Διάφορα Θέματα και Ιστορίες.

[bizeli]

Αγαπητοί μου ιστοριοδίφες, μια μικρή βοήθεια.
Όταν λέμε Σλάβοι της Βόρειας και Νότιας Βαλκανικής πού ακριβώς εννοούμε;
Ποιο ακριβώς είναι το σημείο αναφοράς γεωγραφικά που χωρίζει του βόρειους από τους νότιους;

Δεν έχω ξανακούσει για τέτοιο διαχωρισμό και μάλλον είναι αδόκιμος. Πού το διάβασες;

Οι Σλάβοι των Βαλκανίων θεωρούνται όλοι Νότιοι Σλάβοι. Διαχωρισμό μπορείς ίσως να κάνεις μεταξύ Σλάβων δυτικών και ανατολικών Βαλκανίων. Οι δυτικοί, δηλαδή Σλοβένοι, Σέρβοι και Κροάτες, θεωρούνται απόγονοι των μεσαιωνικών Σλοβένων/Σκλαβήνων και σχετίζονται με τους Σλάβους της κεντρικής Ευρώπης (Πολωνούς, Τσέχους, Σλοβάκους), ενώ οι ανατολικοί, δηλαδή Βούλγαροι και Μακεδόνες, θεωρούνται απόγονοι των μεσαιωνικών Αντών και σχετίζονται με τους Ανατολικούς Σλάβους, δηλαδή Ρώσους και Ουκρανούς.

Θα μπορούσες ίσως να τους διαχωρίσεις με βάση το θρήσκευμα και τις σφαίρες επιρροής. Δηλαδή οι πιο νότιοι, που ήταν στη σφαίρα επιρροής του Βυζαντίου, είναι οι ορθόδοξοι (Σέρβοι, Βούλγαροι, Μακεδόνες) και οι βόρειοι, που ήταν στη σφαίρα επιρροής των δυτικών και είναι καθολικοί (Σλοβένοι και Κροάτες).

Επίσης, παίζει ρόλο και η ιστορική περίοδος. Σλάβοι υπήρχαν πολλοί και στην Ελλάδα, που είναι γνωστοί με τα διάφορα ονόματα των φυλων τους.

Στο σχολικό βιβλίο (περίοδος 4ος - 7ος αι.)
Εεεμ ... γι' αυτό κι εγώ έκαψα λίγο φλάντζα.
Έψαχνα να δω τι εννοεί.

[Τλαξκαλτέκος]

Όταν λέμε Σλάβοι της Βόρειας και Νότιας Βαλκανικής πού ακριβώς εννοούμε;

Το εξηγεί το ίδιο το κείμενο :

Πολλοί Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στη νότια Βαλκανική και ενσωματώθηκαν στους βυζαντινούς πληθυσμούς και στον τρόπο ζωής τους. Κοντά τους γνώρισαν τη χριστιανική θρησκεία και πολλοί βαφτίστηκαν χριστιανοί. Σ’ αυτούς συχνά οι Βυζαντινοί έδιναν γη για καλλιέργεια και τους χρησιμοποιούσαν ως μισθοφόρους στο στρατό ή ως τεχνίτες στα δημόσια έργα. Εξωτερικός Σύνδεσμος
Δεν έγινε το ίδιο όμως με τους Σλάβους της βόρειας Βαλκανικής. Εκεί οι σλαβικές φυλές συνεργάστηκαν μεταξύ τους και οργάνωσαν δικά τους κράτη.
http://ebooks.edu.gr/ebooks/v/html/8547 ... ndex4.html

Σλάβοι της Βόρειας Βαλκανικής που έφτιαξαν δικά τους κράτη ήταν οι μετέπειτα Κροάτες , Σέρβοι και Βούλγαροι.
Σλάβοι της Νότιας Βαλκανικής που ενσωματώθηκαν στους βυζαντινούς πληθυσμούς ήταν οι Μελιγγοί , οι Εζερίτες , οι Δραγουβίτες κ.λπ. Στους παρακάτω χάρτες μπορείς να δεις που ζούσαν περίπου :

[bizeli]

