"Αγωνιστές του 21"

[Τλαξκαλτέκος]

Θεοδώρου Ασημάκης : Φιλικός από τη Ζάτουνα Αρκαδίας . Ήταν γραμματέας του Πασόμπεη και μετά την εκδίωξη του Βελή πασά από την Πελοπόννησο, πήγε στην Αλεξάνδρεια. Εκεί κατασκόπευε τον Μοχάμετ Άλι. Όταν αποκαλύφθηκε ο ρόλος του ειδοποιήθηκε έγκαιρα και κατόρθωσε να διαφύγει. Μετά από πολλές περιπέτειες έφτασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου κατηχήθηκε στη Φιλική Εταιρεία, την εποχή ακριβώς που είχε ανακηρυχθεί γενικός αρχηγός ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και προετοιμαζόταν το κίνημα στις παραδουνάβιες ηγεμονίες. Ο Θεοδώρου που φαίνεται ότι ήταν καιροσκόπος, μετέβη στην Οδησσό, ελπίζοντας να επωφεληθεί από την κατάσταση. Εκεί όμως κίνησε τη δυσπιστία των Εταίρων, που του συμπεριφέρθηκαν με αδιαφορία. Επειδή μάλιστα αρνήθηκαν να του δώσουν χρήματα τα οποία τους ζήτησε, πρόδωσε στον Χαλέτ εφέντη όλα όσα γνώριζε για την Εταιρεία και τα σχέδιά της για την ανατίναξη των ανακτόρων της Πόλης, την αιχμαλωσία του σουλτάνου και τον εμπρησμό ή την κατάληψη του στόλου. Οι Φιλικοί, που πληροφορήθηκαν τη στάση του, επιχείρησαν ανεπιτυχώς να τον δολοφονήσουν. Ο Θεοδώρου συνέχισε την αντεθνική δράση του και κατά τη διάρκεια του Αγώνα. Τελικά, εκτελέστηκε το 1822 από την ίδια την Πύλη, η οποία φαίνεται ότι δυσπιστούσε ως προς τις προθέσεις του.
https://greek_greek.en-academic.com/216 ... C_Ασημάκης

Γράφει ο Μαργαρίτης Κούταβος * στα απομνημονεύματά του ( 1853 ) για τον Ασημάκη Θεοδώρου :


* Αγωνιστής του '21 απ' την Αίνο της Ανατολικής Θράκης. Με δικό του πλοίο συμμετείχε σε διάφορες ναυτικές αποστολές. Έξω απ' τη Χαλκίδα όμως αναγκάστηκε να το βυθίσει για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων. Πήρε διάφορες θέσεις στην διοίκηση.

Για τον θάνατο του Ασημάκη Θεοδώρου λέει ο Γεώργιος Παπαδόπουλος στο έργο του "Τα κατά τον αοίδιμον πρωταθλητήν του ιερού των Ελλήνων αγώνος τον πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριον Ε" ( 1865 ) :


Κατ' άλλους ο Ασημάκης Θεοδώρου φονεύθηκε το 1823. Γράφει ο Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων :

