Διάφορα Θέματα και Ιστορίες.

[Άρης Κλάρας]

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015
"Η μυστική καταγωγή του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ…και οι ομοφυλοφιλικές του τάσεις!"



Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, o ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους, και ο «Πατέρας των Τούρκων» γεννήθηκε το 1881 στην πόλη της Θεσσαλονίκης και ήταν Εβραϊκής καταγωγής από την αίρεση των Ντονμέδων.

Οι Ντονμέδες αριθμούσαν κοντά στα 15,000 άτομα, και ήταν μια υπόγεια αίρεση Σαμπεταϊνών Εβραίων που είχαν μουσουλμανικά ονόματα, και που προς τα έξω συμπεριφέρονταν ως Μουσουλμάνοι, αλλά κρυφά πίστευαν στον Σαμπετάι Σέβι, τον ψευδή Μεσσία του 17 ου αιώνα, και διεξήγαγαν προσεκτικά φυλασσόμενες προσευχές και τελετουργίες στο όνομα του.

Οι Ντονμέδες ήταν απόγονοι των Σεφαρδιτών Εβραίων που ζούσαν στην Ισπανία και την Πορτογαλία (Ανδαλουσία) για αιώνες, μέχρι που οι Μουσουλμάνοι Άραβες έχασαν τον έλεγχο της Ανδαλουσίας από τους Χριστιανούς. Οι Χριστιανοί έδωσαν στους Εβραίους την δυνατότητα επιλογής μεταξύ θανάτου, αλλαξοπιστίας, και την εξορία, έτσι βρήκαν το άσυλο και την ευτυχία τους στις Οθωμανικές χώρες του Σουλτάνου, στην πόλη της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια του 1492.

Τις μέρες της ανταλλαγής των Ελληνικών και Τουρκικών πληθυσμών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, οι Ντονμέδες της Θεσσαλονίκης προσπάθησαν να αναγνωριστούν ως μη Μουσουλμάνοι για να αποφευχθεί η αναγκαστική μεταφορά τους προς την Ανατολία.

Οι παππούδες του Κεμάλ Ατατούρκ, από την πλευρά της μητέρας του, έγιναν μουσουλμάνοι το 1834, ώστε να μην φορολογούνται από την Οθωμανική Αρχή. Η μητέρα του Ατατούρκ, η Ζουμπεϊντέ προερχόταν από τα βουνά δυτικά των Ιωαννίνων, κοντά στα σημερινά Αλβανικά σύνορα. Για την προέλευση του πατέρα του, Αλί Ριζά, ελάχιστα είναι γνωστά.



Ο Ατατούρκ ήταν πάντοτε απρόθυμος να αποκαλύψει πράγματα σχετικά με το οικογενειακό του δέντρο. Ο Ατατούρκ θα είχε βάσιμους λόγους για να αποκρύψει τη προέλευση του από Ντονμέδες. Οι Ντονμέδες (οι οποίοι παντρεύονταν μόνο μεταξύ τους) όχι μόνο περιφρονούνταν από την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά και ορίζονταν ως αιρετικοί και από τους Μουσουλμάνους και από τους Εβραίους. Επίσης είχαν τη φήμη για σεξουαλική ανηθικότητα που θα μπορούσε να είναι ελάχιστα κολακευτικό για τους απογόνους τους.

Το 1911, ένας Εβραίος εκδότης εφημερίδας που είχε το όνομα Ιταμάρ Μπέν- Αβί γράφει ότι συνάντησε τυχαία τον Ατατούρκ στο ξενοδοχείο Kamenitz στην Ιερουσαλήμ, όπου ο Ατατούρκ εξομολογείται για πρώτη και μοναδική φορά στην ενήλικη ζωή του, ότι ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Ο Ιταμάρ Μπεν- Αβί περιγράφει δύο συναντήσεις με τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος δεν είχε ακόμη πάρει το όνομα του Ατατούρκ, «Πατέρας των Τούρκων». Και οι δύο συναντήσεις έγιναν στη Γαλλική γλώσσα, ήταν κυρίως για την Οθωμανική πολιτική, και συνοδεύονταν με μεγάλες ποσότητες άρακ, το Αραβικό τσίπουρο.

Στην πρώτη από αυτές τις δύο συναντήσεις, ο Κεμάλ εμπιστεύθηκε να εξομολογείσει τα εξής:
«Είμαι απόγονος του Σαμπετάι Σέβι, – δεν είμαι πραγματικά Εβραίος πλέον, αλλά εξακολουθώ να είμαι ένθερμος θαυμαστής αυτού του προφήτη σας. Η γνώμη μου είναι ότι κάθε Εβραίος στη χώρα αυτή καλά θα κάνει να ενταχθεί στο στρατόπεδο του».
Κατά τη δεύτερη συνάντηση που έγινε 10 μέρες αργότερα στο ίδιο ξενοδοχείο, ο Μουσταφά Κεμάλ είπε σε ένα σημείο:
«Έχω στο σπίτι μια Εβραϊκή Βίβλο που τυπώθηκε στη Βενετία. Είναι αρκετά παλιά, και θυμάμαι τον πατέρα μου που με έπαιρνε σε ένα Καραΐτη δάσκαλο που μου δίδαξε να τη διαβάζω.



Θυμάμαι ακόμα μερικά λόγια της, όπως…
» Και ο Ιταμάρ Μπεν-Αβί συνεχίζει: «Έχει διακόψει να μιλά για λίγο, τα μάτια του έψαχναν κάτι στο καινό. Στη συνέχεια θυμήθηκε»:
«Shema Yisra’el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad»!
«Αυτή είναι η πιο σημαντική μας προσευχή, Λοχαγέ.»
«Και δική μου μυστική προσευχή , Cher Monsieur», απάντησε, ξαναγεμίζοντας τα ποτήρια μας. Αν και ο Ιταμάρ Μπεν-Αβί δεν θα μπορούσε να το γνωρίζει τότε, ο Ατατούρκ εννοούσε την έκφραση «μυστική προσευχή» στη κυριολεξία. Ανάμεσα στις απόκρυφες προσευχές των Ντονμέδων, που πρώτη φορά έγιναν γνωστές στον ακαδημαϊκό κόσμο, όταν ένα βιβλίο με αυτές κατέληξε στη Εθνική Βιβλιοθήκη της Ιερουσαλήμ το 1935, είναι μια που περιέχει την ομολογία της πίστης: «Ο Σαμπετάι Σέβι και κανένας άλλος είναι ο αληθινός Μεσσίας. Άκουσε O Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας, ο Κύριος είναι ένας». Ήταν χωρίς αμφιβολία από αυτή την ομολογία της πίστης, και όχι από την Εβραϊκή Βίβλο, που ο Ατατούρκ θυμήθηκε τα λόγια της προσευχής Shema.



Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ ίδρυσε μια κοσμική Τουρκική δημοκρατία όπου ήθελε να περιορίσει το Ισλάμ μια και για πάντα μόνο στα τζαμιά. Αρκετοί Ντονμέδες ήταν μεταξύ των Νεοτούρκων, Τούρκων διανοουμένων που προσπάθησαν να μεταρρυθμίσουν τη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Κατά τη Ρεπουμπλικανική εποχή, θα υποστηρίξουν σθεναρά τις φιλοδυτικές μεταρρυθμίσεις του Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Η Τουρκική κυβέρνηση, που για χρόνια μάχεται να προστατευθεί από μουσουλμανικές φονταμενταλιστικές επιθέσεις που υποσκάπτουν τη νομιμότητα και τις κοσμικές μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ, δεν έχει λόγο να χαιρετίσει την είδηση ότι ο πατέρας του «Πατέρα των Τούρκων» ήταν ένας κρυπτό-Εβραίος που πέρασε τα αντί-μουσουλμανικά του αισθήματα και στον γιο του. Το Μυστικό του Μουσταφά Κεμάλ θα είναι ασφαλώς για τη Τουρκική κυβέρνηση κάτι που θα προτιμούσε να συνεχίσει να διατηρείται έτσι.



Ακόμη μια πηγή για την Εβραική καταγωγή του Κεμάλ
Θέμα: Η Εβραϊκή καταγωγή του Μουσταφά Κεμάλ και του Ενβέρ Πασά γραμμένη σε αμερικανικές εφημερίδες
Πηγή: The Literary Digest (μαγκαζίνο εφημερίδας που δημοσιευόταν στις ΗΠΑ)
14 Οκτωβρίου 1922, σελίδα: 50
Ισπανός Εβραίος στην Καταγωγή, ορθόδοξος (σουνίτης) Μουσουλμάνος από γεννησιμιού και ανατροφής, ο οποίο έχει εκπαιδευτεί σε μια πολεμική γερμανική σχολή, πατριώτης, μαθητής των εκστρατειών των παγκοσμίως μεγάλων στρατηγών, συμπεριλαμβανομένου του Ναπολέοντα, και του Κραντ Λι – αυτά λέγονται ότι είναι μερικά έξοχα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του νέου «έφιππου άνδρα» που έχει εμφανιστεί στην Εγγύς Ανατολή.

Είναι ένας πραγματικός δικτάτορας, όπως οι ανταποκριτές μαρτυρούν, ένας άνδρας του τύπου ο οποίος είναι ταυτόχρονα η ελπίδα και ο φόβος για έθνη που έχουν κατασπαραχτεί από ανεπιτυχείς πολέμους. Η ενότητα και η δύναμη είχε επανέλθει σε μεγάλο βαθμό πίσω στην Τουρκία μέσω της θέλησης του Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
…………
Εκεί ήταν ο ίδιος ο Πασάς, ψηλός, ακόμη νέος, όμορφος, με στενούς γλουτούς, πλατιούς ώμους, με γκρι, μάλλον λυπημένα μάτια που μιλούσε εύγλωττα για την Ισπανική-εβραϊκή του καταγωγή – γιατί ο Κεμάλ, όπως και ο Ενβέρ Πασά, αν και ορθόδοξος Μωαμεθανός, κατάγεται από εκείνες τις Ισπανο-εβραϊκές οικογένειες που, δεδομένου ότι τους δόθηκε από τον Χριστιανισμό η επιλογή μεταξύ θανάτου, προσηλυτισμού και εξορίας, βρήκαν άσυλο και ευτυχία στις χώρες του Σουλτάνου – και έχει δυνατά, φλεβώδη χέρια, πλατιά γύρο από τον καρπό – χέρια καλλιτέχνη, ονειροπόλου, από εκείνα που πράττουν, ενός ανθρώπου που ξέρει να πλάθει τα όνειρα του σε πραγματικότητα.



