ΒΟΡΕΙΟΣ ΗΠΕΙΡΟΣ ΓΗ ΣΛΑΒΙΚΗ

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Γενικώτερη αμυντική προετοιμασία.-Ενα μήνα μετά την πρόσκληση των τεσσάρων ηλικιών στην Ήπειρο, η κυβέρνηση, ολοένα πιο ανήσυχη για την τελική έκβαση του Βορειοηπειρωτικού, καταστρώνει γενικώτερο αμυντικό σχέδιο:

Αθήναι τη 22 Νοεμβρίου 1913

Στρατηγέ μου,

Ο ταγματάρχης του Πυροβολικού Αθ. Εξαδάκτυλος περιβεβλημένος με πληρεξουσιότητα της τε Α.Μ. του Βασιλέως και εμού αποστέλλεται όπως προφορικώς ανακοινώση υμίν διαταγάς μου και οδηγίας και όπως συνεννοηθή μεθ' υμών επί των διαφόρων ζητημάτων της δικαιοδοσίας σας.
Μετά διακεκριμένης τιμής
Ελευθ. Βενιζέλος

Οι προφορικές οδηγίες που μεταβίβασε ο ταγμ. Εξαδάκτυλος συνοψίζονται στο ακόλουθο σημείωμά του:

Οδηγίαι εκτεθείσαι προφορικώς υπό Ταγματάρχου Πυροβολικού Αθ. Εξαδακτύλου περί του τρόπου της οργανώσεως της αμύνης Βορείου Ηπείρου.

Ένεκα ελλείψεως του απαιτουμένου χρόνου προς οργάνωσιν της αμύνης ιδία εξ εντοπίων απεφασίσθησαν τα εξής:

1ον. Να διαιρεθή η προς άμυναν χώρα εις τρείς τομείς, εις έκαστον των οποίων να διορισθή διοικητής αξιωματικός παραιτούμενος των τάξεων του στρατού, γνωρίζων καλώς τον τομέα του. Προς τούτο ωρίσθη όπως εις τον τομέα Χειμάρρας παραμείνη ο Σπυρομίλιος, ο τομεύς Αργυροκάστρου-Πρεμετής μέχρι Άψου ανατεθή εις τον Συνταγματάρχην Ιωάννου έχοντα υπ' αυτόν τον Αντισυνταγματάρχην Πετρίδην, και ο τομεύς Κορυτσάς-Κολώνιας εις τον Συνταγματάρχην Κοντούλην.

2ον. Εις τους διοικητές των τομέων τούτων να παρασχεθή πλήρης ελευθερία παρεχομένων πάντων των δυνατών μέσων, υπό τον όρον πάντοτε της συγκαλύψεως της συμμετοχής της επισήμου Ελλάδος εις την οργάνωσιν και διεξαγωγής της αμύνης του τομέως των.

3ον. Οι διοικηταί των τομέων να είναι διοικητικώς ανεξάρτητοι αλλήλων υποχρεούμενοι μόνον να συνεννοούνται μεταξύ των πρός συνδυασμόν των ενεργειών των και ν ̓ αλληλοβοηθώνται οσάκις τούτο τοις καθίσταται δυνατόν.

4ον. Η γενική διεύθυνσις της αμύνης ενώ θα παρουσιάζηται διεξαγομένη υπό επαναστατικής τυπικώς Κυβερνήσεως πράγματι θ’ ασκήται δι’ ημών μέσον υμών εχόντων προς τον σκοπόν τούτον ως βοηθόν τον συνταγματάρχην κ. Μαλάμον.

5ον. Να διαταχθώσιν αι Μεραρχίαι 8η και 9η να επιτρέψωσιν εις τους συνταγματάρχας Ιωάννου και Κοντούλην τ’ απαιτούμενα στοιχεία προς οργάνωσιν της αμύνης του τομέως των. Εις έκαστον τομέα θα χορηγηθεί πυροβολικόν και πολυβόλα. Εις τον τομέα συνταγματάρχου Ιωάννου μία λυομένη πυροβολαρχία Κρούπ και μία ορειβατική ταχυβόλος Κρούπ και εις τον τομέα Συνταγμ. Κοντούλη μία ταχυβόλος ορειβατ. πυροβολαρχία Κρούπ.
Ιωάννινα 28-11-13