Ενώ λοιπόν ο Ασημάκης Θεοδώρου ήταν φυλακισμένος, λένε πως έκανε την διαθήκη του και έφτιαξε και σχέδιο με το οποίο θα κατάφερνε ξανά ο σουλτάνος να υποτάξει την Ελλάδα. Αυτά δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα Ο Φίλος του Νόμου το 1824 και μπορείτε να τα διαβάσετε στον παρακάτω σύνδεσμο. Θα αφήσω μια μικρή περίληψη.
Στην Διαθήκη του ( 3/2/1823 ) εξομολογείται τις αμαρτίες του ( καταφρόνηση ιερών μυστηρίων , φόνοι , μοιχείες , πορνείες ) και ζητά συγχώρεση από τον Θεό. Είχε αφιερώσει ψυχή και νου στο να υπηρετεί τους Τούρκους . Μάλιστα σκεφτόταν να ασπαστεί τον ισλαμισμό κιόλας. Έχει πολλά χρέη ( ή του χρωστάνε , δεν κατάλαβα καλά ) σε Ρόδο , Καστελόρριζο , Αίγυπτο κ.α. , αλλά και να τα πάρουν αυτοί που τους χρωστάει ποιο το όφελος ; Σε όλα θα γίνει κληρονόμος ο σουλτάνος. Ζητά συγχώρεση σε όσους προκάλεσε ζημία, άλλα κτήματα δεν έχει , και πάλι ζητά συγχώρεση.
Το σχέδιο που υπέβαλε ( 13/1/1823 ) στον σουλτάνο για την ειρήνευση της Ελλάδας προέβλεπε α) γενική αμνηστεία β) προστασία της ζωής και της περιουσίας των υπηκόων γ) παρόμοια προνόμια με αυτά που δίνουν οι Ρώσοι σε εμπόρους και ναυτικούς δ) μεταρρυθμίσεις στην φορολογία ε) προσέγγιση του ιερατείου στ) ετοιμοπόλεμο στράτευμα.
Ο σουλτάνος ευχαρίστησε τον Ασημάκη Θεοδώρου για το σχέδιο και μάλιστα τον αντάμειψε με χρηματικό ποσόν . Μετά όμως από 20 ημέρες και μετά από παραινέσεις των υπουργών στράφηκε κατά του Θεοδώρου. Και αναρωτιέται ο Θεοδώρου : Όταν ο ίδιος ο σουλτάνος αποδεικνύεται ψεύτης και απαταιών τι μπορεί να ευδοκιμήσει σε ένα τέτοιο κράτος ; Θυσίασα παιδιά , πατρίδα , χρήματα και ζωή για να τον υπηρετήσω και να το τέλος μου. Ας είμαι παράδειγμα , αν και ξέρω πως κανείς άλλος ομογενής μου δεν θα κάνει την δική μου ανοησία.
https://books.google.gr/books?id=RlRJAA ... 82&f=false

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Κατά τον Παπαρρηγόπουλο οι Σουλιώτες ήταν κράμα Ελλήνων και εξελληνισθέντων Αλβανών. Καθομιλουμένη ήταν η αλβανική και επίσημη η ελληνική.

Ήδη στα 1791 οι Σουλιώτες είχαν βρει τον εθνισμό τους στο πλευρό των Ελλήνων.

Κοίτα αυτό:

Ελληνικά Χρονικά (1 Αυγούστου 1825)



Προφανώς στα αλβανικά μουσουλμανικά στρατεύματα από τον χώρο της σημερινής Αλβανίας στρατολογούνταν και ορθόδοξοι Αλβανοί

[Τλαξκαλτέκος]

Προφανώς στα αλβανικά μουσουλμανικά στρατεύματα από τον χώρο της σημερινής Αλβανίας στρατολογούνταν και ορθόδοξοι Αλβανοί

Όχι μόνο Αλβανοί , αλλά και Έλληνες , π.χ. Χειμαριώτες. Γράφει ο Σπυρίδων Τρικούπης :

