Σύµφωνα µε τον Παναγιωτόπουλο, κατά την δεκαετία ανάµεσα στα 1520 και στα 1530, ο πληθυσµός της Πελοποννήσου -ο οποίος προσµετρείται σε νοικοκυριά- είχε ως εξής:
• 1.065 Μουσουλµάνοι
• 49.412 Χριστιανοί
• 466 Εβραίοι
Οι αριθµοί αυτοί πολλαπλασιαζόµενοι µε τον συντελεστή 5 µας δίνουν συνολικό πληθυσµό 5.325 Μουσουλµάνων, 247.060 Χριστιανών και 2.330 Εβραίων. Σχετικά µε τον συντελεστή βλ. Faroqhi Suraiya,
Κουλτούρα και καθηµερινή ζωή στην Οθωµανική Αυτοκρατορία. Από τον Μεσαίωνα ως τις αρχές του 20ού αιώνα, Αθήνα 2000, σελ. 165.
Η πρώτη απογραφή που έλαβε χώρα πριν το τέλος του 1690 από τον πρώτο Βενετό προβλεπτή Corner, αναβιβάζει τους κατοίκους της χερσονήσου -εξαιρώντας εκείνους της Μάνης και της Κορίνθου- σε 86.468. Ωστόσο, ο αριθµός φάνηκε πως εκτιµήθηκε ιδιαίτερα χαµηλά, ειδικά αν λάβουµε υπόψη µας τα νούµερα που υπολόγιζαν τον πληθυσµό πριν την κατάκτηση, σε 250.000 κατοίκους περίπου. Μετά από διάφορες εκτιµήσεις και απόψεις ιστορικών που τέθηκαν γύρω από αυτό το ζήτηµα, η αλήθεια φαίνεται να τείνει περισσότερο κοντά στις εκτιµήσεις του γενικού προβλεπτή Grimani για το έτος 1700 που αναγάγει την απογραφή σε 176.844 κατοίκους, βλ. Κων.Ντόκος, ό.π., σελ 38-9.
. Σύµφωνα µε τον Β. Παναγιωτόπουλο , σχετικά µε το ποσοστό που καταγράφεται στα 1700 και διαµορφώνεται σύµφωνα µε τον πληθυσµό της χερσονήσου, εµφανίζεται αρκετά χαµηλό σε σχέση πάντα µε τις οικονοµικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής του. Με οκτώ κατοίκους κατά τετραγωνικό χιλιόµετρο η Πελοπόννησος εµφανίζεται σχεδόν έρηµη, βλ. Β. Παναγιωτόπουλος, «ΙΗ΄ αιώνας στην Πελοπόννησο: η απορρόφηση των οικονοµικών πόρων και του πληθυσµού από την ανάπτυξη της γεωργίας», στο: Ασδραχάς Σπύρος,
Η οικονοµική δοµή των βαλκανικών χωρών στα χρόνια της Οθωµανικής κυριαρχίας ιε’-ιθ- αιώνας, Αθήνα, 1979, σελ. 466. Επίσης, ο Έκτακτος προνοητής Γραδενίγος σε έκθεση του αναφέρει: «Το Βασίλειον κατοικείται από εκατόν δέκα έξι χιλιάδες ψυχές περίπου, αριθµός ο οποίος είναι πολύ µικρός σε σχέση µε την έκταση και τη γονιµότητα αυτή της χώρας[…]», βλ. Αγαµεµν. Τσελίκας, «Μεταφράσεις Βενετικών Εκθέσεων περί Πελοποννήσου», Πελοποννησιακά, 21 (1995), σελ. 40.
Οι «στατιστικές ειδήσεις» της περιόδου, µαρτυρούν µε νούµερα την πληθυσµιακή κατάσταση της εποχής· ο Παναγιωτόπουλος χρησιµοποιώντας ως βάση υπολογισµού την ενετική απογραφή του Grimani (Γενικού Προβλεπτή Ιονίων Νήσων) του 1698 –που θεωρείται έως σήµερα η πλέον έγκυρη– σηµειώνει πως ο αριθµός των κατοίκων της Πελοποννήσου ανερχόταν στους 176.8445. Ο αριθµός αυτός αυξάνεται σε πολύ µεγάλο βαθµό στις αρχές του επόµενου αιώνα αγγίζοντας τους 400.000 περίπου κατοίκους το 1821, ενώ όσον αφορά στην ενδιάµεση περίοδο δυστυχώς λόγω της ανυπαρξίας απογραφών δεν γνωρίζουµε την δηµογραφική της τάση. Όσον αφορά στο ίδιο θέµα, ο Κρεµµυδάς µεταφέρει τα δηµογραφικά νούµερα της περιόδου, σηµειώνοντας πως η Πελοπόννησος ήταν η µόνη περιοχή που µπορούσε να παρακολουθηθεί δηµογραφικά -για συγκεκριµένες ωστόσο περιόδους- και πως στα 1830 ο πληθυσµός σηµειώνεται κατά 90,2% αυξανόµενος σε σχέση µε το 1700, βλ. Βασίλης Κρεµµυδάς,
Εισαγωγή στην ιστορία της νεοελληνικής κοινωνίας (1700- 1821), ό.π. σελ 90-91.
.
http://ikee.lib.auth.gr/record/125387/f ... 1-6024.pdf
