Αθλητισμός και Ιστορία

[Τλαξκαλτέκος]

Σαν σήμερα το 1943-Η εκτέλεση του επανιδρυτή του μπάσκετ του ΠΑΟ
https://www.pao1908.com/deltia-typoy/sa ... t-tou-pao/

Η 4η Ιανουαρίου είναι μία θλιβερή επέτειος για την οικογένεια του Παναθηναϊκού καθώς εκτελέστηκε από τα στρατεύματα κατοχής ο επανιδρυτής του μπασκετικού τμήματος Δημήτρης Γιαννάτος

Τέτοια ημέρα, το 1943, ο Δημήτρης Γιαννάτος —επανιδρυτής του τμήματος μπάσκετ του Τριφυλλιού— εκτελέστηκε από τους Γερμανούς. Ήταν μέλος της θρυλικής αντιστασιακής ομάδας Ιβάνωφ.

Η οικογένεια Γιαννάτου είχε στενούς δεσμούς με τον Παναθηναϊκό. Ο αδελφός του Δημήτρη, ο γιατρός Κώστας Γιαννάτος ήταν επίσης ένθερμος φίλαθλος των «πρασίνων». Οι δύο τους, μαζί με τον Μιχάλη Παπάζογλου —τον επί σειρά δεκαετιών γενικό γραμματέα του Μεγάλου Συλλόγου— ήταν συνεργάτες του Πολωνού σαμποτέρ (και αθλητή του Ηρακλή Θεσσαλονίκης) Γιούρι Ιβάνωφ.

Όλοι τους συνελήφθησαν τον Σεπτέμβριο του 1942 και κλείστηκαν στις φυλακές Αβέρωφ. Εκεί πέρασαν φριχτές στιγμές. Η καθημερινότητά τους ήταν: βασανιστήρια, εξευτελισμός και πείνα.

Σαν σήμερα, στις 4 Ιανουαρίου 1943, οι Ιβάνωφ και Δ. Γιαννάτος, μαζί με δύο ακόμη συντρόφους τους, τους Γιάννη Κοντόπουλο και Βασίλη Μαλλιόπουλο, εκτελέστηκαν. Οι Κώστας Γιαννάτος και Μιχάλης Παπάζογλου επέζησαν, επειδή προσποιήθηκαν τους φρενοβλαβείς.

[Τλαξκαλτέκος]

Η Μάχη στην Ολυμπία το 364 π.Χ. - Αρκάδες vs Ηλείοι
( Οι Αρκάδες έχουν αφαιρέσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες απ' τους Ηλείους και τους έχουν δώσει στους Πισάτες. Περιγραφή της σύγκρουσης απ' τα "Ελληνικά" του Ξενοφώντος ).

