση ασελγών). Και βέβαια η λέξη κίναιδος έχει και ευρύτερη έννοια, ο καθόλα αισχρός, ο κακοήθης άνθρωπος. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν απόλυτα κατηγορηματικοί. Αυτός που με τις πράξεις του προκαλούσε ντροπή, ήταν και θεωρούνταν επαίσχυντος και επονείδιστος.

Ο ίδιος ο Δημοσθένης, αντίπαλος του Αισχίνη, στον λόγο του «Κατά Ανδροτίωνος (21) αναφέρει τον νόμο του Σόλωνος. Όσοι παραβούν τον νόμο, λέει, δεν δικαιούνται ούτε να ομιλούν, ούτε να καταθέτουν μηνύσεις στα δικαστήρια. («μήτε λέγειν μήτε γράφειν εξείναι τοις ηαιρηκόσιν»)

[Προέλλην]

Η ομοφυλοφιλία ως αυτή έχει σήμερα φυσικά και δεν υπήρχε στην αρχαία Ελλάδα. Το πρόβλημα ήταν η συστημική παιδεραστία. Οι νόμοι που παρατίθενται δεν αντικρούουν κάτι. Φυσικά και ήταν κακό δύο μουσάτοι ενήλικες να είναι ζευγάρι, όπως κακό ήταν να βιάσεις αγοράκι χωρίς την θέλησή του (αν και φυσικά έχουμε τέτοια περιστατικά απο διάσημες κατά τα άλλα αρχαίες προσωπικότητες, οι μουσάτοι ήταν κάτι σαν τους διάφορους τριτοκοσμικούς σήμερα με τις γυναίκες, όπου έβλεπαν μοναχό καλλίπυγο αγοράκι, τρελαινόταν και είχαμε παρατράγουδα).
Κάπου έχουμε ένα νήμα με πλούσιες πηγές και σχετικές αναλύσεις για όλα αυτά

[Προέλλην]

Πάντως, και άλλοι πολιτισμοί είχαν παρόμοιες πρακτικές, πχ ο Ιαπωνικός. Γενικά, αρκετές κοινωνίες πολεμιστών.
Aκριβώς όπως η ομοφυλοφιλία ανθεί σε όλα τα μοναστήρια, ανεξαρτήτως θρησκείας.

[Προέλλην]

Εδώ είσαι Πλούτων: viewtopic.php?f=6&t=7399&hilit=Πολιορκητής

Σελ. 3, τελευταίο ποστ ειδικά, μπορείς να δείς ότι και ίδιος ο Σόλων ήταν παιδεραστής.

[Τλαξκαλτέκος]

συνέχεια από εδώ viewtopic.php?f=20&t=12750#p388466

Κατά την ανακριτική διαδικασία, που γινόταν in camera tormenti, προσάγονταν μάρτυρες κατηγορίας και τυχόν ενοχοποιητικά στοιχεία. Συχνά ως μάρτυρες κατηγορίας παρουσιάζονταν οι παθόντες, ενώ ο ανακρινόμενος κάτω από την πίεση των ανακριτικών μεθόδων προέβαινε σε αποκαλύψεις συνεργών και άλλων ατόμων που βαρύνονταν με ανάλογη συμπεριφορά (1). Σε περίπτωση που αποδεικνυόταν η αθωότητα του ο κατηγορούμενος απαλλασσόταν από τη συγκεκριμένη ενοχή και απολυόταν (2).

(1)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Κατά την ανάκριση του Ανδρέα Nigro από το Collegium sodomitarum (21 Ιουλίου 1460) διαπιστώθηκε ότι ήταν ύποπτος για διάπραξη σοδομίας κατά συρροή και αποφασίστηκε να ανακριθεί και πάλι ώστε να μαρτυρήσει και άλλους συνεργούς του. Στην κατάθεσή του ο Nigro κατονόμασε αρχικά επτά παθητικούς, ανάμεσάτους και τρεις ευγενείς Βενετούς, που όλοι κλήθηκαν να παρουσιαστούν στις κεφαλές του Συμβουλίου των Δέκα για προκαταρκτική ανάκριση. Σε άλλη πράξη με την ίδια ημερομηνία αναφέρεται ότι ο Nigro κατονόμασε στην κατάθεσή του πολλούς ενεργητικούς και παθητικούς που, ωστόσο, δεν παρουσιάζονταν στο Συμβούλιο των Δέκα, όπως όφειλαν, περιμένοντας να εκτελεστεί ο Nigro, ώστε να μη υπάρξει η ενοχοποιητική μαρτυρία του γι' αυτούς. Πραγματικά ο Ανδρέας Nigro, αφού ομολόγησε, ορίστηκε να εκτελεστεί στις 7 Αυγούστου και στη συνέχεια το Συμβούλιο των Δέκα ασχολήθηκε με την εκδίκαση των υποθέσεων των υπόλοιπων ενόχων και όσων στο μεταξύ καταγγέλλονταν απο εκείνους. Συνολικά ενοχοποιήθηκαν είκοσι πρόσωπα που —με εξαίρεση τον Nigro—καταδικάστηκαν ερήμην.- Αναφέρεται, επίσης, η περίπτωση κληρικού παθητικού που κατονόμασε έξη πρόσωπα, τα οποία κλήθηκαν απο το Συμβούλιο των Δέκα να παρουσιαστούν μέσα σε οκτώ ημέρες. Τελικά για την ίδια περίπτωση ενοχοποιήθηκαν δώδεκα πρόσωπα που αναφέρονται ονομαστικά και καλούνται να παρουσιαστούν στις κεφαλές του Συμβουλίου των Δέκα. Ένας ανήλικος παθητικός, ο Ιωάννης Straçarolus, κατονόμασε τρεις κληρικούς, που παραπέμφθηκαν στον πατριάρχη της Βενετίας και έξη λαϊκούς, που κλήθηκαν απο το Συμβούλιο των Δέκα σε απολογία (5 Ιουλίου 1465 ). Ένας άλλος ανήλικος, ο Ιάκωβος Raguseus, που είχε ένοχη σχέση με τον Αντώνιο a Fantasiis in iliius apothecam post cortinam, καταγγέλλει ότι μαζί τους βρισκόταν και ένας άλλος νέος που δεν ήξερε το όνομά του αλλά τον γνώριζε καλά. Όταν συνέλαβαν τον Αντώνιο, αυτός κατονόμασε ως συνεργό τον Zilbertum, που ήταν νοτάριος και υπηρετούσε ως coadiutor στην Quarantia Criminal. Ο Zilbertus διέφυγε τη σύλληψη και καταδικάστηκε ερήμην σε εξορία.

( 2)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Χαρακτηριστική είναι η διατύπωση των αθωωτικών αποφάσεων. Ο Λουκάς de Putreo, που ήταν φυλακισμένος έχοντας κατηγορηθεί για σοδομία, απαλλάσσεται και αποφυλακίζεται ( 26 Φεβρουαρίου 1420 ). Ο Νικόλαος Barbitonsor, που κατηγορήθηκε, αφού ανακρίθηκε με βασανισμό, κρίθηκε αθώος και απολύεται ( 30 Ιανουαρίου 1431 ) Ο Ιάκωβος Fathinus, αφού βασανίστηκε, δεν βρέθηκε ένοχος και απαλλάσσεται (3 Φεβρουαρίου 1450 ) . Τρεις μισθοφόροι που είχαν κατηγορηθεί για παραπλάνηση ανηλίκων, απαλλάχθηκαν επειδή δεν βρέθηκαν ένοχοι ( 22 Φεβρουαρίου 1450 ). Απολύονται ο Ματθαίος de Pisis, ο Αναστάσιος Tintor, και ο Δημήτριος de Mello ( 9 Ιουνίου 1451 )/ Ο Έλληνας Γεώργιος ( 8 Αυγούστου 1455 ). Ύποπτος για διάπραξη σοδομίας ο Θαδδαίος de le Forze απολύεται επειδή δεν αποδείχτηκε η ενοχή ( 6 Μαΐου 1461 ) . Για τον ίδιο λόγο απαλλάσσονται οι Χριστόφορος Masser, Ματθαίος Martini και Αβραάμ Petri που είχαν κατηγορηθεί για σοδομία ( 8 Αυγούστου 1462 ). Επίσης απαλλάσσεται ο Αντώνιος Bono, που είχε κατηγορηθεί από τη σύζυγό του ότι είχε διαπράξει μαζί της σοδομία: ( 30 Μαΐου 1464 ). Ο Μάρκος Fachinus, που είχε φυλακιστεί ως ύποπτος, αποφυλακίζεται, επειδή αποδείχτηκε ότι δεν ήταν αυτός ο ένοχος ( 28 Νοεμβρίου 1464 ).

Εάν, παρά τα βασανιστήρια, δεν ομολογούσε, απολυόταν με επιφυλάξεις. Το ίδιο συνέβαινε και στην περίπτωση που δεν ήταν δυνατή η προσαγωγή μαρτύρων ή δεν υπήρχαν επαρκή ενοχοποιητικά στοιχεία. Αναφέρεται για παράδειγμα η περίπτωση ενός Έλληνα, του Μιχάλη απο την Κρήτη {Michael de Creta), που ήταν φυλακισμένος έχοντας κατηγορηθεί ότι είχε διαπράξει το παράπτωμα της σοδομίας στο πλοίο του Βενετού Αλοΐσιου Longo τη χρονιά που είχε συμβεί η άλωση της Κωνσταντινούπολης απο τους Τούρκους. Η απαλλακτική απόφαση του Συμβουλίου των Δέκα στηρίχτηκε στο γεγονός ότι δεν είχε ανευρεθεί ο παθών και δεν υπήρχε το έγγραφο της ομολογίας του, που είχε συνταχθεί πάνω στο πλοίο, ούτε ήταν δυνατό να ανευρεθούν, επειδή ο κυβερνήτης του πλοίου είχε στο μεταξύ πεθάνει . Μετά την ολοκλήρωση της ανακριτικής διαδικασίας, οριζόταν η ημέρα της δίκης που διεξαγόταν στο Συμβούλιο των Δέκα . Εάν πάλι παρά την ανακριτική διαδικασία η υπόθεση δεν είχε διαλευκανθεί ολότελα και εξακολουθούσε να εκκρεμεί υποψία σε βάρος του κατηγορουμένου, τότε η υπόθεση παραπεμπόταν και πάλι στο Κολλέγιο για συνέχιση της διαδικασίας (3) ή σε άλλες περιπτώσεις του επιβαλλόταν ποινή φυλάκισης που μπορούσε να φτάσει και τα τέσσερα χρόνια. Και αν στο μεταξύ προέκυπταν νεότερα στοιχεία γινόταν αναψηλάφηση της υπόθεσης. Φυσικά, σε περίπτωση που τα ενοχοποιητικά στοιχεία δεν ήταν ανατρέψιμα και, παρά την άρνηση του κατηγορούμενου να ομολογήσει, αποδεικνυόταν η ενοχή-του, τότε καταδικαζόταν (4).