Αθ. Εξαδάκτυλος, Ταγμ. Πυρ.

https://pdfcoffee.com/download/-2-13-pdf-free.html

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Ελλάδα και Ιταλία: Η έκθεση για την Αλβανία που προκάλεσε εντάσεις στις σχέσεις των δυο κρατών

Την ένταση προκάλεσε μια έκθεση για την Αλβανία, την οποία παρουσίασε το Γενικό Επιτελείο του Ιταλικού Στρατού, κατά τη συνάντηση του ΝΑΤΟ, στο Παρίσι, στις 2 Μαΐου 1960. Η έκθεση έφερε ένταση στις σχέσεις μεταξύ των δύο γειτονικών χωρών, παρά τους ισχυρισμούς της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα ότι ήταν ένα καθαρά τεχνικό έγγραφο, το οποίο δεν παρουσίαζε την επίσημη θέση της Ιταλίας, η κυβέρνηση της οποίας την είχε αποσύρει πριν από τη διαμαρτυρία των ελληνικών αρχών. Η έκθεση προκάλεσε εντάσεις τόσο εντός όσο και εκτός της Ελλάδας, ισχυρές δημόσιες συζητήσεις και διαδηλώσεις σε αρκετές ελληνικές πόλεις και έγινε αντικείμενο έντονης κριτικής. Σύμφωνα με τα σχόλια του Βρετανού πρέσβη στην Αθήνα, Ρότζερ Άλλεν, στο έγγραφο αυτό συγχέεται η «Ήπειρος» με την Αλβανία, θεωρώντας πολλές πόλεις αυτής της περιοχής, όπως η Πρέβεζα, η Πάργα, η Κόνιτσα, τα Ιωάννινα κ.λπ. ως πόλεις με αλβανική φυσιογνωμία, οι οποίες κατοικούνταν από Τόσκηδες Αλβανούς. Το έγγραφο ανέφερε ότι τα δύο τρίτα του πληθυσμού της Ηπείρου ήταν αυτόχθονες Αλβανοί και ότι οι Ρουμανόβλαχοι (Vlaho-Romans) ή Κουτσόβλαχοι στην περιοχή της Πίνδου διατήρησαν σαφή χαρακτηριστικά αυτοχθονίας, ως εκ τούτου ήταν ένας πληθυσμός με διακριτή ταυτότητα, όχι ελληνική, κρατώντας έτσι ισχυρούς δεσμούς με τη χώρα καταγωγής τους. Το έγγραφο ανέφερε, επίσης, ότι οι Σουλιώτες ήταν κατά βάση Αλβανοί και όχι Έλληνες, και ότι οι Έλληνες κληρικοί και η Εκκλησία είχαν αρνηθεί στο αλβανικό στοιχείο την εθνικότητά του οπουδήποτε ζούσε στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι οι Έλληνες κληρικοί ήταν πνευματικά φτωχοί. Επιπρόσθετα, η έκθεση ανέφερε ότι, εκτός από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και άλλες θρησκείες στην Αλβανία χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο για να στερήσουν τον αλβανικό λαό από την εθνικότητά του και ότι οι ελληνικές διεκδικήσεις στη Βόρειο Ήπειρο ήταν στην πραγματικότητα εδαφικές διεκδικήσεις στη νότια Αλβανία, καθώς και ότι η ελληνική κυβέρνηση, λόγω των αξιώσεών της στη Βόρειο Ήπειρο, είχε απορρίψει όλες τις προσκλήσεις του ΟΗΕ να συμμετέχει σε μια Βαλκανική Διάσκεψη, κ.λπ.