Τλαξ πού κατάλαβες ότι είναι αυτό το κεφάλαιο;
Anyway για μένα δεν είναι και τόσο ξεκάθαρο να σου πω την αλήθεια.
Το βόρεια και το νότια είναι πολύ γενικές έννοιες και σε σχέση με τι; Πόσο βόρεια; Πόσο νότια;
Οκ λέει για τους Σλάβους της Νότιας Βαλκανικής που ενσωματώθηκαν στο βυζάντιο, οπότε τι παίρνουμε ως σημείο αναφοράς τα σύνορα του βυζαντίου σε βόρειους και νότιους;

Τέσπα, εντάξει το κατάλαβα τώρα και σας ευχαριστώ και για τις έξτρα πληροφορίες. Πολύ χρήσιμες.
Εντάξει, επειδή φτιάχνω μόνη μου το εποπτικό μου υλικό έφαγα φλασιά εκείνη την ώρα.

[Τλαξκαλτέκος]

Τα εθνωνύμια των αλβανοφώνων :

1) Αρβανίτης. Πρωτοαναφέρεται τον 11ο αι.
2) Αλβανός. Ως ταυτόσημο του "Αρβανίτης" χρησιμοποιείται απ' τον 14ο αι. και μετά.
3) Σκιπ(η)τάρος. Σημαίνει αυτόν που μιλάει την ίδια γλώσσα με εμάς/αυτόν που μιλάει και τον καταλαβαίνουμε. Η χώρα αποκαλείται Σκιπερία. Παρετυμολογίες είναι οι ερμηνείες πως "Σκιπερία" σημαίνει "η χώρα των αετών" ή "η χώρα των βράχων" και πως "Σκιπ(η)τάριος" σημαίνει "οπλοφόρος". Το "Σκιπ(η)τάριος" πρωτοαναφέρεται τον 16ο αι. , αλλά τα Σκιπερία-Σκιπτάρος άρχισαν να αντικαθιστούν τα Αρβανίτης/Αρβανιτιά ( Αρμπερίσε/Αρμπερία ) μόλις στα τέλη του 17ου αι. - αρχές 18ου αι.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Το "Σκιπ(η)τάριος" πρωτοαναφέρεται τον 16ο αι. , αλλά τα Σκιπερία-Σκιπτάρος άρχισαν να αντικαθιστούν τα Αρβανίτης/Αρβανιτιά ( Αρμπερίσε/Αρμπερία ) μόλις στα τέλη του 17ου αι. - αρχές 18ου αι.

Αυτό οφείλεται στην αλλαγή θρησκεύματος. Μετά τον εξισλαμισμό δεν είχαν τίποτε κοινό πέρα από τη γλώσσα.

[Τλαξκαλτέκος]

Ονόματα αρχηγών Στρατιωτών ( Stradioti ) απ' το έργο του Σάθα Έλληνες Στρατιώται εν τη Δύσει .
https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager. ... obottom=70

Εθνολογικώς επρόκειτο για Ρωμαίους/Γραικούς και Αρβανίτες/Αλβανούς.
Ο Τζάνες Κορωναίος αναφέρει τους Αλβανούς Πελοποννησίους και ως "Μακεδονίτες" ( σελ.32 ).

σελ.31 : Δημήτριος Παλαιολόγος

Άρχοντες και αρχηγοί Στρατιωτών στην σελ. 32 : Σφραντζής , Μανουήλ Ραούλ , Σοφιανός , Δημήτρης Λάσκαρις , Διπλοβατατζαίοι , Καβακαίοι , Παγωμεναίοι , Φραγκόπουλοι , Σγουρομαλλαίοι , Μαυροπαπάς, Φιλανθρωπινοί , Πετρο-Μπούγιοι .

σ. 33 : Ράλαι , Ανδρομίδαι , Κλαδάδες , Παλαιολόγοι

σελ. 35 : Μιχαήλ Ράλλης , Κορκόντυλος Κλαδάς, Θεόδωρος Παλαιολόγος , Βερτίνος Βοϊβόδας, Γεώργιος και Νικόλαος Παγωμένοι

σ.36 : Θεόδωρος Μπούας, Δούμας Μποζίκης, Μέξας Μποζίκης

σ.37 : Πέτρος Μποζίκης

σ. 38 : Τσόγγας Καράτολας, Γεώργιος Ράλης, Γεώργιος Βουζύκης , Γκίνης Βλέσας, Μαρής Κλημέντης , Νικόλαος Παλαιολόγος

σ. 40 : Πέτρος Φρασίνας, Πέτρος Βουζύκης ( και σ. 48 )