( 3)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Ο Ιωάννης Gaieta παραπέμπεται κατ' επανάληψη για νέες ανακρίσεις ( 1418 ). Επίσης ο Νικόλαος de Vanni,
επειδή δεν είχε σαφηνιστεί η υπόθεσή του, προτείνεται να επιστρέψει σιο Collegium για να εξεταστούν πρόσθετοι μάρτυρες ( 1419 ). Ο κατηγορούμενος Φραγκίσκος de Senis παραπέμπεται και πάλι στο Collegium για να ομολογήσει όλη την αλήθεια· ( 1431 ) To ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του Γεώργιου Δρακοντόπουλου (Dragondopoli) από την Κρήτη επειδή η υπόθεσή του δεν έχει διευκρινιστεί (1438 ). Ο Έλληνας Μανόλης ανακρίνεται και πάλι με βασανισμό ώστε να του αποσπάσουν την αλήθεια (1455 ).

(4)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Οι ποινές που επιβάλλονταν ήταν ποικίλες. Ο Αντώνιος από τα Χανιά (de la Canea) καταδικάστηκε σε ισόβια απομόνωση (1451 )Ο Νικόλαος de Jadra, barbitonsor, εξορίζεται ( 1455 ) . Ο Έλληνας Μανόλης (Manoliusgrecus sodomita, non confessus) καταδικάζεται τελεσίδικα σε ισόβια κάθειρξη. Η σχετική απόφαση είναι ανέκκλητη ( 1456 ). Επίσης καταδικάζονται σε δεκαετή εξορία ο Βίκτωρ Coradini ( 1457), ο Martinellus Iohanni Martini ( 1457 ) , ενώ επιβάλλεται η ποινή της εξορίας και στον Έλληνα Λάζαρο sodomitan non confessum (1458). Δύο ακόμη κατηγορούμενοι που δεν ομολόγησαν την ενοχή τους καταδικάστηκαν σε τετραετή κάθειρξη και εξορία (1467), ενώ σε ένα τρίτο επιβάλλεται ισόβια εξορία ( 1467).- Αυστηρότερη ποινή εικοσαετούς κάθειρξης και στη συνέχεια ισόβιας εξορίας επιβλήθηκε στον Δομίνικο Georgio ( 2 Σεπτεμβρίου 1467).- Αντίθετα ο Δομίνικος Balbi, dictus Botacius, που είχε καταγγελθεί αλλά δεν είχε ομολογήσει , τιμωρήθηκε με ένα χρό-νο φυλάκιση και ισόβια εξορία (15 Απριλίου 1472 ). Η ποινή της ισόβιας κάθειρξης επιβλήθηκε σιον Ματθαίο Iacobi de Carpo, που είχε κατηγορηθεί για σοδομικό βιασμό αλλά δεν είχε ομολογήσει (1475 ). Στην περίπτωση πάλι του Φραγκίσκου Cappa, που κρίθηκε ένοχος σοδομισμού χωρίς και αυτός να ομολογήσει, επιβλήθηκε ποινή πενταετούς εξορίας ( 1475), ενώ ένας άλλος Φραγκίσκος, που προσδιορίζεται ως Hbrarius και που είχε συλληφθεί ως ενεργητικός , εξορίστηκε για δέκα χρόνια (1475). Ας προστεθεί και η περίπτωση του Ερρίκου Zuponarius που είχε κατηγορηθεί ως προαγωγός και ενεργητικός και δεν είχε ομολογήσει (inculpatum pro rufiano et agente detestandi vidi sodomie sed non confessum), στον οποίο επιβλήθηκε δεκαετής κάθειρξη και ισόβια εξορία (1477 ).

Η ανακριτική μέθοδος του βασανισμού δεν εφαρμοζόταν μόνο σε όσους είχαν κατηγορηθεί για διάπραξη του συγκεκριμένου εγκλήματος ή είχαν συλληφθεί ως ύποπτοι. Με την ίδια μέθοδο ανακρίνονταν και οι μάρτυρες , ώστε να εξασφαλιστεί η αλήθεια. Χαρακτηριστικό είναι το ψήφισμα του Συμβουλίου των Δέκα της 31 Ιουλίου 1450 που όριζε ότι το Κολλέγιο είχε τη δικαιοδοσία να θέτει σε κράτηση τους μάρτυρες και να τους ανακρίνει per torturam et aliter, κατά την κρίση της πλειοψηφίας των μελών του. Στόχος ήταν να αποσπαστεί από το στόμα των μαρτύρων η αλήθεια, ώστε «να τιμωρηθεί και να καθαρθεί αυτό το τρομερό ελάττωμα» .
Σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος μετά τις ανακρίσεις ομολογούσε την ενοχή του, απαγγελλόταν η καταδικαστική απόφαση. Οι ποινές που επιβάλλονταν στους ενόχους ήταν ανάλογες με τον βαθμό του πταίσματος. Στον ενεργητικό, που κατά την κρατούσα αντίληψη ήταν ο κύριος υπεύθυνος του εγκλήματος, επιβαλλόταν η θανατική ποινή, που έπρεπε να εκτελεστεί την ίδια ημέρα, ή συνηθέστερα την επομένη της καταδίκης ή οπωσδήποτε σε μία από τις επόμενες μέρες που οριζόταν στην απόφαση (δεν μαρτυρούνται εκτελέσεις την Κυριακή). Σύμφωνα με ψήφισμα του Συμβουλίου των Δέκα της 23 Ιανουαρίου 1408 m.ν. (=1409), δεν ήταν δυνατό να δοθεί χάρη, απαλλαγή, αναβολή ή αναστολή της εκτέλεσης, ούτε ανάκληση της απόφασης αυτής ή των συγκεκριμένων ποινών . Στις καταδικαστικές αποφάσεις αναφέρεται επίσης η ώρα της εκτέλεσης, που ήταν γενικά νωρίς το απόγευμα . ( Στην περίπτωση του Νικολάου Γεωργίου απο την Κρήτη ορίζεται eras post prandium ( 27 Απριλίου 1419 ). Σε άλλες περιπτώσεις (όπως του ευγενή Νικολάου de Ponte) ορίζεται ότι η εκτέλεση θα πραγματοποιηθεί μετά την εννάτη. Η έννατη ώρα είναι αντίστοιχη με τις τρεις το απόγευμα. Ωστόσο, σε άλλη περίπτωση (καταδίκη Ιακώβου Fachini de Pergamo πωλητή κρασιού) ορίζεται διαφορετική ώρα' ...die sabbato, hora prima post tercias... : ASV, Consiglio dei Dieci, Parti miste, reg. 16, φ. 170r, 19 Σεπτεμβρίου 1464 ). Ο συνήθης τρόπος εκτέλεσης ήταν ο θάνατος στην πυρά, πρακτική που είχε κληροδοτηθεί από παλαιότερες εποχές —όπως, άλλωστε, μαρτυρεί και η διευκρίνιση secundum usum ή iuxta solitum, που προστίθεται στη διατύπωση της καταδικαστικής απόφασης— και το σώμα έπρεπε να παραμείνει στην πυρά μέχρι την πλήρη αποτέφρωσή του ( 15 Σεπτεμβρίου 1445 περίπτωση Ιωάννη του Ισπανού, που είναι και η τελευταία μαρτυρία καύσης ζωντανού καταδίκου) . Η εκτέλεση της ποινής γινόταν πάντα δημόσια στον συνηθισμένο τόπο εκτελέσεων, στο επισημότερο σημείο της πόλης, στη μικρή πλατεία που εκτείνεται μπροστά στο Δουκικό Μέγαρο, ανάμεσα στους δύο στύλους των προστατών αγίων της Βενετίας, του αγίου Θεοδώρου και του αγίου Μάρκου . Η θεωρητική υποστήριξη της επιλογής αυτής της μεθόδου εκτέλεσης της θανατικής ποινής βασίζεται στη βιβλική παράδοση της θεϊκής καταστροφής των Σοδόμων και στην πεποίθηση ότι η καύση του σώματος του αμαρτωλού είχε ως συνέπεια τη σωτηρία της ψυχής του. Γιατί οι ψυχές των εγκληματιών που τα σώματά τους καίγονταν στην πυρά σώζονταν από το αιώνιο πυρ της κόλασης. Κατά συνέπεια, ήταν πράξη ευσεβής η πρόνοια για τη σωτηρία των ψυχών με την καύση του αμαρτωλού σώματος και έπρεπε σ' αυτό να αποσκοπεί η επιβολή της θανατικής ποινής. Με ιδιαίτερα σαφή τρόπο διατυπώνεται η αντίληψη αυτή σε σχετική πρόταση που υποβλήθηκε στο Συμβούλιο των Δέκα- pium est quod nos etiarn pro salute animarum quarum corpora comburantur provideamus cum pia et convenienti iustitia. H δικαιοσύνη έπρεπε, λοιπόν, να διαπνέεται απο χριστιανικό οίκτο και να σκέφτεται τις ψυχές όσων καταδικάζονταν γνωρίζοντας ότι εάν το σώμα καεί στην πυρά, οι ψυχές των καταδικασμένων θα λυτρωθούν {si corpus igne comburitur, illorum anime saltem non damnentur). Για τους λόγους αυτούς όφειλαν και οι Βενετοί να μεθοδεύσουν τον τρόπο εκτέλεσης του καταδίκου, ώστε το σώμα να καεί με τέτοιο τρόπο που η ψυχή του εκτελεσμένου στην πυρά να μπορέσει να σωθεί {comburatur corpus iuxta solitum tali modo, quod anima combusti possit esse salva) .

συνεχίζεται ...

[Προέλλην]

Ενδιαφέρον. Αν και είμαστε off topic και ίσως θέλει δικό του νήμα το θέμα, οι καθολικοί ήταν πολύ αυστηροί με τους χόμο. Όχι ότι δεν υπήρχαν, τουναντίον, απλά σε αρκετά καθολικά βασίλεια ήταν έγκλημα που τιμωρούταν με θάνατο. Πρόσφατα διάβαζα λεπτομέρειες για τα ταξίδια του Μαγγελάνου, και το ποστς σου μου θύμισε αυτό το περιστατικό

During the ocean crossing, the Victoria's boatswain, Antonio Salamón was caught in an act of sodomy with a cabin boy, Antonio Ginovés. At the time, homosexuality was punishable by death in Spain, though in practice, sex between men was a common occurrence on long naval voyages. Magellan held a trial on board the Trinidad and found Salamón guilty, sentencing him to death by strangulation. Salamón was later executed on 20 December, after the fleet's landfall in Brazil. The fate of Ginovés is unclear, with some accounts saying that he was thrown overboard, and others claiming that taunts from his fellow sailors drove him to commit suicide by jumping overboard.

In a meeting following the trial, Magellan's captains challenged his leadership. Cartagena accused Magellan of risking the King's ships by his choice of route, sailing South along the African coast. When Cartagena declared that he would no longer follow Magellan's command, Magellan gave the signal for a number of armed loyalists to enter the room and take hold of Cartagena. Magellan called Cartagena a "rebel" and branded his behaviour as mutinous. Cartagena called on the other two Castilian captains (Quesada and Mendoza) to stab Magellan, but they held back.