Η ιταλική έκθεση αποτέλεσε αντικείμενο εκτεταμένης επίσημης και ανεπίσημης εκστρατείας τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Η ελληνική κυβέρνηση διαμαρτυρήθηκε στην ιταλική πρεσβεία στην Αθήνα στις 10 Μαΐου 1960, αλλά ο τύπος ήταν αυτός που έσπασε τη σιωπή για το κοινό. Το πρώτο άρθρο δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στην εφημερίδα Athens Daily Post Sunday, στις 29 Μαΐου 1960, από τον Ηλία Π. Δημητρακόπουλο, ενώ ένα άλλο άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The Times, στις 30 Μαΐου 1960. Τα άρθρα κατήγγειλαν τα «ιταλικά ιμπεριαλιστικά όνειρα» και αρνούνταν την άφεση αμαρτιών στην ιταλική πλευρά, καθώς επέμεναν ότι η ιταλική κυβέρνηση έπρεπε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη και να τιμωρήσει τον συντάκτη της έκθεσης. Αρκετές εφημερίδες στην Ελλάδα, όπως η ανεξάρτητη συντηρητική Η Καθημερινή, Το Βήμα, η Ελευθερία κ.λπ., θα δημοσίευαν άρθρα γεμάτα από θυμό ενάντια στην ιταλική πολιτική και συνοδευόμενα από έντονες πατριωτικές εκκλήσεις. Μόνο η νεαρή κομμουνιστική εφημερίδα Αυγή αγνόησε τη δημοσίευση αυτού του επεισοδίου. Σε ορισμένες πόλεις της βορειοδυτικής Ελλάδας, όπως τα Ιωάννινα, μαζικές διαδηλώσεις υποκινήθηκαν από τους κατοίκους, ενώ οι διαμαρτυρίες «για να αποδειχθεί η ελληνική ενότητα, όπου η ακεραιότητα της Μητέρας Πατρίδας απειλείται διοργανώθηκαν σε όλη τη χώρα. Η ελληνική οργή για την έκθεση αντικατοπτρίστηκε, επίσης, στη στάση των Ελλήνων αξιωματούχων και δημοσιογράφων, οι οποίοι μποϊκοτάρισαν την πρόσκληση της ιταλικής πρεσβείας στην Αθήνα, στη δεξίωση με την ευκαιρία της εθνικής εορτής της Ιταλίας, στις 2 Ιουνίου 1960. Ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα θα συγκρίνει την παραπάνω άρνηση με τη «χειρότερη μέρα της κυπριακής σύγκρουσης», όταν οι Έλληνες αξιωματούχοι αρνήθηκαν να επισκεφθούν τη βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα.

Στις 31 Μαΐου 1960, η ιταλική έκθεση έγινε, επιπλέον, αντικείμενο μιας θερμής και θλιβερής συζήτησης, σε ειδική συνεδρίαση της Βουλής των Ελλήνων έπειτα από αίτημα με τις υπογραφές 12 βουλευτών από την περιοχή της Ηπείρου. Στη συνεδρίαση αυτή συμμετείχε, επίσης, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Κανελλόπουλος, καθώς και ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, Ευ. Αβέρωφ. Όλα τα πολιτικά κόμματα συμμετείχαν στη συζήτηση καταγγέλλοντας τους Ιταλούς. Ο εκπρόσωπος της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ) Ηλίας Ηλιού Θεώρησε την έκθεση ως «μια νέα εκδήλωση το ιταλικού ιμπεριαλισμού» και επέκρινε την ελληνική κυβέρνηση για «απόκρυψη επιβλαβών ενεργειών εναντίον της Ελλάδας, προκειμένου να διατηρηθεί ενότητα της Δυτικής Συμμαχίας». Ο Π. Κανελλόπουλος απάντησε ότι το έγγραφο δεν θα μπορούσε να δημοσιοποιηθεί, καθώς είχε θεωρηθεί στρατιωτικό μυστικό, αλλά πρόσθεσε ότι η ελληνική κυβέρνηση εξέφρασε την αντίθεσή της σε αυτό μέσω της πρόσβασής της σε διπλωματικούς διαύλους. Ο φιλελεύθερος δημοκρατικός ηγέτης Γεώργιος Παπανδρέου θεωρούσε το ΝΑΤΟ ως «ένα παλαιοπωλείο», όπου το καθετί ήταν αναποδογυρισμένο σε πλήρη αταξία και η αμοιβαία υπονόμευση ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Ο υπουργός Εξωτερικών, Ευ. Αβέρωφ, απέστειλε μία νότα έντονης διαμαρτυρίας στον Ιταλό πρέσβη στην Αθήνα, ζητώντας τις εξηγήσεις του σχετικά με την έκθεση που παρουσίασαν οι Ιταλοί στρατιωτικοί εκπρόσωποι στο ΝΑTO. Επίσης, δήλωσε στον Βρετανό πρέσβη στην Αθήνα ότι «η έκθεση της Ιταλίας είχε επηρεάσει ακόμη και τα προσωπικά του αισθήματα, ων ο ίδιος Βλάχος που ανήκει σε μια μειονότητα αρκετά εξελληνισμένη στην Ελλάδα, ενώ ο ίδιος ήταν απόγονος του Γεωργίου Αβέρωφ που πραγματοποίησε σπουδαία φιλανθρωπικά έργα στο ελληνικό κράτος».

