Δημοσίευσηαπό Τλαξκαλτέκος » 03 Οκτ 2024, 18:52
Ακρίδης Κατσαριδόπουλος έγραψε:Τλαξκαλτέκος έγραψε:Κατά την Ενετοκρατία όλοι οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την Πελοπόννησο.
Μπορεί να εξισλαμίστηκαν μετά το 1715.
Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κάτι τέτοιο. Οι Λεονταρίτες και οι Φαναρίτες ( Μουρτάτες ) θυμάμαι πως είχα διαβάσει στον Βακαλόπουλο να εξισλαμίστηκαν μετά το 1715.
Τώρα που το λες όμως δεν αποκλείεται. Ο πρόεδρος των Λακωνικών Σπουδών Σταύρος Καπετανάκης λέει αυτό που λένε και τα άλλα βιβλία που έχω διαβάσει ( δεν ήταν ντόπιοι και εγκαταστάθηκαν μετά το 1715 * ) , εντούτοις αναφέρει δυο ενδιαφέροντα στοιχεία.
*
Στιγμιότυπο οθόνης 2024-10-03 182114.png
1)
Ο εξισλαμισμός τους φαίνεται ότι θα ήταν πρόσφατος, διότι πολλοί από αυτούς είχαν διπλά ονόματα ένα μουσουλμανικό και ένα χριστιανικό, δηλαδή Αχμέτ και Γιάννης. Άλλοι βάφτιζαν παιδιά χριστιανών που ακολουθούσαν τη χριστιανική πίστη. Μερικοί ορκίζονταν στο όνομα του Χρηστού ή της Παναγίας. 2)
Οι κάτοικοι των χωριών Άγιος Νικόλαος, Κόκκινα Λουριά, Μαλτσίνα, Αρχοντικό και Σελεγούδι, που αποτελούσαν τη «Δώθε Ρίζα» (νότια του ποταμού Σμήνου ή Βαρδούνια), σε αναφορά τους το 1828 μας έδωσαν πολύτιμες πληροφορίες για τα σύνορα της Μάνης. Έγραψαν ότι με τη δεύτερη τουρκοκρατία στο κάστρο της Βαρδούνιας εγκαταστάθηκαν Αβδιάνοι (της οικογενείας Αβδή * ) και Αλβανοί, που καταπίεζαν τους κατοίκους τής γύρω περιοχής. Οι κάτοικοι της Δώθε Ρίζας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα χωριά τους και να βρουν άσυλο στη Μάνη ή στα νησιά του Αιγαίου πελάγους.*
Ο Αβδής χαρακτηρίζεται ως αποστάτης, διέμενε στην Ποταμιά και τον διαδέχθηκε ο Ντουσά αγάς. Αβδ και Αβδής στην τουρκική σημαίνει δούλος.Επίσης , εδώ
https://www.sah.aegean.gr/wp-content/up ... inal_3.pdf αναφέρεται :
1)
Στην Πελοπόννησο, μετά την κατάληψη της από τους Βενετούς το 1687, περίπου 4.000 μουσουλμάνοι ασπάστηκαν τον χριστιανισμό. Σχεδόν οι μισοί κατάγονταν από την περιοχή της Γαστούνης, όπου είχαν σημειωθεί ομαδικοί εξισλαμισμοί τις προηγούμενες δεκαετίες, εκχριστιανίστηκαν όμως και πολλοί εκ γενετής μουσουλμάνοι. Είτε επρόκειτο για επανεκχριστιανισμούς είτε όχι, οι άνθρωποι αυτοί και τα παιδιά τους βαπτίστηκαν κι έζησαν ως ορθόδοξοι ή καθολικοί για τα επόμενα τριάντα χρόνια. Με την επάνοδο των Οθωμανών το 1715, οι εκχριστιανισμένοι μουσουλμάνοι θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον νόμο: θα κριθούν αποστάτες και θα εξανδραποδιστούν. Θα απελευθερωθούν, ωστόσο, και θα τους επιτραπεί να παραμείνουν στα χωριά τους «για να μην ερημωθεί η επαρχία», όπως αναφέρει η σχετική σουλτανική διαταγή, αφού όμως πρώτα επανέλθουν στο ισλάμ και εξαγοράσουν από το οθωμανικό δημόσιο τις γυναίκες και τα παιδιά τους .Οι μουσουλμάνοι της Πελοποννήσου που είχαν εκχριστιανιστεί την περίοδο της δεύτερης Βενετοκρατίας (1685/87-1715), και οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν ως αποστάτες μετά την αποκατάσταση της οθωμανικής κυριαρχίας, προτίμησαν να επιβεβαιώσουν την πίστη τους στο ισλάμ παρά να πεθάνουν .2)