σ. 43 : Ιωάννης Παλαιολόγος ( και σ. 48 )

σ. 49 : "Ακαρνάν κόμης" Μερκούριος Μπούας ( απ' το Αγγελόκαστρο της Αιτωλοακαρνανίας ) που ισχυριζόταν πως κατάγεται απ' τον Πύρρο

σ. 50 : Ζακύνθιος Δημήτριος Λάσκαρις , Πελοποννήσιοι Ιωάννης και Θεόδωρος Παλαιολόγοι , Μακεδών Φίλιππος , Ναυπλιεύς Βουζύκης , Μερκούριος Μπούας

σ. 57 Θωμάς ο Αργείος

Screenshot 2023-02-19 190234.png

σ. 61 Μερκούριος Μπούας

Screenshot 2023-02-19 190554.png

σ.62 : Λάσκαροι , Καντακουζηνοί , Καβάκες, Ραλαίοι , Παλαιολόγοι , Φραντζής , Μποχαλαίοι

σ.62 Στρατιώτες που εγκαταστάθηκαν στα Επτάνησα

Screenshot 2023-02-19 190932.png

σ.70 Εθνοτικά ονόματα Στρατιωτών : Γραικοί , Ρωμαίοι , Αλβανοί , Μακεδόνες , Ηπειρώτες , Τούρκοι ( ! ) κ.α.

Screenshot 2023-02-19 200605.png

σ. 74 : Θωμάς Ασάνης , Μιχαήλ Σγουρομάλλης , Βελισάριος Ράλης , Καντακουζηνός , Κλαδάς , Κωνσταντίνος Μπόχαλης , Παλαιολόγοι , Λάσκαρις , Γεώργιος Πράσινος , Μεγαδούκας

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

https://orka.bibliothek.uni-kassel.de/v ... BX7GIvII5Y

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Έλληνες πάροικοι σε άλλες χώρες

Ισπανία. Η ανάπτυξη της Ισπανίας και οι πνευματικές ανησυχίες των Ισπανών κατά τους χρόνους της Αναγεννήσεως ευνόησαν σημαντικά την εγκατάσταση Ελλήνων λογίων και καλλιτεχνών στα μεγάλα πνευματικά κέντρα της χώρας, όπως το Βαλλιαδολίδ, η Σαραγόσα, η Σαλαμάνκα, το Τολέδο. Ενδεικτικά αναφέρεται το όνομα του Κρητικού λογίου Δημητρίου Δούκα, παλαιού συνεργάτη του Άλδου Μανουτίου στη Βενετία, που πήγε στην Ισπανία στις αρχές του 16ου αι. πάντως μετά το 1508 — και με εντολή του Ισπανού πρωθυπουργού καρδιναλίου Φραγκίσκου Ximenes de Cisneros ανέλαβε να επιβλέψει το έργο της εκτύπωσης της πολύγλωσσης εκδόσεως της Βίβλου (biblia complutensis). Στην Ισπανία έζησε από το 1575 η το 1576 ως τον θάνατό του (1614) και ο κορυφαίος Έλλην ζωγράφος από την Κρήτη Δομήνικος Θεοτοκόπουλος.

Το 1609 ο πρέσβης του βασιλέως της Ισπανίας Φιλίππου Γ ́ στη Ρώμη δον Φραγκίσκος de Lemos, που είχε ασχοληθεί με το ζήτημα της μετοικεσίας ελληνικών πληθυσμών στο βασίλειο της Νεαπόλεως, πρότεινε την εγκατάσταση Ελλήνων από την Πελοπόννησο και άλλες ελληνικές περιοχές στην Ισπανία. Αλλά η αντίδραση των υπουργών του Φιλίππου Γ ́ ματαίωσε την πραγματοποίηση του σχεδίου αυτού.

Τελικά στην Ισπανία, παρά το γεγονός ότι είχαν εγκατασταθεί εκεί Έλληνες, δεν διαμορφώθηκαν, όσο τουλάχιστο γνωρίζουμε, ελληνικές παροικίες ως τα τέλη του 17ου αι.

Πορτογαλία. Πιθανότατα έζησαν και εργάσθηκαν στη χώρα αυτή κατά την Αναγέννηση και τους μετέπειτα χρόνους Έλληνες λόγιοι και γραφείς κωδίκων, αλλά δεν διαμορφώθηκαν εκεί κατά την περίοδο αυτή ελληνικές παροικίες.