Ο Ατατούρκ είχε προτίμηση για άτομα του δικού του φύλου, με έγγραφα σχετικά με αυτό, από την Οθωμανική μυστική στρατιωτική αστυνομία η οποία τον κατατάσσει ως «ένα πολύ γνωστό ομοφυλόφιλο». Όταν ήταν σε νεαρή ηλικία, είχε ερωτική σχέση με έναν Έλληνα ψαρά με το όνομα Ιωάννης Τίκκης από τη πόλη του Λαγκαδά.
https://ellaniapili.blogspot.com/2015/1 ... t_621.html

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Mustafa Kamel Ataturk, the founder of the modern Turkish State, and the» Father of the Turks» was born in 1881 at the city of Salonika and was of Doenme Jewish descent. The Doenme numbered close to 15,000, and were an underground sect of Sabbetaians Jews who took Muslim names and outwardly behaved like Muslims but secretly believed in Sabbetai Zevi, the 17th-century false messiah, and conducted carefully guarded prayers and rituals in his name. The Doenme were discentants of Sephardi Jews who lived in Spain and Portugal (Andalusia) for centuries until the Muslim Arabs lost control of Andalusia to the Christians. The Christians gave them the choice between death, conversion and exile, and the Jews found asylum and happiness in the Ottoman Sultan’s domains at the city of Salonica in Greece during 1492. At the time of the interchange of Greek and Turkish populations between Turkey and Greece, the Salonika The Doenme tried to be recognized as not Muslims to avoid forced transport to Anatolia.
Kemal Ataturk’s grandparents became Muslims in 1834 so as not to be taxed by the Otomman authorities.Ataturk’s mother Zubeyde came from the mountains west of the town of Ioannina, close to the current Albanian frontier, of the origins of his father, Ali Riza, little is known. Ataturk was always reluctant to disclose about his family background. Ataturk would have had good reasons for concealing his Doenme origins. Not only were the Doenmes (who married only among themselves) looked down on as heretics by both Muslims and Jews, they had a reputation for sexual profligacy that could hardly have been flattering to their offspring.
In 1911 , a Jewish newspaper publisher by the name of Itamar Ben-Avi writes that he met Ataturk in at Kamenitz Hotel in Jerusalem where Ataturk confecess for the first and only time of his adult life, that he was of Jewish ancestry.
Itamar Ben-Avi describes two meetings with Mustafa Kemal, who had not yet taken the name of Ataturk, «Father of the Turks.» Both were conducted in French, were largely devoted to Ottoman politics, and were doused with large amounts of arak. In the first of these, Kemal confided:
«I” m a descendant of Sabbetai Zevi – not indeed a Jew any more, but an ardent admirer of this prophet of yours. My opinion is that every Jew in this country would do well to join his camp. «During their second meeting, held 10 days later in the same hotel, Mustafa Kemal said at one point:
«I have at home a Hebrew Bible printed in Venice. It’s rather old, and I remember my father bringing me to a Karaite teacher who taught me to read it. I can still remember a few words of it, such as …»
«And Itamar Ben-Avi continues: «He paused for a moment, his eyes searching for something in space. Then he recalled:»Shema Yisra’el, Adonai Elohenu, Adonai Ehad!»
«That’s our most important prayer, Captain.»
«And my secret prayer too, cher monsieur,” he replied, refilling our glasses.»
Although Itamar Ben-Avi could not have known it, Ataturk no doubt meant «secret prayer» quite literally. Among the esoteric prayers of the Doenme, first made known to the scholarly world when a book of them reached the National Library in Jerusalem in 1935, is one containing the confession of faith: Sabbetai Zevi and none other is the true Messiah. Hear O Israel, the Lord our God, the Lord is one». It was undoubtedly from this creed prayer, rather than from the Hebrew Bible, that Ataturk remembered the words of the Shema prayer.
Mustafa Kemal Ataturk founded a secular Turkish republic in which he wanted Islam to be banished once and for all, to the mosques. Several Doenme were among the Young Turks, Turkish intellectuals who tried to reform the Ottoman Empire. In the Republican era, they strongly supported the pro-Western reforms of Mustafa Kemal Ataturk. The Turkish government, which for years has been fending off Muslim fundamentalist assaults on its legitimacy and on the secular reforms of Ataturk, has little reason to welcome the news that the father of the «Father of the Turks» was a crypto-Jew who passed on his anti-Muslim sentiments to his son. Mustafa Kemal’s secret is no doubt one that it would prefer to continue to be kept.
More sources about Kemal’s Jewish ancestry
Subject: Mustafa Kemal and Enver Pasha’s Jewishness written in American Newspapers.
Source : The Literary Digest (a journal published in USA)
October 14, 1922, page: 50
A Spanish Jew by ancestry, an orthodox Moslem by birth and breeding, trained in a German war college, a patriot, a student of the campaigns of the world’s great generals, including Napoleon, Grant and Lee – these are said to be a few outstanding characteristics in the personality of the new «Man on Horseback» who has appeared in the Near East. He is a real dictator, the correspondents testify, a man of the type which is at once the hope and fear of nations torn to pieces by unsuccessful wars. Unity and power have come back to Turkey largely through the will of Mustafa Kemal Pasha.
…………
There was the pasha himself, tall, still young, good-looking, narrow-hipped, wide-shouldered, with gray, rather sad eyes that spoke eloquently of his Spanish-Jewish ancestry – for Kemal, like Enver Pasha, tho an orthodox Moslem, is descended from those Spanish-Jewish families that, given by Christianity the tolerant choice between death, conversion and exile, found asylum and happiness in the Sultan’s domains – and with strong, high-veined hands, broad and flat across the wrist – the hands of an artist, a dreamer, yet, too, those of a doer, a man who knows how to clout his dreams into facts.
Note
Ataturk had a preference for members of his own sex with records about it from the Ottoman secret military police which classify him as «a well known homosexual». When he was young he had an affair with a Greek fisherman Named Ioannis Tikis from Lagadas town.

[Άρης Κλάρας]

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2015
"ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ (Θείος του Μητσοτάκη) ΚΑΙ ΚΕΜΑΛ"(Ξαδέρφια!)
(+βίντεο για την καταγωγή των Μητσοτάκηδων)


ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ
(update 11.03.2015)

Επιστολή του Βενιζέλου για τον Μουσταφά Κεμάλ εις τον πρόεδρο απονομής των βραβείων "Νόμπελ" το 1932, διά να του απονείμη το "Νόμπελ ειρήνης"

Έάν ακόμη μερικοί αμφιβάλλετε διά τήν έξαπάτησιν των Ελλήνων υπό του Βενιζέλου, θα σας αντιγράψω την έπιστολήν την οποία έστειλε ό ίδιος εις τον πρόεδρο απονομής των βραβείων "Νόμπελ" τό 1932, διά νά απονείμη ή επιτροπή τό "Νόμπελ Ειρήνης", παρακαλώ, εις τον Μουσταφά Κεμάλ, ό όποιος κατέσφαξε 2,5 εκατομμύρια Έλληνας και Αρμενίους.

Ό Βενιζέλος, υμνεί τον Κεμάλ:
«Κύριε πρόεδρε,
»Έπί επτά σχεδόν αιώνες όλη ή Έγγύς Ανατολή και ένα μεγάλο τμήμα τής Ευρώπης υπήρξαν τό θέατρο αιματηρών πολέμων, τών οποίων ή άντίχηση υπήρξε τεράστια. Ή οθωμανική αυτοκρατορία και τό απολυταρχικό καθεστώς τών σουλτάνων υπήρξε τό βασικό αίτιο.

Ή υποταγή χριστιανικών λαών σέ έναν ζυγό αφόρητης καταπίεσης, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον τής Ημισελήνου, μέ μοιραία κατάληξη και οι αλλεπάλληλες εξεγέρσεις όλων αυτών τών λαών, πού ήλπιζαν στή χειραφέτηση τους, δημιούργησαν μία κατάσταση πραγμάτων πού θά παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο ή οθωμανική αυτοκρατορία διατηρούσε τήν πορεία πού είχαν χαράξει οι σουλτάνοι.

»Ή εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας τό 1922, όταν τό εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του, (σ.σ. Έπί ποίων αντιπάλων του εθριάμβευσεν ό Κεμάλ τό 1922 και το χαίρετε τόσο πολύ ό "Εθνάρχης" μας; Μήπως είναι οι Έλληνες;) έθεσε οριστικώς τέρμα σ' αύτη την κατάσταση αστάθειας και έλλειψης ανεκτικότητας, της όποιας ή διατήρηση δεν θα γεννούσε παρά μόνον νέους και σοβαρούς κινδύνους γιά τήν ειρήνη στό μέλλον.

»Σπανίως πραγματοποιείται σέ τόσο μικρό χρονικό διάστημα μία τόσο ριζική αλλαγή στή ζωή μιας χώρας. Τή θέση μιας φθίνουσας αυτοκρατορίας, ή οποία ζει ύπό ένα θεοκρατικό καθεστώς, όπου ή έννοια του δικαίου και τής θρησκείας συγχέονται, παίρνει ένα εθνικό καί σύγχρονο κράτος, γεμάτο ζωντάνια.

»Μέ τήν προτροπή του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ Πασά, τό απολυταρχικό καθεστώς των σουλτάνων καταργήθηκε καί τό κράτος έγινε απολύτως λαϊκό. Ολόκληρο τό έθνος κινητοποιήθηκε προς τή φιλόδοξη, δίκαιη προσπάθεια νά συμπεριληφθεί στην εμπροσθοφυλακή τών πολιτισμένων λαών. Όμως, τό κίνημα γιά τήν εδραίωση τής ειρήνης συμβάδισε μέ όλες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις πού έδωσαν στό νέο, εντόνως εθνικό, κράτος τής Τουρκίας τή σημερινή του μορφή.

Η Τουρκία ρύθμισε πράγματι όλα τα εδαφικά θέματα μέ τους γείτονες της καί, απολύτως ικανοποιημένη άπό τά εθνικά καί πολιτικά της σύνορα, κατέστη πραγματικός πυλώνας τής ειρήνης στην εγγύς Ανατολή.»
σ.σ.: Ικανοποιημένη από τά εθνικά καί πολιτικά της σύνορα. Καταλάβατε εσείς όλοι πού καμαρώνετε ότι ό Βενιζέλος έκανε τήν Μεγάλη Ελλάδα μέ τήν απατηλή συνθήκη τών Σεβρών, ότι έξηπάτησε τους πάντες; Εδώ δηλώνει εγγράφως ότι τώρα τό 1932 ή Τουρκία κατέχει ειλικρινά τά Εθνικά καί πολιτικά της σύνορα. Τώρα όμως κατέχει καί τήν Σμύρνη. Άρα ή Σμύρνη είναι εθνικό έδαφος τής Τουρκίας, κατά τον Βενιζέλο. Δηλαδή; Μας έξηπάτησε ή Όχι μέ τήν Συνθήκην τών Σεβρών; Αυτά τά δύο είναι αντίθετα. Ποιο έπίστευε "ό Εθνάρχης μας";
Ασφαλώς αυτό που σφραγίζει εγγράφως προς τον πρόεδρο της επιτροπής Νόμπελ μέ τήν δήλωσιν του: "απολύτως ικανοποιημένη άπό τα εθνικά, σύνορα της".

Έδώ είμαι πλέον υποχρεωμένος νά χαρακτηρίσω τήν καθαρήν έγγραφον άπάτην καί προδοσίαν κατά των Ελλήνων και οι επικαλούμενοι εις τό μέλλον τήν Συνθήκην των Σεβρών, μέ τήν εννοιαν ότι δι' αυτής έγινε ή Ελλάδα των πέντε θαλασσών και δύο ηπείρων, κινδυνεύουν νά χαρακτηρισθούν ώς απατεώνες καί προδότες ή ηλίθιοι, αν δέν τους καταλογισθη ή άγνοια, ή αφέλεια, ή ή τύφλωσις έκ μισαλλοδοξίας.

«Εμείς οι Έλληνες, τους οποίους οί αιματηροί αγώνες κράτησαν επί πολλούς αιώνες σέ μια κατάσταση συνεχούς αντιπαράθεσης μέ τήν Τουρκία, είμαστε οί πρώτοι πού είχαμε τήν ευκαιρία νά αισθανθούμε τά αποτελέσματα τής βαθειάς αλλαγής πού συνετελέσθη στή χώρα αυτή, τή διάδοχο τής παλαιάς οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Έχοντας, από τήν έπαύριο τής καταστροφής στή Μικρά Ασία, διακρίνει τήν πιθανότητα μιας συνεννόησης μέ τήν αναγεννημένη Τουρκία, ή οποία βγήκε άπό τον πόλεμο ώς εθνικό κράτος, τής τείναμε τό χέρι τό όποιο εκείνη δέχθηκε και έσφιξε μέ ειλικρίνεια. Άπό τήν προσέγγιση αυτή, ή οποία μπορεί νά χρησιμεύσει ώς παράδειγμα τών δυνατοτήτων συνεννόησης ανάμεσα σέ δύο λαούς τους οποίους έχουν διαιρέσει οί πλέον σοβαρές διαφορές, έφ' όσον αφεθούν νά διαποτιστούν άπό τήν ειλικρινή επιθυμία τής ειρήνης, δέν προέκυψαν παρά μόνο ευεργετήματα, τόσο γιά τις δύο χώρες, όσο και γιά τήν ειρηνική τάξη στην Εγγύ ς Ανατολή.

