Οι σημαντικές μεταβολές στη σύσταση του πληθυσμού στον ελλαδικό χώρο

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Επώνυμα του παρελθόντος-Θήβα, 11ος αι.

Αγαλλιανός Μιχέας
Ανδρέας Άνυτος
Ανδρέας Κονδός
Ανδρέας Τρούλος
Γεώργιος Μανιάκης
Γεώργιος Πολητιανός
Γεώργιος Ροσλινός
Δημήτριος Θυμιακάκης
Δημήτριος Πολητιανός
Δημήτριος Πουληνάρης
Δημήτριος Φαλακρός
Δημοχάρης
Ειρηνέος Ζήσκληκας
Ειρηνέος Ξυλίσκης
Ευδοκία Πανάρετου
Ευριπιώτης
Θεόδωρος Καρμαλίκης
Θεόδωρος Λεοβάχος
Θεόδωρος Ψαχνήτης
Ιωάννης Γέροντας
Ιωάννης Κάμπος
Ιωάννης Καστελιανός
Ιωάννης Μελγοτάς
Ιωάννης Πακουδάτος
Ιωάννης του Ευσταθίου
Κοσμάς Ανεμοσφάκτης
Κωνσταντίνος Ρενδάκιος
Λαγός Ρενδάκιος
Λέων Βασάκιος
Λέων γαμβρός Φιλάγρη
Λέων Καθαριομανδύλης
Λέων Κουνούτος
Λέων Λογαράς
Λέων Πάρδος
Λέων Υπάτιος
Λέων Χούλιος
Λουράς
Μενδάκιος
Μεσίσκλης
Μιχαήλ Γαράσδης
Μιχαήλ Σκλαβοθεόδωρος
Μωρολέων
Νικόλαος Γαλατάς
Νικόλαος Καλάνδης
Νικόλαος Καλίγας
Νικόλαος Πετζημέντος
Νικόλαος Χαλκούδης
Πανάρετος Αθηνέος
Πέτρος Θυμιαμάρης
Πέτρος Στρατήγιος
Πλάτων Αρκοπόδης
Πλουτίνος Πουληνάρης
Σέργιος Βετελάκης
Σταυράκιος Αθηναίος
Στρατήγιος
Συμεών Πόθου
Φίλιππος του Αγαλλιανού
Φώτιος Αθηναίος

http://greek-lastnames.blogspot.com/2010/12/11.html?m=1

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι Αρμένιοι της Κρήτης

Συμφωνα με ιστορικά στοιχεία η πρώτη εγκατάσταση Αρμενίων στην Κρήτη χρονολογείται στους βυζαντινούς χρόνους, το 961μ.χ., όταν ο στρατηγός Νικηφόρος Φωκάς έρχεται στο νησί για να το απελευθερώσει από τους Σαρακηνούς Άραβες. Στον στρατό του υπηρετεί μεγάλος αριθμός Αρμενίων στρατιωτών, οι οποίοι μετά την ανάκτηση, εγκαθίστανται στην Κρήτη με τις οικογένειες τους ή συνάπτουν γάμους με ντόπιες γυναίκες. Δημιουργούνται έτσι οικισμοί και τοπωνύμια η ονομασία των οποίων παραπέμπει στην καταγωγή των στρατιωτών: οι Αρμένοι Χανίων, Ρεθύμνου, Σητείας, το Αρμενοχωριό, η Αρμενόπετρα κ.α.