Ιρλανδία. Σύμφωνα με μαρτυρία της εποχής, ελληνική εκκλησία (επομένως και παροικία ελληνική υπήρχε στην Ιρλανδία κατά τον 17ο αι.

Ολλανδία. Η χώρα αυτή με τη μεγάλη παράδοση στις ανθρωπιστικές και θεολογικές σπουδές και αναζητήσεις υπήρξε πόλος έλξεως Ελλήνων. Εκεί έζησαν σπουδαίοι Έλληνες λόγιοι και εκκλησιαστικοί άνδρες, όπως ο κρητικής καταγωγής μητροπολίτης Εφέσου Μελέτιος Παντόγαλος και ο αρχιμανδρίτης Ιερόθεος Αββάτιος από την Κεφαλληνία, οι οποίοι το 1644, σε ώριμη ηλικία, είχαν εγγραφή στο πανεπιστήμιο της Leyden. Στο ίδιο πανεπιστήμιο φοίτησε, όταν ήρθε από την Οξφόρδη στην Ολλανδία το 1645, ο Ναθαναήλ Κονόπιος. Οι άνδρες αυτοί απέκτησαν σχέσεις και συνεργάσθηκαν με εξέχουσες μορφές των γραμμάτων και σημαίνοντες θεολόγους καθηγητές στην Ολλανδία και ανέπτυξαν αξιόλογη δραστηριότητα. Όμως στις Κάτω Χώρες, τουλάχιστον ως τον 17ο αι., δεν σχηματίσθηκαν παροικίες Ελλήνων.

Γαλλία. Πολύ νωρίς είχαν αναπτυχθεί σχέσεις πολιτικές και πολιτιστικές ανάμεσα στον ελληνικό κόσμο και τη Γαλλία. Ήδη στις αρχές του 13ου αι., λίγα χρόνια μετά την κατάκτηση του Βυζαντίου από τους Φράγκους, ιδρύθηκε στο Παρίσι ειδικό σχολείο για Έλληνες, το «Κωνσταντινουπολίτικο Φροντιστήριο», αλλά με σκοπούς προπαγανδιστικούς. Μετά την ανασύσταση της βυζαντινής αυτοκρατορίας οι Παλαιολόγοι δεν παρείδαν τη σημασία της ελληνογαλλικής συνεργασίας. Διπλωματικές επαφές με τους Γάλλους βασιλείς είχαν οι αυτοκράτορες Μιχαήλ Η ́ (κατά τα έτη 1269 και 1270), ο Ανδρόνικος Β ́ (1327) και ο Ανδρόνικος Γ ́ (1339), ενώ ο Μανουήλ Β ́ πήγε ο ίδιος, τον Ιούνιο του 1400, στο Παρίσι, όπου έγινε δεκτός με μεγάλες τιμές από τον βασιλέα Κάρολο ΣΤ ́.