»Ό άνθρωπος στον όποιο οφείλεται ή πολύτιμη αυτή συμβολή στην υπόθεση τής ειρήνης είναι ό πρόεδρος τής Τουρκικής Δημοκρατίας, Μουσταφά Κεμάλ Πασάς. Έχω λοιπόν τήν τιμή, μέ τήν ιδιότητα μου ώς αρχηγού τής ελληνικής κυβέρνησης τό 1930, όταν ή υπογραφή του έλληνο-τουρκικού συμφώνου σημάδεψε μια νέα εποχή στην πορεία τής Εγγύς Ανατολής προς τήν ειρήνη, νά θέσω πρό τών εξεχόντων μελών τής επιτροπής του βραβείου Νόμπελ για τήν ειρήνη τήν υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά, ώς άξιου αυτής τής επιφανούς τιμής. »

Δεχθείτε, κύριε πρόεδρε, τήν έκφραση τής μέγιστης εκτίμησης μου.

Υπογραφή,
Ελευθέριος Βενιζέλος, Πρωθυπουργός τής Ελλάδος».

Ιδού η επίσημη ιστοσελίδα των βραβείο Νόμπελ:



Ιδού και το γράμμα του:



http://www.venizelosarchives.gr/rec.asp ... 69&lang=en

Έλληναρά μου έσύ,«καμάρι μας!!! Λες και είναι εξάδελφος σου ό Κεμάλ καί τον Θεοποίησες.
"Το αίμα νερό δεν γίνεται!" Για αυτήν και μόνον τήν πρότασιν, πρέπει νάτου στήσουμε διπλάσιους ανδριάντας!!!

Ό Βενιζέλος φημολογείται ώς δεινός ρήτωρ καί μέ αυτό τό προσόν του έπέπλευσε.
Έχω όμως, επαναλάβει ότι:
Ό Σωκράτης όμως χαρακτηρίζει τήν ρητορικήν τέχνην ώς άττά-την και πανουργίαν, (Πλάτωνος "Φαίδρος" 261-272): «...Μέ τήν ρητορικήν τους δύναμιν κάνουν τά μικρά νά φαίνωνται μεγάλα καί τά μεγάλα μικρά. Επίσης κάνουν τά νέα νά φαίνωνται παλιά και τά παλιά νά μοιάζουν νέα...» (Φαίδρος 261-267Β). «Όμως αυτοί πού γράφουν λόγους σήμερα έντεχνους είναι πανούργοι και ένώ έχουν άριστην γνώσιν τής ψυχής τήν αποκρύπτουν» (Φαιδρός 2710).

Ή ρητορική εύγλωττία του Βενιζέλου, ή σκανδαλώδης προβολή του άπό τους συμμάχους του καί τά διεθνή ΜΜΕ, ή αφόρητη προβολή του άπό τό πρακτορείο Ραδιό του φίλου του Ζαχάρωφ καί ή έξαψις των πνευμάτων τών ενθουσιωδών Ελλήνων ότι τους προσέφερε τό μεγάλο όραμα τής Μεγάλης ιδέας, τής αναστηλώσεως τής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μέ τήν Δολοφονικήν συνθήκηντών Σεβρών, έκανε πολλούς Έλληνες νά βαδίζουν καί νά παραμιλούν καί νά τόν υμνολογούν και να τον δοξάζουν.

Οι οπαδοί του Βενιζέλου τόν έθεοποίησαν τόν προσεκύνησαν εις πολύ μεγαλύτερο βαθμό άπό ότι τόν θεό τους καί τόν υμνολογούν μέχρι σήμερα τυφλοί τήν σκέψιν καί τήν κρίσιν. Ό μέγας υμνωδός πρόεδρος τής λέσχης τών Φιλελευθέρων Πότης Τσιμπιδάρος, ομιλών εις τόν τάφον του εκλιπόντος αρχηγού του, εις επίσημον τελετήν, είπε μεταξύ τών πολλών επαίνων: «...Τό πνεύμα τοϋ Βενιζέλου ήτο εκείνο όπερ ένέπνεε τους άγωνιστάς του 1821 και βραδύτερον τους ήρωας των Ηπειρωτικών βουνών κατά τόν πόλεμον τοϋ 1940! Και οι Έλληνες πολεμισταί κατά τους επικούς των αγώνας οραματίζοντο πάντοτε τήν άγγελικήν... μορφήν του Βενιζέλου, όστις είχε κατορθώσει να ένωση το έθνος διά τοιαύτας μεγαλουργίας!»

Σκεφθήτε λοιπόν, εις ποιον ύψος παραληρήματος έχουν φθάσει οί οπαδοί του πόσο χαμερπείς υμνολόγοι κατήντησαν και πού έχει φθάσει ή αναισχυντία των! Ό θεός τους Βενιζέλος όμως δέν ήγήθη του Ελληνικού Στρατού στους νικηφόρους του πολέμους τό 1912 και 1913. Άλλος ηγείτο αυτού. Ούτε σέ κάποια άλλη μάχη νά τόν θαυμάσουμε. Ήγήθη προσωπικώς τών επαναστάσεων 1889 του Θερίσου, τό 1905 και τό 1933 πού απέτυχε. Ήγήθη της ανταρσίας του 1935.
Επετέθη κατά τών Κυβερνητικών δυνάμεων μέ διπλάσιες δυνάμεις καί τό ναυτικό μαζί του. Όχι απλώς ήττήθησαν αί διπλάσιοι δυνάμεις του, άλλα τό έβαλαν στά πόδια και κατεξευτελίστηκαν. Το ίδιο συνέβη καί στην Κατερίνη τό 1916. Άλλοίμονο, αν ένέπνεε ό Βενιζέλος τους ήρωες του 1821 καί 1940, κύριε Πότη θά εξευτελιζόμασταν. Μόνον στην άπατη καί τό έγκλημα διέπρεψεν ό "εθνάρχης". Μήν ξεχνάμε τήν Σμύρνη. Διέπρεψεν όμως γιά τους Τούρκους, νά τόν θαυμάσουμε! Ουδείς άλλος ιστορικά κατώρθωσε νά έμπνευση πολεμιστάς πριν γεννηθή, όπως ό Βενιζέλος τό 1821... Ντροπή!!!

Για να μάθετε την πραγματική καταγωγή του Μπεν Σελλόν (Βενιζέλου)
Για να μάθετε την πραγματική καταγωγή του Κεμάλ.
Για να μάθετε ότι ο Βενιζέλος προσπάθησε να μην ενωθεί η Κρήτη με την Ελλάδα.
Για να μάθετε ποιος πρωτοέκανε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου.
Για να μάθετε ποιος απαγόρεψε την καλλιέργεια της Ζειάς στην Ελλάδα.
ΕΔΩ:
http://knossopolis.com/section-blog-lay ... --q-q.html


Ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε σε εκδήλωση που διοργάνωσε η Αγγλική πρεσβεία για τα 150 χρόνια από την γέννηση του Ελευθερίου Βενιζέλου.


Με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, παιδί 7 χρονών, την οικογένειά του και τον Ελευθέριο Βενιζέλο στο πατρικό του σπίτι στη Χαλεπά Χανίων.
https://ellaniapili.blogspot.gr/2015/05 ... st_30.html

Δείτε επίσης βίντεο σχετικά με την καταγωγή των Μητσοτακηδων:

Η καταγωγή των Μητσοτάκηδων!
https://www.youtube.com/watch?v=L-Urh-aI3PE

8/14/2012
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΔΩΝ .......



«Ο Κωστής (ΓΕΡΟΚΩΣΤΗΣ) Μητσοτάκης γεννήθηκε στη Μονεμβασιά της επαρχίας Επιδαύρου Λιμηράς από γονείς πρόσφυγες της αποτυχημένης Κρητικής εξέγερσης του 1841.
Κατά τον Νικ. Β. Τωμαδάκη, καταγόταν από τη σημαντικότατη οικογένεια των Ανδρεαδάκηδων από το Χορδάκι του Ακρωτηρίου, οι οποίοι κυνηγημένοι από τους Οθωμανούς, υποχρεώθηκαν να αλλάξουν το επώνυμό τους. Ένας κλάδος της οικογένειας αυτής πήρε το όνομα Μητσοτάκη.
Ο αδελφός του Νικόλαος τον έλεγε «ορφανό» γιατί γεννήθηκε αφού πέθανε ο πατέρας του, του οποίου πήρε και το όνομα».

Ο αδελφός Νικόλαος, είναι ο Μωρίς που υπογράφει το προικοσύμφωνο του 1864 μαζί με τον φοιτητή Κωστή.

Για ποιο λόγο άλλαξαν το επίθετο τους από Ανδρεαδάκης σε Μητσοτάκης, αφού ήταν ήδη στην ελεύθερη Λακωνία-Μάνη είναι μια προφανέστατη αντίφαση .
Τι θα τους έκαναν οι Οθωμανοί(που δεν υπήρχαν) στην Μονεμβασιά ;
Και γιατί τα «Μητσοτακέικα σπίτια» στην Μονεμβασιά είναι μαζί με τα «εβραϊκά σπίτια»; Τυχαίο;

Για τον Μωρίς-Νικόλαο δεν μας λένε αν γεννήθηκε στην Κρήτη ή στην Μονεμβασιά.

Πάντως, το Μωρίς είναι υποκατάστατο του Μωυσής για τους Εβραίους. ...

Π. Χ. Μωρίς Γκανής, Μωρίς Μπέζα, Μωρίς Χατζής , Μωρίς Κοφφινά,ς Μωρίς Μοντιάνο, Μωρίς Χιρς, Εβραίος τραπεζίτης στην Αυστρία ακόμα και Maurice Motamed (Μωυσής Μοχαμέντ) ένας Εβραίος βουλευτής στο Ιραν το 2000 και το 2004, και Maurice J 'Mose', (Μωυσης Μωυσής).

Επειδή λοιπόν ο Μωρίς Μητσοτάκης, δεν ήταν κομμωτής ή μοντελιστ το 1864,το όνομα υποδηλώνει την εβραϊκή καταγωγή της οικογένειας, που δεν ήρθε από την Κρήτη καταδιωκόμενη.

Και ο "Κωστής" με τη βοήθεια της συναγωγής αναβαπτισμένος και μετονομασμένος έκανε καριέρα Έλληνα πατριώτη στην Κρήτη.

Έτσι φυτεύονται οι βλαστοί της Συναγωγής.
https://okloios.blogspot.com/2012/08/bl ... _7702.html

[Άρης Κλάρας]

Ιανουάριος 2, 2018
Oι εκκεντρικές διατροφικές συνήθειες διαβόητων Δικτατόρων.


Με κάτι τέτοια παίζω εγώ.

Ποια ήταν τα αγαπημένα φαγητά κάποιων διαβόητων δικτατόρων; Την απάντηση δίνει το βιβλίο που φέρει τις υπογραφές των Victoria Clark και Melissa Scott και τον τίτλο «Dictators' Dinners: A Bad Taste Guide to Entertaining Tyrants». Όπως αναφέρει το businessinsider, στις σελίδες του περιγράφεται μεταξύ άλλων η συμπεριφορά τους στο τραπέζι, αλλά και οι φόβοι τους μήπως τους δηλητηριάσουν. Επίσης παρατίθενται και κάποιες συνταγές των γευμάτων τους.

Ακολουθεί μια «γεύση» από κάποιες εκκεντρικές προτιμήσεις:


Τα αγαπημένα τρόφιμα του Kim Jong Il φέρεται να ήταν η σούπα καρχαρία και η σούπα από κρέας σκύλου, τα οποία πιστεύε ότι του έδιναν ανοσία και ανδρισμό. Σύμφωνα με πληροφορίες, είχε μια αρκετά μεγάλη ομάδα γυναικών η οποία λέγεται ότι εξέταζε ότι κάθε κόκκος ρυζιού που του σερβίρεται ήταν ίδιο σε μέγεθος, σχήμα και χρώμα.