Immediately following the episode, Cartagena was placed in stocks. Magellan could have tried Cartagena for mutiny and sentenced him to death, but at the urging of Quesada and Mendoza, he agreed to merely relieve Cartagena of his command of the San Antonio, and allow him to move freely within the confines of the Victoria. Antonio de Coca replaced Cartagena as captain of the San Antonio.

https://en.wikipedia.org/wiki/Magellan_expedition

Oι λουλούδες οι Βυζαντινοί τι άποψη είχαν για το θέμα κατά τα ύστερά τους; (για μέχρι λίγο πιο παλιά, ξέρουμε, γινόταν του ευνούχου το πανηγύρι )

[Τλαξκαλτέκος]

συνέχεια από εδώ viewtopic.php?f=20&t=12750&p=388509#p388500

Λόγοι ανθρωπιστικοί οδήγησαν μετέπειτα σε τροποποίηση της εκτέλεσης. Η καινοτομία ήταν ότι ο θάνατος επερχόταν με αποκεφαλισμό και στη συνέχεια το σώμα και το κεφάλι του εκτελεσμένου προσδένονταν με αλυσίδα σε πάσσαλο πάνω σε πυρά, ώστε να αποτεφρωθούν. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλιζόταν ο παραδειγματισμός των παρισταμένων και η ικανοποίηση του κοινού αισθήματος ( χους εί καί εις χουν άπελεύσει :αποτελεί στην περίπτωση αυτή σαφή αναφορά στη χριστιανική θεώρηση του προορισμού του νεκρού σώματος ) . Σε ορισμένα από τα μέλη του Συμβουλίου των Δέκα ο τρόπος αυτός της επιβολής της θανατικής ποινής δεν φαινόταν πάντοτε αρκετός για να αποκαταστήσει την ηθική τάξη. Για παράδειγμα, το 1445, κατά την καταδίκη του Ιωάννη του Ισπανού, εκτός απο τη θανατική ποινή στην πυρά που τελικά του επιβλήθηκε, είχε προταθεί από ορισμένα μέλη του Συμβουλίου των Δέκα να περιαχθεί ο κατάδικος στην πόλη φέροντας μία πινακίδα όπου θα αναγραφόταν το πταίσμα του, ώστε να διαπομπευθεί και στη συνέχεια να οδηγηθεί στον τόπο εκτελέσεων ανάμεσα στους δύο στύλους και εκεί να διαμελιστεί στα τέσσερα . ( . Τόσο αυτή όσο και η πρόταση που ζητούσε τον αποκεφαλισμό του καταδίκου δεν έγιναν τελικά δεκτές από την πλειοψηφία των μελών του Συμβουλίου. )
Απόπειρα επαναφοράς της προηγούμενης μεθόδου εκτέλεσης σημειώθηκε το 1464. Ορισμένα μέλη του Συμβουλίου των Δέκα προβάλλοντας την άποψη ότι ο Θεός βδελύσσεται το συγκεκριμένο αμάρτημα και ότι οι ίδιοι ως χριστιανοί έπρεπε να μιμηθούν τον Θεό που δεν λυπήθηκε κανένα από τους κατοίκους των Σοδόμων, υποστήριξαν με πρότασή τους ότι όσοι comiserint Vitium sodomie θα έπρεπε στο εξής να καίγονται ζωντανοί προσηλωμένοι ψηλά σ' ένα πάσσαλο στον γνωστό τόπο των εκτελέσεων ανάμεσα στους δύο στύλους, ενέργεια που θα επέφερε στους Βενετούς και στο βενετικό κράτος τη χάρη και την ευλογία του ζώντος Θεού . Περιχαρακώνοντας την πρότασή τους όριζαν ότι δεν θα έπρεπε να τιμωρούνται διαφορετικά οι ένοχοι , πρότειναν την επιβολή ποινής χιλίων δουκάτων και πενταετούς αποκλεισμού από τη συμμετοχή στα βενετικά συμβούλια σε όσους θα έπρατταν αντίθετα και πρόσθεταν ότι η σχετική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανακληθεί ή να τεθεί σε αδράνεια με ποινή χιλίων δουκάτων. Στην ίδια συνεδρίαση προτάθηκε από άλλους σκληρότερη παραλλαγή του τρόπου εκτέλεσης που αποσκοπούσε στον παραδειγματισμό του κοινού. Οι κατάδικοι έπρεπε να κρεμαστούν απο ψηλές κρεμάλες για να φαίνονται από τον κόσμο και τα σώματά τους έτσι κρεμασμένα να καούν, ώστε όλοι να ιδούν πως τιμωρούνται με τέτοιο θάνατο . Και θα πρέπει να θεωρηθεί ως πράξη φιλανθρωπίας η τελική απόφαση του Συμβουλίου να απορρίψει κατά πλειοψηφία τις προτάσεις αυτές και να εμμείνει στον συνηθισμένο τρόπο εκτέλεσης της θανατικής ποινής με αποκεφαλισμό και αποτέφρωση του νεκρού, πρακτική που θα μπορούσε να ανατραπεί μόνο με ομόφωνη απόφαση . Η θανατική ποινή επιβαλλόταν ερήμην και στους φυγόδικους και γινόταν εκτελεστή σε περίπτωση που συλλαμβάνονταν.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ευγενή Φραγκίσκου Faletro, που δεν ανταποκρίθηκε στην εντολή να παρουσιαστεί και να προβεί σε απολογία. To Συμβούλιο των Δέκα του επέβαλε ποινή ισόβιας εξορίας από το βενετικό κράτος και τα βενετικά πλοία (θεωρούνταν βενετικό έδαφος) αλλά και από τα ξένα εδάφη σε απόσταση 200 μιλίων από τα βενετικά όρια. Εάν συλλαμβανόταν θα θανατωνόταν στην πυρά (1458 ). Αντίστοιχες ποινές -ισόβια εξορία και σε περίπτωση σύλληψης θάνατος επιβλήθηκαν και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις (περίπτωση των ευγενών Φραγκίσκου Morosini, Αγγέλου de Medio, Αντώνιου de Priolis). Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις δεν αναφέρεται το έγκλημα των καταδικασμένων. Στις ίδιες ποινές καταδικάστηκαν και άλλοι φυγόδικοι σοδομίτες (Λουκάς Galoçarius, που απελαύνεται στην πατρίδα του, τη Μόττα, με τη διευκρίνιση ότι είναι εξορισμένος από τη Βενετία και ότι σε περίπτωση που συλληφθεί θα αποκεφαλιστεί και θα καεί), (περίπτωση Colla, γιου του καπιτάνου του Brazano) , (περίπτωση του ευγενή Νικόλαου Giustìnian)· (Magrus Calceranus, γιατρός).

Παροχή χάριτος ή μετατροπή της ποινής δεν προβλεπόταν. Και πρέπει να τονιστεί ότι η ίδια ποινή επιβαλλόταν σε όλους τους ενόχους, ανεξάρτητα με την κοινωνική τους θέση. Πρέπει, βέβαια, να προστεθεί ότι συχνά προτείνονταν και εναλλακτικές ποινές που συνήθως απορρίπτονταν από την πλειοψηφία των μελών του Συμβουλίου. Οι ποινές αυτές, που προτείνονταν ασφαλώς με ανθρωπιστική διάθεση για να αποφευχθεί η επιβολή της έσχατης των ποινών, κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα επινοήσεων, από την απλή φυλάκιση ορισμένου χρόνου έως την ισόβια κάθειρξη, τον ατιμωτικό ακρωτηριασμό, την τύφλωση ή ακόμη και συνδυασμό περισσότερων ποινών. Αναφέρεται η περίπτωση του Λαυρέντιου από τη Φλωρεντία που θανατώθηκε στην πυρά το 1430, αφού απορρίφθηκαν οι προτάσεις νέας ανάκρισής του, τύφλωσης και αποκοπής του δεξιού χεριού, καθώς επίσης τύφλωσης και αποκοπής και των δύο χεριών . Χαρακτηριστική είναι και η περίπτωση του Έλληνα Αντώνιου που καταδικάστηκε σε θάνατο το 1450, ενώ απορρίφθηκαν οι προτάσεις ισόβιας κάθειρξης, καθώς επίσης τύφλωσης και ισόβιας κάθειρξης . Εξαίρεση στο σύστημα αυτό της καταστολής αποτελούσαν οι περιπτώσεις των ανηλίκων ( 1) για τους οποίους το Συμβούλιο των Δέκα εξαντλούσε όλη την επιείκεια του είτε απαλλάσσοντας τους είτε επιβάλλοντας μετριότερες ποινές. Οι αθωωτικές αποφάσεις περιορίζονται στις πρώτες δεκαετίες του αιώνα και δεν υπάρχει διάκριση ενεργητικού ή παθητικού. Ελαφρυντικά στοιχεία για τον ένοχο ήταν η ανωριμότητα της ηλικίας και η μη ολοκλήρωση της πράξης. Με βάση τα κριτήρια αυτά ο κρατούμενος Νικόλαος de Vani αποφυλακίστηκε το 1409, επειδή όταν είχε διαπράξει το σφάλμα ήταν ανήλικος και δεν είχε εκσπερματίσει . Δέκα χρόνια αργότερα, αποφασίστηκε η απαλλαγή του περίπου δεκαπεντάχρονου Βαρθολομαίου Sponzuola, επειδή τον καιρό της διάπραξης του πταίσματος ήταν σε παιδική ηλικία ( 2) . Η τακτική αυτή βασιζόταν στην εθιμική απαλλαγή των ανηλίκων που ήταν ένοχοι για οποιοδήποτε παράπτωμα, ακόμη και αν είχαν ομολογήσει ή είχε αποδειχθεί η ενοχή τους ( 3 ). Σπανιότατη είναι η αθωωτική απόφαση σε μεταγενέστερα χρόνια. Μαρτυρείται η περίπτωση του ενεργητικού Αντώνιου που απαλλάχθηκε ως ανήλικος ( 1466 ). Ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει μία άλλη περίπτωση. Το 1465 το Συμβούλιο των Δέκα αποφάσισε να διαγράψει την υπόθεση του ανήλικου Βλάσιου qui in parte turpi tentavit et non complevit με το σκεπτικό ότι το σώμα δεν έπρεπε να δικάσει άτομο που δεν είχε ομολογήσει, ούτε είχε κληθεί σε απολογία ούτε είχε αποδειχθεί η ενοχή του αλλά υπήρχε σε βάρος του απλή κατηγορία . Διαφορετική, βέβαια, είναι η περίπτωση παιδιού που είχε βιαστεί (subdomitatusper vim) και η απαλλαγή από οποιαδήποτε ενοχή είναι κατηγορηματική (1418).

(1)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Ανήλικοι θεωρούνταν όσοι δεν είχαν υπερβεί ίο δέκατο πέμπτο έτος αλλά δεν λείπουν οι αποκλίσεις απο αυτό το όριο. Ο Martini θεωρεί ότι η βενετική νομοθεσία της εποχής αντιλαμβάνεται το ζήτημα της ερωτικής αυτής παρέκκλισης κατά κανόνα ως σχέση ενήλικου ενεργητικού και ανήλικου (ή γυναίκας) παθητικού συντρόφου. Οι περιπτώσεις που έχουν καταγραφεί δεν ενισχύουν αυτή την εικόνα, αφού δεν είναι σπάνια η συνάφεια μεταξύ ενηλίκων ή μεταξύ ανηλίκων ατόμων.