Διαμαρτυρίες είχαν, επίσης, υποβληθεί στην αμερικανική και στη βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα. Για να κατευνάσει την ελληνική στάση και να αποσαφηνίσει την ιταλική θέση αναφορικά με την ανωτέρω έκθεση, το ΝΑΤΟ διοργάνωσε την 1η Ιουνίου 1960 μια ειδική συνάντηση. Ο Ιταλός εκπρόσωπος, Αντόλφο Αλεσάντρίνι, δήλωσε ότι η έκθεση περιείχε ακούσιες ανακρίβειες και απέτυχε να εκφράσει τις επίσημες θέσεις της Ιταλίας. Μετά τις ομιλίες του Έλληνα εκπροσώπου, Μιχαήλ Κ. Μελά, και του επικεφαλής της συνεδρίασης, Πάουλ-Χένρι Σπάακ, η ένταση άρχισε να αποκλιμακώνεται. Ωστόσο, φαίνεται ότι η ελληνοϊταλική διπλωματική καταιγίδα υποχώρησε τελικά μετά τη συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών της Ιταλίας, Αντόνιο Σένι, με τον Έλληνα πρέσβη στη Ρώμη στις 3 Ιουνίου 1960 και την απολογητική στάση του για το περιστατικό. Ο Ιταλός υπουργός δήλωσε στον Έλληνα πρέσβη ότι «δεν ήταν η πρόθεση της ιταλικής κυβέρνησης να βλάψει τον ελληνικό λαό και την ελληνική κυβέρνηση, με τους οποίους είχε και σκόπευε να διατηρήσει πολύ θερμές φιλικές και συμμαχικές σχέσεις».

Μετά από μια συνάντηση με τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών, ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα μετέφερε στο Λονδίνο τα αποτελέσματα αυτής της συνάντησης μαζί με τα προσωπικά του σχόλια. Εξέφρασε τη λύπη του για το περιστατικό θεωρώντας ότι είχε κλείσει επίσημα, ενώ, παράλληλα, θεωρούσε τον Αβέρωφ «έναν ειλικρινή εραστή της Ιταλίας». Ωστόσο, ο Βρετανός διπλωμάτης υποστήριξε ότι το περιστατικό δεν θα έκλεινε τόσο εύκολα, καθώς η έκθεση της Ιταλίας όχι μόνο δημιουργούσε περισπασμό στις ελληνικές διεκδικήσεις στη Βόρειο Ήπειρο, αλλά επαναλάμβανε τα λεγόμενα «δεδομένα», στα οποία η Ιταλία στήριξε τις αξιώσεις της στη «Νότια Ήπειρο». Σχολιάζοντας την επιμονή των ελληνικών εθνικιστικών κύκλων, ακόμη και αφού ο Αβέρωφ είχε δηλώσει ότι η υπόθεση έκλεισε, ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα έγραψε ότι «οι Έλληνες έχουν την τάση να χάνουν κάθε αίσθηση του μέτρου, όταν εκνευρίζονται, και τίποτα δεν θα μπορούσε να υπολογιστεί καλύτερα ότι θα τους εκνευρίσει από αυτό το έγγραφο». Οι εξηγήσεις, οι οποίες δόθηκαν, από κάθε ιταλική διπλωματική αντιπροσωπεία ότι η έκθεση ήταν προϊόν πολλών Ιταλών αξιωματικών, κάνοντας χρήση και ορισμένων προπολεμικών φακέλων, χωρίς προηγούμενη συνεννόηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Ιταλίας, απέτυχαν να πείσουν τους δυτικούς διπλωμάτες. Κανένα δημόσιο σχόλιο δεν έγινε από τις χώρες του κομμουνιστικού μπλοκ σχετικά με το γεγονός, για το οποίο έδειξαν απόλυτη περιφρόνηση.