Η χορτοφαγία του Χίτλερ έχει αποδοθεί σε ιδεολογικούς λόγους, αλλά μπορεί επίσης να έχει κινητοποιηθεί και από την πεποίθησή του ότι μια δίαιτα χωρίς κρέας θα μπορούσε να τον απαλλάξει από τον χρόνιο μετεωρισμό και τη δυσκοιλιότητα. Στο τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χίτλερ έτρωγε μόνο πατάτες και ζωμό. Επίσης, είχε μια ομάδα 15 δοκιμαστών τροφίμων.



Ο Μουσολίνι αγαπούσε μια απλή σαλάτα από ψιλοκομμένο σκόρδο με λάδι και φρέσκο ​​χυμό λεμονιού. Θεωρούσε ότι το γαλλικό φαγητό ήταν «άχρηστο». Προτιμούσε να τρώει τα γεύματά του στο σπίτι με τη σύζυγό του και τα πέντε παιδιά τους.



Ο Pol Pot απολάμβανε κυνήγι, αγριογούρουνο, φίδι, φρέσκα φρούτα, κονιάκ και κινέζικο κρασί. Επίσης φέρεται να του άρεσε και το βραστό με κόμπρα.



Στον Τσαουσέσκου άρεσαν τα λαζάνια με μια ξινή κρέμα από αβγό, ο κυπρίνος αλλά και η σαλάτα με ντομάτα και φέτα σε συνδυασμό με μπριζόλα. Δεν έτρωγε φαγητό που δεν είχε ελεγχθεί σωστά και δεν δίσταζε να το πετά στο πάτωμα και να το κλωτσά.
http://www.newmoney.gr/diethni/343394-o ... diktatoron

[Άρης Κλάρας]

13/01/2018
Πώς οργανώθηκαν τα Τάγματα Εφόδου του Χίτλερ.
Η παραστρατιωτική οργάνωση που έφτασε να έχει δύναμη 20 φορές μεγαλύτερη από τον τακτικό στρατό της Γερμανίας.



Διέδιδαν την ιδεολογία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος που έπαιξε ρόλο-κλειδί στην άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και στις αρχές του 1930.

Τα Τάγματα Εφόδου συνόδευαν τον Χίτλερ στις δημόσιες εμφανίσεις του, λειτουργώντας ως σωματοφύλακές του, ενθάρρυναν τους υποστηρικτές του Φύρερ να ασκούν βία κατά των Εβραίων και των πολιτικών αντιπάλων, βία που ασκούσαν και οι ίδιοι σε κάθε ευκαιρία. Η δύναμή τους διαρκώς ενισχυόταν και το 1934 είχαν γίνει υπερβολικά ισχυροί, τόσο ισχυροί που έπρεπε να αποδυναμωθούν.

Τα Sturmabteilung (συντομογραφία: SA, Τάγματα Εφόδου) ιδρύθηκαν στο Μόναχο από τον Αδόλφο Χίτλερ το 1921. Τα πρώτα του μέλη προέρχονταν κυρίως από τα Freikorps (Ελεύθερα Σώματα), παραστρατιωτικές οργανώσεις που συγκροτήθηκαν στη Γερμανία μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Οι ομάδες αυτές αποτελούνταν σε μεγάλο βαθμό από πρώην στρατιώτες, που μάχονταν τους αριστερούς στους δρόμους τις πρώτες ημέρες της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Γνωστοί και ως «καφέ πουκάμισα», τα SA φορούσαν καφέ στολές, επηρεασμένες από τις στολές των Μελανοχιτώνων του Μπενίτο Μουσολίνι στην Ιταλία. Με το καφέ, ξεχώριζαν και από τα SS, που φορούσαν μαύρα.

Οι άντρες των SA προστάτευαν τις συγκεντρώσεις του κόμματος, παρελαύναν σε πορείες των Ναζί και είχαν αναλάβει την άσκηση βίας και εκφοβισμού των πολιτικών αντιπάλων.



Προσωρινά σε αποδιοργάνωση με το αποτυχημένο Πραξικόπημα της Μπιραρίας του Χίτλερ το 1923 για την ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης και την κατάληψη της εξουσίας στη Γερμανία από τον ίδιο και τους εθνικοσοσιαλιστές του κόμματός του, τα Τάγματα Εφόδου αναδιοργανώθηκαν το 1925 και σύντομα ξανάρχισαν να εφαρμόζουν τις βίαιες μεθόδους τους, εκφοβίζοντας ψηφοφόρους σε εθνικές και τοπικές εκλογές.

Τα «αναγεννημένα» Τάγματα Εφόδου αποκτούν τότε την πρώτη τους επίσημη στολή καθώς και τα πρώτα τους διακριτικά των βαθμών. Πέρα από την καφέ στολή, τα μέλη των Ταγμάτων Εφόδου φορούσαν περιβραχιόνια με τη σβάστικα και ένα συγκεκριμένο καπέλο. Αρχικά, χρησιμοποιούσαν τους βαθμούς που ίσχυαν πριν από το 1923, αυτό όμως άλλαξε το 1926 όταν τοπικές μονάδες των SA άρχισαν να οργανώνονται σε μεγαλύτερους σχηματισμούς, γνωστούς ως Standarten. Κάθε τέτοιος σχηματισμός διοικούνταν από έναν αξιωματικό που αποκαλούνταν Standartenführer. Την ίδια περίοδο, για να ξεχωρίζουν, οι αξιωματικοί άρχισαν να φορούν φύλλα βελανιδιάς στον γιακά της στολής ως διακριτικά του βαθμούς τους. Όσα περισσότερα τα φύλλα, τόσο μεγαλύτερος ο βαθμός. Οι χαμηλότεροι βαθμοί δεν φορούσαν ακόμη διακριτικά.

Το 1928 απαιτήθηκε μια διεύρυνση των βαθμών των SA εξαιτίας του αυξανόμενου αριθμού των μελών τους. Μια ακόμη αλλαγή το 1928 ήταν η δημιουργία του βαθμού Gruppenführer, που χρησιμοποιούσε το διακριτικά με τα τρία φύλλα βελανιδιάς, το οποίο φορούσε προηγουμένως μόνο ο ανώτερος αρχηγός. Την ίδια περίοδο, τα Τάγματα Εφόδου αρχίζουν να χρησιμοποιούν διακριτικά και για τα νέα μέλη.


Ηγέτης των Ταγμάτων Εφόδου αναλαμβάνει τον Ιανουάριο του 1931 ο Ερνστ Ρεμ, που ονειρεύεται να καταστήσει τα SA την κύρια στρατιωτική δύναμη της Γερμανίας. Υπό τον Ρεμ, η δύναμη των Ταγμάτων Εφόδων αυξάνεται σε 400.000 άντρες το 1932 και ίσως και μέχρι 2.000.000 -20 φορές μεγαλύτερη από τη δύναμη του τακτικού στρατού της χώρας- μέχρι ο Χίτλερ να αναλάβει την εξουσία το 1933.

Τις πρώτες ημέρες του ναζιστικού καθεστώτος, τα SA πραγματοποιούσαν επιθέσεις στους δρόμους κατά Εβραίων και αντιπάλων των Ναζί. Για το ναζιστικό κόμμα, τα «καφέ πουκάμισα» - στις τάξεις των οποίων περιλαμβάνονταν και άνεργοι και μαθητές- ήταν «πολιτικοί στρατιώτες. Για τον Γκέμπελς, ο ρόλος τους ήταν «η κατάκτηση του δρόμου». Στους δρόμους του Βερολίνου, οι κυρίως νεαροί αυτοί άντρες καλούνταν να συμβιβάσουν και να προτάξουν δύο προηγουμένως εχθρικές αντιλήψεις: τον εθνικισμό, ο οποίος σύμφωνα με τον Γκέμπελς έπρεπε «να ανασχηματιστεί με έναν περισσότερο επαναστατικό τρόπο», και τον «πραγματικό σοσιαλισμό» απελευθερωμένο από τον Μαρξ.



Οι Εβραίοι του Βερολίνου βρέθηκαν στο στόχαστρο αυτού του πειράματος, που είχε ως στόχο να φέρει στα άκρα την κοινωνική και πολιτική ένταση στη γερμανική πρωτεύουσα.

Η αμφισβήτηση και η «εκκαθάριση»
Το 1925, ο Χίτλερ διέταξε την ίδρυση της Schutzstaffel, περισσότερο γνωστής συντομογραφικά ως SS, μια ομάδα που ήταν ξεχωριστή και παράλληλα συνδεόταν με τα SA. Τα SS αποτελούν αρχικά από οκτώ μόλις άτομα στα οποία είχε ανατεθεί η προσωπική ασφάλεια του Αδόλφου Χίτλερ και άλλων κορυφαίων Ναζί.


Στις 6 Ιανουαρίου του 1929, ο Χίτλερ ορίζει τον Χάινριχ Χίμλερ αρχηγό των SS. Ο Χίμλερ, ένθερμος αντισημίτης όπως και ο Χίτλερ, εντάχθηκε στο ναζιστικό κόμμα το 1923 και βοήθησε στην άσκηση προπαγάνδας του κόμματος. Ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να διαχωρίσει τα SS από τα SA, να μεταμορφώσει τα SS σε μια ελίτ δύναμη περισσότερο ικανή από τα SA και τελικά να αλλάξει τη λειτουργία της οργάνωσης εντός του ναζιστικού κόμματος.

Υπό την καθοδήγηση του Χίμλερ, τα SS εξελίχθηκαν τα επόμενα τέσσερα χρόνια σε μια σημαντική παραστρατιωτική μονάδα. Το 1932, τα SS μετρούσαν χιλιάδες μέλη, τα οποία φορούσαν μαύρες στολές. Στις αρχές του 1933, η δύναμή τους ανερχόταν σε 50.000 άντρες. Τον Απρίλιο του 1934, ο Χίμλερ ανέλαβε επικεφαλής της μυστικής κρατικής αστυνομίας, γνωστής ως Γκεστάπο.


Την ίδια περίοδο, τα Τάγματα Εφόδου αντιμετωπίζονταν με μία δυσπιστία από τον στρατό της χώρας και τους πλούσιους βιομηχάνους, δύο ομάδες τη στήριξη των οποίων ήθελε να εξασφαλίσει ο Χίτλερ. Ενάντια στις επιθυμίες του Φύρερ, ο Ρεμ συνέχιζε να πιέζει για μια «δεύτερη ναζιστική επανάσταση» με σοσιαλιστικό χαρακτήρα και ήλπιζε να ενσωματώσει τον κανονικό στρατό στα SA και υπό τη δική του ηγεσία.

Το τέλος του θα σφραγιζόταν τη «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», στις 30 Ιουνίου 1934, όταν ο Χίτλερ, χρησιμοποιώντας δυνάμεις των SS προχώρησε σε μια εκκαθάριση της ηγεσίας των SA. Ο Ρεμ και δεκάδες ακόμη στελέχη εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Κατά συνέπεια, η δύναμη των Ταγμάτων Εφόδου περιορίστηκε σημαντικά, ωστόσο συνέχισαν να υφίστανται χωρίς όμως να παίζουν τον σημαντικό πολιτικό ρόλο τους στις υποθέσεις του ναζιστικού καθεστώτος.
newsbeast.gr
https://documentahistory.blogspot.com/2012/08/dap.html

[Άρης Κλάρας]

Nov-11-2017
ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Η ομορφιά των έργων Τέχνης στο νεκροταφείο του Σταλιένο.