(2)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Απαλλάσσεται επίσης ο Πέτρος Gombressa. Ο Νικόλαος Donato, πατέρας του φυλακισμένου Φραγκίσκου, πέτυχε την αποφυλάκιση του γιού του παρουσιάζοντας μάρτυρες αξιόπιστους που κατέθεσαν με όρκο , ότι δεν ήταν σε νόμιμη ηλικία όταν διέπραξε τo πταίσμα . Και όπως επισημαίνεται στη σχετική πράξη, ήταν δίκαιο να τηρηθεί και στην περίπτωσή του ό,τι είχε εφαρμοστεί στο παρελθόν σε άλλες περιπτώσεις ανηλίκων ( 1420 ). Τελευταία γνωστή απαλλαγή είναι του ανήλικου Μαρίνου Albanensis, κρατούμενου per denuntiam criminis subdomitii : ASV, Consiglio dei Dieci, Parti miste, reg. 11, φ. 33v, 30 Ιανουαρίου 1431 m.v. (= 1432).

(3)

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Με το πνεύμα αυτό αποφυλακίστηκε το 1422 ο Βαρθολομαίος Trivisan, επειδή ήταν δεκατεσσάρων ετών και δεν είχε τη νόμιμη ηλικία. .

Ωστόσο, ενωρίς παρατηρείται μια τροπή προς αυστηρότερη αντιμετώπιση και των περιπτώσεων ανηλίκων με την τιμωρία των ενόχων. Η νέα στάση της δικαιοσύνης απέναντι στο ζήτημα θεσμοθετήθηκε με σχετικό ψήφισμα του Συμβουλίου των Δέκα της 20 Σεπτεμβρίου 1424. Με την πράξη αυτή αποφασίστηκε ότι στο εξής οι ανήλικοι δεν θα απαλλάσσονταν από την τιμωρία, όπως συνήθως συνέβαινε ώς τότε, αλλά θα υπόκεινταν σε ποινή φυλάκισης το λιγότερο τριών μηνών και επιπρόσθετα σε σωματική ποινή 12 έως 20 μαστιγώσεων που θα έπρεπε να εκτελεστεί στην αίθουσα βασανιστηρίων . Το Συμβούλιο διατηρούσε το δικαίωμα να επαυξάνει την ποινή ανάλογα με τον τύπο και τη βαρύτητα του εγκλήματος, καθώς και την κατάσταση των προσώπων. Όπως διευκρινίζεται στο ψήφισμα, τα μέτρα αυτά αποσκοπούσαν στο να αποτρέψουν με τον φόβο της ποινής τους ανηλίκους να συναναστρέφονται «εκείνους που τέρπονται με αυτό το καταραμένο ανοσιούργημα» . Η ποινή διαφοροποιείται στα μετέπειτα χρόνια κατά περίπτωση. Το 1433 επιβλήθηκε σε ανήλικο παθητικό ποινή 50 μαστιγώσεων, φυλάκισης δύο χρόνων και ισόβιας εξορίας (περίπτωση Λαυρέντιου a Stagnatis. Ο συνένοχός του Ανδρέας a Stagnatis θανατώθηκε στην πυρά). Σκληρότερη μικτή ποινή επιβλήθηκε το 1440 σε άλλον ανήλικο, που ορίστηκε να μαστιγωθεί δημόσια, κατά τη διαδρομή από την Πλατεία του Αγίου Μάρκου ανάμεσα στους γνωστούς δύο στύλους μέχρι την κατοικία του, ενώ στη συνέχεια θα φυλακιζόταν για δύο χρόνια και θα εξοριζόταν ισόβια από τη Βενετία, τη βενετική επικράτεια και τα βενετικά πλοία . Στα επόμενα χρόνια οι ποινές μετριάζονται. Όμως, το γεγονός ότι δεν γινόταν δεκτή η πρόταση να δοθεί χάρη σε ανήλικους ενόχους ή υπόπτους, είναι ενδεικτικό της αλλαγής της νοοτροπίας της πλειοψηφίας των δικαστών . Στις 12 Νοεμβρίου 1444 είχε συζητηθεί στο Συμβούλιο των Δέκα η υπόθεση των δύο παιδιών που βρίσκονταν στη φυλακή ως ύποπτοι σοδομίας. Το ένα από αυτά, που το θεωρούσαν ως ενεργητικό, αρνιόταν την κατηγορία και παρά τις ανακρίσεις με όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να προκαλέσουν φόβο και τρόμο δεν βρέθηκε ένοχος γι' αυτό τα μέλη του Κολλεγίου έκριναν ότι δεν έπρεπε να προχωρήσουν παραπέρα, αφού μάλιστα ήταν ανήλικος και με την κράτησή τους στη φυλακή και οι δύο θα γίνονταν χειρότεροι. Παρ' όλα αυτά, η πρόταση να απολυθούν τα δύο παιδιά ως ανήλικοι, όπως ήταν καθιερωμένο και αφού η αλήθεια δεν ήταν δυνατό να εξευρεθεί, απορρίφθηκε στο Συμβούλιο των Δέκα με μικρή πλειοψηφία (7 ψήφοι θετικές και 9 αρνητικές). Τελικά τιμωρήθηκαν με 20 μαστιγώσεις το καθένα . Μικτή ποινή 25 μαστιγώσεων και δύο μηνών φυλάκισης επιβλήθηκε σε δύο άλλα παιδιά ευγενών που έπρεπε να τα παρουσιάσουν οι γονείς τους για να υποστούν μπροστά τους την εκτέλεση της ποινής διαφορετικά σε περίπτωση που συλλαμβάνονταν θα διπλασιαζόταν η σωματική ποινή . Ποινή 50 μαστιγώσεων επιβλήθηκε το 1453 σε ανήλικο ενεργητικό , ενώ σε άλλον η ποινή των 50 μαστιγώσεων ορίστηκε να εκτελεστεί σε δύο ισόποσες δόσεις πριν και μετά την έκτιση πρόσθετης ποινής δίμηνου εγκλεισμού in carcere inferiore .
Και ενώ το 1461 επιβλήθηκε άλλη μία φορά η απλή ποινή 25 μαστιγώσεων , οι ποινές επαυξάνονται και γίνονται πολυπλοκότερες στα χρόνια που ακολουθούν. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του ανήλικου Έλληνα Θεόδωρου, που είχε συλληφθεί και καταδικαστεί ως ενεργητικός το 1462. Με ελαφρυντικό την παιδική
ηλικία του απέφυγε τη θανατική ποινή αλλά καταδικάστηκε ομόφωνα σε σωματική ποινή 25 μαστιγώσεων και ρινότμηση που έπρεπε να εκτελεστούν δημόσια in medio duarum columnarum και επιπρόσθετα του επιβλήθηκε πενταετής περιορισμός στη Βενετία με απειλή ποινής 25 μαστιγώσεων σε περίπτωση παράβασης. Η ίδια ποινή επιβλήθηκε την ίδια μέρα και σε ένα Βενετό, επίσης ανήλικο ενεργητικό (Gasparem Calegarium). Είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας του Συμβουλίου των Δέκα ότι και στις δύο περιπτώσεις δεν έγινε δεκτή η πρόταση επιβολής σκληρότερης ποινής, ευνουχισμού και ρινότμησης, ώστε να παραμείνει ο ένοχος στη Βενετία ως τέρας, όπως χαρακτηριστικά σημειώνεται . Όμοια, δεν έγιναν δεκτές στη δεύτερη περίπτωση οι προτάσεις επιβολής των ποινών του ευνουχισμού, της δημόσιας μαστίγωσης και επιπρόσθετα σφράγισης του προσώπου και εξορίας ή αντίθετα περιορισμού στη Βενετία . Η σωματική ποινή αποφεύγεται στην περίπτωση δύο ανήλικων ευγενών που είχαν κατηγορηθεί ως ενεργητικοί αλλά δεν είχαν παρουσιαστεί για να απολογηθούν και στους δύο επιβλήθηκε η ποινή οκταετούς εξορίας και σε περίπτωση που θα συλλαμβάνονταν θα κατέβαλλαν ως πρόστιμο 200 λίρες, θα τους επιβαλλόταν ποινή φυλάκισης ενός έτους και θα επανεξορίζονταν. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρηθεί, ότι το σκεπτικό της επιεικούς καταδίκης του πρώτου στηρίζεται στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι παιδί «σε τρυφερή και νεαρή ηλικία» και ότι σε ανάλογες περιπτώσεις πολλές φορές το Συμβούλιο των Δέκα είχε αποφασίσει λαμβάνοντας υπόψη την ηλικία των ενόχων και το ελαφρυντικό στοιχείο ότι το ατόπημα είχε διαπραχθεί μάλλον από ανωριμότητα παρά από συνήθεια . Με βάση το ίδιο κριτήριο της ηλικίας επιβλήθηκε ερήμην η ποινή της οκταετούς εξορίας στον επίσης ανήλικο Λουκά, που δεν είχε παρουσιαστεί για να απολογηθεί, αλλά σε περίπτωση που παρουσιαζόταν θα φυλακιζόταν για ένα χρόνο και στη συνέχεια θα εξοριζόταν . Με αυστηρότητα αντιμετωπίστηκε ο Λουδοβίκος de Grisinatiis που τιμωρήθηκε αναδρομικά με 50 μαστιγώσεις και εικοσαετή εξορία . Στην περίπτωση δύο άλλων εφήβων παρατηρείται διάκριση ανάμεσα στον ενεργητικό που του επιβλήθηκε σωματική ποινή 25 μαστιγώσεων και διετής εξορία και στον παθητικό που του επιβλήθηκε μόνο η αντίστοιχη σωματική ποινή . Θα πρέπει να προστεθεί η περίπτωση του ανήλικου ιερωμένου Ιερώνυμου, που είχε συλληφθεί ως ενεργητικός· αυτός τιμωρείται με ισόβια εξορία και του παρέχεται διορία μιας ημέρας για να εγκαταλείψει τη Βενετία, ενώ σε περίπτωση που δεν έφευγε και συλλαμβανόταν θα του επιβαλλόταν φυλάκιση ενός έτους in και θα επανεξοριζόταν . Ano όσα εκτέθηκαν παραπάνω, γίνεται φανερό ότι μόνο η ανωριμότητα της ηλικίας αποτελούσε ισχυρό ελαφρυντικό στοιχείο για τους ενόχους. Η διάκριση ανάμεσα σε ενεργητικούς και παθητικούς, καθώς επίσης η ιδιότητα του ευγενή ή του ιερωμένου ήταν δυνατό να επηρεάσει την απόφαση αλλά όχι να δημιουργήσει κανόνα. Άλλωστε, ακόμη και ύποπτος που δεν είχε αποδείξει την αθωότητά του, δεν είχε τη δυνατότητα να διαφύγει την τιμωρία . Σε όλο αυτό το φάσμα των ποινών κορυφαίο δείγμα σκληρής εφαρμογής του νόμου αποτελεί η περίπτωση του χρυσοχόου Ιάκωβου που ομολόγησε την ενοχή του. Μολονότι με το σκεπτικό ότι ήταν ανήλικος προτάθηκε να του επιβληθεί τριετής κάθειρξη in carcere forti και στη συνέχεια να εξοριστεί με την απειλή της θανατικής ποινής σε περίπτωση που συλλαμβανόταν ως παραβάτης, καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο και οδηγήθηκε στο ικρίωμα ( 1452 ) .