Κατά τους νεότερους χρόνους επισκέφθηκαν τη Γαλλία και ανέπτυξαν εκεί αξιόλογη δραστηριότητα λόγιοι και άλλοι Έλληνες. Τον 15ο αι. δίδαξαν στο Παρίσι ελληνικά ο Ανδρόνικος Κάλλιστος και ο Γεώργιος Ερμώνυμος, που, όπως αναφέρθηκε, είχαν εργασθεί και στην Αγγλία. Κοντά σ' αυτούς μαθήτευσαν ξένοι που έγιναν κορυφαίοι ελληνιστές, όπως ο Budé, ο Έρασμος, ο Μελάγχθων και άλλοι. Κατά την ίδια εποχή, γόνος επιφανούς βυζαντινής οικογένειας, ο Γεώργιος Παλαιολόγος Δισύπατος, μπήκε στην υπηρεσία του βασιλέως της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΑ ́ (1461 - 1483). Ο διάδοχός του Κάρολος Η ́ (1470 - 1498), που οι προφητείες της εποχής τον προόριζαν για μελλοντικό βασιλέα και των Ελλήνων («εισελεύσεται εις την Γραικίαν και ονομασθήσεται βασιλεύς των Γραικών»), προσκάλεσε στη Γαλλία τον Ιανό Λάσκαρι (Ιωάννη Λάσκαρη τον Ρυνδακηνό) που πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στο γαλλικό στέμμα, ιδιαίτερα με την ανάληψη στις αρχές του 16ου αι. επί της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΒ ́ (1499 - 1515) σημαντικών διπλωματικών αποστολών στη Βενετία και αλλού. Τον 16ο αι. εργάσθηκε στη Γαλλία ο λόγιος Ηλίας Ανδρέου που μετέφρασε εκεί τον Ανακρέοντα (1556). Τον επόμενο αιώνα έζησε στη Γαλλία ο Λεονάρδος Φιλαράς που συνδέθηκε φιλικά με τον Ρισελιέ. Τα ονόματα αυτά αναφέρονται εδώ ενδεικτικά μόνο. Οπωσδήποτε πολλοί Έλληνες, φυσικά όχι μόνο λόγιοι αλλά και έμποροι και άλλοι, είχαν εγκατασταθεί σε διάφορα μεγάλα αστικά και εμπορικά κέντρα της χώρας, όπως το Παρίσι, τη Μασσαλία και αλλού. Έτσι, παρ' όλο που δεν μαρτυρείται ύπαρξη οργανωμένης ελληνικής παροικίας στη Γαλλία ως τον 17ο αι., σ' αυτή την εποχή πρέπει να αναζητηθεί η δημιουργία των αρχικών εκείνων πυρήνων που με τον καιρό αναπτύχθηκαν και διαμορφώθηκαν στις μετέπειτα ελληνικές παροικίες.

Γερμανικές χώρες. Κατά τα τέλη των Μέσων Χρόνων και κατά την Αναγέννηση επισκέφθηκαν τις χώρες αυτές και ίσως εγκαταστάθηκαν εκεί Έλληνες λόγιοι και έμποροι. Όμως δεν υπάρχουν στοιχεία που να μαρτυρούν την ύπαρξη συγκροτημένων ελληνικών παροικιών κατά την εποχή αυτή.

Μάλτα. Έλληνες και ελληνόφωνοι ήταν εγκατεστημένοι στη Μάλτα ήδη κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο, όπως μαρτυρούν επιτύμβιες επιγραφές της εποχής. Ελληνικό στοιχείο πιθανότατα να υπήρχε και κατά την περίοδο της αραβικής κυριαρχίας του νησιού (870 - 1091) η και κατά τους μετέπειτα χρόνους. Ίσως από την εποχή αυτή μία από τις πύλες της παλαιάς πρωτεύουσας του νησιού, της città vecchia, να κράτησε την επωνυμία «Πύλη των Ελλήνων» (Bieb il - Grekin). Άλλωστε κοντά στην πύλη αυτή υπήρχε ναός αφιερωμένος στον άγιο Νικόλαο που ανήκε, σύμφωνα με την τοπική παράδοση, σε Έλληνες. Αλλά γενικά οι μαρτυρίες που υπάρχουν για την παλαιότερη αυτή εποχή είναι λίγες και αβέβαιες.

