nik_killthemall έγραψε:
Καλά, στην υπερασπιστική γραμμή για το αν έκλαψε κανείς επειδή έπεσε το Βυζάντιο, δεν μπορεί να βρίσκεται ο Σχολάριος, ο πρώτος διορισμένος πατριάρχης από τον σουλτάνο με συμφωνία να κρατά τους υπόδουλους υπάκουους, ο οποίος δεν κατέβηκε στη Πελοποννησο για να οργανώσει εξέγερση ή να στηρίξει τους υπόδουλους, αλλά απλά για να κάψει τα βιβλία του (πρώην δασκάλου του) Πλήθωνα επειδή γράφανε μερικές Νεοπλατωνικές αράδες ...
Για το Βυζάντιο έκλαψε το μέρος της άρχουσας βυζαντινής ελιτ που έχασε προνόμια και χάρηκε το υπόλοιπο μέρος της βυζαντινής ελίτ που ανάκτησε προνόμια και δεν ήταν άλλο από τον κλήρο, ο οποίος επί οθωμανικής αυτοκρατορίας απέκτησε πλούτη που δεν είχε ούτε καν επι Βυζαντίου.
Ο κόσμος στην ύπαιθρο (και τέτοια ήταν και ο κλασικός ελλαδικός χώρος) στην πρώτη άλωση από τους Λατίνους προφανώς και χάρηκε και το είδε σαν ευκαιρία είτε να αυτονομηθεί είτε να βρει πιο ισότιμες συμμαχίες απτους Κων/πολίτες, ενώ στην άλωση από τους Τούρκους δεν λυπήθηκε, αλλά φοβήθηκε γιατί ήξερε πως ο επόμενος θα ήταν αυτός (αν και πλιν Πελοποννησου ολοι οι υπόλοιποι είχαν ήδη καταληφθεί από τους Τούρκους).
Δεν ήταν ΜΙΑ ενιαία οντότητα το Βυζάντιο, αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό.
Ο Σχολάριος έκλαψε για το Βυζάντιο ( αλλά αφού έφυγε από πατριάρχης, δεν μπορούσε να το κάνει μπροστά στα μούτρα των Τούρκων
.gif "Laughing")
). Τους Νόμους του Πλήθωνος τους έκαψε γιατί είχε κάτι περίεργα του τύπου να καίγονται οι ομοφυλόφιλοι, οι κτηνοβάτες και τα ζώα του σεξουαλικού οργίου ! 
Βέβαια έχουμε και τα δημοτικά που θρηνούν την άλωση. Μέχρι και ο σερβικός λαός θρήνησε την άλωση παρόλο που ο στρατός τους συμμετείχε αναγκαστικά στην πολιορκία όπως και πολλοί Έλληνες.
Στην πρώτη άλωση οι επαρχιώτες της Θράκης όταν έβλεπαν τους Κωσταντινουπολίτες να μεταφέρονται αιχμάλωτοι ή να φεύγουν ως πρόσφυγες τους κορόιδευαν ότι τώρα επιτέλους επήλθε ισονομία. Οι κάτοικοι της Πόλης είχαν κάποια παραπάνω προνόμια από τους επαρχιώτες . Όταν ο Στρατηγόπουλος ανακατέλαβε την Πόλη και το έμαθε ένας άρχοντας του κράτους της Νίκαιας ονόματι Σεναχειρήμ, είπε πως δεν πρέπει να προσδοκούμε τίποτε καλό τώρα που οι Ρωμαίοι πατούν πάλι την Πόλη. Εντούτοις και η αυτοκρατορία της Νίκαιας και το "δεσποτάτο" της Ηπείρου είχαν σκοπό την επανάκτηση της Πόλης. Και οι Πόντιοι που είχαν διαφορετικό κράτος ( αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ) θρήνησαν την αλωσή της. Η Αρβελέρ συνηθίζει να λέει πως οι Έλληνες ( Ρωμίοί ) είναι ο μόνος βαλκανικός λαός που δεν απελευθέρωσε την πρωτεύουσά του.
Λαχουρένιος έγραψε:Χαθηκε να μας κατακτησουν οι φραγκοι ή οι βενετοι? Πφφφ
Δεν τους πηγαίναμε τους Λατίνους. Ήταν πιο παλιοί εχθροί μας από τους Τούρκους.