Το περιστατικό της ιταλικής έκθεσης επέφερε δυσμενείς επιπτώσεις σε τρία επίπεδα: πρώτον, αύξησε τις ελληνικές παραδοσιακές αιτιάσεις σχετικά με την αξιοπιστία και τη βιωσιμότητα της ιταλικής φιλίας. Δεύτερον, η αποτελεσματικότητα των μηχανισμών του ΝΑΤΟ, η οποία επέτρεψε τη διακίνηση της ιταλικής έκθεσης, τέθηκε υπό αμφισβήτηση και, τέλος, κατέκλυσε την ελληνική δημόσια σφαίρα με εθνικιστικά αισθήματα στο λεγόμενο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα. Σε ορισμένους ελληνικούς πολιτικούς κύκλους, υπήρξαν ισχυρισμοί ότι το πρωτότυπο έγγραφο θα μπορούσε να είχε επηρεαστεί από κομμουνιστικούς ή φασιστικούς κύκλους στην Ιταλία. Όσον αφορά την ιταλική έκθεση υπήρξαν, επίσης, έντονες αντιδράσεις από την Πανηπειρωτική Ομοσπονδία της Αμερικής (Panepirotic Federation of America), βορειοηπειρωτικές οργανώσεις στη Γαλλία και στη Δυτική Ευρώπη, διάφορες οργανώσεις στην Ελλάδα, την ελληνική Εκκλησία όπως και από απλούς πολίτες ελληνικής καταγωγής. Οι διαμαρτυρίες τους απευθύνονταν, κυρίως, προς τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, τον υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ κ.λπ.

[taxalataxalasa]

Dilo.png

"POSIS MESTYLU F[ILIUS] FL[AVIA] DELVS MVCATI F[ILIA] DOM[O] ALBANOP[OLI] IPSA DELVS".
It is translated as
"Posis Mestylu, son of Flavia, daughter of Delus Mucati, who comes from Albanopolis".

[taxalataxalasa]

ο Σέρβιος Τούλλιος ήταν Σέρβος ή Αλβανός;

220px-Servius_by_Rouille.jpg

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Δέλβινο: Υπήρχε ιδιαίτερη συνοικία (η «Λάκκα») που κατοικείτο από ελληνόφωνους. Σύμφωνα με υπηρεσιακή αλβανική καταγραφή του 1929, στο Δέλβινο ζούσαν 2.778 μουσουλμάνοι, 349 ορθόδοξοι Αλβανοι και 550 Έλληνες.

[Τλαξκαλτέκος]

Δέλβινο: Υπήρχε ιδιαίτερη συνοικία (η «Λάκκα») που κατοικείτο από ελληνόφωνους. Σύμφωνα με υπηρεσιακή αλβανική καταγραφή του 1929, στο Δέλβινο ζούσαν 2.778 μουσουλμάνοι, 349 ορθόδοξοι Αλβανοι και 550 Έλληνες.

Μέσα στο Δέλβινο αυτά , έτσι ; Γιατί σύμφωνα με οθωμανική στατιστική του 1908 - 1911 στην περιοχή του Δελβίνου οι χριστιανοί ήταν πλειοψηφία.




Και μάλιστα οι περισσότεροι ελληνόφωνοι.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Μέσα στο Δέλβινο αυτά , έτσι ;

Ναι. Ήταν η μόνη αλβανική πόλη με συμπαγή ελληνόφωνο πληθυσμό. Αντίθετα το Αργυρόκαστρο δεν είχε σχεδόν καθόλου Έλληνες. Οι χριστιανοί της πόλης Αλβανοί ήταν στη συντριπτική τους πλειοψηφία.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Άγιοι Σαράντα: Είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπολογιστεί ο πληθυσμός στην πόλη των Αγίων Σαράντα ο οποίος προτάσσει την ελληνική ταυτότητά του, ή/και χρησιμοποιεί την ελληνική γλώσσα ως καθημερινή γλώσσα της οικογένειας, ή/και έχει σχετικά επαρκή γνώση της ελληνικής. Ως περιορισμένης σημασίας ένδειξη πρέπει να θεωρείται το σχολείο (σχηματικά γυμνάσιο και δημοτικό) της πόλης, το οποίο συγκεντρώνει το 2017 περί τα 250 παιδιά. Ο αριθμός των 2 χιλιάδων προσώπων που πληρούν τα προαναφερθέντα γλωσσικά κριτήρια θα πρέπει να θεωρείται ως ανώτερος δυνατός.