Η ελληνική παροικία της Μάλτας άρχισε να διαμορφώνεται κατά το α' ήμισυ του 16ου αι. και η ύπαρξη της συνδέεται με κεφαλαιώδη συμβάντα της ιστορίας του νησιού. Το έτος 1521 οι Τούρκοι επιτέθηκαν, εναντίον της Ρόδου, που κατεχόταν από τους Ιωαννίτες ιππότες (ιππότες του τάγματος του αγίου Ιωάννη της Ιερουσαλήμ). Μετά την έντιμη συνθηκολόγηση των υπερασπιστών της και την κατάληψη της Ρόδου από τους Τούρκους (23 Δεκεμβρίου 1522) περίπου 4.000 Ρόδιοι και άλλοι Έλληνες από τα γύρω νησιά προτίμησαν να εκπατρισθούν και να ακολουθήσουν τους Ιωαννίτες στην περιπλάνησή τους. Αρχικά κατευθύνθηκαν στη σικελική Μεσσήνη και από εκεί στην ιταλική πόλη Viterbo, που ανήκε στο παπικό κράτος. Αλλά η εγκατάσταση τους εκεί υπήρξε προσωρινή. Στις 23 Μαρτίου 1530 ο Κάρολος Ε' παραχώρησε με ορισμένους όρους στους Ιωαννίτες τη Μάλτα και τα γειτονικά μικρότερα νησιά. Το φθινόπωρο του 1530 οι Ιωαννίτες και μαζί με αυτούς οι Έλληνες φυγάδες εγκαταστάθηκαν στο Borgo, όπως ονομαζόταν τότε η παράλια πόλη της Μάλτας La Vittoriosa. Εκεί οι Ιωαννίτες έλαβαν σημαντικά προστατευτικά μέτρα για τους Έλληνες μετανάστες με τους οποίους διατηρούσαν στενούς δεσμούς και οι Έλληνες από την πλευρά τους συνέβαλαν στην ανάπτυξη και στην άμυνα του νησιού. Ιδιαίτερα κατά την πολιορκία της Μάλτας από τους Τούρκους (19 Μαίου - 11 Σεπτεμβρίου 1565) οι Έλληνες διαδραμάτισαν ρόλο αποφασιστικό. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι η απόκρουση του εχθρού και η τελική νίκη των χριστιανικών όπλων αποδόθηκε στην προστάτρια της ελληνικής παροικίας Θεοτόκο. Στη νίκη αυτή συνέβαλε σημαντικά και ο Έλλην εξωμότης Φίλιππος Λάσκαρις από την Πάτρα, που ενώ είχε το αξίωμα του Τούρκου σπαχή εγκατέλειψε τις τουρκικές γραμμές και φανέρωσε τα σχέδια των Τούρκων στους χριστιανούς. Ο ίδιος επέστρεψε στον χριστιανισμό και εγκαταστάθηκε στη Μάλτα. Απόγονός του, ο Ιωάννης Παύλος Λάσκαρις, έγινε το 1642 μέγας μάγιστρος του τάγματος του αγίου Ιωάννη.

Η σύνθεση του πληθυσμού της ελληνικής παροικίας της Μάλτας ευρύνθηκε με την εκεί εγκατάσταση και άλλων Ελλήνων, που προέρχονταν από την Κύπρο, την Κρήτη, τη Θήρα και άλλες ελληνικές περιοχές. Επίσης φαίνεται ότι στα μέλη της παροικίας συγκαταλέγονταν και άτομα ιταλικής καταγωγής, κυρίως Βενετοί, Γενουάτες και Αμαλφιτανοί, οι οποίοι είχαν ασπασθεί το ορθόδοξο δόγμα από την εποχή που ήταν εγκατεστημένοι στις χώρες της ελληνικής Ανατολής. Στην παροικία παραχωρήθηκαν για τις λατρευτικές ανάγκες των μελών της τρεις λατινικοί ναοί της πόλεως La Vittoriosa, οι ναοί της αγίας Αικατερίνης, της αγίας Αγάθης και του αγίου Νικολάου, που αφιερώθηκαν από τους Έλληνες αντίστοιχα στην Παναγία τη Δαμασκηνή, στον άγιο Νικόλαο και στον άγιο Γεώργιο. Στον ναό της Παναγίας της Δαμασκηνής υπήρχε η παλαιά ομώνυμη εικόνα που, όπως πιστευόταν, είχε σώσει τη Μάλτα από τον τουρκικό κίνδυνο το 1565. Εκεί φυλάσσεται ως σήμερα και το ξίφος του μεγάλου μαγίστρου Ιωάννη Parisot de la Valette, επινίκιο αφιέρωμα του ίδιου στη Θεοτόκο. Κατά τα επόμενα χρόνια ο πληθυσμός της παροικίας μειώθηκε σημαντικά. Το έτος 1575 υπήρχαν συνολικά 74 ελληνικές οικογένειες — περίπου τετρακόσια άτομα — και ήταν κατανεμημένες στις τρεις ενορίες της παροικίας· 34 οικογένειες αποτελούσαν την ενορία της Παναγίας της Δαμασκηνής, 21 την ενορία του αγίου Γεωργίου και 19 την ενορία του αγίου Νικολάου. Το 1780 οι τρεις ενορίες είχαν συμπτυχθεί σε μία. Σήμερα μόνη η εκκλησία της Παναγίας της Δαμασκηνής, που από το 1832 ανήκει στη θρησκευτική αδελφότητα του αγίου Ιωσήφ, διασώζει την ανάμνηση της ελληνικής παροικίας.