[7.4.28] Οι Αρκάδες ενίσχυσαν τη φρουρά τους στην Ολυμπία, και καθώς ερχόταν ολυμπιακή χρονιά άρχισαν τις ετοιμασίες για την οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων μαζί με τους Πισάτες, που ισχυρίζονταν ότι ήταν οι αρχικοί επόπτες του ιερού. Όταν ήρθε ωστόσο ο μήνας όπου γιορτάζονται τα Ολύμπια, και οι μέρες όπου συγκεντρώνεται κόσμος για τον πανηγυρισμό, τότε οι Ηλείοι —ύστερα από φανερές προετοιμασίες, κι αφού ζήτησαν βοήθεια από τους Αχαιούς— πήραν τον δρόμο για την Ολυμπία.
[7.4.29] Οι Αρκάδες, που δεν περίμεναν ότι οι Ηλείοι θα ᾽ρχονταν ποτέ να τους χτυπήσουν, διηύθυναν τις γιορτές μαζί με τους Πισάτες. Είχαν κιόλας γίνει η ιπποδρομία και τ᾽ αγωνίσματα στίβου του πεντάθλου· όσοι όμως έφτασαν ώς την πάλη δεν πάλεψαν στον στίβο, αλλ᾽ ανάμεσα στον στίβο και στον βωμό — γιατί στο μεταξύ ο στρατός των Ηλείων είχε προχωρήσει ώς το τέμενος. Οι Αρκάδες δεν βγήκαν να τους απαντήσουν πιο έξω, αλλά παρατάχτηκαν κατά μήκος του ποταμού Κλάδεου, που κυλάει κοντά στην Άλτι και χύνεται στον Αλφειό. Είχαν μαζί τους και συμμάχους, κάπου δύο χιλιάδες Αργείους οπλίτες και τετρακόσιους Αθηναίους ιππείς.
[7.4.30] Οι Ηλείοι παρατάχτηκαν στην αντικρινή όχθη του ποταμού, έκαναν θυσία κι αμέσως προχώρησαν. Ώς τότε τους περιφρονούσαν σαν πολεμιστές οι Αρκάδες κι οι Αργείοι, αλλά κι οι Αχαιοί κι οι Αθηναίοι· τη μέρα εκείνη, μολοντούτο, μπήκαν επικεφαλής στους συμμάχους τους, σαν περισσότερο γενναίοι· όσο για τους Αρκάδες —γιατί μ᾽ αυτούς χτυπήθηκαν πρώτα—, τους έτρεψαν αμέσως σε φυγή, κι όταν ήρθαν σ᾽ ενίσχυσή τους οι Αργείοι τους αναχαίτισαν και τους νίκησαν κι αυτούς. [7.4.31] Κατόπιν, ωστόσο, τους έφερε η καταδίωξη στον χώρο που βρίσκεται ανάμεσα στο Βουλευτήριο, στο ιερό της Εστίας και στο θέατρο που είναι εκεί δίπλα· εκεί εξακολούθησαν βέβαια να πολεμούν με το ίδιο πείσμα και ν᾽ απωθούν τον εχθρό προς τον βωμό, αλλ᾽ άρχισαν να τους χτυπούν από τις στοές και το Βουλευτήριο και τον μεγάλο ναό — και καθώς οι ίδιοι μάχονταν από χαμηλά, σκοτώθηκαν αρκετοί Ηλείοι κι ανάμεσά τους ο ίδιος ο Στρατόλας, διοικητής των Τριακοσίων. Ύστερα απ᾽ αυτά αποτραβήχτηκαν στο στρατόπεδό τους.
[7.4.32] Ωστόσο οι Αρκάδες κι οι σύμμαχοί τους τόσο πολύ είχαν φοβηθεί για την επόμενη μέρα, ώστε τη νύχτα καθόλου δεν κοιμήθηκαν, παρά την πέρασαν γκρεμίζοντας τα ξύλινα παραπήγματα —που με κόπους είχαν κατασκευαστεί— για να στήσουν φράγμα. Όσο για τους Ηλείους, την άλλη μέρα πλησίασαν, αλλά βλέποντας ότι το φράγμα ήταν οχυρό, κι ότι πολλοί εχθροί είχαν ανέβει πάνω στους ναούς, γύρισαν πίσω στην πόλη τους: είχαν δείξει παλικαριά τέτοια, που ένας θεός βέβαια θα μπορούσε να εμφυσήσει και μέσα σε μια μέρα — αλλά που άνθρωποι δεν θα ᾽ταν ικανοί να προκαλέσουν, ούτε και μέσα σε μεγάλο χρονικό διάστημα, σ᾽ όσους δεν θα ᾽ταν από τη φύση τους παλικάρια.

https://www.greek-language.gr/digitalRe ... 32&page=95

Σύμφωνα με τον Διόδωρο τον Σικελιώτη , οι θεατές και οι αθλητές , αντί να την κάνουν με ελαφρά, κάθισαν και έβλεπαν τις μάχες και χειροκροτούσαν τις αντίπαλες παρατάξεις , λες και έβλεπαν αγώνες .