συνεχίζεται ...

[Τλαξκαλτέκος]

Oι λουλούδες οι Βυζαντινοί τι άποψη είχαν για το θέμα κατά τα ύστερά τους; (για μέχρι λίγο πιο παλιά, ξέρουμε, γινόταν του ευνούχου το πανηγύρι )

Την ίδια περίπου. Ο σοδομισμός θεωρούταν κακό όχι μόνο μεταξύ ανδρών , αλλά και μεταξύ άνδρα και γυναίκας ( πρωκτική συνουσία ) . Όπως και οι Βενετοί δηλαδή .

Κάποια Μαρία υποβαλλόταν από τον σύζυγό της σε σεξουαλικές πράξεις παρά τη θέλησή της ( τα των ανδρομανούντων εν ταύτη διαπραττόμενον )και γι' αυτό ζήτησε διαζύγιο , πράγμα που ενέκρινε ο επίσκοπος Χωματηνός , προσθέτοντας ότι είχε απειλήσει να αυτοκτονήσει η κοπέλα αν δεν έπαιρνε το διαζύγιο .

https://books.google.gr/books?id=vllZG5 ... BD&f=false

Και στην αρχαιότητα. Ο Πεισίστρατος δεν ήθελε να κάνει παιδιά με την καινούρια του γυναίκα και πήγαινε μαζί της όχι με τον φυσικό τρόπο. Αυτή το είπε στην μαμά της και η μαμά της στον σύζυγο και γαμπρός και πεθερός έγιναν κουλουβάχατα.

Έχω βρει και για το Βυζάντιο κάτι λίγα και θα βάλω.

[Τλαξκαλτέκος]

Μερικά για το Βυζάντιο απ' το
ΣΠΥΡΟΣ Ν. ΤΡΩΙΑΝΟΣ , ΤΥΠΟΙ ΕΡΩΤΙΚΗΣ "ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ" ΣΤΙΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΕΣ ΝΟΜΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ .

Αιμομιξία και Μοιχεία στο πολιτειακό δίκαιο

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Μέ αυστηρές ποινές - αρχικά μέ θάνατο, άλλ' αργότερα μέ εξορία, πού στά τέλη τοϋ 4ου αιώνα περιορίσθηκε σέ περιουσιακές μόνον κυρώσεις, οί όποιες όμως έπί 'Ιουστινιανού αντικαταστάθηκαν από σκληρότερες, εφάμιλλες των παλαιών - τιμωρούσε τό πολιτειακό δίκαιο τή σύναψη ερωτικών σχέσεων (οχι μόνον εξώγαμων) ανάμεσα σέ συγγενείς στενούς εξ αίματος ή αγχιστείας σέ βαθμό πού νά κωλύεται ό γάμος. Επέκταση τών απαγορεύσεων σημειώθηκε στην Εκλογή των Ίσαύρων, υπό τήν επίδραση τού στο μεταξύ εξελισσόμενου κανονικού δικαίου. Μέ τό νομοθέτημα αυτό θεωρήθηκε αιμομιξία κάθε γενετήσια σχέση μεταξύ συγγενών εξ αίματος μέχρι και τον 6ο βαθμό ή συγγενών εξ αγχιστείας μέχρι και τον 4ο ή προσώπων μέ δεσμούς πνευματικής συγγένειας άπό τό βάπτισμα. Παράλληλα διεύρυνε ό νομοθέτης τήν έννοια τοϋ εγκλήματος, περιλαμβάνοντας και ορισμένες «τριγωνικές» σχέσεις, όπως π.χ. τις σχέσεις τού Ιδιου άνδρα μέ δύο αδελφές ή μέ μητέρα και κόρη. ΟΙ ποινές της αιμομιξίας διαφοροποιούνταν ανάλογα μέ τή στενότητα της συγγένειας και κυμαίνονταν άπό θάνατο μέχρι ακρωτηριασμό μύτης, ή ραβδισμό στις πιο ελαφρές περιπτώσεις. Ή ποινική αυτή μεταχείριση των αίμομικτών διατηρήθηκε και στή νομοθεσία των Μακεδόνων, καΐ εξακολούθησε - θεωρητικά τουλάχιστον - να ισχύει μέχρι τήν πτώση της αυτοκρατορίας.
Στην ίδια ομάδα ανήκουν και οί διατάξεις πού τιμωρούν τή μοιχεία, εφόσον έχουν ώς αντικείμενο τις γενετήσιες σχέσεις μέ μία ολόκληρη κατηγορία προσώπων, τις έγγαμες (ελεύθερες) γυναίκες. Ή αρχική ποινή της δημεύσεως (ίσως καί εξορίας) γρήγορα αντικαταστάθηκε στην πράξη μέ ποινή κεφαλική. Στο ιουστινιάνειο δίκαιο ό σύζυγος είχε το δικαίωμα να θανατώσει το μοιχό, άν ή πράξη ήταν αυτόφωρη. Ή καταδίκη για μοιχεία συνεπαγόταν γιά τή μοιχαλίδα εγκλεισμό σέ μοναστήρι καί βαρείες περιουσιακές κυρώσεις. Κατά τό δίκαιο της 'Εκλογής επιβαλλόταν στους δύο συνενόχους ή ποινή τοΰ ακρωτηριασμού της μύτης, ποινή συνηθισμένη για εγκλήματα πού είχαν σχέση μέ τή γενετήσια ζωή. Ή ίδια ποινή διατηρήθηκε και στα νομοθετήματα των Μακεδόνων αυτοκρατόρων, επαυξημένη μέ ραβδισμό καί κούρεμα. Τά Βασιλικά συνδύασαν τις κυρώσεις τοϋ ιουστινιάνειου δικαίου μέ τις ποινές των Ίσαύρων καί τών Μακεδόνων.
Οπως προαναφέρθηκε, μοιχεία στοιχειοθετούσε ή εξώγαμη ερωτική δραστηριότητα τών έγγαμων γυναικών μόνον. Γιά τους άνδρες ή εξώγαμη συνάφεια μέ ελεύθερη (καί «έντιμη») ανύπαντρη γυναίκα συνιστούσε αξιόποινη πορνεία. Ή έννοια αυτή διαμορφώθηκε κατά τά τέλη τοϋ 1ου αιώνα μέ τήν lex Mia de adulteriis coercendis, πού παρά τήν ονομασία της δέν απέβλεπε μόνο στή δίωξη της μοιχείας, άλλα γενικότερα στην προστασία τών χρηστών ηθών. Παρά τήν εννοιολογική διαφοροποίηση μοιχείας καί πορνείας, ή διάκριση τους δέν είχε πρακτική σημασία, γιατί ή ποινή ήταν καί για τα δύο εγκλήματα αρχικά ή ϊδια: μερική δήμευση της περιουσίας καί εξορία. Πάντως έξω άπο τίς ρυθμίσεις τοϋ 'Ιουλίου νόμου έμεναν ή παλλακεία, ή συνουσία μέ δούλη (έκτος αν συνιστούσε παραβίαση άλλων απαγορεύσεων) καί ό κατ' επάγγελμα έταιρισμός, γιατί ή έννομη τάξη γιά λόγους κοινωνικούς δέν στρεφόταν ούτε εναντίον των γυναικών πού άποζοΰσαν από το επάγγελμα αυτό, ούτε εναντίον τών πελατών τους, άλλα μόνον κατά τών προαγωγών καί τών μαστρωπών (πορνοβοσκών).

Η επίδραση της Εκκλησίας. Διεύρυνση της γκάμας των παραπτωμάτων , αλλά ελάφρυνση στις ποινές.

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Η επίδραση της Εκκλησίας έγινε αισθητή οχι στο ιουστινιάνειο δίκαιο, πού δέν απομακρύνθηκε ουσιαστικά άπό τίς παραπάνω ρυθμίσεις, άλλα στο δίκαιο τών Ίσαύρων. "Ετσι στην Εκλογή διευρύνθηκε σημαντικά ή αντικειμενική υπόσταση τού εγκλήματος, πού τώρα πιά περιλάμβανε καί τή συνουσία μέ δούλη, καθώς καί μέ γυναίκα πού εκδίδεται
κατ' επάγγελμα. Σέ αντιστάθμισμα όμως προβλέφθηκαν ηπιότερες κυρώσεις, κλιμακωμένες ανάλογα μέ τήν ιδιότητα της συναυτουργοϋ. Άν δηλαδή το έγκλημα διαπράχθηκε μέ γυναίκα ελεύθερη, ή ποινή ήταν 12 ραβδισμοί γιά τον έγγαμο καί 6 γιά τον άγαμο, ανεξάρτητα από τήν κοινωνική θέση τοϋ δράστη. Άν όμως ή ερωτική του σύντροφος ήταν δούλη, τότε οι συνέπειες ήταν κατά βάση περιουσιακές. Έτσι, άν ή δούλη άνηκε στον υπαίτιο καί ό τελευταίος αυτός ήταν έγγαμος, επέβαλλε ό νόμος νά πουληθεί ή δούλη σέ άλλη επαρχία, ώστε νά αποχωριστεί άπό τον κύριο-έραστή, καί το τίμημα περιερχόταν στο Δημόσιο. 'Εξίσου πολυδάπανη ήταν ή ερωτική προσέγγιση καί ξένης δούλης. Ό «έντιμος» δράστης έπρεπε νά πληρώσει στον κύριο της δούλης 36 νομίσματα (πού αντιστοιχούσαν σέ μισή λίτρα χρυσού καί αντιπροσώπευαν περίπου το μέσο ορο της τιμής ενός δούλου), ένώ ό «ευτελής» κατέβαλλε στον κύριο της μία αναλογία τών 36 νομισμάτων, ανάλογα μέ τίς οικονομικές του δυνατότητες, καί ή διαφορά καλυπτόταν μέ ραβδισμό. Οι παραπάνω διατάξεις επαναλαμβάνονται μέ μικρές αλλαγές στά παράγωγα της 'Εκλογής· άλλα καί ή Εισαγωγή καί ό Πρόχειρος Νόμος σέ επουσιώδη μόνο σημεία απομακρύνθηκαν άπό αυτές, παρά τήν άπο δοκιμασία της νομοθεσίας των Ίσαύρων από τους Μακεδόνες. Ή διατύπωση δε αύτη, άφοΰ υιοθετήθηκε από τή συντακτική επιτροπή της μεγάλης κωδικοποιήσεως, των λεγόμενων Βασιλικών, έδέσποσε σέ όλες τις συλλογές της ύστερης περιόδου.
Ένώ όμως ή απαγόρευση συνευρέσεως μέ γυναίκες «δουλικής τύχης» δέν φαίνεται να ήταν για τους άνδρες άνεξαίρετη - άν ό άνδρας δέν είχε σύζυγο ή παλλακή και ή δούλη άνηκε στην κυριότητα του - Αλλωστε ή μονιμότητα μιας τέτοιας σχέσης οδηγούσε μετά το θάνατο τοϋ κυρίου σέ απελευθέρωση της δούλης - γιά τίς γυναίκες, αντιθέτως, ή σύναψη ερωτικών σχέσεων μέ δοϋλο τους είχε μοιραίες συνέπειες, και μάλιστα ανεξάρτητα από τό άν ήταν έγγαμες ή άγαμες. Ή ποινή γιά μεν την ίδια τή γυναίκα ήταν μία από τίς κεφαλικές καί γιά το δοϋλο θάνατος στην πυρά. Ή διάταξη δέν εμφανίστηκε στην Εκλογή, άλλα, αργότερα, στή νομοθεσία τών Μακεδόνων, όπου άν μέν ή υπαίτια της πράξης ήταν έγγαμη, τιμωρείτο μέ τήν ποινή της μοιχείας (ακρωτηριασμό της μύτης) επαυξημένη μέ εξορία, αλλιώς μέ μαστίγωση καί κουρά. Ό δούλος συναυτουργός στή μέν πρώτη περίπτωση θανατωνόταν, ένώ στή δεύτερη υποβαλλόταν στην Ιδια ποινή μέ τήν κυρία του. 'Επί πλέον, γιά νά εξασφαλιστεί ό χωρισμός τοϋ ζευγαριού, επέβαλλε ό νόμος τήν υποχρεωτική εκποίηση τοϋ δούλου προς όφελος τοϋ Δημοσίου.