Την ύπαρξη Αρμένιων στην περιοχή των Χανίων μαρτυρούν τέσσερις επιτύμβιες πλάκες με Αρμένικες επιγραφές οι οποίες κάλυπταν ισάριθμους τάφους στην είσοδο του μικρού ναού του ευαγγελιστή Λουκά του νεκροταφείου Χανίων. Οι πλάκες αυτές υπέστησαν μεγάλες φθορές από τους εισερχόμενους στον ναό πιστούς. Με τη ανακαίνιση του ναού αφαιρέθηκαν και με παρέμβαση της αρχαιολογικής υπηρεσίας, βρίσκονται σήμερα στο αρχαιολογικό μουσείο Χανίων αρχειοθετημένα. Και οι τέσσερις φέρουν την απαραίτητη φράση, αυτός είναι τάφος ανάπαυσης. Από τότε και στο εξής, σημειώθηκαν διάφορες μετακινήσεις Αρμενίων, σε ομάδες λιγότερο ή περισσότερο πολυπληθείς, που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην ιστορία του τόπου, είτε επειδή ενδυνάμωσαν το χριστιανικό στοιχείο του νησιού, είτε επειδή συνέβαλλαν, σε μεγάλο βαθμό, στην οικονομία. Την περίοδο της Ενετοκρατίας (1211- 1669μ.χ.), έγγραφα της Ενετικής Γερουσίας βεβαιώνουν ότι Αρμένιοι της Μαύρης Θάλασσας και γενικότερα της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, δεχόμενοι πιέσεις κυρίως από Τούρκους και Μογγόλους, ζήτησαν άδεια από την ενετική Γερουσία για να εγκατασταθούν στο νησί. Η εγκατάσταση τους αμέσως μετά το 1363 στην Κάντια, γύρω από τον Άγιο Γεώργιο τον Δωρυανό, οδήγησε στην ονομασία «συνοικία των Αρμενίων». Το 1414 η Ενετική Γερουσία αποφασίζει εκ νέου και ζητά από τη διοίκηση της Κρήτης να υποδεχθεί και να οργανώσει την άφιξη 80 οικογενειών Αρμενίων από την Τραπεζούντα. Η στρατηγική θέση της Κρήτης στη Μεσόγειο σε συνδυασμό με την παρακμή της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας, οδήγησε τους Οθωμανούς σε μια σειρά επιχειρήσεων για την κατάκτηση του νησιού, με αποκορύφωμα την πολιορκία του Χάνδακα, τη μεγαλύτερη σε διάρκεια πολιορκία στην παγκόσμια ιστορία! Η πόλη έπεσε ύστερα από προδοσία και συνθηκολόγησε με τον Κιοπρουλί Φασίλ Αχμέτ, στις 4 Οκτωβρίου 1669.

Οι Αρμένιοι που είχε φέρει μαζί του ο πασάς ως υπονομοποιούς, εργάστηκαν μετά την κατάκτηση ως κτίστες για την επιδιόρθωση και μετατροπή πολλών κτιρίων σε τεμένη, χαμάμ, τεκέδες και στρατόπεδα. Παράλληλα όμως εκπροσώπησαν το χριστιανικό στοιχείο στην πόλη του Χάνδακα, μέχρι την εγκατάσταση του έλληνα μητροπολίτη Νεόφυτου Πατελάρου. Ο ναός αμέσως μετά την παράδοση του Χάνδακα, ο Άμπρο ένας Αρμένιος μεγαλέμπορος και Οθωμανός υπήκοος, αγοράζει τον ναό του Αγίου Γεωργίου του Δωρυανού και τον προσφέρει στους Αρμενίους της πόλης. Ο ναός αφιερώθηκε στον Ιωάννη Βαπτιστή.

https://www.viannitika.gr/el/oi-armenioi-ths-krhths

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Τα πιο σημαντικά ή τα πιο αποκαλυπτικά γεγονότα για την εγκατάσταση των Αλβανών στην Ελλάδα στο 14ο αιώνα είναι τα ακόλουθα:

1315: Πρώτη μνεία στις πηγές για την εγκατάσταση των Αλβανών στη Θεσσαλία.
Η άφιξή τους πιθανόν να είναι ακόμη παλιότερη.

1325: Ο Marino Sanudo Torcelo μνημονεύει την παρουσία και τις δραστηριότητες των Αλβανών στη Θεσσαλία: «Η φυλή αυτή κατέστρεψε εντελώς ό,τι βρισκόταν έξω από τα τείχη των κάστρων».