– Κρείττον εμπεσείν είς χείρας Τούρκων ή Φράγκων. ( Δούκας )
https://books.google.gr/books?id=rD4TAA ... BD&f=false
( σημείωση : Παρόμοιο έλεγαν και ο Άραβες της Αιγύπτου , συγκρίνοντας Μαμελούκους και Βεδουίνους : Καλύτερη η τυραννία των Τούρκων από την δικαιοσύνη των Αράπηδων. )
– Κάλλιο μακελλειό στον Τούρκο , παρά κριάς στο Βενετσάνο.
– Κάλλιο Τούρκου μαχαιριά , παρά Βενετσάνου κρίση.
https://books.google.gr/books?id=jkMlBg ... BF&f=false
Και τους αντιπαθούσαμε πριν την άλωση του 1204.
Μιχαήλ Ατταλειάτης : φύσει γὰρ ἄπιστον τὸ γένος τῶν Φράγγων
Συνεχιστές Σκυλίτζη : καὶ γὰρ ἄπιστον καὶ ἄπληστον τὸ γένος τῶν Φράγκων, μᾶλλον δὲ καὶ ἀχάριστον καὶ μικροῖς πταίσμασι μεγάλας ἐπεγεῖρον αἰτίας καὶ ταραχὰς καὶ ἀποστασίας, αἷς ὡς ἐντρυφήματι γάννυται
------------------------------------
…βιογραφία του Καρλομάγνου που έγραψε ο περίφημος Einhard…(Vita Karolis Magni) μετά το θάνατο του τελευταίου (άρα μετά το 814 ) …Διαβάζω λοιπόν στη βιογραφία του Καρλομάγνου από τον Einhard τo παρακάτω ενδιαφέρον απόσπασμα:
«Οι Αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης, Νικηφόρος, Μιχαήλ και Λέων, προσπαθούσαν συνεχώς να συνάψουν συνθήκες φιλίας και συμμαχίας με τον Κάρολο και του έστελναν πολλούς πρεσβευτές. Ακόμα και όταν τον υποψιάζονταν ότι σχεδίαζε να τους κλέψει την αυτοκρατορία τους (επειδή ο ίδιος είχε υιοθετήσει τον τίτλο του Αυτοκράτορα), ακόμα και τότε επιδίωκαν να συνάψουν στενή συμμαχία μαζί του, για να αποφευχθεί έτσι κάθε αφορμή σύγκρουσης μεταξύ τους. Γιατί οι Ρωμαίοι και οι Έλληνες πάντα υποψιάζονταν την δύναμη των Φράγκων. Γι’ αυτό οι Έλληνες έχουν κι αυτήν τη γνωστή παροιμία: «Ο Φράγκος είναι καλός φίλος αλλά κακός γείτονας».
Το ωραίο είναι ότι ο Einhard βάζει την παροιμία στα ελληνικά!
ΤΟΝ ΦΡΑΝΚΟΝ ΦΙΛΟΝ ΕΧΙC, ΓΙΤΟΝΑ ΟΥΚ ΕΧΙC
Σε πολλά χειρόγραφα οι αντιγραφείς έκαναν λάθος στα ελληνικά, π.χ. ΓΙΤΟΝ ΑΟΥ ΚΕΧΙC. Δυστυχώς όσο περνούσε ο καιρός, οι ελληνομαθείς δυτικοί, στα μέσα του 9ου αιώνα, λιγόστευαν.
https://www.facebook.com/aristides.n.ha ... 1128205061
https://books.google.gr/books?id=EV4sAQ ... 0Q6AEIKDAA
'71 έγραψε:Ο κολοκοτρώνης έδρασε στα επτάνησα επειδή υπήρχε την εποχή εκείνη ζώνη ρωσσικής επιρροής και αυτός ήταν όργανό της για την πολιτική στην Ελλάδα.Το ότι φόραγε περικεφαλαία αγγλικού συντάγματος δεν έχει τίποτα να λέει για συμμετοχή των δυτικών.Το κράτος αυτό είναι ρώσσικο δημιούργημα και ας φαντάζονται τις παπάτζες τους οι καταθέτες του εξωτερικού.Οταν στα πιο σοβαρά φάνηκε και ο κρυφός αρχηγός της επανάστασης που ήρθε να διοικήσει οι παλιάτσοι από τη μάνη τον σκότωσαν στη ψύχρα.Βολευτείτε με καμιά θέση σε κανά στρατό ή αστυνομία,χωθείτε στον κρατικό μηχανισμό και εν τέλει οι πιο επιχειρηματικοί ας αναλάβετε να εισάγετε κανά αυτοκίνητο από τους συγκεκαλυμένα ναζί της γερμανίας.Δε θα μας μάθετε και την ιστορία σας όμως.Σκουπίδια.