Η Γένοβα είναι από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ιταλίας. Σήμερα, είναι μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ιταλικής Ριβιέρας.
Τον 19ο αιώνα αντιμετώπισε μια καταστροφική απειλή. Πτώματα σε αποσύνθεση στοιβαγμένα σε νεκροταφεία μετέδιδαν ασθένειες.
Μετά από μια ιδιαίτερη σοβαρή επιδημία χολέρας αποφασίστηκε ότι κάτι έπρεπε να γίνει και το 1851 άνοιξε το νεκροταφείο στo Σταλιένο, στο λόφο με θέα τη Γένοβα. Τότε, η Γένοβα ήταν σπουδαίο μορφωτικό κέντρο στην Ιταλία με ευημερούσα αστική τάξη.



Το νεκροταφείο έγινε το μέρος, όπου οικογένειες της μεσαίας τάξης έφτιαξαν περίτεχνα ιερά, για να σημαδέψουν τα επιτεύγματά τους και να τιμήσουν τους νεκρούς τους. Με τον καιρό, μια παράδοση ρεαλιστικών ταφικών αγαλμάτων αναπτύχθηκε από καλλιτέχνες. Εισήγαγαν εφευρετικούς τρόπους για να τιμήσουν τους νεκρούς. Δείτε στην παρακάτω φωτογραφία δεξιά, το σκελετό, ο οποίος αναπαριστά το θάνατο. Φλόγες ξεπηδούν από τον θώρακά του, σα να τον χτύπησε κεραυνός, που έστειλε ένας άγγελος.
Στο Σταλιένο, η Τέχνη μπορούσε να προσφέρει αθανασία. Ένα μέρος, όπου και ο ίδιος ο θάνατος μπορούσε να καταστραφεί.
Το νεκροταφείο σύντομα έγινε πιο διάσημο για τα αγάλματά του, παρά για τους ανθρώπους που ήταν θαμμένοι εκεί.



Σιγά σιγά, η χριστιανική βεβαιότητα για την Ανάσταση αμφισβητήθηκε και τα αγάλματα του Σταλιένο έγιναν όλο και πιο εκκεντρικά. Έργα Tέχνης, που απεικόνιζαν τις πιο σκοτεινές φαντασίες του καλλιτέχνη, έγιναν ο κανόνας.


Το νεκροταφείο δεν είναι μόνο για τους πλούσιους. Όλοι οι κάτοικοι της Γένοβας έχουν δικαίωμα ταφής στο Σαλιένο. Αν δεν μπορείς να πληρώσεις ένα περίτεχνο μνημείο όμως, μπορεί να μη μείνεις εδώ για πολύ. Οι άνθρωποι θάβονται για δέκα χρόνια κι όταν το συμβόλαιο λήγει, τα οστά τους ξεθάβονται κι οι ταφόπλακές τους καταστρέφονται.


Το Σταλιένο καλύπτει μια περιοχή χιλίων στρεμμάτων. Είναι από τα μεγαλύτερα νεκροταφεία στην Ευρώπη. Πρόκειται για μια τεράστια πόλη των νεκρών.


Ωστόσο, αυτό το γαλήνιο σκηνικό και η ομορφιά των έργων Τέχνης δεν μοιάζει στείρα ή ψυχρή. Εδώ, ο θάνατος φαίνεται πιο ευγενής. Είναι ένα μέρος, όπου τιμάται η ίδια η ζωή και διατηρείται η μνήμη όσων έχουν φύγει.




















https://aksioperierga.blogspot.com/2014 ... lieno.html

[Άρης Κλάρας]

21/01/2018
Η επίγεια κόλαση λίγα χιλιόμετρα μακριά από τον παράδεισο της Βενετίας.
Το νησί στο οποίο απαγορεύεται η είσοδος και ακόμα και σήμερα βασιλεύει ο φόβος.



Υπάρχουν κάποια μέρη στη γη που προκαλούν τρόμο. Είναι απόκοσμα και οι ιστορίες που τα συνοδεύουν είναι ανατριχιαστικές. Μιλούν για εκατόμβες νεκρών. Για ψυχές που έχασαν το δρόμο τους και περιπλανούνται στο σκοτάδι αναζητώντας εκδίκηση. Για φρικτά βασανιστήρια και ανθρώπινο πόνο δίχως τέλος.

Μέρη απαγορευμένα που ούτε οι πιο τολμηροί δεν τολμούν να προσεγγίσουν. Μέρη που σου κόβουν την ανάσα. Στοιχειωμένα που «κουβαλούν» τις δικές τους κατάρες. Κάθε ένα από τα μέρη αυτά έχει κάποιο απ’ όλα τα παραπάνω στοιχεία. Υπάρχει, ωστόσο, ένα μέρος που συγκεντρώνει όλα αυτά μαζί.

Ένα μέρος που έχει χαρακτηριστεί ως η «γη των κολασμένων» ή «επίγεια κόλαση». Το μέρος που ο μύθος του μεγαλώνει ακόμα περισσότερο αν αναλογιστεί κανείς πως βρίσκεται μόνο λίγα χιλιόμετρα μακριά από ένα τουριστικό παράδεισο. Από ένα μέρος που όλοι θέλουν να επισκεφθούν για να ζήσουν στιγμές ρομαντικές.

Και πιθανότατα είναι αυτό το οξύμωρο σχήμα που κάνει ακόμα περισσότερο τρομακτική την ατμόσφαιρα που περιβάλλει αυτό το μέρος. Το νησάκι της Ποβέλια στην Ιταλία είναι βγαλμένο μέσα από τους πιο τρομακτικούς εφιάλτες που είχατε ποτέ.


Οι επιθέσεις των βαρβάρων και η πανούκλα
Το μικρό νησάκι της Ποβέλια «ζούσε» πάντα στη σκιά της μεγαλοπρεπούς και πανέμορφης Βενετίας. Αν κάποιος επισκέπτης σταθεί σε κάποιο ψηλό και ανοιχτό σημείο στη Βενετία βλέπει στο βάθος τη μικρή και άσημη Ποβέλια.

Αν δεν ξέρει την ιστορία της δεν θα δώσει μεγάλη σημασία καθώς φαίνεται πως βρίσκεται εκεί απλά για να συμπληρώσει ένα ειδυλλιακό σκηνικό για ερωτευμένους. Κανείς δεν μπορεί να υποψιαστεί την φρίκη που κρύβεται εκεί.

Οι λάτρεις της ιστορίας σε κάποιο ταξίδι στο παρελθόν της Ιταλίας θα συναντήσουν για πρώτη φορά την Ποβέλια το 421 μ.Χ. όταν οι κάτοικοι της Πάντοβα και της Έστε, τρομαγμένοι από τις επιδρομές των βαρβάρων πήγαν στο νησάκι προκειμένου να γλυτώσουν. Τελικά έπειτα από αιματηρές μάχες κατάφεραν και απέκρουσαν τις επιθέσεις κερδίζοντας για λίγο καιρό την ηρεμία και την ειρήνη που αναζητούσαν.


Την επόμενη φορά που συναντά κανείς το όνομα της Ποβέλια στα βιβλία της ιστορίας είναι όταν στα μέσα της δεκαετίας του 1340 ξέσπασε στην περιοχή η επιδημία της πανούκλας. Ο «μαύρος θάνατος» εξαπλώθηκε και η Ποβέλια μετατράπηκε σε μια… τεράστια Σπιναλόγκα, τηρουμένων πάντα των αναλογιών.


Η φρικτή ιστορία του μικρού καταπράσινου νησιού ξεκινά όταν από τη Ρώμη και το Μιλάνο στέλνονταν εκεί καραβιές με νεκρούς ή αρρώστους προκειμένου είτε να θαφτούν μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα, είτε να μπουν σε καραντίνα σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η ραγδαία εξάπλωση της φονικής ασθένειας.

Όπως είναι φυσικό το νησί μετατράπηκε σε ένα απέραντο νεκροταφείο- φυλακή για όλους όσοι προσβλήθηκαν από την πανούκλα. Λέγεται πως στην Ποβέλια πέθαναν περισσότεροι από 160.000 άνθρωποι!


Είναι εύκολα κατανοητό πως χώρος για τόσους τάφους σε ένα μικρό νησάκι δεν υπήρχε και έτσι ανοίχτηκαν οι λεγόμενοι «τάφοι του μαύρου θανάτου». Εκεί οι εγκαταλελειμμένοι από θεούς και ανθρώπους ασθενείς, όταν έφευγαν από τη ζωή, ρίχνονταν μέσα και παραδίδονταν στην πυρά.

Σύμφωνα με τον μύθο, η Ποβέλια καλύφθηκε από τέφρα και λείψανα. Ακόμα και σήμερα λέγεται πως αν περπατήσει κανείς στις ακτές του νησιού βρίσκει απομεινάρια ανθρώπινων οστών, ενώ οι ντόπιοι ψαράδες δεν τολμούν ακόμα και σήμερα να ρίξουν τα δίχτυα τους στα ανοιχτά του νησιού, φοβούμενοι πως θα «ψαρέψουν» ανθρώπινα οστά!


Το ψυχιατρικό άσυλο του τρόμου
Μέσα στους επόμενους αιώνες και ειδικά μετά τη νίκη κατά της πανούκλας η Ποβέλια επέστρεψε στην αφάνεια και τη «σκιά» της Βενετίας. Αυτό που παρέμεινε, ωστόσο, ήταν ο τρομακτικός μύθος που πλέον τη συνόδευε με τα δεκάδες φαντάσματα που κυκλοφορούσαν τις νύχτες αναζητώντας εκδίκηση.

Η Ποβέλια επανέρχεται στο προσκήνιο, με τον ίδιο φρικιαστικό τρόπο, το 1922 όταν η κυβέρνηση της Ιταλίας αποφασίζει να δημιουργήσει εκεί ένα ψυχιατρικό άσυλο. Στην αρχή όλα κυλούσαν ομαλά, μέχρι που άρχισαν να πληθαίνουν οι διαμαρτυρίες των ασθενών πως άκουγαν φωνές και έβλεπαν σκιές ανθρώπων που είχαν υποστεί φρικτά βασανιστήρια. Έλεγαν πως ήταν τα φαντάσματα εκείνων που έχασαν τη ζωή τους στο νησί την εποχή της πανούκλας.


Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, εξαιτίας ακριβώς της φύσης της ασθένειας τους κανείς δεν τους πίστεψε, παρά το γεγονός, πως σύμφωνα με το μύθο ανάλογες εμπειρίες είχαν ορισμένοι γιατροί και νοσηλευτές.

Η ιστορία της Ποβέλια, ωστόσο, γίνεται ακόμα πιο τρομακτική και αιματοβαμμένη όταν αναλαμβάνει επικεφαλής των γιατρών ένας εξαιρετικά βίαιος και με σαδιστικές τάσεις άνδρας.

Ο γιατρός βασάνιζε με απάνθρωπο τρόπο τους ασθενείς τους οποίους υπέβαλε σε λοβοτομές με τρυπάνια και χωρίς την παραμικρή αναισθησία. Ο άνθρωπος αυτός είχε μετατρέψει σε τόπο μαρτυρίου το καμπαναριό της εκκλησίας που είχε χτιστεί στο νησί καθώς μετέφερε εκεί τους ασθενής τους οποίους βασάνιζε δίχως τέλος.


Τελικά, μετά από χρόνια, ο γιατρός έβαλε ο ίδιος τέλος στη ζωή του πηδώντας από το καμπαναριό της εκκλησίας. Ο μύθος λέει πως αυτοκτόνησε καθώς τον καταδίωκαν τα φαντάσματα όλων αυτών που είχαν χάσει τη ζωή τους στο νησί.


Η απαγορευμένη Ποβέλια στο σήμερα
Μετά από κάμποσα χρόνια το άσυλο του τρόμου έκλεισε και το νησί εγκαταλείφθηκε και πάλι στη μοίρα του. Αυτό έδειχνε να αλλάζει το 1960 όταν ένας… ατρόμητος ιδιώτης αγνόησε τους θρύλους που συνοδεύουν το νησί και θέλησε να αγοράσει μια μεγάλη έκταση εκεί προκειμένου να χτίσει αφενός το σπίτι του, αφετέρου ένα μεγάλο τουριστικό συγκρότημα.