Μετά την ίδρυση της νέας πόλεως La Valetta, που έλαβε το όνομα του νικητή των Τούρκων και ιδρυτή της μεγάλου μαγίστρου, οι περισσότεροι Έλληνες μετοίκησαν εκεί και με την άδεια των ιπποτών ίδρυσαν το 1569 τον ναό του αγίου Νικολάου. Ένας δεύτερος ναός, που αφιερώθηκε στην Παναγία τη Δαμασκηνή, ιδρύθηκε ανάμεσα στο 1576 και 1580 με δαπάνη του Ρόδιου την καταγωγή Ιωάννη Καλαμιά, που διατήρησε σε όλη του τη ζωή τα κτητορικά δικαιώματα ονομάζοντας ο ίδιος τον ιερέα του ναού. Εκεί μεταφέρθηκαν με επίσημη πομπή, στην οποία έλαβαν μέρος και οι ιππότες με επικεφαλής τον μέγα μάγιστρο, οι εικόνες της Παναγίας της Ελεημονήτριας το 1580 και της Παναγίας της Δαμασκηνής, που έδωσε τελικά και το όνομά της στον ναό, το 1587. Ο ναός αυτός ανοικοδομήθηκε το 1678 από τον μέγα μάγιστρο Νικόλαο Cotoner, αλλά καταστράφηκε κατά τον Β ́ παγκόσμιο πόλεμο και ανοικοδομήθηκε πάλι μετά το τέλος του πολέμου. Το 1633 ο ναός του αγίου Νικολάου παραχωρήθηκε σε αδελφότητα, αλλά χωρίς να αποξενωθεί η παροικία από τα δικαιώματα της, και από τότε ως ενοριακός ναός των παροίκων λειτούργησε ο ναός της Παναγίας. Στενοί δεσμοί συνέδεαν την ελληνική παροικία της Μάλτας με τις ορθόδοξες εκκλησίες της Ανατολής.

[Τλαξκαλτέκος]

Ρόμμελ Έρβιν Γιοχάνες Όυγκεν - Η πορεία προς τον θάνατο

Απ' το φθινόπωρο του 1943 ο Ρόμμελ είχε πειστεί ότι ο πόλεμος δεν μπορούσε να κερδηθεί και ότι ο Χίτλερ όμως δεν επιθυμούσε να διαπραγματευτεί ειρήνη.

Τον Μάρτιο του 1943 ο Χίτλερ ανακάλεσε τον Ρόμμελ απ' την Αφρική στη Γερμανία. Το 1944 ο Ρόμμελ ανέλαβε την άμυνα των γαλλικών ακτών έναντι ενδεχόμενης απόβασης των Συμμάχων. Τότε ήταν που ο μεγάλος αυτός τεχνίτης των πολεμικών ελιγμών επέδειξε ασυνήθιστη εφευρετικότητα στη δημιουργία παράκτιων αμυντικών έργων. Όμως , οι συστάσεις του να εμποδιστεί με κάθε τρόπο η δυνατότητα δημιουργίας μεγάλων προγεφυρωμάτων από τον εχθρό , η επιμονή του να διατεθούν ισχυρές εφεδρικές δυνάμεις ακριβώς πίσω απ' την γραμμή άμυνας της ακτής ώστε να υπάρχει η δυνατότητα άμεσης αντεπίθεσης , και η πρόβλεψή του ότι η έκβαση της μάχης θα ήταν ευνοϊκή για τους Γερμανούς μόνο εάν ο εχθρός απωθούταν αμέσως στη θάλασσα απ' την πρώτη ημέρα , δεν εισακούστηκαν . Ο στρατάρχης Γκερτ φον Ρούντστεντ , αρχιστράτηγος στη Δύση και προϊστάμενος του Ρόμμελ , πίστευε ότι οι Γερμανοί δεν θα μπορούσαν να εμποδίσουν τους Συμμάχους να αποβιβαστούν. Έλπιζε ν' αναχαιτίσει την προέλασή τους στο εσωτερικό με αντεπίθεση θωρακισμένων μεραρχιών. Δεν υπολόγισε όμως την ισχυρή Συμμαχική αεροπορία η οποία θα κυριαρχούσε στους αιθέρες. [ Ο τελευταίος βέβαια παράγοντας ίσχυε και στην περίπτωση που οι Γερμανοί ακολουθούσαν το σχέδιο του Ρόμμελ και συγκέντρωναν ισχυρές δυνάμεις στις ακτές. Γενικά η Συμμαχική αεροπορική υπεροχή ήταν καταθλιπτική σε κάθε περίπτωση. ]