1333: Εκστρατεία του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄ στη Θεσσαλία. Οι αρχηγοί
«δώδεκα χιλιάδων Αλβανών» της περιοχής εξαναγκάζονται να δηλώσουν υποταγή.

1333/1341: Νέα εξέγερση των Αλβανών της Θεσσαλίας. Δεύτερη εκστρατεία του Ανδρόνικου Γ΄ για την τιμωρία τους, καταστολή της εξέγερσης. Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ΄, οι Αλβανοί της Θεσσαλίας επιτίθενται και λεηλατούν πόλεις στην Ακαρνανίας. Παρόλο που δεν αποκλείεται κάποια προγενέστερη διείσδυσή τους εκεί, η χρονολογία αυτή μπορεί να θεωρηθεί ως η απαρχή του εποικισμού της Ακαρνανίας από αλβανικά φύλα.

1342: Τοπικοί πληθυσμοί και άρχοντες της Θεσσαλίας εξακολουθούν να αντιδρούν στην εξάπλωση του αλβανικού στοιχείου. Ο άρχοντας Μιχαήλ Γαβριηλόπουλος δεσμεύεται μ' επίσημη πράξη απέναντι στους κατοίκους του κάστρου του Φαναρίου «να μην επιτρέψει την εγκατάσταση Αλβανών».

1347/1348: Η μαύρη πανώλη πλήττει τη Νότια Ελλάδα.

1358: Μάχη του Αχελώου. Οι Αλβανοί της περιοχής (δηλαδή της Θεσσαλίας και
τα φύλα που μόλις είχαν περάσει στη Νότια Ήπειρο και την Ακαρνανία) διεξάγουν νικηφόρα μάχη με τον έλληνα δεσπότη της Ηπείρου Νικηφόρο Β', που είχε συμμαχήσει με τη βασιλική σερβική οικογένεια των Δουσάν. Λίγο αργότερα ιδρύονται στην περιοχή δύο μικρά αλβανικά πριγκιπάτα, το ένα στην Άρτα από τον Πέτρο Λιόσα και το άλλο στο Αγγελόκαστρο (Aιτωλία) από τον Γκίνη Μπούα Σπάτα.

1362: Οι Αλβανοί κρατούν καλά. Απόδειξη της δύναμής τους: «Ο καστελλάνος
της Βιτρινίτσας (κάστρου στον Κορινθιακό κόλπο που κατείχαν οι Καταλανοί) έχασε ένα πλοιάριο που πραγματοποιούσε αναγνωριστικό πλου για να εντοπίσει τον αλβανό δεσπότη του Αγγελόκαστρου Γκίνη Μπούα Σπάτα».

1363: Αποτυχημένο σχέδιο συμμαχίας των τοπικών αρχόντων (Καταλανών, Φράγκων, κλπ.) εναντίον των Αλβανών της Αρτας και του Αγγελόκαστρου.

1378: Συρράξεις ανάμεσα στους Ιωαννίτες ιππότες και τους Αλβανούς της Άρτας και του Αγγελόκαστρου. Σύλληψη του «μαίστορος» Juan Fernandez de Heredia, ο οποίος ελευθερώθηκε αργότερα. Η κατάληψη της Ηπείρου από τούς Ιωαννίτες έληξε σύντομα μετά την ήττα τους από τους Αλβανούς. Μολαταύτα, οι Ιωαννίτες κατάφεραν να κρατήσουν προσωρινά τα οχυρά της Ναυπάκτου και της Βόνιτσας.

1379: Οι Αλβανοί της Άρτας επιτίθενται χωρίς επιτυχία στην πόλη των Ιωαννίνων. Η ήττα αυτή ήταν μοιραία για την επέκταση της αλβανικής εξουσίας στα βόρεια της Ηπείρου: η εξάπλωσή τους προς την κατεύθυνση αυτή ανακόπτεται.

