Λίβανος, Καζέρτα, Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, Βάρκιζα

[pluton]

Ανάμεσα στους αιχμαλώτους ήταν και ο νεαρός τότε γιατρός – και μετέπειτα γνωστός χειρούργος στην Αθήνα – Νικήτας Αγαπητίδης ο οποίος κατέγραψε ψύχραιμα δεκαετίες αργότερα την εμπειρία του στο βιβλίο «Το Χρονικό της Αιχμαλωσίας (1949 – 1956). Εθελοντής οπλίτης από τα Δωδεκάνησα θα πιαστεί αιχμάλωτος από τους αντάρτες έξω από την Πυρσόγιαννη, την ώρα που χειρουργούσε.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά υπήρχαν περιπτώσεις όπου «τους κρατούμενους, εκτός από τις τιμωρίες, τους στέλνουν να κάνουν και βαριές δουλειές , πολλές φορές άσκοπες. Τους βάζουν να μπουν σε βάλτους για να κόψουν βούρλα, άλλα οι βάλτοι είναι γεμάτοι βδέλλες και σε λίγο από τα πόδια τους αρχίζουν να τρέχουν από πολλά σημεία αίματα. Το αίμα δεν σταματάει και οι κρατούμενοι σοφίζονται τους κόσμου τους τρόπους για να το σταματήσουν».

[Ραν ταν πλαν]

Μόνο εγώ τους βλέπω καλοζωισμένους και κοτσονάτους;
Γιατί όπως και να 'χει δεν έχουν καμιά σχέση με όσους απελευθερώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Κάπου είχα διαβάσει ότι οι Αλβανοί κομμουνιστές πρώτα τάιζαν αυτούς και μετά έτρωγαν ό,τι περίσσευε.

[Τλαξκαλτέκος]

Μόνο εγώ τους βλέπω καλοζωισμένους και κοτσονάτους;

Που να δεις τους κομμουνιστές στα ξερονήσια.

Γιατί όπως και να 'χει δεν έχουν καμιά σχέση με όσους απελευθερώθηκαν από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Κι ο Ζαχαριάδης κοτσονάτος γύρισε απ' την αιχμαλωσία.

Κάπου είχα διαβάσει ότι οι Αλβανοί κομμουνιστές πρώτα τάιζαν αυτούς και μετά έτρωγαν ό,τι περίσσευε.

Αυτό δεν είναι τίποτα. Εγώ έχω ακούσει πως πρώτα τάιζαν αυτούς και μετά τα παιδιά τους !

[pluton]

Η πρώτη βουτιά είναι δύσκολη στην προδοσία μετά Τλαξκαλτέκος κολυμπάς μέσα στην προδοσία και κρόουλ και ύπτιο και ελεύθερο χάνεις την τσίπα σου, σου φαίνονται όλα φυσιολογικά... από την ηγεσία των ΚΚΕδων σκέφτηκε ποια ήταν η τύχη των ανθρώπων αυτών στα χέρια των Αλβανών; ... που απ ότι φαίνεται ήταν ότι χειρότερο.



Υπάρχει και ένα άλλο βιβλίο που περιγράφει το δράμα αυτών των ανθρώπων:

"Από τα χέρια των "ελευθερωτών" στα νύχια της αλβανικής αστυνομίας" του Βαλκάνου, Κώστα



Στα στρατόπεδα της Αλβανίας βρέθηκαν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:
α) στρατιωτικοί αιχμάλωτοι, αξιωματικοί και στρατιώτες που πιάστηκαν από τους αντάρτες σε μάχες και ενέδρες και στη συνέχεια όπως στα αρχαία σκλαβοπάζαρα παραδόθηκαν στους Αλβανούς
β) αυτόμολοι στρατιώτες που ή ήταν κομμουνιστές ή παρασύρθηκαν απ’ την προπαγάνδα του ΕΑΜ και παράτησαν τα καθήκοντα τους και ήρθαν στην Αλβανία να βρουν τον παράδεισο αλλά βρέθηκαν να αποξηραίνουν βάλτους και να ανοίγουν δρόμους και
γ) απαχθέντες απ’ τους αντάρτες πολίτες που ξεσπιτώνονταν απ’ ορεινά χωριά.

.....