Στην πόλη του Αργυροκάστρου η παρουσία ελληνόφωνων και μετά το 1990 είναι αρκετά περιορισμένη.

—————————–————–


Απογραφή 2011: Περί τις 17,5 χιλιάδες πρόσωπα που δηλώνουν «Greek [...]» απογράφηκαν στις διοικητικές ενότητες (Αργυρόκαστρο και Αυλώνα) που περιλαμβάνουν τις ελληνόφωνες κοινότητες. Δεν σημαίνει όμως ότι όλοι αυτοί προέρχονται από ελληνόφωνους οικισμούς.

Περί τις 13,5 χιλιάδες δηλώνουν ως μητρική γλώσσα τα ελληνικά στις δύο διοικητικές ενότητες (Αργυρόκαστρο και Αυλώνα). Ακόμη, κάτω από 2 χιλιάδες δηλώνουν μητρική γλώσσα την ελληνική εκτός των ελληνόφωνων περιοχών.

6,8 χιλιάδες δηλώνουν «Greek […]» εκτός μειονοτικών περιοχών, εκ των όποιων οι 2,5 χιλιάδες στα Τίρανα και 3 χιλιάδες στην Κορυτσά.

[Τλαξκαλτέκος]

6,8 χιλιάδες δηλώνουν «Greek […]» εκτός μειονοτικών περιοχών, εκ των όποιων οι 2,5 χιλιάδες στα Τίρανα και 3 χιλιάδες στην Κορυτσά.

Διαβάζω ένα βιβλίο ( Αλησμόνητες Πατρίδες του Ελληνισμού , τόμος 5 ) και έχει ένα άρθρο ( 20-5-1999 ) απ' την εφημερίδα Πολιτική Ενημέρωση. Είναι μια έκκληση του συλλόγου Ελληνοβλάχων Βορείου Ηπείρου Αλβανίας Η Μοσχόπολη . Λέει πως τα μέλη τους είναι 3.141 άτομα , είναι όλοι βλαχόφωνοι , και κατοικούν στην Μακεδονία και κυρίως στην Θεσσαλονίκη.

Οι παππούδες τους γεννήθηκαν στην Πίνδο και στα Ιωάννινα και μετακινούνταν συνέχεια Αλβανία - Ήπειρος , αλλά όταν διαμορφώθηκαν τα εθνικά κράτη , οι πατεράδες τους εγκλωβίστηκαν στην Αλβανία.

Αν και είναι Αλβανοί πολίτες , δηλώνουν Έλληνες , Έλληνες βλαχόφωνοι και Έλληνες ορθόδοξοι.

Και μετά ζητάνε διάφορες διευκολύνσεις απ' το ελληνικό κράτος που δεν τους αναγνωρίζει ως Έλληνες ομογενείς , αλλά ως Αλβανούς. Λένε πως δεν θέλουν να μείνουν μόνιμα στην Ελλάδα. Απλώς θέλουν να μάθουν καλύτερα την ελληνική γλώσσα , τον πολιτισμό , την ορθοδοξία και την κουλτούρα , έτσι ώστε να αναβαθμίσουν την ζωή τους όταν θα γυρίσουν στα σπίτια τους. Ζητούν να φιλοξενούνται 50 βλαχόφωνοι φοιτητές στην φοιτητική εστία του ΑΠΘ , 200 παιδιά σε κατασκηνώσεις για 15 ημέρες και μεσολάβηση ώστε να γίνουν δεκτά βλαχόφωνα ορφανά παιδιά στο Παπάφειο , την Μέλισσα και τον Μ. Αλέξανδρο.

Λένε πως στην Αλβανία έχουν την Ένωση Ελληνοβλαχοφώνων Αλβανίας με 20.000 μέλη και πρόεδρο τον βουλευτή Χρίστο Γκότση. Συνολικά οι Ελληνοβλάχοι της Αλβανίας είναι 200.000.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Λένε πως στην Αλβανία έχουν την Ένωση Ελληνοβλαχοφώνων Αλβανίας με 20.000 μέλη και πρόεδρο τον βουλευτή Χρίστο Γκότση. Συνολικά οι Ελληνοβλάχοι της Αλβανίας είναι 200.000.