1380/1381: Επισημαίνεται η παρουσία αλβανικών φύλων στα βόρεια του καταλανικού δουκάτου της Αθήνας και του Πατρατζικίου (Νέαι Πάτραι), σε μια περιοχή δίπλα στα θεσσαλικά εδάφη, όπου υπήρχαν εκείνη την εποχή πολλοί αλβανικοί οικισμοί. Τα φύλα αυτά είχαν εγκατασταθεί στην πεδιάδα του Σπερχειού, την «Αλλάδα», όπως αναφέρεται σε καταλανικό έγγραφο που δημοσίευσε ο Rubio I Lluch και σχολίασε ο Σπ. Λάμπρος.

1382: Νόμιμη και μαζική μετανάστευση στην Αττική. Ο βασιλιάς της Αραγωνίας Πέτρος Γ’, μ’ επιστολή του της 31 Δεκεμβρίου 1382, επιτρέπει την εγκατάσταση Αλβανών και τους απαλλάσσει από τους φόρους για δύο χρόνια. Είναι πολύ πιθανό να πρόκειται για τακτοποίηση εκ των υστέρων μιάς κατάστασης που είχε δημιουργηθεί de facto, με την αιφνίδια και χωρίς άδεια
εγκατάσταση αλβανικών φύλων στο καταλανικό δουκάτο της Αθήνας.

1402: Προσκεκλημένες από τους Βενετούς, μερικές ομάδες Aλβανών, από αυτές
που στάθμευαν στην Αττική, εγκαθίστανται με πολύ ευνοϊκούς όρους στη γειτονική βενετοκρατούμενη Εύβοια. Δεν αποκλείεται, ωστόσο, να είχε πραγματοποιηθεί κάποια μετανάστευση Αλβανών στην Εύβοια και πριν από τη χρονολογία αυτή.

1404/1405: Μετανάστευση Αλβανών στην Πελλοπόνησο. Σύμφωνα μ' αξιόπιστη πηγή, θεμελιώδη για την ιστορία του Βυζαντινού Δεσποτάτου στην περίοδο εκείνη, δέκα χιλιάδες Αλβανοί (δέκα χιλιάδες πολεμιστές ή δέκα χιλιάδες ψυχές;) εμφανίστηκαν στόν Ισθμό της Κορίνθου, προφανώς χωρίς προηγούμενη συμφωνία με τις αρχές, με την πρόθεση να περάσουν στη χερσόνησο. Ο δεσπότης του Μυστρά Θεόδωρος Παλαιολόγος επέτρεψε την είσοδο και στη συνέχεια την εγκατάστασή τους στα εδάφη του Δεσποτάτου, παρά τις αντίθετες συμβουλές ορισμένων ανθρώπων του περιβάλλοντός του που έβλεπαν με καχυποψία αυτούς τους «ξένους».

[Τλαξκαλτέκος]

Λακεδαίμων : Η αρχαία Σπάρτη παράκμασε εξαιτίας σεισμών και της επιδρομής του Αλαρίχου. Ελάχιστοι κάτοικοί της έμειναν. Στα ερείπιά της όμως τον 5ο αι. μ.Χ. χτίστηκε η βυζαντινή Λακεδαίμων ή Λακεδαιμονία . Οι Φράγκοι κατέλαβαν την Λακεδαιμονία μετά από πενθήμερη πολιορκία στα 1207.