Παιδοφθορία

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

"Αλλη κατηγορία προσώπων, τήν ερωτική προσέγγιση τών οποίων απαγόρευε ό νόμος, ήταν τα κορίτσια πριν από τήν ήβη, δηλαδή πριν από τα 12 χρόνια τους. Ή «φθορά» (αυτός είναι ό τεχνικός όρος πού χρησιμοποιούν τα νομικά κείμενα, ειδικότερα δέ «παιδοφθορία», γιατί ή «φθορά» δέν σήμαινε απαραιτήτως καί αφαίρεση της παρθενίας ) άνηβης κόρης επέσυρε γιά τον «έντιμο» δράστη περιορισμό σέ νήσο ή εξορία, ένώ γιά τον «ευτελή» καταναγκαστικά έργα. Αξιόποινη ήταν ή φθορά παρθένου και μετά την ήβη, άλλα τότε οι κυρώσεις ήταν κάπως ηπιότερες. Κατά τή νομοθεσία τών Ίσαύρων, στο φθορέα άνηβης κόρης επιβαλλόταν ρινότμηση και ή υποχρέωση νά αποζημιώσει τήν παθούσα μέ τή μισή περιουσία του. Τήν Ιδια ποινή επέσυρε ή πράξη κι άν είχε τελεσθεί σε βάρος κοριτσιοϋ μετά τή συμπλήρωση τοϋ 12ου έτους, άλλα μέ τή χρήση βίας. "Αν, αντίθετα, είχε συναινέσει ή γυναίκα, τότε το θέμα αντιμετωπιζόταν σε οικονομική βάση. Τό ϊδιο σύστημα κυρώσεων διατηρήθηκε μέ μικρές μόνο διαφοροποιήσεις καί από τους Μακεδόνες.

Ομοφυλοφιλία - Το τζιβιτζιλίκιον επιτρεπόταν !

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Οί ερωτικές σχέσεις ανάμεσα σέ πρόσωπα αρσενικού φύλου δέν ήταν ηθικά αδιάφορες για τους Ρωμαίους, γι' αυτό και οί σχετικές πράξεις διώκονταν σύμφωνα μέ τήν έκτακτη διαδικασία. Εντονότερη μορφή πήρε όμως ή δίωξη γύρω στα μέσα τοϋ 4ου αιώνα, όταν μέ νόμο τοϋ αυτοκράτορα Κωνσταντίου προβλέφθηκε ή ποινή της θανατώσεως μέ ξίφος. Σέ αυτή τήν απότομη σκλήρυνση της έννομης τάξης δέν είναι ίσως αμέτοχη καί ή Εκκλησία. Ή διάταξη αυτή διατήρησε τήν ισχύ της έπί πολλούς αιώνες, τουλάχιστον τυπικά, γιατί στην πράξη, κατά τίς Ιστορικές μαρτυρίες, οί ένοχοι παιδεραστίας δέν θανατώνονταν πάντοτε , συχνά τους επιβαλλόταν ή ποινή της «καυλοτομής», της αποκοπής δηλαδή τοϋ πέους, πιθανότατα κάτω από τήν επίδραση μιας ιδέας ειδικής προλήψεως. Στή νομοθεσία τών Ίσαύρων διατηρείται ή θανατική ποινή, συγχρόνως όμως λαμβάνεται πρόνοια για τά ανήλικα θύματα τών παιδεραστών, πού χωρίς τήν ειδική ρύθμιση θά έπρεπε νά υποστούν κι αυτά τήν ίδια ποινή. "Ετσι κάτω από τά 12 χρόνια εισάγει ή νομοθεσία αμάχητο τεκμήριο για έλλειψη διακρίσεως. Ή ειδική αυτή μεταχείριση διατηρήθηκε (μέ μικρές διαφοροποιήσεις ως προς τήν ηλικία) καί στίς επόμενες δεκαετίες, ακόμη καί στή νομοθεσία τών Μακεδόνων. Το πολιτειακό ποινικό δίκαιο δέν προσδιορίζει από ποιο σημείο τών ερωτικών επαφών αρχίζει ή ποινική ευθύνη τών υπαιτίων. Τά σχετικά κείμενα εκφράζονται μέ γενικό τρόπο, χρησιμοποιώντας όρους, όπως «ό ποιών» καί «ο πάσχων» ή «ό υπομένων», πού μάλλον δικαιολογούν τήν υπόθεση, οτι ό νομοθέτης προϋποθέτει πλήρη διενέργεια της γενετήσιας πράξης. Είναι επίσης ενδιαφέρον νά παρατηρηθεί, οτι οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις ανάμεσα σε γυναίκες δέν θεωρήθηκαν από τον πολιτειακό νομοθέτη ως ποινικώς αξιόλογες, έτσι ώστε δέν βρίσκουμε διατάξεις αφιερωμένες στην πρόβλεψη αυτών τών πράξεων.

Κτηνοβασία

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Ορολογική συγγένεια προς τήν ομοφυλοφιλία παρουσιάζει ή κτηνοβασία, γιατί κάποτε χρησιμοποιείται καί γιά τις δύο αυτές έννοιες στις πηγές ό ορός «ασέλγεια». Ή χρήση ζώων γιά τήν πρόκληση γενετήσιας άπολαύσεως ήταν ποινικώς αδιάφορη στο παλιό ρωμαϊκό δίκαιο. Γιά πρώτη φορά προβλέφθηκε στο ιουστινιάνειο δίκαιο ή επιβολή «έσχατης τιμωρίας», και μάλιστα γενικώς γιά τους άσελγαίνοντες χωρίς ρητή μνεία τών κτηνοβατών.Ή πρόβλεψη αυτή οφείλεται χωρίς αμφιβολία στην επίδραση του κανονικού δικαίου, στο όποιο τό πρόβλημα είχε πολύ ενωρίς αντιμετωπιστεί. Τήν πρώτη ρητή διάταξη γιά τήν κτηνοβασία συναντάμε στην 'Εκλογή, μέ ποινή τήν αποκοπή τού πέους, ποινή πού από τή φύση της μόνο σέ άνδρες μπορεί νά επιβληθεί. "Ετσι συμπεραίνουμε, οτι ή κτηνοβασία στις γυναίκες έμενε ατιμώρητη, μολονότι σέ ένα παράγωγο της Εκλογής εμφανίζεται μία μεμονωμένη διάταξη, μάλλον εκκλησιαστικής προελεύσεως μέ βάση τό χωρίο Λευιτ. 20.16, ή οποία προβλέπει γιά τις γυναίκες πού συνουσιάζονται μέ ζώα θανατική ποινή ή, κατ' άκρα επιείκεια, υποδούλωση.Γιά τους άνδρες διατηρήθηκε σέ ισχύ όλη τήν υπόλοιπη βυζαντινή περίοδο ή ποινή της 'Εκλογής, πού επαναλήφθηκε καί στά νομοθετήματα τών Μακεδόνων.

Αρπαγή ( περιλαμβάνει και τον βιασμό )

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Περιπτώσεις, στις όποιες ή συνουσία πραγματοποιείται ύστερα από αρπαγή. Θά περίμενε κανείς νά συναντήσει έδώ καί τις διατάξεις περί βιασμού, όπως γίνεται αυτός σήμερα αντιληπτός. Τό έγκλημα όμως αυτό - υπό τή σημερινή του αντικειμενική υπόσταση - ήταν άγνωστο τόσο στο ρωμαϊκό οσο καί στο βυζαντινό δίκαιο, γιατί καλυπτόταν από τήν πρόβλεψη γιά τήν αρπαγή, όπου ή χρήση βίας υπό τήν ευρύτατη έννοια συνιστούσε προϋπόθεση. 'Ιδιώνυμο αδίκημα έγινε ή αρπαγή μέ διάταξη τού Μ. Κωνσταντίνου, πού απειλούσε κατά τοϋ δράστη, αλλά και κατά της γυναίκας, άν είχε συναινέσει στην αρπαγή, θάνατο στην πυρά. Στο ιουστινιάνειο δίκαιο προβλεπόταν για τους άρπαγες κεφαλική ποινή, πού συνοδευόταν άπό τήν παρεπόμενη ποινή της δημεύσεως. Συγχρόνως καθιερώθηκε απαλλαγή των θυμάτων άπό κάθε ευθύνη, ακόμα κι άν αποδεικνυόταν ή συναίνεση τους. Τό δίκαιο της Εκλογής επέφερε ορισμένες σημαντικές μεταβολές. Οι σπουδαιότερες είναι οτι κατέστησε στοιχείο της αντικειμενικής υποστάσεως τοϋ εγκλήματος τήν προσβολή της τιμής της γυναίκας - πράγμα πού δεν υπήρχε προηγουμένως - και οτι τήν κεφαλική ποινή αντικατέστησε ο ακρωτηριασμός της μύτης για τους αυτουργούς καί ή εξορία για τους συνεργούς. Οί Μακεδόνες αυτοκράτορες αντιμετώπισαν τήν αρπαγή, πού πάντα καταλεγόταν στά πολύ σοβαρά εγκλήματα, μέ περιπτωσιολογική ρύθμιση. Σημαντικό παράγοντα στή ρύθμιση αυτή αποτελούσε τό άν στην τέλεση τής αρπαγής χρησιμοποιήθηκαν ή όχι όπλα. Στην πρώτη περίπτωση ή ποινή πού προβλεπόταν γιά τον αυτουργό ήταν θανάτωση μέ ξίφος, ενώ στή δεύτερη ακρωτηριασμός τοϋ χεριοϋ. Άπό τή διαφοροποίηση αυτή προκύπτει, οτι στο έγκλημα αυτό πρωταρχική σημασία γιά τό νομοθέτη δέν είχε τόσο ή προστασία τής προσωπικότητας (ελευθερία τής γενετήσιας επιλογής) τοϋ θύματος, οσο τοϋ κοινωνικού συνόλου από ενα δράστη μέ υψηλό βαθμό επικινδυνότητας. Γιά νά αποτρέψει δε ό νομοθέτης επίδοξους άρπαγες άπό τήν πραγματοποίηση τών σχεδίων τους, απαγόρευσε απολύτως τή σύναψη γάμου ανάμεσα στο δράστη καί στο θύμα.