Ποιος κρυφός αρχηγός της Επανάστασης ; Στον Λιθοξόανο το διάβασες ;
Ο Καποδίστριας διαβεβαίωνε τον τσάρο πως δεν είχε ποτέ προτρέψει σε επανάσταση τον Υψηλάντη. Ο Πετρόμπεης του έστειλε τον Καμαρινό για να δεί τις διαθέσεις του και ο Καποδίστριας του είπε οι Έλληνες να κάτσουν στα αυγά τους. Για να μην το μάθει Πετρόμπεης οι Φιλικοί δολοφόνησαν τον Καμαρινό. Ποιοι ήταν οι παλιάτσοι ; Τους Μαυρομιχαλαίους λές έτσι που έχασαν 42 μέλη της οικογένειάς τους στον Αγώνα ; Ο Πετρόμπεης έχασε τους γιούς του Ηλία ( Εύβοια ) και Ιωάννη ( Νεόκαστρο ) και τον αδελφό του Κυριακούλη ( Κομπότι ). Οι περισσότεροι Μανιάτες ήταν φιλοκαποδιστριακοί. Μαυρομιχαλαίοι , Χρηστέοι και γενικά η μαυρομιχαλαίικη μερίδα ήταν οι αντικαποδιστριακοί της Μάνης.
Όσο για τους Ρώσους :
Απ. Δασκαλάκη, Αρχ. Τζωρτζάκη-Γρηγοράκη, Αθήναι 1976, σ. 99-100
(Δραματική περιγραφή του Μανιάτη Τζανέτου Κυβελάκου στον καπετάν Γιωργάκη Γρηγοράκη των γεγονότων της Μολδοβλαχίας.)
Την ευγενίαν σου καπετάν Γιωργάκη ασπάζομαι.
Την σήμερον πήρα το γράμμα της αφεντιάς σου και με αυχαρίστησε η καλή σας υγεία σας. Είδα να γράφης διά τον πρίτζιπα και να με εξουσιάζης να νιτεριαστώ γιά λόγου σου με την αφεντιά του. Αυτά μηνεύονται για το πολυκαιρινό που μου γράφης αλλέως μάθε ότι φωτιά χιούθη στη φυλή μας και χάθημε. Οι Μοσκόβοι πατήσανε τις υποσκέσες τους και κάμασι ψυχαδερφοσύνη με τους απίστους. Το λοιπόν τις προάλλες, ο Υψηλότατος πρίντζιπάς μας θ’ αγροικηθή από την αφεντιά σου σήκωσε παντιέρα και ξέγραψε τη πόρτα από τη βασιλεύουσα και από την Ελλαδική γρεκιά. Από το κάμωμα του πρίντζιπα πολύς κακοφανισμός του Σουλτάνου και του Οφικιάλουνε και λοβοφέρσιμο και κινήσασι λεφούσια να πιούσι γρεκικό αίμα και να μας ερημάξουσι. Κάνασι γραφή και στο Μοσκόβι. τις προ άλλες βαρέθημε στη Βλαχία. Κείνοι μερμήγκια, μας φάγασι, τα παιδιά του ιερού ορδίου (1) ξεκληρήθηνα, τα πλειότερα χαντακωμένα και ψυχομαχητό, πόνος καρδιάς. Ο κπ Γιωργακης και κπ. Θανάσης χάθηκαν, Το κπ, Φαρμάκη τον εφάγασι με χωσία, του ποσκέθηνα λευτεριά, πίστεψε, βγήκε και τον εφάγασι άτιμα. Χάθηνα στο στέκο του τόπου και ο Αναγνώστης ο Μπεηζαντάκος Παναγιωτάκης. Τρεις λαβωμιές στο κεφάλι ο δάσκαλος. Βολίμι στη γκαρδιά ο Θοδωρής Ξαρχάκος, και λαβώθηνα ο κπ. Τζωρτζάκης Γρηγοριάνος από το ιερό ορδί του πρίντζιπα. Λαβώθη με βολίμι πέρα περού στα νεφρά κατάψαχνα και έναι στα ρούχα. Ο Καβαλιεράκης τον έκοψε ζαλωτά μέχρι το σταυρί γιατήτανε αμετασάλευτος. Ο καλόγερος του ΄βαλε αλοιφή και πάει καλλιώτερα η λαβωμιά. Αν δεν τον εσήκωνε ο Κωνσταντής, πήγαινε μαγκουφιασμένος. Οι λυσσάρηδες άπιστοι σκιούζανε τους λαβωμένους και πατούσασι στα κορμία τους. Κατάκαψέ τους Άγιε Χριστέ με φωτιά και πύρι. Ο Παπαχρήστος είχενε φαγωμένους πολλούς κι’ ένα