Δυσηρεστήθη ο Κοχράνης, αλλ' ηναγκάσθη να παραδεχθή την ορθήν ταύτην γνώμην, και την 14 εκίνησαν οι Έλληνες επί τους εν τω μοναστηρίω, έφεραν πλησιεστέρον τα κανόνιά των, μετέφεραν εις Πειραιά την φρεγάταν και άλλα πλοία και προσέβαλαν το μοναστήριον διά ξηράς και θαλάσσης όλην την ημέραν κανονοβολούντες και τουφεκίζοντες. Οκτακοσίας κανονίας έρριψε μόνη η φρεγάτα, ανέτρεψε την οροφήν του μοναστηρίου και μέρος των τοίχων του, και εφαίνετο ότι έθαπτε τους εγκλείστους υπό τα επισυσσωρευόμενα ερείπια. Αλλ' όσον μέγας ήτον ο κίνδυνος, τόσον μεγάλη εφάνη και η ανδρία των κινδυνευόντων· δις και τρις ώρμησαν οι Έλληνες να κυριεύσωσιν εξ εφόδου το καταστραφέν μοναστήριον, αλλ' οι 300 γενναίως τους απέκρουσαν· είναι δε άπορον πώς ο δραστήριος Κιουταχής, καθήμενος αργός εν τω στρατοπέδω του, και βλέπων τους ατρομήτους πολεμιστάς του αγωνιώντας, δεν έτρεξεν εις βοήθειαν. Την νύκτα έγεινεν επί τη αιτήσει της φρουράς του μοναστηρίου ανακωχή, και υπήγαν δύο εξ αυτής εις την ναυαρχίδα προς συμβιβασμόν, αλλά δεν εσυμβιβάσθησαν· διότι οι μεν εζήτουν να επανέλθωσιν εις το εν Αθήναις στρατόπεδόν των φέροντες τα όπλα και τα πράγματά των, ο δε στόλαρχος τοις εχάριζε μόνον την ζωήν. Διαρκούσης δε της ανακωχής, ηυτομόλησαν προς τους Έλληνας εκ των εν τω μοναστηρίω 30 Χειμαριώται Χριστιανοί, συναινούσης όλης της φρουράς διά την σπάνιν των τροφών. Αλλ' όσον αξιέπαινος εφάνη η τουρκική φρουρά του μοναστηρίου μαχομένη, τόσον ημαύρωσε την δόξαν της επί της ανακωχής φονεύσασα τον προς αυτήν σταλέντα παρά του Ουρκουάρτου και φέροντά τινας επί συμβιβασμώ προτάσεις· επυροβόλησε δε μετά ταύτα και τους εν τω πλοιαρίω της ναυαρχίδος φέροντι υπό λευκήν σημαίαν τον γραμματέα του στολάρχου. Η διττή αύτη ανόσιος πράξις διήγειρε δικαίαν αγανάκτησιν κατά των εν τω μοναστηρίω. Εφρύαττε δε κατ' εξοχήν ο Κοχράνης, ο προτού θαυμάζων την ανδρίαν των, εκάλει τους Έλληνας εις έφοδον και εξολόθρευσίν των ως παρασπόνδων, και δεν ήθελε πλέον ν' ακούη συμβιβασμόν· και επειδή οι Έλληνες δεν επέπιπταν, τους επέπληττε, τους ύβριζεν ως ανάνδρους και ηπείλει ότι, αν δεν εκυρίευαν αμέσως το μοναστήριον, θ' ανεχώρει. Ηγανάκτησαν οι οπλαρχηγοί υβριζόμενοι· ηγανάκτησε και αυτός ο Καραϊσκάκης και στραφείς προς τους οργήν πνέοντας συναδέλφους του, «βλέπω» , τοις είπεν, «ότι κακά θα τα πάμε με τούτους τους φράγκους· φοβούμαι πως θα μας χάσουν με την αβασταγιά τους· αλλά πρέπει να τους οικονομήσωμεν». Ο Κοχράνης δεν ανεχώρησεν ως ηπείλησεν, αλλ' εγκοτών, διότι δεν εισηκούετο, απεχωρίσθη και εκάθητο εντός του πλοίου του· αν είχεν όμως υπομονήν μίαν ημέραν, η απλή πολιορκία ήρκει εις την άνευ εφόδου και άνευ παραμικρού πυροβολισμού πτώσιν του μοναστηρίου, διότι μόλις είχαν οι έγκλειστοι μιας ημέρας τροφήν, και η συγκοινωνία αυτών και του στρατοπέδου των ήτο διακεκομμένη. Αλλ' ο ανυπόμονος λόρδος εθεώρει μίαν ημέραν ως ολόκληρον έτος, διά τούτο την επαύριον περί την μεσημβρίαν ήρχισαν εκ νέου προς ευχαρίστησίν του οι κατά του μοναστηρίου κανονοβολισμοί, ανεγερθέντος εφ' εσπέρας άλλου κανονοστασίου.