Το μεγαλεπήβολο σχέδιο του, ωστόσο, έγινε συντρίμμια μέσα σε μια νύχτα. Το επόμενο πρωί -χωρίς ποτέ ο ίδιος ή κάποιο μέλος της οικογένειας του να δώσει κάποια εξήγηση- το εγκατέλειψαν και δεν επέστρεψαν ποτέ πια στην Ποβέλια.


Από τότε μέχρι και το 2014 η Ποβέλια ήταν πλήρως απομονωμένος και απαγορευμένος τόπος. Δεν επιτρεπόταν κανείς να το προσεγγίσει είτε μέρα, είτε νύχτα.

Η αυστηρή απαγόρευση «έσπασε» κάπως τα τελευταία χρόνια όταν η κυβέρνηση επέτρεψε σε κάποιους αμπελουργούς- οινοποιούς να καλλιεργούν σταφύλια για λίγες ώρες μόνο και πάντα με το φως της ημέρας. Παράλληλα, ανακοίνωσε πως θα πουλήσει το νησί με σκοπό να φτιαχτεί ένα υπερπολυτελές ξενοδοχείο. Όπως είναι φυσικό, μάλλον, δεν θα πρέπει να προκαλεί καμία εντύπωση το γεγονός πως μέχρι και σήμερα δεν έχει βρεθεί ούτε ένας υποψήφιος αγοραστής!



Σε κάθε περίπτωση, πάντως, αν κάποιος θεωρεί τον εαυτό του ατρόμητο και όλα όσα διάβασε παραπάνω δεν τον ακουμπούν καθόλου, τότε δεν έχει παρά να φτάσει μέχρι τη Βενετία και εκεί να έρθει σε επαφή με κάποιον από τους… ειδικούς οι οποίοι με μικρές βάρκες και έναντι 200 ευρώ πάνε όσους το επιθυμούν στην Ποβέλια για την εξερευνήσουν. Οι ίδιοι οι βαρκάρηδες, βέβαια, δεν πατάνε το πόδι τους στο νησί. Στην καλύτερη περίπτωση να περιμένουν τους τολμηρούς επισκέπτες να επιστρέψουν. Στη χειρότερη φεύγουν και επιστρέφουν σε προκαθορισμένη ώρα για να παραλάβουν τους «πελάτες» τους!
https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro ... s-venetias

[Άρης Κλάρας]

11|01|2018
Κωσταλέξι:
Η ιστορία της Ελένης που κρατούσαν τα αδέρφια της 29 χρόνια στο μπουντρούμι.



Η υπόθεση της Ελένης από το Κωσταλέξι, είχε συγκλονίσει την κοινή γνώμη και η δίκη της έγινε στον τύπο λαϊκό ανάγνωσμα. Την περιέγραφαν ως μια γυναίκα ζωντανή-νεκρή, απομονωμένη στους τέσσερις τοίχους ενός σκοτεινού ισογείου, που ήταν η «φυλακή» της για 29 χρόνια.



Γυμνή, αδυνατισμένη, βουτηγμένη στη βρωμιά τόσων χρόνων και φοβισμένη την φωτογράφισαν οι δημοσιογράφοι και προκάλεσαν σοκ στους αναγνώστες. Τα τρία αδέρφια της κατηγορήθηκαν για τον εγκλεισμό της. « Την Ελενίτσα την αγαπάμε. Κάναμε το καθήκον μας», υποστήριξαν. Τα αδέρφια Καρυώτη δικάστηκαν δυο φορές. Μια από τον τύπο και μια από την κανονική δικαιοσύνη. Ποια ήταν η ετυμηγορία του δικαστηρίου και ποια ήταν η κατάληξη του δράματος στο Κωσταλέξι; Ο εγκλεισμός της Ελένης σε ένα μπουντρούμι για 29 χρόνια, η υπόθεση της Ελένης από το Κωσταλέξι αποκαλύφθηκε στις 6 Νοεμβρίου 1978.



Η ιστορία της όμως ξεκινάει πολλά χρόνια νωρίτερα.
«Ήταν ένα αγρίμι.» Τη δεκαετία του 1950 διαγνώστηκε με μια βαριάς μορφής σχιζοφρένεια. «Έσπαζε τζάμια. Έσχιζε τα ρούχα της. Πετούσε τα φαγητά. Γύριζε σαν άγριο θηρίο. Είχε και παραλήρημα», κατέθεσε στο δικαστήριο ο νευρολόγος ψυχίατρος Δημ. Ντούνιας, που την εξέτασε. Ο ίδιος είχε προτρέψει τον πατέρα του άρρωστου κοριτσιού να την κλείσει σε ίδρυμα ώστε να έχει σωστή περίθαλψη. «Εγώ το παιδί μου δεν το αφήνω στα ψυχιατρεία», ήταν η απάντησή του, καθώς ο πατέρας της δεν ήθελε να την αποχωριστεί. Αυτό που έκανε ήταν το εξής: την έκλεισε στο υπόγειο του σπιτιού τους, το οποίο ήταν σκοτεινό αφού δεν το έβλεπε ο ήλιος. Είχε υγρασία και κανείς δεν το καθάριζε. Μετά το θάνατο του πατέρα τα τρία αδέρφια της Ελένης ακολούθησαν πιστά την «ευχή και κατάρα» που τους έδωσε να φροντίζουν την Ελένη. Την κράτησαν εγκλωβισμένη στο μπουντρούμι του πατρικού σπιτιού τους. Ήταν και μια νοοτροπία της εποχής στις μικρές κοινωνίες να «κρύβουν» τα παιδιά με ψυχικά προβλήματα στο σπίτι.



Τα αδέρφια ως «προστάτες και δεσμώτες»
Τα αδέρφια Καρυώτη, η Μαρία, η Ολυμπιάδα και ο Ευθύμιος, ήταν αγρότες. Είχαν τελειώσει το μόνο το Δημοτικό και δεν παντρεύτηκαν ποτέ με το επιχείρημα ότι «φρόντιζαν» την Ελένη. Μετά την αποκάλυψη συνελήφθησαν, προφυλακίστηκαν και κατηγορήθηκαν για αρπαγή, σκοπούμενη βαριά σωματική κάκωση και έκθεση σε κίνδυνο. Δε κατάφεραν όμως ποτέ να συνειδητοποιήσουν για ποιο λόγο δικάστηκαν. Στη Δίκη παρακολουθούσαν τη διαδικασία με απλανές βλέμμα και σίγουρα χωρίς τύψεις. «Δε ξέρω τίποτε. Εμείς το καθήκον κάναμε. Τη κοιτάζαμε για 30 χρόνια.


Τη καθάριζα κάθε μέρα. Της έδινα φαγητό. Σε τι φταίξαμε;» είπαν στον Δικαστή.


Τα αδέρφια Καρυώτη στο δικαστήριο δε μπορούσαν να καταλάβουν το λόγο που δικάζονται.

[Άρης Κλάρας]

Η Δίκη- το αποκορύφωμα της υπόθεσης.
9 Ιανουαρίου 1980, 14 μήνες μετά την αποκάλυψη της υπόθεσης, το Δικαστήριο ανακοίνωσε την ετυμηγορία. Η δίκη παρουσίασε δύο καινοτομίες. Για πρώτη φορά υπήρχαν ένορκοι και για πρώτη φορά υπήρχε δικαίωμα έφεσης αν η ποινή ήταν πάνω από δυο χρόνια φυλάκισης. Η αίθουσα του δικαστηρίου στην Αθήνα, ήταν γεμάτη. Άλλοι κοίταζαν τους κατηγορούμενους περιφρονητικά, ενώ άλλοι με οίκτο και συμπάθεια. Τα τρία αδέρφια αθωώθηκαν πανηγυρικά και κατά πλειοψηφία (ψήφοι 5 κατά 2).

Οι εφημερίδες της εποχής όμως τους καταδίκασαν. Το λαϊκό δικαστήριο που έστησαν οι εφημερίδες, επηρέασε την κοινή γνώμη κατά «τρόπο απαράδεκτο» σύμφωνα με την υπεράσπιση, που σημείωσε ότι γι αυτό το κατηγορητήριο μετατράπηκε από πλημμέλημα σε κακούργημα. Ούτε ένας μάρτυρας κατηγορίας δε προσήλθε στο δικαστήριο. Όσοι κατέθεσαν υποστήριξαν πως η ασθένεια της Ελένης ήταν σε τέτοιο βαθμό ανίατη που ακόμα και αν δεχόταν την περίθαλψη ενός ιδρύματος, η κατάσταση της δε θα καλυτέρευε.

Σοκ προκάλεσε η κατάθεση των δυο ψυχιάτρων Μιχ. Ντούμα και Παντ. Μανωλίδης ότι οι συνθήκες εγκλωβισμού της Ελένης δεν θα είχαν καμία διαφορά με τις συνθήκες ζωής σε ένα ίδρυμα. Το χωριό Κωσταλέξι δικάστηκε και αυτό για τη στάση των κατοίκων του, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για την αδράνεια, την ανοχή και τη σιωπή τους. Το Κωσταλέξι έγινε συνώνυμο με τη μιζέρια, την αθλιότητα και την απανθρωπιά.
Οι χωριανοί του στιγματίστηκαν και ακόμη και σήμερα δε μπορούν να αποφύγουν την ταμπέλα….

1. ΚΩΣΤΑΛΕΞΙ-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 1
https://www.youtube.com/watch?v=QjjZpEDmUvA

2.ΚΩΣΤΑΛΕΞI-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 2
https://www.youtube.com/watch?v=31IcLamLyJE

3. ΚΩΣΤΑΛΕΞΙ-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 3
https://www.youtube.com/watch?v=TPwZ6AobWlk

4. ΚΩΣΤΑΛΕΞI-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 4
https://www.youtube.com/watch?v=-2IVJTob4ZI

5. ΚΩΣΤΑΛΕΞI-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 5
https://www.youtube.com/watch?v=25Xo9yd-y5Y

6.ΚΩΣΤΑΛΕΞI-Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ 6
https://www.youtube.com/watch?v=NJ0CA4kzHxQ
http://www.makeleio.gr/%ce%b5%ce%be%cf% ... %80%ce%bf/

[Άρης Κλάρας]

01/02/2018
Σουφραζέτες: Όταν πριν από έναν αιώνα, οι Βρετανίδες αποκτούσαν δικαίωμα ψήφου.
Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι σουφραζέτες.



Πριν από έναν αιώνα, οι Βρετανίδες αποκτούσαν το δικαίωμα ψήφου, έπειτα από χρόνια αγώνων κυρίως από τις σουφραζέτες, των οποίων η εντυπωσιακή δράση είχε συγκλονίσει τη χώρα αλλά άλλαξε τον κόσμο.

Στις 6 Φεβρουαρίου του 1916, το βρετανικό κοινοβούλιο υιοθετούσε το «Νόμο του 1918 για τη λαϊκή εκπροσώπηση»: 8 εκατομμύρια γυναίκες -ηλικίας άνω των 30 ετών- εγγράφηκαν στους εκλογικούς καταλόγους. Χρειάστηκε να περάσουν ακόμη δέκα χρόνια για να μπορούν οι γυναίκες να ψηφίζουν από την ηλικία των 21 ετών, όπως οι άνδρες.

Ανάμεσα στις ακτιβίστριες που αγωνίστηκαν για το δικαίωμα αυτό, οι σουφραζέτες σημάδεψαν με τις πρωτοφανώς βίαιες για την εποχή εκείνη ενέργειές τους, παρότι η επιρροή τους αποτελεί σήμερα θέμα συζήτησης.

Ο ρόλος τους ήταν καθοριστικός στην απόκτηση του δικαιώματος ψήφου των γυναικών, σε μια εποχή που οι όμοιες τους είχαν λίγα δικαιώματα και δεν έπαιζαν κανένα ρόλο στα πολιτικά δρώμενα.