οφφικιάλο. λαβώθη ξόπετσα. Ο Δημητράκης Ντερεβάκος λαβώθη. Τον εφέραμε κουβαλητά με το Γιώργη Θωμιάκο, δε βάσταξε ξεψύχησε οχτές, μούγκριζε από τα κοψίματα. Τον εθάψαμε. Είχε βολίμια δύο στη κιουλιά και το ΄να έπιασε μπόχα. Του ΄βαλε ο καλόγερος φασκιά. μαζεύτηνα χαημός σκουλίκια, δε σώθη, εκάηνα τα σωτικά του. Μ’ άφησε μια πιστόλα, δύο ασημοπάτρονα κ΄ ένα χατζάρι τούρκικο ναν το δώκω στο(ρφανό) του για ναν τονέ δικιώση(2). Ο Δημητράκης Καπετανάκος βάρεσε, βαρέθη βερέμικα έφαγε Τουρκόπαπα βαρέθη από γύφτο Οβραίο. Ο πρίντζιπας μέχρι τελευταία ωρμήνευε απέ έγινε άοικος, λέει ο Καλόγερος πάει στο Μόσκοβι, ένας λαβωμένος του ορδίου λέει πάει στη Φράντζα. Οι Μόσκοβοι έναι κερατάδες, ξέκαρδοι, αντίχριστοι και θα πληρώσουνε τες ζευγαρωτές ατιμίες τους . Αυτά αδελφέ και άμποτες βολευτούνε οι λαβωματιές, ερχόμαστε. Ταύτα μένω.
Τη φαμελία σας προσκυνώ
Της ευγενίας σου δούλος
Τζανέτος Κυβελάκος
Από Άγιον Γεώργιον Ιουλίου 2 1821
1. Ιερός λόχος.
2. Να εκδικηθεί τους Τούρκους για το χαμό του.
Οι Ρώσοι εγκατέλειψαν και τον Κατσώνη.
(...) η Ρωσία εγκαταλειφθείσα υπό της Αυστρίας ηναγκάσθη ίνα συνομολογήση μετά της Πύλης την εν Ιασίω ειρήνην ( 9 / 1 / 1792 ), καθ' ήν μήτε της Ελλάδος , μήτε της Μολδοβλαχίας εμνήσθη. Πλήρης θυμού ο Κατσώνης καί την νέαν ταύτην της πατρίδος του εγκατάλειψιν υπό της δυνάμεως εκείνης , υπέρ ής τοσαύτας ο ελληνισμός προσήνεγκε θυσίας ... ο Λάμπρος ηρνήθη να υπακούση ... απεκρίθη "εάν η αυτοκράτειρα συνωμολόγησε την ειρήνην της, ο Κατσόνης ακόμη δεν συνωμολόγησε την εδικήν του" ...
"ματαίως εξωδεομένος ο καιρός αν τινας εκαταγίνετο να απαριθμήση μίαν πρός μίαν τας εκδουλεύσεις όπου το γένος των Ρωμαίων εις κάθε περίστασιν επρόσφερε πρός βοήθειαν της Ρωσσικής αυτοκρατορίας ...Αυτά όλα κάμνουν τους Ρωμαίους να στοχασθούν ότι πρέπει να ελπίζουν ολίγον πλέον· η πολλόταταις φαμελίαις γυναικών και βρεφών εκείνων οπού απέθαναν δια την δόξαν της Ρωσσίας καθημέραν και στενάζουσι και κλαίουσι διά την εγκατάλειψιν και εσχάτην ένδειάν τους, υστερημέναι από εκείνους οπού τους εβοήθουν, και προσέτι κατατρεχόμεναις από τους τυράννους τους και στερούμεναις από τα κτήματά τους χωρίς να έχουν άλλην παρηγορίαν παρά τα δάκρυά τους, διηνάγκασαν τον κύριον Κατσόνην με τό υπ’ αυτόν στράτευμα, να λάβη την υπεράσπισίν τους, εκδικών το χυνόμενον αίμα των αποθανόντων... 1792 Μαίω Λάμπρος Κατσόνης με το στράτευμά του." ...
( Σάθας, σελ. 561 - 567, https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager. ... bottom=566 )
, αν μιλάμε όμως για όλη την Πόλη και το Βυζάντιο τότε η ανισότητα αντιστρέφεται και η διατήρηση της ορθόδοξης πίστης που υποτίθεται πως θα εξαφανιζόταν από τους δυτικούς, υπερτερεί της ζωής τους και προτιμάται το τούρκικο φέσι ...