Επίσης οι Γκέκηδες και οι Αλβανοί ( φαντάζομαι Αλβανοί = Τόσκηδες ) του τουρκικού στρατοπέδου βρίκονταν σε αντιπαλότητα και δεν συμπαθιόνταν. Γράφει πάλι ο Τρικούπης :

Πριν δ' εξημερώση η 6 Οκτωβρίου, ώρμησαν οι Αλβανοί, προηγουμένου εφίππου του φρουράρχου των Αθηνών. Προθέμενοι οι Έλληνες να παγιδεύσωσι τους εχθρούς απεμακρύνθησαν μετά μικράν αντίστασιν, βαλόντες πυρ εις την υπόνομον· αλλ' υγρανθείσης της πυρίτιδος εκ της πολυκαιρίας, η υπόνομος δεν εξερράγη· οι δ' Έλληνες, κυλίοντες βόμβας, ηνάγκασαν τους εχθρούς να εγκαταλείψωσι την θέσιν εκείνην, διότι διαρρηγνύμεναι προ των ποδών αυτών εθανάτωσάν τινας, εν οίς και τον φρούραρχον. Μετά την αποτυχίαν ταύτην απεφάσισαν οι αρχηγοί να επιχειρήσωσι δι' εφόδου την άλωσιν του παρατειχίσματος, και υπεσχέθησαν πλουσίας αμοιβάς τοις προαιρουμένοις ν' αναδεχθώσι την ανάβασιν· την ανεδέχθησαν οι Γκέγκαι μυκτηρίζοντες τους Αλβανούς ως αναξίους φανέντας εις κυρίευσιν του Λεονταρίου· αφ' ού δε ητοιμάσθησαν, ώρμησαν αίφνης την 7 περί την δ' ώραν, εκυρίευσαν έν των πλησίον του παρατειχίσματος οχυρωμάτων και κατέλαβαν και το στόμα υπονόμου τινός, καθ' ήν ώραν συνέπεσε να ενευρεθή ο υπονομοποιός Κώστας επιτηρών την κατασκευήν της. Ιδών δε ο το παρατείχισμα φυλάττων Μακρυγιάννης τον κίνδυνον του υπονομοποιού, εξήλθεν εις αντίληψίν του παραλαβών τους περί αυτόν Αθηναίους. Εξήλθαν μετ' ολίγον καί τινες άλλοι, και συγκροτήσαντες δίωρον μάχην, κανονοβολούντων και βομβοβολούντων και των εν τη ακροπόλει, απεδίωξαν τους εχθρούς, και διέσωσαν τον κινδυνεύοντα πολύτιμον συναγωνιστήν των. Επιμένοντες οι εχθροί εις την εκτέλεσιν του σκοπού των κατέφυγαν προς αποφυγήν του πυρός υπό τας στοάς του θεάτρου καιροφυλακτούντες να εισπηδήσωσιν· αλλ' οι Έλληνες, κρεμώντες άνωθεν βόμβας, αναμμένων των φυτιλίων, και ρίπτοντες και άλλας εμπρηστικάς ύλας, έβλαψαν πολλούς και ηνάγκασαν τους λοιπούς, ελθούσης της νυκτός, να εξέλθωσι των στοών δρομαίοι· τέσσαρες αυτών έπεσαν επί της εξόδου των^ οι δε φιλέκδικοι Αλβανοί, οι ονειδισθέντες έτι τη εις κυρίευσιν του Λεονταρίου αποτυχία, βλέποντες άνωθεν του Μουσείου όσα υπέφεραν οι υπό τας στοάς καταφυγόντες συνάδελφοί των Γκέγκαι, αντί να κινηθώσιν εις συμπάθειαν, εκάγχαζαν εμπαίζοντές τους. Πολλαί βόμβαι και κανονόσφαιραι ερρίφθησαν την ημέραν εκείνην επί την ακρόπολιν, δέκα Έλληνες εφονεύθησαν και πολλοί επληγώθησαν, εν οίς και ο Μακρυγιάννης εις την κεφαλήν. Την δε επιούσαν νύκτα ήναψεν ο Κώστας την υπόνομον, εν ή ευρέθη επί της εφόδου, ώρμησαν οι Έλληνες μετά την εκραγήν αυτής, και οι εχθροί έπαθαν και την ημέραν εκείνην.
https://www.gutenberg.org/files/39069/3 ... 9069-h.htm