Μοναχές

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Πρόσωπα καί τών δύο φύλων αφιερωμένα στο Θεό καί δεσμευόμενα μέ τήν επαγγελία τής γενετήσιας εγκράτειας.
Μολονότι βεβαίως ό νόμος αξιώνει τόσο από τους άνδρες οσο καί από τις γυναίκες αυτής τής κατηγορίας τήν τήρηση τής ύποσχέ σεως, μόνον ως προς τις γυναίκες έχει «ποινικοποιηθεϊ» ή παράβαση. Σχετικές διατάξεις υπήρξαν και πριν άπο τον 'Ιουστινιανό, άλλα οι πρώτες ρητές ρυθμίσεις πού έχουν περισωθεί ανάγονται σ' αυτόν τον αυτοκράτορα. Σέ περίπτωση λοιπόν συνάψεως ερωτικών σχέσεων μέ μοναχές ή άλλες γυναίκες αφιερωμένες στη θεία λατρεία προβλεπόταν αρχικά και για τους δύο συνενόχους θανατική ποινή. Μέ μεταγενέστερη τροποποίηση περιορίστηκε ή ποινή αυτή στον άνδρα, μέ περιέλευση της περιουσίας του στή μονή της συναυτουργοϋ [ Να πως έγιναν οι μοναστηριακές περιουσίες ] , ενώ γιά τήν Ιδια επιβλήθηκε ή εγκλεισή της σέ άλλο μοναστήρι - ποινή πολύ επιεικέστερη από τήν προηγούμενη. 'Αργότερα, επί τών Ίσαύρων, τό έγκλημα αυτό επέσυρε τήν ποινή της μοιχείας, δηλαδή ακρωτηριασμό της μύτης. Τό είδος της ποινής είναι επακόλουθο της αντιλήψεως, ότι οι μοναχές είναι «νύμφαι Χριστού» και ότι, επομένως, σέ περίπτωση συνάψεως ερωτικών σχέσεων παραβιάζουν τήν πίστη τους προς Αυτόν. Ή Ιδια ποινή διατηρήθηκε και από τους Μακεδόνες στή νομοθεσία τους.

Τό συμπέρασμα από τήν ανάπτυξη πού προηγήθηκε είναι, ότι επιτρέπονταν οί γενετήσιες σχέσεις μεταξύ ετερόφυλων προσώπων του Ιδιου κατ' αρχήν καθεστώτος από πλευράς ελευθερίας, εφόσον εμφάνιζαν τα στοιχεία μονιμότητας, υπήρχαν δηλαδή τά χαρακτηριστικά γάμου ή παλλακείας.Το πολιτειακό δίκαιο αρκέσθηκε σέ περιορισμούς αναφερόμενους στο προσωπικό επίπεδο των σχέσεων, μή προχωρώντας σέ εξειδικεύσεις πού αφορούν άλλους τομείς των γενετήσιων επαφών, πού αφήνουν ενδεχομένως αδιάφορη τήν πολιτειακή έννομη τάξη, άλλα και ώς προς τους οποίους είναι ανύπαρκτα τά μέσα ελέγχου για τή διαπίστωση τυχόν παραβάσεων.
_________________________-

Επειδή τελικά βγήκε μεγάλο το κείμενο θα συνεχίσω σε επόμενη ανάρτηση με τον χώρο της Εκκλησίας κ.α. Τα παραπάνω αφορούσαν κυρίως την Πολιτεία.

[Τλαξκαλτέκος]

Συνέχεια από εδώ για τα παράνομα σεξουαλικά αδικήματα viewtopic.php?f=20&p=388529#p388529 στο Βυζάντιο.

Ο χώρος τής Εκκλησίας - Η περίπτωση της αιμομιξίας

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Σέ ορισμένους κύκλους καλλιεργήθηκε ή πίστη πώς είναι ακάθαρτες οι κάθε μορφής γενετήσιες επαφές, συμπεριλαμβανομένων και αυτών πού επιχειρούνται από έγγαμα ζεύγη. Ενόψει τού σοβαρού κινδύνου πού περιέκλειε ή επικράτηση μιας τέτοιας αντιλήψεως, ή αντίδραση τής 'Εκκλησίας υπήρξε άμεση. Στή σύνοδο τής Γάγγρας (μέσα 4ου αιώνα) καταδικάστηκαν οι σχετικές διδασκαλίες και απειλήθηκαν μέ τήν ποινή τοϋ αναθέματος όσοι τίς ασπάζονταν (κανόνες 1, 4, 9 και ΙΟ). . Οί κανόνες αυτοί στρέφονταν κυρίως κατά τών Εύσταθιανών. Η αποστροφή πού έτρεφαν οί αιρετικοί αυτοί προς το γάμο δέν οφειλόταν μόνο στην αναζήτηση τοϋ ασκητικού ιδεώδους, άλλα και στην επιδίωξη μιας μορφής γενετήσιας ελευθερίας, μέ τάσεις χειραφετήσεως, από τής πλευράς τών γυναικών. Ή αποδοκιμασία επαναλήφθηκε και από τον 51ο 'Αποστολικό κανόνα, μέ τήν προσθήκη μάλιστα και τής αιτιολογίας: 'Οποιοσδήποτε, κληρικός ή λαϊκός, απέχει τού γάμου όχι γιά άσκηση, άλλα επειδή τον θεωρεί βδέλυγμα, αποβάλλεται τής Εκκλησίας, γιατί φαίνεται νά ξεχνά, δη πάντα καλά λίαν, και ότι άρσεν και θήλυ έποίησεν ό Θεός τον άνθρωπον, αλλά βλάσφημων δίαβάλλη τήν δημιουργίαν. 'Ανάλογο περιεχόμενο έχει και ό 5ος 'Αποστολικός κανόνας πού τιμωρεί όποιον κληρικό θελήσει να διώξει τη γυναίκα του προφάσει ευλάβειας, εκφράζοντας έτσι την πεποίθηση του ώς άκαθαρσίαν της μίξεως εμποιούσης.
Ή ύπαρξη βέβαια τοϋ αποστολικού χωρίου τίμιος ô γάμος εν πασιν καί ή κοίτη αμίαντος (Έβρ. 13. 4) δέν άφηνε οπωσδήποτε πολλά περιθώρια γιά τό χαρακτηρισμό των ερωτικών περιπτύξεων επάνω στη συζυγική κλίνη ώς ηθικώς έπιψόγων. Ώς προς τήν τιμιότητα τοϋ γάμου όμως είχε ό κανονικός νομοθέτης αρκετά διαφορετικές απόψεις από εκείνες τοϋ πολιτειακού νομοθέτη. Δέν ήταν, εν πρώτοις, διόλου διατεθειμένος νά δεχθεί απεριόριστο αριθμό γάμων. "Οσο γιά τήν παλλακεία, άς μή γίνεται καλύτερα καθόλου λόγος. 'Αρχίζοντας από τήν Α ' Οικουμενική σύνοδο μέχρι τήν ιδιαίτερα παραγωγική σε κανονιστικό έργο σύνοδο τοϋ Τρούλλου, δέν σταμάτησαν οί αποδοκιμασίες τών διαδοχικών γάμων και της παλλακείας. Ό κανόνας 9 της Α ' Οικουμενικής συνόδου μέ πολύ συγκαλυμμένη διατύπωση απομακρύνει από τον κλήρο όσους ομολόγησαν αμαρτήματα. Μεταξύ 325 και 381 τοποθετείται ή σύγκληση της συνόδου της Λαοδικείας πού στον κανόνα 1 επιβάλλει έπιτίμιο άκοινωνησίας γιά ορισμένο χρόνο σέ όσους έχουν συνάψει δεύτερο γάμο. Εξίσου σαφείς είναι και οί αποστολικοί κανόνες πού συντάχθηκαν επίσης κατά τον 4ο αιώνα. Ό μέν κανόνας 17 αποκλείει από τήν ίερωσύνη όσους συνήψαν δεύτερο γάμο ή απόκτησαν παλλακή, ò δε κανόνας 48 επεκτείνεται και στους λαϊκούς, επιβάλλοντας αφορισμό σέ όσους συνάψουν νέο γάμο μετά άπό διαζύγιο, είτε άνδρες, είτε γυναίκες.
Στην Ιδια εποχή ανάγονται και οί κανόνες τοϋ Μ. Βασιλείου, πού γενικεύουν τήν αποδοκιμασία της συνάψεως νέου γάμου μετά τή λύση τοΰ πρώτου (ακόμα κι αν ή λύση επήλθε μέ θάνατο τοΰ ενός άπό τους συζύγους). Σχετικοί είναι οί κανόνες 4 πού προβλέπει ποινές αφορισμού γιά όσους συνάπτουν δεύτερο (δίγαμοι) καί, κατά μείζονα λόγο, τρίτο γάμο (τρίγαμοι), και 50 πού απορρίπτει τελείως τον τρίτο γάμο. Ό κανόνας 12 επαναλαμβάνει τήν απαγόρευση της χειροτονίας των διγάμων. Κατά τοϋ δεύτερου γάμου στρέφεται και ό κανόνας 3 της συνόδου τοϋ Τρούλλου. Μεγάλη αναταραχή δημιούργησε το θέμα των διαδοχικών γάμων μέ αφορμή τήν τετραγαμια τοϋ Λέοντος ΣΤ ', πού έκλεισε οριστικά μέ τον «Τόμο της Ενώσεως», ο όποιος απαγόρευσε απολύτως τον τέταρτο γάμο και επέτρεψε τον τρίτο ύπό ορισμένες προϋποθέσεις, τον εξάρτησε δηλαδή άπό τήν ηλικία τών ενδιαφερομένων και τήν ύπαρξη παιδιών άπό προηγούμενο γάμο. Συγκεκριμένα, άν υπήρχαν παιδιά, ό μεν 40χρονος δεν είχε δυνατότητα να συνάψει νέο γάμο, ό δε 30χρονος, μπορούσε μεν, άλλα υποβαλλόταν σε τετραετή αφορισμό, διότι δήλος εστίν εξ ούδενός έτερου αλλ' ή υπ' άκρασίας κινούμενος και τοϋ δοϋλος είναι σαρκικής επιθυμίας επί τον τοιούτον γάμον ελθεΐν. Σε περίπτωση άτεκνίας οι συνέπειες ήταν πολύ ελαφρότερες, επειδή το τεκνογονίας επιθυμεϊν ουκ ασύγγνωστον.
Για τήν καθαρότητα τοϋ θεσμού τοϋ γάμου καί, κατ' ακολουθία, τών γενετήσιων σχέσεων πού μόνον μέσα σ' αυτό το πλαίσιο ήταν επιτρεπτές, ιδιαίτερη σημασία απέδωσε ή Εκκλησία στην οσο τό δυνατό μεγαλύτερη επέκταση τών γαμικών κωλυμάτων. Μέ τό θέμα αυτό ασχολήθηκε ό Μ. Βασίλειος στους κανόνες 23 καί 87. Ένώ όμως ό πρώτος κανόνας πού αποκλείει τό γάμο δύο αδελφών μέ δύο αδελφές ή ενός άνδρα μέ τή γυναίκα τοϋ άδελφοϋ του είναι ρητός, ό δεύτερος δεν χαρακτηρίζεται άπό μεγάλη σαφήνεια ως προς τήν έκταση τών κωλυμάτων. Γιά τό λόγο αυτό επανήλθε ή Πενθέκτη σύνοδος (τοϋ Τρούλλου) μέ δύο κανόνες, τον 53 καί τον 54. Αντικείμενο τοϋ πρώτου είναι τα κωλύματα λόγω πνευματικής συγγενείας καί τοϋ δεύτερου λόγω συγγενείας εξ αίματος ή (οιονεί) αγχιστείας, πού επεκτείνει μέχρι καί τον 6ο βαθμό ή τον 4ο, αντιστοίχως.
Στην αρχή τοϋ κανόνα 54 γίνεται επίκληση τοϋ παλαιοδιαθηκικοϋ χωρίου ουκ εισελεύση προς πάντα οικείον σαρκός σου αποκαλυψαι άσχημοσύνην αυτού (Λευιτ. 18.6), πού λίγο αργότερα εμφανίζεται καί σε νομικά συμπιλήματα. Ή κατάληξη αυτής της εξελίξεως ήταν ότι το κώλυμα λόγω συγγενείας εξ αίματος σέ ευθεία μεν γραμμή έγινε απεριόριστο, προς τα πλάγια δε κάλυπτε και τον 7ο βαθμό, τό Ιδιο και έπί οιονεί αγχιστείας- έφθανε ακόμα καί σέ περιπτώσεις τριγενείας. Κριτήριο για τήν έκταση τοϋ κωλύματος ήταν ή «σύγχυση των ονομάτων». Ή επισώρευση των απαγορεύσεων, επειδή στο μεταξύ τή θέση των οικουμενικών συνόδων ως ανώτατων νομοθετικών οργάνων της Εκκλησίας είχε πάρει ή πατριαρχική σύνοδος («ενδημούσα»), συντελείται μέ πατριαρχικές πράξεις. Ή παράβαση αυτών τών απαγορεύσεων δέν συνεπαγόταν σέ όλες τις περιπτώσεις τήν επιβολή εκκλησιαστικής ποινής. Ό κανόνας 54 της Πενθέκτης συνόδου προβλέπει έπιτίμιο άκοινωνησίας 7 ετών - μόνον όμως για τους παραβάτες τών απαγορεύσεων πού εκείνος θεσπίζει. Ό Μ. Βασίλειος προβαίνει σέ ορισμένες διακρίσεις. Στον μέν κανόνα 67 προβλέπει τήν ποινή τοϋ φόνου για τήν αίμομιξία μεταξύ αδελφών, δηλαδή 20 χρόνια αφορισμού, ένώ στον κανόνα 68 τήν ποινή της μοιχείας, δηλαδή 15 ετη αφορισμού για τήν παράβαση τών γαμικών κωλυμάτων, και ειδικότερα όσων θεσπίζει ό ίδιος στον κανόνα 87. 'Ανάλογες είναι οι ποινές πού προβλέπονται στους κανόνες 78 καί 79 για περιπτώσεις αιμομιξίας μεταξύ συγγενών έξ αγχιστείας.
Οι αυστηρές όμως αυτές ποινές τοϋ Μ. Βασιλείου δέν φαίνεται ότι εξακολουθούσαν να εφαρμόζονται καί κατά τή μέση περίοδο, γιατί στην πράξη είχε διαδοθεί τό λεγόμενο «Κανονικόν» τοϋ (Ψευδό-)'Ιωάννη τοϋ Νηστευτή, πού είχε μέν ώς βάση τους κανόνες τοϋ Μ. Βασιλείου, αντικαθιστώντας όμως τις έκεϊ προβλεπόμενες ποινές μέ άλλες αρκετά ήπιότερες. Έτσι για την αιμομιξία με αδελφή αρκείται το «Κανονικον» σέ τρία έτη αφορισμού, καί μέ τήν νύφη, τή γυναίκα τοϋ αδελφού δηλαδή, σέ δύο. Προκειμένου για σχέση μεταξύ πεθεράς και γαμπρού - κάτι πού λόγω της ακολουθούμενης στρατηγικής τών γάμων στο Βυζάντιο ήταν συνηθισμένο - η ποινή, προφανώς για λόγους γενικής προλήψεως, είναι μεγαλύτερη: έξι χρόνια σέ συνδυασμό μέ σκληρή νηστεία καί άλλες πρόσθετες υποχρεώσεις.