Την άνοιξη του 1944 , ορισμένοι φίλοι του Ρόμμελ , μέλη μιας μυστικής ομάδας η οποία συνωμοτούσε εναντίον του Χίτλερ , τον βολιδοσκόπησαν επικαλούμενοι ότι το επέβαλε το καθήκον του , με την πρόταση να αναλάβει την ηγεσία του κράτους μετά την ανατροπή του Χίτλερ. Ο Ρόμμελ δεν απέρριψε την πρόταση. Οι συνωμότες όμως , οι οποίοι αποσκοπούσαν στην απεμπλοκή της Γερμανίας απ' τον πόλεμο , δεν αποκάλυψαν ποτέ στον Ρόμμελ ότι σχεδίαζαν να δολοφονήσουν τον Χίτλερ , γνωρίζοντας ότι δεν θα αποδεχόταν την ιδέα της δολοφονίας για πολιτικούς σκοπούς και ότι είχε σταθερά αγνοήσει τις διαταγές για εκτελέσεις που είχε λάβει από τον Χίτλερ. Όταν άρχισε η απόβαση της Νορμανδίας , ο Ρόμμελ προσπάθησε αρκετές φορές να υποδείξει στον Χίτλερ ότι ο πόλεμος είχε χαθεί και ότι θα έπρεπε να διαπραγματευτεί με τις Δυτικές Δυνάμεις.

Στις 17/7/1944, κατά την έξαρση των μαχών μετά την απόβαση , το αυτοκίνητο του Ρόμμελ βομβαρδίστηκε από βρετανικά αεροσκάφη και ανετράπη. Ο Ρόμμελ τραυματίστηκε σοβαρά στο κεφάλι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο . Τον Αύγουστο η κατάστασή του είχε βελτιωθεί και ήταν σε θέση να επιστρέψει στη Γερμανία με αναρρωτική άδεια. Εν τω μεταξύ όμως , έπειτα απ' την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ στις 20/7/1944, είχαν αποκαλυφθεί οι επαφές του Ρόμμελ με τους συνωμότες.

Ο Χίτλερ δεν θεωρούσε σκόπιμο να εμφανιστεί ο στρατάρχης του λαού ενώπιον του δικαστηρίου ως εχθρός του και να οδηγηθεί στην αγχόνη. Έτσι , ανέθεσε σε δύο στρατηγούς του να του προτείνουν να δηλητηριαστεί , προσφέροντάς του δηλητήριο , με την διαβεβαίωση ότι θα παραμείνει ακηλίδωτο το όνομά του και η υπόληψη της οικογένειάς του εάν απέφευγε να εμφανιστεί σε δικαστήριο. Σε αντίθετη περίπτωση υπήρχαν υπόνοιες ότι δεν θα έφτανε ζωντανός για να δικαστεί - θα δολοφονούταν κατά τη διαδρομή προς το Βερολίνο και η δολοφονία του θα παρουσιαζόταν ως ατύχημα - και ότι εξάλλου η απόφαση του δικαστηρίου θα ήταν σίγουρα καταδικαστική. Ακόμη. η οικογένειά του θα μεταφερόταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ή θα θανατωνόταν.

Στις 14/10 ο Ρόμμελ ήπιε το δηλητήριο θέτοντας τέρμα στη ζωή του. Στην ταφή του απονεμήθηκαν πλήρεις στρατιωτικές τιμές.

πηγή : Π-Λ-Μπ

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Ο ελληνικός στρατός δεν είχε καταλάβει τη Δυτική Θράκη και κατά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο; Γιατί τη δώσαμε πίσω στη Βουλγαρία;

Γιατί κάτι έπρεπε να πάρουν και οι Βούλγαροι. Οι Βούλγαροι σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου στην στεριά και στο τέλος πήραν πολύ λίγα. Βλακεία τους. Έπρεπε να μείνουν με τα οφέλη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.

Γιατί όμως τους δώσαμε τη Δ. Θράκη που άνοιγε το δρόμο προς την Α. Θράκη και την Πόλη; Αναγκαστήκαμε να το κάνουμε; Περισσότερο νόημα θα είχε να τους παραχωρούσαμε τμήμα της Μακεδονίας και μια εμπορική διέξοδο στο Αιγαίο.