[Τλαξκαλτέκος]

Μια παπαδιά διηγείται στον Μακρυγιάννη την κακοποίησή της απ' τους Τούρκους :

Μου λέγει η παππαδιά «Όταν ήρθαν οι Τούρκοι, εμείς ήμαστε μέσα εις το βάλτο, στο νερό τόσες ψυχές, να γλυτώσουμεν και ήρθαν οι Τούρκοι και μας πιάσανε και ήταν το σώμα μας καταματωμένο από τις αβδέλλες -μας φάγαν και τα παιδιά πεταμένα μέσα -γιομάτο το νερό, σαν μπακακάκια πλέγαν κι᾿ άλλα ζωντανά κι᾿ άλλα τελείωναν. Και μ᾿ έπιασαν οι Τούρκοι και με κοιμήθηκαν τριάντα οχτώ και μ᾿ αφάνισαν κ᾿ εμένα και τις άλλες. Διατί τα τραβήσαμεν αυτά; Δι᾿ αυτείνη την πατρίδα. Και τώρα δικαιοσύνη δεν βρίσκομεν από κανέναν όλο δόλο και απάτη». Κ᾿ έκλαιγε με πικρά δάκρυα. Την παρηγόρησα. Με πήρε το παράπονο κ᾿ έκλαψα κ᾿ εγώ.
http://users.uoa.gr/~nektar/history/tri ... /index.htm

[Τλαξκαλτέκος]

[Τλαξκαλτέκος]

σερ Τόμας Μαίτλαντ : ( Σκωτία 1760 - Μάλτα 1824 ). Αρμοστής των Ιονίων Νήσων. Κατά την επανάσταση του '21 τήρησε αρνητική στάση απέναντι στους εξεγερμένους Έλληνες , όπως άλλωστε τέτοια ήταν και η στάση της Αγγλίας. Με την στροφή της Αγγλίας υπέρ της Ελλάδας ( 1823 - 1824 ) έδειξε και αυτός ευνοϊκότερη διάθεση απέναντι στους Έλληνες.

Το περιστύλιο του Μαίτλαντ στην Κέρκυρα :


Οι Σοφιανόπουλοι
Ήταν αδέλφια απ' το Σοπωτό Καλαβρύτων.

Ο Παναγιώτης ( 1786 - 1856 ) ήταν λόγιος , γιατρός και κοινωνικός αγωνιστής. Ήρθε σε ρήξη με εκκλησιαστικούς και οθωνικούς κύκλους. Ήταν ο πρώτος Νεοέλληνας φεμινιστής . Έγραφε : Πρέπει να λείψουν τα μεταξύ γυναικός και ανδρός διαφράγματα , τα οποία επύκνωσεν η δεισιδαιμονία και η υποκρισία , και αι γυναίκες είναι ανάγκη να κυβερνούν τας ανθρωπίνους κοινωνίας μαζί με τους άνδρας.