ἀντιστάντων δὲ τῶν Ἠλείων πανδημεὶ συνέστη μάχη καρτερά, θεωμένων τὴν μάχην τῶν παρόντων ἐπὶ τὴν πανήγυριν Ἑλλήνων ἐστεφανωμένων καὶ μεθ᾽ ἡσυχίας ἀκινδύνως ἐπισημαινομένων τὰς ἑκατέρωθεν ἀνδραγαθίας

The Eleians resisted with all their forces and a stubborn battle took place, having as spectators the Greeks who were present for the festival wearing wreaths on their heads and calmly applauding the deeds of valour on both sides, themselves out of reach of danger.

http://www.perseus.tufts.edu/hopper/tex ... ection%3D3

[Τλαξκαλτέκος]

Η άγνωστη και τραγική ιστορία του Πανελληνιονίκη Λάζαρου Καραχανίδη
Από πρωταθλητής Ελλάδος κάτοικος μιας σπηλιάς του Υμηττού, νηστικός και γυμνός κατέληξε στο Δημόσιο Ψυχιατρείο.
Γιάννης Αλεξίου
https://www.ogdoo.gr/life/spor/i-agnost ... araxanidi/

Η ξεχασμένη ιστορία του δύσμοιρου Πανελληνιονίκη Λάζαρου Καραχανίδη δεν υπήρχε έως τώρα κάπου στο διαδίκτυο. Την κατάπιε ο χρόνος στην ηλεκτρονική εποχή. Κι όμως η ιστορία του είναι ανθρώπινη, μα άδικη. Τώρα πια μέσα από το κείμενο αυτό όταν πληκτρολογεί κανείς το όνομά του στον υπολογιστή θα μπορεί να διαβάσει πόσο άδικη ήταν η ζωή για ένα τόσο άξιο και πολλά υποσχόμενο αθλητή της μεταπολεμικής Ελλάδας που άνοιξε ένα παράθυρο στη ζωή του μέσα σε άσχημες συνθήκες, αλλά φυσούσε τόσο που έκλεισε για αυτόν με τον πιο σκληρό τρόπο. Κι ας ονειρευόταν ο ίδιος να δοξάσει την Ελλάδα.

Ήταν ένας αθλητής που ζούσε μόνος σε μια σπηλιά στο λόφο του Καρέα, μακριά από τον κόσμο, φτωχός, πεινασμένος και ρακένδυτος. Άνεργος και εγκαταλελειμμένος από τους πάντες έχτισε μέσα στην σπηλιά το σπιτικό του. Για την τρομακτική του δυστυχία κανείς δεν ενδιαφέρθηκε.

Ήταν ο νικητής των Πανελληνίων Αγώνων του 1957 στο αγώνισμα των 10.000 μέτρων βάδην με τερματισμό στο Καλλιμάρμαρο. Η μεγάλη φλόγα που είχε για τον αθλητισμό παρά την τραγική κατάσταση που βρισκόταν επί μέρες νηστικός, για εκείνον ο αθλητισμός ήταν μονόδρομος. Όμως στην κατάσταση που βρισκόταν ρακένδυτος και ξυπόλυτος οι φύλακες του σταδίου δεν τον άφηναν να περάσει μέσα και να προπονηθεί.

Ο Καραχανίδης όμως είχε δώσει όρκο να αγωνιστεί και να τιμήσει τα εθνικά χρώματα «δια της τιμής της πατρίδας και του αθλητισμού». Ωστόσο ζούσε σε μια σπηλιά μέσα σε άθλιες και ανθυγιεινές συνθήκες, κάθε άλλο από ανθρώπινες. Το όραμά του όμως ήταν πάντα ζωντανό. Αίφνης ενδιαφέρθηκε το αστυνομικό τμήμα της περιοχής του που βρήκε την εύκολη λύση – σύνηθες τότε σε παρόμοιες περιπτώσεις – να τον κλείσει σε ψυχιατρείο. Έτσι κι έγινε. Εκεί άρχισε να γράφεται το δεύτερος μέρος του δράματος του ονειροπόλου αθλητή.



O Λάζαρος Καραχανίδης στην σπηλιά όπου ζούσε μέχρι να οδηγηθεί στο Δημόσιο Ψυχιατρείο. Αρχείο: Γ. Αλεξίου

Ο λησμονημένος από όλους Λάζαρος Καραχανίδης γεννήθηκε στο Γύθειο και ήρθε στην Αθήνα το 1938. Με τη φιλοδοξία να γίνει χημικός γράφτηκε στο γυμνάσιο. Το πρώτο χτύπημα από την μοίρα ήρθε σε ηλικία 15 ετών. Έχασε τον πατέρα του και μετά από λίγο την μητέρα του. Έτσι έμεινε μόνος στη ζωή και εγκατέλειψε το σχολείο. Άρχισε να δουλεύει μεροκάματο για την επιβίωσή του κάνοντας δουλειές του ποδαριού.