Σουφραζέτες
Η λέξη σουφραζέτα προήλθε από ένα χλευαστικό σχόλιο της εφημερίδας Daily Mail το 1906 για τις ακτιβίστριες της οργάνωσης «Women’ s social and political union» (Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών), που συγκροτήθηκε το 1903 από την Emmeline Pankhurst στο Μάντσεστερ στη βόρεια Αγγλία.



Οργανώσεις που αγωνίζονταν υπέρ αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος από τη δεκαετία του 1870 ονομάζονταν τότε «suffragists» («υπέρμαχες της γυναικείας ψήφου»).

Οι σουφραζέτες, που οικειοποιούνται το υποκοριστικό αυτό, θεωρούνται πολεμίστριες που καθοδηγούνται από το σύνθημα: «πράξεις, όχι λόγια».

Άλλες οργανώσεις, πιο φιλειρηνικές, επέλεγαν για παράδειγμα την άσκηση πίεσης, ως τρόπο να αγωνίζονται.

Οι μέθοδοι τους
Οι σουφραζέτες σπάζουν βιτρίνες, βάζουν βόμβες και κάνουν δολιοφθορές στα δίκτυα ηλεκτροδότησης. Η ριζοσπαστικότητα των ενεργειών τους συγκλόνισε τη Βρετανία που δεν ήταν συνηθισμένη σε αυτές τις ριζοσπαστικές μεθόδους.

Η πιο θεαματική δράση τους είναι η βομβιστική επίθεση στην κατοικία του πρωθυπουργού David Lloyd George το 1913.

Την ίδια χρονιά, η Emily Davison γίνεται η πρώτη ακτιβίστρια που χάνει τη ζωή της ως «μάρτυρας». Αυτοκτόνησε πέφτοντας κάτω από τις οπλές του αλόγου που έτρεχε για τον βασιλιά Γεώργιο Ε’ σε κούρσα στο ιπποδρόμιο Epsom Derby, κοντά στο Σάρεϊ.



Εκατοντάδες ακτιβίστριες ρίχθηκαν στη φυλακή και άρχισαν απεργία πείνας, πριν τελικά λάβουν τροφή δια της βίας.

Πολλές ταΐστηκαν με το ζόρι, βάσει μιας πρακτικής που απαγορεύτηκε το 1913 με νόμο που ανάγκασε τι αρχές να απελευθερώσουν τις φυλακισμένες ε που ήταν υπερβολικά αδύνατες. Οι γυναίκες αυτές, ωστόσο, οδηγούνταν εκ νέου στη φυλακή όταν η κατάσταση της υγείας τους το επέτρεπε. Η Pankhurst είχε φυλακιστεί και αφεθεί ελεύθερη 11 φορές.

Οι ακτιβίστριες
Αν και προέρχονταν από την αστική τάξη-όπως οι περισσότερες γυναίκες που ηγούντο των φεμινιστικών κινημάτων-η Emmeline Pankhurst ήξερε να κινητοποιεί δυνάμεις που προέρχονταν από την εργατική τάξη στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στο βόρειο τμήμα της χώρας ή στη συνοικία East End στο Λονδίνο.

Δεν είναι γνωστό πόσες σουφραζέτες είχαν επιστρατευτεί στον αγώνα αυτό, αλλά η οργάνωση αυτή δεν είχε σχεδόν καθόλου την υποστήριξη της κοινής γνώμης. Οι σουφραζέτες συχνά επικρίνονταν από γυναίκες που πίστευαν ότι οι ακτιβίστριες αυτές προδίδουν τον ρόλο της μητέρας και της συζύγου.

Η συμβολή τους


Στις αρχές του Α′ Παγκοσμίου Πολέμου η Pankhurst καλεί τις συναγωνίστριές της να αναστείλουν τη δράση τους για να μετάσχουν στον αγώνα του πολέμου.

Ιστορικοί εκτιμούν ότι ο ρόλος γενικά των γυναικών κατά τη διάρκεια του πολέμου συνέβαλε πολύ περισσότερο στην υιοθέτηση του νόμου του 1918 παρά η δράση που ανέπτυσσαν οι σουφραζέτες. Στους αγρούς, στα εργοστάσια, στα γραφεία και στα καταστήματα, οι γυναίκες εργάστηκαν στις θέσεις των ανδρών, οι οποίοι είχαν επιστρατευτεί.

Πράγματι, στο τέλος του πολέμου, υιοθετήθηκαν οι πρώτες μεταρρυθμίσεις για ίσα δικαιώματα. «Αυτό σηματοδοτεί μια πραγματική αρχή», εκτιμά ο ιστορικός Joshua Goldstein, ειδικός για την ταινία «Οι Σουφραζέτες» που προβλήθηκε το 2015.

Οι γυναίκες αποκτούν δικαίωμα ψήφου στις 6 Φεβρουαρίου 1918 και δέκα χρόνια μετά, κι ενώ η Pankhurst είχε πεθάνει, έχουν ακριβώς ίδια δικαιώματα ψήφου με τους άνδρες.



Τη δεκαετία του 1920 ψηφίστηκε σειρά νόμων στη Βρετανία για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των γυναικών, όπως το διαζύγιο και η ισότητα στην πρόσβαση σε ορισμένα επαγγέλματα.

Οι σουφραζέτες ενέπνευσαν φεμινίστριες σε άλλες χώρες, κυρίως στη Γαλλία όπου συμμετείχαν στην απόκτηση του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες το 1944. Οι Γαλλίδες ψήφισαν πρώτη φορά στις 29 Απριλίου του 1945.

Η Νέα Ζηλανδία υπήρξε η πρωτοπόρος στο θέμα αυτό από το 1893, ακολούθησαν η Αυστραλία το 1902, η Φινλανδία το 1906, η Νορβηγία το 1913.

Τριάντα χώρες ακολούθησαν: η Σοβιετική Ένωση (1917), η Γερμανία (1918), οι ΗΠΑ (1920), η Βραζιλία και η Ταϊλάνδη (1934)... η Ελβετία (1971) και το δικαίωμα αυτό παραμένει ακόμη περιορισμένο στις χώρες του Κόλπου.

Όσο για το σπίτι στο Μάντσεστερ όπου η Pankhurst ξεκίνησε το κίνημά της, είναι σήμερα μουσείο. Το 1999, το Aμερικανικό Time ενέταξε τη γυναίκα αυτή στον κατάλογο των προσωπικοτήτων με τη μεγαλύτερη επιρροή στον 20 αιώνα. «Διαμόρφωσε μια κάποια αντίληψη της σύγχρονης γυναίκας: ανέτρεψε την κοινωνική τάξη σε σημείο μη επιστροφής», έγραφε το περιοδικό.
http://www.huffingtonpost.gr/entry/prin ... r-homepage

[Άρης Κλάρας]

18/12/201707
Περιπέτεια στη Σιέρα Λεόνε: Ο Έλληνας και το «ματωμένο» διαμάντι των $6,5 εκατ.
Λέγεται Κώστας Χαμαμτζής και είναι διάσημος γεμολόγος.



Περιπέτεια στη Σιέρα Λεόνε: Ο Έλληνας και το «ματωμένο» διαμάντι των $6,5 εκατ.
Οι σωματοφύλακες και το υποκίτρινο πετράδι των 709 καρατίων που κατέληξε στον οίκο Graff - Τα ορυχεία του Κόνο, οι ακρωτηριασμένοι και το Προεδρικό Μέγαρο με τις καρέκλες χωρίς πλάτη και τις... αρχαίες τηλεοράσεις.

Ο νεαρός ιερωμένος περπατούσε αμέριμνος εκείνη την ημέρα στο Κόνο, την περιοχή όπου βρίσκονται τα ορυχεία εξόρυξης διαμαντιών της Σιέρα Λεόνε. Το βλέμμα του έπεσε σε μια πέτρα αλλιώτικη από τις άλλες, η οποία έλαμπε, με ένα κίτρινο χρώμα, παρά τα χώματα που κάλυπταν μερικώς την επιφάνειά της.

Ζώντας σε μια χώρα όπου τα διαμάντια είναι το κύριο εξαγωγικό προϊόν της, ο ιερέας κατάλαβε ότι είχε βρει κάτι πολύτιμο όταν έπιασε στα χέρια του τον κρύσταλλο σε μέγεθος μικρού αχλαδιού. Τον πήρε, και χωρίς να το σκεφτεί δεύτερη φορά τον παρέδωσε με συνοπτικές διαδικασίες στην κυβέρνηση της χώρας του, εισπράττοντας άπειρες ευχαριστίες και υποσχέσεις για βοήθεια της φτωχής ενορίας του.

Ο νεαρός ιερωμένος θεώρησε ότι το συγκεκριμένο διαμάντι ήταν θεόσταλτο και δεν σκέφτηκε ούτε λεπτό να το κρατήσει. Πίστεψε, όπως είπε, ότι αυτό που βρέθηκε κυριολεκτικά μπροστά στα πόδια του ήταν ένα δώρο του Θεού στον λαό της Σιέρα Λεόνε, γι’ αυτό άλλωστε του δόθηκε το όνομα «Το διαμάντι της ειρήνης».

Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις αρχές του έτους που φεύγει, το κινητό τηλέφωνο του Κωστή Χαμαμτζή, διακεκριμένου γεμολόγου, χτύπησε και η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής τον ρώτησε αν θα ενδιαφερόταν να εξετάσει και να εκτιμήσει ένα πολύ μεγάλο διαμάντι που είχε βρεθεί στη Σιέρα Λεόνε. Ο άνθρωπος που του τηλεφώνησε εκπροσωπούσε την κυβέρνηση της χώρας και τον πρόεδρο Ερνεστ Μπάι Κορόμα.

Ο Ελληνας γεμολόγος, ο οποίος είχε βρεθεί ξανά στην Αφρική, δεν το σκέφτηκε πολύ, είπε το ναι, και τον περασμένο Μάρτιο πέταξε από την Αθήνα για Βέλγιο και από εκεί στο μικρό κρατίδιο της Σιέρα Λεόνε. Εκεί όπου έμελλε να πιάσει στα χέρια του και να εκτιμήσει το διαμάντι των 709,47 καρατίων που πουλήθηκε στον διάσημο οίκο κοσμημάτων Graff αντί 6,5 εκατ. δολαρίων.


Δύο πολυτελή τζιπ διατέθηκαν από την κυβέρνηση της Σιέρα Λεόνε για την
ασφαλή μετακίνηση του Ελληνα εκτιμητή και των κρατικών αξιωματούχων
της αφρικανικής χώρας που τον συνόδευαν.

Μέρες και νύχτες στη Σιέρα Λεόνε.
Το σοκ για κάποιον Ευρωπαίο που αφήνει πίσω του την Ελλάδα ή το Βέλγιο για να προσγειωθεί στη ρημαγμένη Σιέρα Λεόνε για πρώτη φορά είναι τεράστιο. Ο Κωστής Χαμαμτζής το διαπίστωσε κατά τη διάρκεια της ολιγοήμερης παραμονής του στο βασανισμένο αφρικανικό κρατίδιο, όπου μετακινούνταν πάντα με προστασία. Εμεινε έξι ημέρες σε μια χώρα που ο λαός της εξακολουθεί να υποσιτίζεται, παρά το γεγονός ότι στο υπέδαφός της υπάρχουν σε αφθονία οι πολύτιμοι κρύσταλλοι που προκάλεσαν εμφύλιες συρράξεις και πολέμους σε πολλές χώρες της Αφρικής.

«Δεν κυκλοφορούσα πάρα πολύ, αλλά όταν το έκανα δεν ήμουν ποτέ μόνος μου. Προτίμησα να μην το κάνω. Εχω και δύο μικρά παιδάκια, οπότε καταλαβαίνεις ότι αποφάσισα να μην το ρισκάρω». Μάλλον έκανε καλά, αφού η πρωτεύουσα της χώρας Φρίταουν έχει υψηλό δείκτη εγκληματικότητας και οι εικόνες στους δρόμους της προκαλούν την αποστροφή και τον οίκτο. Τα ορυχεία στην περιοχή του Κόνο που επισκέφθηκε είναι από τα πιο σημαντικά στη χώρα, όπου οι χιλιάδες ακρωτηριασμένοι είναι μια συνήθης εικόνα.