Ο Νικολέτος ήταν αγωνιστής του '21. Το 1825 συνελήφθη απ' τον Ιωάννη Γκούρα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ( 1771 - 1826 ) ως αντιφρονών προς την κυβέρνηση Κοντουριώτη. Οι άνδρες του Γκούρα, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Νικολέτος , τον κακομεταχιερίσηκαν. Τελικά τον απελευθέρωσε ο Σουλιώτης οπλαρχηγός Γεώργιος Δράκος με την επέμβαση του αγωνιστή Λιδωρίκη. Στην απελευθέρωσή του έπαιξε όμως ρόλο και η δεισιδαιμονία. Ο Νικολέτος έπαθε δυσεντερία και και πέθανε από αιμορραγία . Πολλοί πίστεψαν πως πέθανε από κάποια κατάρα που του έριξε ο ιεράρχης. Αυτό πίστεψε και ο δεισιδαίμων Γκούρας και τον άφησε ελεύθερο.

Απόγονος των δύο αυτών Σοφιανόπουλων είναι ο πολιτικός Ιωάννης Σοφιανόπουλος ( 1887 - 1951 ). Βενιζελικός , φιλοσοβιετικός , αντιμεταξικός και φιλελεύθερος αριστερός αγροτιστής . Στο Συνέδριο του Λιβάνου καταδίκασε τις ακρότητες στο εσωτερικό της Ελλάδος και τα κομμουνιστικά στασιαστικά κινήματα της Μέσης Ανατολής. Ο στρατός που θα δημιουργήσει η Ελλάδα, υποστήριξε , δεν πρέπει να είναι ταξικός και δεν θα πρέπει να ανήκει σε κανένα κόμμα ή ανταρτική οργάνωση αλλά στο έθνος. Υπουργός εξωτερικών απ' τις 3/5/1945 στην κυβέρνηση Πλαστήρα. Μαζί του οι κομμουνιστές διαπραγματεύτηκαν και υπέγραψαν την Συμφωνία της Βάρκιζας , παρόλο που τον είχαν κατηγορήσει μαζί με τον Πλαστήρα ως στρατοκράτη , φασίστα και εθνοπροδότη ( βλ. εφημερίδα Ελευθερία , Όργανο του ΕΑΜ Μακεδονίας , 13/1/1945 Θεσσαλονίκη ). Υποσχέθηκε ότι θα ικανοποιήσει τα εαμικά αιτήματα δικαίως , ειδικά την εξασφάλιση της ελευθερίας του Τύπου. Το 1946 υποστήριξε την θέση της Ρωσίας να φύγουν τα αγγλικά στρατεύματα απ' την Ελλάδα.

Μιλάει ο Τσώρτσιλ. Τον παρακολουθούν ο υπουργός εξωτερικών Σοφιανόπουλος , ο αντιβασιλιάς - αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός και ο πρωθυπουργός Πλαστήρας.


Σαράφης , Σιάντος , Τσιριμώκος , Σοφιανόπουλος , Παρτσαλίδης , Κατσώτας κ.α. :

[Τλαξκαλτέκος]

Σάββας Φωκιανός Καμινάρης : ( Πάτμος 1785 - Βουκουρέστι 1821 ) Στα κείμενα του '21 αναφέρεται απλώς ως "Σάββας" . Φιλικός και στρατιωτικός ( "καμινάρης" -> στρατιωτικό αξίωμα ) . Σχημάτισε σώμα 1500 ανδρών ( κυρίως Σέρβων και Βουλγάρων ) . Καθώς όμως δεν ερχόταν ξένη βοήθεια και βλέποντας τις ύποπτες κινήσεις του Βλαδιμηρέσκου - κινήσεις τις οποίες ο ίδιος ο Σάββας κατήγγειλε στον Υψηλάντη - άρχισε να έχει επιφυλάξεις ως προς την συνέχιση της Επανάστασης . Ο Υψηλάντης προσπάθησε να τον πείσει ότι η ελευθερία της πατρίδος αποκτάται δια του αίματος των ιδίων τέκνων της πατρίδος και όχι των ξένων . Εντούτοις ο Σάββας εγκατέλειψε τον Αγώνα. Όταν δε οι Τούρκοι μετά τη διαφυγή του Υψηλάντη στην Αυστρία στράφηκαν εναντίον των υπολειμμάτων των επαναστατών , ο Σάββας συνεργάστηκε μαζί τους. Στην τελευταία ημερήσια διαταγή του της 8ης Ιουνίου 1821 , ο Υψηλάντης παρέδιδε εις την δίκην των νόμων και εις την κατάραν των ομογενών τον επίορκον και προδότη Σάββαν , ο οποίος τελικά θανατώθηκε απ' τους ίδιους τους Τούρκους ( Αύγουστος ' 21 ) !