Εκκλησιαστικό Δίκαιο - Μοιχεία

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Πέρα όμως από τήν αιμομιξία, καί όσες άλλες πράξεις αναφέρθηκαν πιο πάνω ώς ποινικά αξιόλογες σύμφωνα μέ το κοσμικό δίκαιο αποτελούν - κατά μείζονα λόγο - καί εκκλησιαστικά αδικήματα. 'Από άποψη βαρύτητας κατέχει τήν πρώτη θέση ή μοιχεία, πού τιμωρείται κατά τον κανόνα 58 τού Μ. Βασιλείου μέ 15 χρόνια αφορισμό, ένώ κατά τον κανόνα 4 τού Γρηγορίου Νύσσης μέ 18. Ή μοιχεία αποτελεί επί πλέον κώλυμα ίερωσύνης , ακόμα κι άν έχει διαπραχθεί όχι από τον Ιδιο τον υποψήφιο, άλλα άπό τή γυναίκα του. Μετά τή χειροτονία ή μοιχεία της συζύγου κληρικού συνεπάγεται τήν καθαίρεση του, εκτός άν αυτός τή διαζευχθεϊ. Νεωτερισμό αποτέλεσε ό κανόνας 87 της Πενθέκτης συνόδου, πού έπεξέτεινε τήν έννοια της μοιχείας καί στις περιπτώσεις, κατά τις όποιες ένας άνδρας εγκαταλείπει τή γυναίκα του προς χάριν άλλης, μέ ποινή όμως σημαντικά χαμηλότερη από τήν προβλεπόμενη για τις γυναίκες καί τους συναυτουργούς τους, δηλαδή μέ 7 χρόνια αφορισμό. "Ετσι, τουλάχιστον στο κανονικό δίκαιο, έξαλείφθηκε, έστω καί μερικώς, μία ασυνέπεια τού νόμου, πού είχε επισημάνει ό Μ. Βασίλειος στον κανόνα 9 ώς προς τα υποκείμενα τού εγκλήματος της μοιχείας.
Μέ μοιχεία, τόσο από πλευράς ουσίας όσο καί συνεπειών, εξομοιώνει ό Μ. Βασίλειος τις σαρκικές σχέσεις τών γυναικών πού έχουν δώσει επαγγελία παρθενίας (άσκητριών, μοναστριών, διακονισσών, παρθένων). Λόγω της άνισης στον τομέα αυτό μεταχειρίσεως ανδρών καί γυναικών (είδαμε, ότι στο κοσμικό δίκαιο, καί αρχικά καί στο κανονικό, μόνον ή άπό μέρους τών γυναικών παραβίαση της συζυγικής πίστης αποτελούσε μοιχεία), ή μή τήρηση της επαγγελίας της παρθενίας από μοναχούς Ισοδυναμεί με πορνεία. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, στην έννοια αυτή ανήκουν κατά το κοσμικό δίκαιο οι κάθε μορφής γενετήσιες σχέσεις μεταξύ (ετερόφυλων) προσώπων, πού δέν έχουν συνάψει γάμο ή δέν διατηρούν σχέση παλλακείας. Τό τελευταίο αυτό δέν Ισχύει όμως και στο κανονικό δίκαιο, γιατί ή Εκκλησία θεωρεί και τίς μεταξύ των παλλακών σχέσεις πορνικές. Ή ποινή τής πορνείας είναι 7 χρόνια αφορισμού κατά τό Μ. Βασίλειο και 9 κατά τό Γρηγόριο Νύσσης. Συντέμνοντας τίς ποινές αυτές τό «Κανονικόν» τοϋ (Ψευδο-)Νηστευτή , προβλέπει δύο χρόνια αφορισμού. Παρεκκλίσεις άπό τίς ποινές αυτές εισάγονται μέ συλλογές έπιτιμίων πού προορίζονται ειδικά γιά τους μοναχούς. . Βλ. π.χ. μία συλλογή αυτής της μορφής αποδιδόμενη στον Θεόδωρο Στουδίτη: Κεφ. μζ '. 'Εάν μοναχός μεγαλόσχημος πέση εις πάθος, έστω άκοινώνητος ετη ε ' · ει δέ μικρόσχημος, έτη δύο- ό αυτός όρος κρατείτω καί έπί μοναστριών. Κεφ. ξγ '. Μοναχός μοναστρία σνμφθαρείς, μετά τό παύσασθαι αυτούς τής αμαρτίας, εχέτωσαν επιτίμιον άκοινωνησίας ετη γ ' (PG 99, στήλ. 1753 κ.έ.). Ενδιαφέρον παρουσιάζει το κεφ. μη' τής ϊδιας συλλογής, πού εξομοιώνει μέ πορνεία τή μέθη τοΰ μοναχού: 'Εάν μοναχός μεθυση, έπόρνευσεν, καί έστω άκοινώνητος ετη δύο (δ.π.).
Ή εξώγαμη σαρκική επαφή τών κληρικών και ή οποιαδήποτε τών μοναχών και τών δύο φύλων δέν προκαλεί ωστόσο «βεβήλωση» τών σωμάτων τους, μέ αποτέλεσμα νά μήν είναι επιτρεπτή ή συνέχιση τής σχέσης μέ τή μορφή γάμου, ακόμα κι άν επακολούθησε καθαίρεση ή αποβολή τού μοναχικού σχήματος. Αυτό ορίζουν οί κανόνες 6 και 44 τού Μ. Βασιλείου.
Είναι χαρακτηριστικό τό σχόλιο τού Βαλσαμώνος στον δεύτερο από τους κανόνες αυτούς, πού αναφέρεται ειδικά στις διακόνισσες: (...) τήν άπαξ καθιερωθεϊσαν τω Θεω, καν καθαιρεθή, ου παραχωρεί οπωσδήποτε τινι συνάπτεσθαι, δια το είναι το σώμα αυτής καθιερωμένον, και όφείλειν συντηρεΐσθαί πάσης κοινής και σαρκικής χρήσεως ανώτερον, κατά τον καθόλου κανόνα τον λέγοντα, Το ιερόν μιαρόν ου γίνεται. Ανάλογες σκέψεις εκφράζονται και στις νεαρές 7, 8 καί 79 Λέοντος τοΰ Σοφού) . Είναι δέ πολύ πιθανό, ότι στους παραπάνω κανόνες τοΰ Μ. Βασιλείου, δηλαδή στους καν. 6 καί 44, πρέπει να αναζητηθεί ή πηγή τών νεαρών τοΰ Λέοντος.

Συνεχίζεται ...