κ᾿ ἐν τούτῳ ἐμίσσεψε ἀπ᾿ ἐκεῖ κ᾿ ἐδιάβηκεν ὁλόρθα
ἐκεῖσε εἰς τὴν Λακοδαιμονία, χώρα ἦτον μεγάλη,
μὲ πύργους καὶ καλὰ τειχέα, ὅλα μὲ τὸ χορῆγι·
πολλὰ γὰρ ἀφιρώσασιν νὰ μὴ παραδοθοῦσι.
Ἡμέρες πέντε ἐποιήσασιν οἱ Φράγκοι ἐκεῖ τὸν γῦρον
μὲ πόλεμον ἀδιάλειπτον, ἡμέραν γὰρ καὶ νύχταν,
τὰ τριπουτσέτα ἐστήσασιν, τὰ ἤφεραν ἐκ τὸ Νίκλι·
κι ὡσὰν τοὺς ἀπεκτείνασιν κ᾿ ἐχάλασαν τοὺς πύργους,
μὲ βίαν ἐπαραδόθησαν, μὲ συμφωνίες καὶ ὅρκον,
νὰ ἔχουσιν τὰ ὁσπίτια τους καὶ τὲς προνοῖες ὅπου εἶχαν.

Επί Φραγκοκρατίας στη θέση της Λακεδαιμονίας και λίγο ψηλότερα χτίστηκε ο Μιστράς και εκεί μετακινήθηκαν σταδιακά οι κάτοικοι της Λακεδαιμονίας.

Κι ὅσον ἐγύρεψεν καλὰ τὰ μέρη ἐκεῖνα ὅλα,
ηὗρεν βουνὶ παράξενον, ἀπόκομμα εἰς ὄρος,
ἀπάνω τῆς Λακοδαιμονίας κανένα μίλιν πλέον.
Διατὶ τοῦ ἄρεσεν πολλὰ νὰ ποιήσῃ δυναμάριν,
ὥρισε ἀπέξω στὸ βουνὶ κ᾿ ἐχτίσαν ἕνα κάστρον,
καὶ Μυζηθρὰν τ᾿ ὠνόμασεν, διατὶ τὸ ἐκράζαν οὕτως·
λαμπρὸν κάστρον τὸ ἔποικεν καὶ μέγα δυναμάριν.

Το 1834 ιδρύθηκε απ' τους Βαυαρούς παραδίπλα απ' τον Μυστρά η νεότερη Σπάρτη και οι Μιστριώτες μετακινήθηκαν σταδιακά προς αυτήν.

[Τλαξκαλτέκος]

Θα ήταν έξω από το έδαφος της ιστορικής πραγματικότητας εκείνος που θα υποστήριζε πως το νεώτερο ελληνικό έθνος είναι αμίαντο, έξω από μείξεις και προσμείξεις με άλλους λαούς, αφού λαός άμικτος δεν υπήρξε ούτε κατά την αρχαία εποχή. Όπως λοιπόν το αρχαίο ελληνικό έθνος προέκυψε από την πρόσμειξη διαφόρων πληθυσμιακών στοιχείων, όμοια και το νεώτερο ελληνικό έθνος αποτελεί ένα προσχωσιγενές έδαφος, που σχηματίσθηκε από επάλληλα πληθυσμιακά στρώματα και που όμως την terra firma, το σταθερό έδαφος, αποτελεί ο ελληνικός κόσμος, η ελληνική παράδοση, η ελληνική γλώσσα και παιδεία κι ακόμη οι μνήμες ‐και μιλώ για τη λαϊκή βάση‐ του ένδοξου παρελθόντος.
(...)
Δεν πρέπει να μας ενοχλεί η ιδέα των επιμειξιών, διότι χάρη σ' αυτές δημιουργείται το κράμα των ισχυρών λαών. Σημασία έχει η αφομοίωση των ξένων πληθυσμιακών στοιχείων, η δημιουργική ένταξη μέσα στο κύριο ελληνικό σώμα.
(...)
Το γεγονός ότι και σήμερα υπάρχουν αλβανόφωνοι σε πολλά ελληνικά χωριά, δεν σημαίνει ότι αυτά είναι σχηματισμοί αμιγούς αλβανικού πληθυσμού ούτε πάλι τα διπλανά τους ελληνόφωνα είναι σχηματισμένα από αμιγείς ελληνικούς πληθυσμούς.
(...)
Συνεπώς, δεν με ενοχλούν ούτε οι «γλώσσες» που λαλήθηκαν και λαλούνται, ούτε οι πληθυσμοί που έζησαν και ζουν επί ελληνικού εδάφους, όταν φυσικά δεν αλλοιώνεται η σύσταση και η σύνθεση του ελληνικού λόγου και κόσμου, ο ελληνικός χαρακτήρας και η ελληνική παράδοση. Ό,τι πλουταίνει την Ελλάδα, δεν μ' ενοχλεί.
(...)
Ένας ξένος μελετητής των αλβανικών εποικισμών στην Ελλάδα έχει γράψει τα εξής αξιοπρόσεκτα:

«Άλλο ένα μάθημα, που πρέπει να συλλογίζεται ιδιαίτερα ο ελληνικός λαός, όταν του συμβαίνει να αντιμάχεται την ιδέα ότι, κατά τη διάρκεια της μακραίωνης ιστορίας του, πολλά ετερογενή στοιχεία συνέβαλαν στη διαμόρφωση της σημερινής του οντότητας, είναι ότι, χωρίς να αλλοιωθεί ο προφανής ελληνικός χαρακτήρας του, αυτά τα μεταναστευτικά κύματα μπόρεσαν να χειραγωγηθούν και τελικά να ενσωματωθούν σʹ αυτόν χάρη στην εκπληκτική αφομοιωτική δύναμή του». (Alain Ducellier: «Οι Αλβανοί στην Ελλάδα (13ος‐15ος αι.) ‐Η μετανάστευση μιας κοινότητας», σελ. 50‐51 εκδ. Ιδρύματος Γουλανδρή‐Χορν, 1994)

.

Καθαρόαιμοι λαοί υπήρξαν μόνο στη σκέψη κάποιων διανοητών τύπου Γκομπινώ, Τσαμπερλάιν κ.λπ. Για μας δεν υπάρχουν «καθαροί» και «μη καθαροί» λαοί.

Σαράντος Καργάκος , Αλβανοί - Αρβανίτες - Έλληνες

[Τλαξκαλτέκος]

Στην Μάνη δεν κατοίκησαν μαζικά Αρβανίτες. Δεν μαρτυρείται κάτι τέτοιο στις πηγές - εκτός από μια συγκεχυμένη πληροφορία ενός ξένου ( Βακαλόπουλος , Ιστορία του Νέου Ελληνισμού , τόμος Α΄, σελ. 348 ) - και γενικά δεν υπήρξε αρβανιτοφωνία όπως σε άλλες περιοχές της Πελοποννήσου έτσι ώστε να μιλάμε για μαζικό εποικισμό.

Μεμονωμένα όμως βρίσκουμε κάποια επώνυμα και τοπωνύμια που φανερώνουν ύπαρξη ανθρώπων μερικής αρβανίτικης καταγωγής.

- Στα Τσέρια της Βαρδούνιας υπάρχει το τοπωνύμιο "Μπούα".

- Στην Καρδαμύλη τοποθεσία "Πούχαλη" .

- Στο Εξωχώρι τοποθεσία "Μενάγια".

- Στην Καρυούπολη ( ή μήπως Καρυές/Καρυόπολη ; ) αναφέρονται οι πολεμιστές "Μανασσαίοι Αλβανοί".

- Συνοικία Μπουάνικα στους Μπουλαριούς

- Θέση Μπούγιας στην Λάγια

- Αναφέρεται πως εγκαταστάθηκαν στην Μάνη οι Stradioti Σκιαδόπουλοι , Μελισσηνοί και Κοντόσταβλοι. Τα επίθετα είναι ελληνικά , αλλά δεν αποκλείεται να είχαν μαζί τους και Αρβανίτες. Άλλα επίθετα που μπορεί να κατάγονται από Stradioti με ενδεχομένως αρβανίτικη καταγωγή : Κλαδάς , Γκινάκης , Δριβάκος , Μερκούρης κ.α.