Η μεγάλη του αγάπη ήταν ο αθλητισμός και από μικρό παιδί ήθελε να γίνει αθλητής. Το 1950 παρά τις δυσκολίες επιβίωσης που είχε άρχισε να επιδίδεται στους αγώνες αντοχής και ημιαντοχής. Του άρεσε περισσότερο το βάδην και αφοσιώθηκε σε αυτό. Όμως κάποια στιγμή ήρθε η ώρα για τις στρατιωτικές υποχρεώσεις του, κατατάχθηκε στο στρατό και μόλις τελείωσε συνέχισε με περισσότερο ζήλο να περπατάει δεκάδες χιλιόμετρα καθημερινά. Ξεκινούσε με την ανατολή του ήλιου και σταματούσε με τη δύση.

Όλη αυτή η προσπάθεια στην προπόνηση γινόταν με άδειο στομάχι και ενώ ήταν άστεγος. Όταν νύχτωνε πήγαινε στην σπήλιά όπου κοιμόταν κατάχαμα. Κάθε βράδυ προσευχόταν να ξεψυχήσει στα λευκά μαρμάρινα σκαλοπάτια του Καλλιμάρμαρου. Συνέχισε να γυμνάζεται νηστικός και γυμνός φορώντας παπούτσια. Τα μεροκάματά του ήταν στην οικοδομή ενώ οι συναθλητές του που τον λυπούνταν τού έδιναν πενηνταράκια και δραχμές. Ήταν όμως ο Λάζαρος Καραχανίδης Πανελληνιονίκης με χρόνο 50.02.6 στα 10.000 μέτρα βάδην που όταν τερμάτισε πρώτος στο Παναθηναϊκό Στάδιο χιλιάδες θεατές τον καταχειροκρότησαν. Μετά τον θρίαμβό του πήγε στη σπηλιά και κοιμήθηκε πάνω σε χαλίκια, όπως κάθε βράδυ.

Όταν η αστυνομία τον οδήγησε στο Δημόσιο Ψυχιατρείο περιφερόταν στους ψυχρούς θαλάμους και ονειρευόταν το Στάδιο, αγώνες και νίκες. Εκεί τον χαρακτήρισαν ως ψυχοπαθή πάσχων από μανιοπληξία ! Καθημερινά η κατάστασή του επιδεινώνονταν. Το σώμα του μουδιασμένο και τα πόδια του παρέλυαν από την ακινησία στην κλεισούρα του θαλάμου του. Έμοιαζε με θεριό μέσα στην κλούβα.

Κάποια στιγμή ζήτησε να αφεθεί ελεύθερος. Δεν είχε κανέναν να πει μια κουβέντα και συχνά έκλαιγε, απαρηγόρητος. Δεν είχε κανέναν δικό του άνθρωπο να του φέρει λίγα τρόφιμα, ένα ρούχο καθαρό και τσιγάρα.

Η κατάσταση του αυτή συγκίνησε τον κόσμο, αλλά όχι τους αρμόδιους. Ο Πανελληνιονίκης στα 10.000 μέτρα βάδην κατά πάσα πιθανότητα σύντομα είχε το αναμενόμενο τραγικό τέλος. Έτσι έμεινε γυμνό και ρηχό το σλόγκαν του κράτους την εποχή εκείνη που έλεγε: Μονάχα ο λαός με τα γυμνασμένα παιδιά του δίνει στο Έθνος Δύναμι και αξία.

*Η κεντρική φωτογραφία του Λάζαρου Καραχανίδη είναι από το αρχείο του Γ. Αλεξίου
Δημοσιεύθηκε στις: 13.2.2025
| 14:47
Συντάκτης: Γιάννης Αλεξίου

Στην wiki φαίνεται πως λανθασμένα αναφέρεται ως Καραγιαννίδης , ίσως γιατί έτσι τον αναφέρει η εφημερίδα Μακεδονία από την οποία αντλεί. . Αγωνιζόταν με τα χρώματα του Παναθηναϊκού. https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE ... CE%BD_1957