πηγή : εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος

Μερικά αποσπάσματα απ' τον Απόστολο Βακαλόπουλο ( Ιστορία του Νέου Ελληνισμού , τόμος 5 ) :

Ο Σάββας διστάζει εξαιτίας της ανοργανωσιάς .


Εθνοτικές διαιρέσεις. Οι υπόλοιποι βαλκανικοί λαοί δεν θέλγονταν απ' τον ήχο της ελευθερίας που εκπεμπόταν απ' τις γραικικές σάλπιγγες.


Η πίστη του Βλαδιμηρέσκου στο κίνημα κλονίστηκε όταν ο τσάρος τον διέγραψε από λοχαγό του ρωσικού στρατού και του αφαίρεσε το δικαίωμα της ρωσικής προστασίας.


Ο Σάββας θεωρεί απαραίτητη την συμμετοχή της Ρωσίας για την επιτυχία της Επανάστασης. Ο Υψηλάντης του απαντά πως η πατρίδα θα ελευθερωθεί απ' το αίμα των δικών της τέκνων . Ας ξεκινήσουμε και ας αποδείξουμε πως είμαστε άξιοι βοήθειας και τότε όχι μόνο η Ρωσία , αλλά και όλη η χριστιανική Ευρώπη θα μας βοηθήσει. Ο Θεός δεν θα αφήσει την Ελλάδα να χαθεί.



Τελικά ο Σάββας και άλλοι τάσσονται με το πλευρό των Τούρκων. Οι Τούρκοι τους αντάμειψαν καλά ...



Γερμανική γκραβούρα. Οι Τούρκοι εξοντώνουν τον Σάββα κι άλλους προδότες του ελληνικού αγώνα.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Αυτά δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα

Μήπως γνωρίζεις αν υπάρχει τρόπος να κατεβάζω το αρχείο κάθε συνδέσμου σε pdf; Ρωτάω γιατί είναι κουραστικό να αλλαζεις καθε φορά σελίδα

https://library.parliament.gr/Portals/6 ... ofilms.pdf

[Τλαξκαλτέκος]

Αυτά δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα

Μήπως γνωρίζεις αν υπάρχει τρόπος να κατεβάζω το αρχείο κάθε συνδέσμου σε pdf; Ρωτάω γιατί είναι κουραστικό να αλλαζεις καθε φορά σελίδα

https://library.parliament.gr/Portals/6 ... ofilms.pdf

Καθόλου. Και σε μένα φαίνεται κουραστικό. Επίσης οι μαλάκες έχουν εξαφανίσει φύλλα. Ψάχνω να βρω το Ακρόπολις, 2 Ιουλίου 1930 και δεν το έχει.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Καθόλου. Και σε μένα φαίνεται κουραστικό. Επίσης οι μαλάκες έχουν εξαφανίσει φύλλα. Ψάχνω να βρω το Ακρόπολις, 2 Ιουλίου 1930 και δεν το έχει.

Και απο την περίοδο της κατοχής δεν έχουν ανεβάσει σχεδόν τίποτα αν και θεωρητικά οι τίτλοι φτάνουν έως το 1948