Όπως αναφέρουν σε αίτησή τους προς τον κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια το 1828 οι κάτοικοι του χωριού Μπρίτζα (Πρίτζα), το χωριό ήταν μετόχι ενός –μάλλον μικρού– μοναστηριού, ενώ υπήρχαν και κάποια κτήματα που ανήκαν σε τέσσερις χριστιανικές οικογένειες. Ο εξισλαμισμός, το 1746, ενός χριστιανού της περιοχής, του Αχμέτη Χοντρολιά * (δεν διευκρινίζεται αν ήταν από την Μπρίτζα ή από γειτονικό χωριό) συνοδεύτηκε από την καταπάτηση των κτημάτων του μοναστηριού και την εκδίωξη των χριστιανών κατοίκων. Ο Χοντρολιάς ήρθε μαζί με άλλους μουσουλμάνους κι εγκαταστάθηκε στο χωριό ως τσιφλικάς. Καταπατήσεις κτημάτων σαν κι αυτή μαρτυρούνται σε όλη τη βαλκανική ύπαιθρο εκείνη την εποχή, ιδίως στις πεδινές περιοχές, οπού βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη η διαδικασία τσιφλικοποίησης .
Σε μια άλλη περίπτωση, πάλι από αίτηση του 1828, αναφέρεται ο εξισλαμισμός, το 1770 αυτή τη φορά, τριών καταχρεωμένων αγροτικών οικογενειών στο χωριό Ασίμη *. Το γεγονός δεν επηρέασε καταρχήν τους χριστιανούς συντοπίτες τους, οι οποίοι τους απομόνωσαν κοινωνικά. Δώδεκα χρόνια αργότερα, μην αντέχοντας άλλο την κατάσταση, οι εξισλαμισμένοι Ασιμιώτες πούλησαν τα κτήματά τους σε κάποιον Μουσταφά Ζαλούμη (πιθανόν ήταν ο μουσουλμάνος δανειστής τους) κι εγκατέλειψαν το χωριό. Τα κτήματα δόθηκαν σε μουσουλμάνους, ενώ ο Ζαλούμης βρήκε την ευκαιρία να εγκατασταθεί στο χωριό ως τσιφλικάς. Λίγο αργότερα άρχισε τις καταπατήσεις κι έτσι, μέσα σε δύο δεκαετίες, οι Ασιμιώτες έχασαν τις ιδιοκτησίες τους και μετατράπηκαν σε κολίγους . Συνέχισαν όμως να είναι χριστιανοί. Ήξεραν καλά ότι, στην περίπτωσή τους, η αλλαξοπιστία δεν θα άλλαζε την κατάστασή τους (ούτε θα μπορούσε να έχει αποτρέψει την καταπάτηση των γαιών τους από τον μουσουλμάνο προύχοντα) και προφανώς συμφωνούσαν με τον Νεκτάριο Τέρπο ότι δεν άξιζε να διακινδυνεύσουν την ψυχή τους μόνο και μόνο για να γλιτώσουν τον κεφαλικό φόρο.* Ο Χοντρολιάς ήταν Τουρκομπαρδουνιώτης και η Πρίτζα ήταν Μπαρδουνοχώρι.
* Το Ασήμι ήταν Μπαρδουνοχώρι. Ο Ζαλούμης ήταν Τουρκομπαρδουνιώτης.
Δεν έχετε τα απαραίτητα δικαιώματα για να δείτε τα συνημμένα αρχεία σε αυτήν τη δημοσίευση.
0 .
Τους μεν κενούς ασκούς το πνεύμα διίστησι , τους δε ανοήτους ανθρώπους το οίημα. ( Σωκράτης [ στον Στοβαίο ] )
Π.χ. :