Ο Ελληνας γεμολόγος (δεύτερος από αριστερά) και στα δεξιά του ο νεαρός ιερέας που βρήκε το «Διαμάντι της ειρήνης» όπως ονομάστηκε. Παρόντες επίσης οι τοπικοί άρχοντες της περιοχής του Κόνο.

Ο Κ. Χαμαμτζής και άλλοι δύο ειδικοί στην κοπή διαμαντιών -ο ένας από την Αμερική και
ο άλλος από την Αμβέρσα- μετακινούνταν με τζιπ και δύο συνοδευτικά οχήματα γεμάτα με σωματοφύλακες ή στρατιώτες, οι οποίοι φρόντιζαν νυχθημερόν για την ασφάλειά τους, σε μια θλιβερή πρωτεύουσα που δεν έχει ακόμη συνέλθει από τους εμφύλιους πολέμους. Στους δρόμους της κυκλοφορούν εκατοντάδες άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, που έχουν όλοι ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, φρικτό ενθύμιο των εγχώριων συγκρούσεων και του εμπορίου των «ματωμένων» διαμαντιών, όπως τα αποκάλεσε ο διεθνής Τύπος.

Είναι όλοι τους ακρωτηριασμένοι και όπως λέει ο Ελληνας γεμολόγος, «αυτή η εικόνα δεν φεύγει εύκολα από το μυαλό σου. Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι πλήρωσαν ακριβά τις εμφύλιες συρράξεις, που ευτυχώς έχουν πλέον τελειώσει. Στη Φρίταουν βλέπεις μεγάλο ποσοστό ανθρώπων με ακρωτηριασμένα μέλη. Είναι από τότε που τους έβαζαν να ψάχνουν για διαμάντια και όποιος τολμούσε να κρύψει έστω και μια μικρή πέτρα ακρωτηριαζόταν προς παραδειγματισμό».

Ακούγοντας τον Κ. Χαμαμτζή σου έρχεται αυθόρμητα στο μυαλό η ταινία «Ματωμένο διαμάντι» με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός εμπόρου διαμαντιών, ο οποίος βιώνει τη φρίκη σε μια χώρα της Αφρικής όπου μαίνεται ο εμφύλιος. Η επίσκεψη του Ελληνα γεμολόγου -μαζί με τους δύο τεχνίτες κοπής- στο Προεδρικό Μέγαρο του έμεινε αξέχαστη, ειδικά όταν πήγαν στο VIP δωμάτιο. Εκεί αντίκρισαν μάλλον τριτοκοσμικές εικόνες, με καρέκλες χωρίς πλάτη και αρχαία συστήματα ήχου και εικόνας στη διάθεση των καλεσμένων της κυβέρνησης. Ο Κ. Χαμαμτζής έμεινε σε ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία της Φρίταουν, το οποίο με δυσκολία θα έπαιρνε τρία αστέρια σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου.

Ευτυχώς είχε Wi-Fi για να μπορεί να επικοινωνεί με τη σύζυγό του και να βλέπει για λίγο τα δύο μικρά παιδιά του, εικόνες που τον χαλάρωναν μετά τα όσα αντίκριζε στους δρόμους της Φρίταουν. Ακόμη και για φαγητό τούς πήγαιναν σε μια συγκεκριμένη περιοχή, την πιο «αριστοκρατική», αν η συγκεκριμένη λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει ένα προάστιο της πόλης.




Τα ορυχεία διαμαντιών του Κόνο, εκεί όπου με υποτυπώδεις υποδομές οι εργαζόμενοι αναζητούν τους πολύτιμους λίθους.

Τα 709 καράτια της ζωής του.
Δεν τον ένοιαζε όμως ούτε αυτό, ούτε το μέτριο φαγητό. Το μυαλό του ήταν στην πέτρα που θα εξέταζε στον ειδικό χώρο όπου φυλασσόταν ως δημόσια περιουσία. Οταν την πήρε στα χέρια του την κράτησε για 15 λεπτά, χρόνος αρκετός για μια πρώτη σοβαρή εκτίμηση.

«Ηταν και ένα fund εκεί που ενδιαφερόταν να αγοράσει την πέτρα. Οπως καταλαβαίνεις, αυτή η δουλειά δεν επιτρέπει λάθη. Εκείνη τη στιγμή που την εξέταζα προσπαθούσα ουσιαστικά να χαθώ μέσα στην πέτρα, η οποία εσωτερικά είναι άμορφη. Το συγκεκριμένο διαμάντι είναι υποκίτρινου χρώματος, δεν ήταν κατάλευκο».

Καθώς μου εξηγεί τη διαδικασία διακρίνω το πάθος του για τη δουλειά που κάνει, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στην εκτίμηση ακατέργαστων πολύτιμων λίθων. Ο Κ. Χαμαμτζής είναι σχεδιαστής κοσμημάτων αξίας δεκάδων ή εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, διατηρεί κατάστημα στην Κηφισιά και οι δημιουργίες του φιγουράρουν στις προθήκες των πολυκαταστημάτων «Neiman Marcus» στο Μπέβερλι Χιλς, στο Σαν Ντιέγκο και αλλού.

«Το διαμάντι είναι ένας κρύσταλλος. Αλλα διαμάντια σου δίνουν τη δυνατότητα να δεις μέσα τους πολύ εύκολα γιατί είναι πολυεδρικά. Αυτό δεν ήταν έτσι, δεν ήταν διαυγές όπως λέμε, οπότε ψάχνεις τα λεγόμενα “παράθυρα”, κάποιες επιφάνειες δηλαδή πιο καθαρές».
Την ώρα που φορούσε ειδικά γυαλιά και περιεργαζόταν το ακατέργαστο διαμάντι κανείς μέσα στην αίθουσα δεν μιλούσε δυνατά, ενώ κάποιοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι τον παρακολουθούσαν σε απόσταση αναπνοής.

«Τελικά αυτό διαμάντι ήταν 709,47 καράτια. Ηταν το μεγαλύτερο που έχω κρατήσει ποτέ όσα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά και μετά την κοπή του θα δώσει σίγουρα μια μεγάλη πέτρα γύρω στα 120 καράτια. Θα προκύψουν και άλλα μικρότερα (17, 18 και 20 καράτια), αφού μιλάμε για ένα από τα μεγαλύτερα διαμάντια που έχουν βρεθεί. Ιστορικά, στα μεγαλύτερα διαμάντια που έχουν βρεθεί έχουν κρατήσει τον “γίγαντα” και από εκεί και πέρα όλο το περιμετρικό υλικό έχει ξανακοπεί».

Εκτός από τη Σιέρα Λεόνε, ο Κ. Χαμαμτζής έχει πάει στην Τανζανία, στην Ινδία και σε άλλες χώρες για να εκτιμήσει διαμάντια, αφού θεωρείται από τους καλύτερους σε αυτό τον τομέα. Στη Σιέρα Λεόνε υπήρχε άλλος ένας εκτιμητής, ο οποίος έδωσε τελείως λανθασμένη εκτίμηση για τον ακατέργαστο κρύσταλλο, ο οποίος πουλήθηκε τελικά στον οίκο κοσμημάτων Graff αντί τιμήματος που έφτασε τα 6,5 εκατ. δολάρια. Θα πουληθεί φυσικά πολύ ακριβότερα -ειδικά ο «γίγαντας» των 120 καρατίων-, αφήνοντας μεγάλα κέρδη, κάτι που ούτε ίσως να φαντάζεται ο απλοϊκός ιερέας που το βρήκε τυχαία περπατώντας στο Κόνο.

Ο K. Χαμαμτζής έφυγε από τη Σιέρα Λεόνε έχοντας κρατήσει στα χέρια του ένα τεράστιο διαμάντι, κάτι που δεν του είχε τύχει ξανά στην επαγγελματική του διαδρομή. Μια διαδρομή που ξεκίνησε ουσιαστικά όταν παιδάκι ακόμη, σε ηλικία έξι ετών, κόλλησε το πρόσωπό του στη βιτρίνα ενός κοσμηματοπωλείου και έμεινε μαγεμένος να κοιτάζει τα πολύτιμα χρώματα και τη λάμψη των πετραδιών.


Ενας από τους πολλούς σωματοφύλακες που φρόντιζαν για την ασφάλεια των μετακινήσεων
του κ. Χαμαμτζή.

Από τον Λαλαούνη στην Τανζανία.
Μεγαλώνοντας, μαθητής λυκείου ακόμη, έπιασε δουλειά στον Ηλία Λαλαούνη, ο οποίος διέκρινε την αγάπη και το ταλέντο του για το κόσμημα. «Αυτός μου είπε ότι θα έπρεπε να φύγω στο εξωτερικό για σπουδές αν πραγματικά ήθελα να ασχοληθώ με αυτή την τέχνη και έτσι σπούδασα στο Benvenuto Cellini Institute of Art στο Μιλάνο». Θα μείνει πέντε χρόνια στην Ιταλία, σε μια φημισμένη σχολή με τις ευλογίες του πατέρα του, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον χώρο του κοσμήματος. «Πολλές φορές μού λένε ότι είμαι αυτοδημιούργητος επειδή ξεκίνησα κάτι μόνος μου. Πιστεύω όμως ότι χρωστάω πολλά στον πατέρα μου, έναν πολύ έξυπνο άνθρωπο, ο οποίος μου είπε “κάνε ό,τι θέλεις, αρκεί να δίνεις σε αυτό όλη σου τη δύναμη και την ενέργεια».

Επιστρέφει στην Αθήνα το 1992 και δύο χρόνια μετά αρχίζει να εργάζεται ως σχεδιαστής κοσμημάτων για οίκους όπως ο «Ζολώτας», ενώ σταδιακά αρχίζει να αποκτά τους δικούς του πελάτες. Θα ανοίξει το πρώτο του ατελιέ στο Κολωνάκι και μετά το κατάστημα στο Σύνταγμα, το οποίο θα κλείσει με την έλευση της κρίσης όχι γιατί δεν είχε δουλειά, αλλά επειδή το κέντρο έγινε πλέον πεδίο μάχης. Ως γεμολόγος έχει δώσει το «παρών» σε δεκάδες διεθνείς εκθέσεις, ενώ όλα αυτά τα χρόνια έχει δει αμέτρητες πέτρες, αφού, όπως λέει, δεν μετράει μόνο το να έχεις διαβάσει βιβλία. «Μπορεί να κατέχεις τη θεωρία, αλλά να σου λείπει η εμπειρία.

Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον που θέλει να είναι μέσα στις πέτρες να περάσουν από τα χέρια του δεκάδες χιλιάδες πέτρες. Για να εκτιμήσεις τα διαμάντια πρέπει να κυκλοφορείς, να ταξιδεύεις και να αγγίζεις».

Από την Ελβετία μέχρι την Ινδία και την Υποσαχάρια Αφρική, ο Χαμαμτζής έχει δει πολλά διαμάντια στη ζωή του, τόσα που ίσως άλλοι δεν θα δουν ποτέ. Το μεγαλύτερο από αυτά έμελλε να βρεθεί στη Σιέρα Λεόνε από έναν νεαρό ιερέα και να εκτιμηθεί από έναν Ελληνα παθιασμένο με τις πολύτιμες πέτρες που δεν πληρώθηκε γι’ αυτό που έκανε, παρότι του το πρότειναν. Ισως επειδή όσο και αν θέλει ο ίδιος να πιστεύει ότι τα πράγματα στη ρημαγμένη Σιέρα Λεόνε είναι κάπως καλύτερα, τα λεφτά που θα έπαιρνε μπορεί να είχαν -έστω και ανεπαίσθητο- το άρωμα ενός «ματωμένου» διαμαντιού.
http://www.protothema.gr/stories/articl ... n-65-ekat/