- Επίθετα που ίσως φανερώνουν κάποια αρβανίτικη καταγωγή :
Αρβανίτης/Αλβανίτης ( Νεοχώρι Οιτύλου , Καινούρια Χώρα )
Αρβανιτέας ( Λεύκτρο )
Αρβανιτάκης ( Νομιτσή , Άρνα , Βαρδούνια, Πασαβάς, Τσέρια Βαρδούνιας , Κελεφά , Ζαρνάτα , Οίτυλο )
Γκενάκος ( ίσως απ' το Γκίνης )
Μπούας
Μπουέας/Πογέας ( Δολοί , Οροβά )
Μπουγέας/Μπουάκης/Πουάκης/Μπογέας/Μπουέας ( Βαρούσια )
Μπογάκης
Μπογιάκος
Μποζίκης/Βοζίκης ( Βαχός , Βάτας ; )
Μπούχαλης/Μπόχαλης/Πούχαλης/Πέχαλης ( Ζαρνάτα , Κάμπος )
Μουγιάνος/Μουγάκος ( Κότρωνας, Ριγανόχωρα , Σκαλτσο(υ)τιάνικα )
Μπουρίκος ( Νύφι ή Νύφη, Καυκί ή Καυκή Τευθρώνης ) ( ίσως απ' το αρβανίτικο Μπούρας = γενναίος )
Λέκ(κ)ας, Λεκ(κ)άκης , Λεκ(κ)άκος, Λεκ(κ)αράκης , Λεκ(κ)αράκος , Λεκέας,( Δρυαλί, Χειμάρ(ρ)α , Καφιόνα ή Καφιώνα , Αργιλιάς , Κότρωνας, Νύφι ή Νύφη, Ανδρούβιστα, Καυκί ή Καυκή Νεοχωρίου Καρυοπυπόλεως )
Μπούας - Μαντούβαλος ( Μπουάνοι : κλάδος των Μαντουβαλιάνων )
Πετρομπούγιοι ( ίσως στρατιώτες που πηρέτησαν υπό τον Πέτρο Μπούα )

Τα στοιχεία πήρα από έργα των συγγραφέων Βακαλόπουλου , Κουτσιλιέρη και Καπετανάκη. Ακόμη από περιοδικά και διαδικτυακούς τόπους.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

- Στην Καρυούπολη ( ή μήπως Καρυές/Καρυόπολη ; ) αναφέρονται οι πολεμιστές "Μανασσαίοι Αλβανοί".

[Τλαξκαλτέκος]

- Στην Καρυούπολη ( ή μήπως Καρυές/Καρυόπολη ; ) αναφέρονται οι πολεμιστές "Μανασσαίοι Αλβανοί".

Βακαλόπουλος , Ιστορία του Νέου Ελληνισμού , τόμος 3 , σελ. 33 - 35

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Σε πολλά σημεία (σσ. 1, 5, 6, 14, 35) ο Barbarigo εξηγεί ότι η Βενετία έχει καταγεγραμμένους στους καταλόγους (για υπηρεσία και πληρωμή) 1500 στρατιώτες στο Μοριά. Από αυτούς οι «Γραικοί» κυμαίνονται σε λίγες εκατοντάδες, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι Αρβανίτες.

https://smerdaleos.wordpress.com/2022/0 ... οπόννησ-3/

[Τλαξκαλτέκος]

Σε πολλά σημεία (σσ. 1, 5, 6, 14, 35) ο Barbarigo εξηγεί ότι η Βενετία έχει καταγεγραμμένους στους καταλόγους (για υπηρεσία και πληρωμή) 1500 στρατιώτες στο Μοριά. Από αυτούς οι «Γραικοί» κυμαίνονται σε λίγες εκατοντάδες, ενώ όλοι οι υπόλοιποι είναι Αρβανίτες.

https://smerdaleos.wordpress.com/2022/0 ... οπόννησ-3/

Δηλαδή στους 1500 πόσοι είναι οι Γραικοί ; 500 ; Τι σημαίνει "λίγες εκατοντάδες" ;