Στρατόπεδο Μπουρέλι, Στρατόπεδο Ελμπασάν, Στρατόπεδο Βαλλίας, άνοιγμα καινούργιας γης δια ξεριζώματος δέντρων, Στρατόπεδο Σουκθ, καλύβες με άχυρο σκεπασμένες , σισσύτιο στην ουσία νεροζούμια με λίγα λάχανα, αναγνώσματα απ’το Μαρξ και το Λένιν, χωροφύλακες Αλβανοί και ξυλοδαρμοί με μαγκούρες. Λίγη χαρά καθώς το 1951 επέτρεψαν να φτάσουν κάποια δέματα απ’την Ελλάδα ή και αλλού για τους κρατούμενους στις απάνθρωπες συνθήκες όπως περιγράφονται…

Και στη συνέχεια Στρατόπεδο του Μιφόλ και κατασκευή με εργασία μέσα σε βάλτο και έλος μεγάλου αρδευτικού καναναλιού απ’ το ποτάμι Αωός προς την πεδιάδα της Μουζακιάς.

[nemo]

και τους αφησαν οι δεξιοι τοσο καιρο εκει ; κακως μη πω τιποτα χειροτερο ....μαλλον θα πω σκατα στα κεφαλια των υπευθυνων

[pluton]

Η πρώτη βουτιά είναι δύσκολη στην προδοσία μετά Τλαξκαλτέκος κολυμπάς μέσα στην προδοσία και κρόουλ και ύπτιο και ελεύθερο χάνεις την τσίπα σου, σου φαίνονται όλα φυσιολογικά... από την ηγεσία των ΚΚΕδων σκέφτηκε ποια ήταν η τύχη των ανθρώπων αυτών στα χέρια των Αλβανών; ... που απ ότι φαίνεται ήταν ότι χειρότερο.



Υπάρχει και ένα άλλο βιβλίο που περιγράφει το δράμα αυτών των ανθρώπων:

"Από τα χέρια των "ελευθερωτών" στα νύχια της αλβανικής αστυνομίας" του Βαλκάνου, Κώστα



Στα στρατόπεδα της Αλβανίας βρέθηκαν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:
α) στρατιωτικοί αιχμάλωτοι, αξιωματικοί και στρατιώτες που πιάστηκαν από τους αντάρτες σε μάχες και ενέδρες και στη συνέχεια όπως στα αρχαία σκλαβοπάζαρα παραδόθηκαν στους Αλβανούς
β) αυτόμολοι στρατιώτες που ή ήταν κομμουνιστές ή παρασύρθηκαν απ’ την προπαγάνδα του ΕΑΜ και παράτησαν τα καθήκοντα τους και ήρθαν στην Αλβανία να βρουν τον παράδεισο αλλά βρέθηκαν να αποξηραίνουν βάλτους και να ανοίγουν δρόμους και
γ) απαχθέντες απ’ τους αντάρτες πολίτες που ξεσπιτώνονταν απ’ ορεινά χωριά.

.....

Στρατόπεδο Μπουρέλι, Στρατόπεδο Ελμπασάν, Στρατόπεδο Βαλλίας, άνοιγμα καινούργιας γης δια ξεριζώματος δέντρων, Στρατόπεδο Σουκθ, καλύβες με άχυρο σκεπασμένες , σισσύτιο στην ουσία νεροζούμια με λίγα λάχανα, αναγνώσματα απ’το Μαρξ και το Λένιν, χωροφύλακες Αλβανοί και ξυλοδαρμοί με μαγκούρες. Λίγη χαρά καθώς το 1951 επέτρεψαν να φτάσουν κάποια δέματα απ’την Ελλάδα ή και αλλού για τους κρατούμενους στις απάνθρωπες συνθήκες όπως περιγράφονται…

Και στη συνέχεια Στρατόπεδο του Μιφόλ και κατασκευή με εργασία μέσα σε βάλτο και έλος μεγάλου αρδευτικού καναναλιού απ’ το ποτάμι Αωός προς την πεδιάδα της Μουζακιάς.

Από την κατηγορία β είχα ακούσει παιδάκι για ένα τσαγκάρη φαντάρο που φρόντισε στις τελευταίες μάχες (δηλαδή κάνα δεκαήμερο πριν το τέλος) να παραδοθεί-αυτομολήσει στον ΔΣΕ, τον "έπιασε" μια γυναίκα με ένα αγοράκι (είχε διηγηθεί το βούρλο πολύ παραστατικές σκηνές, οι οποίες μετά από στόμα σε στόμα).... έλεγαν ότι πιθανά είχε πάρει και όπλο ... μετά το έπαιζε "αιχμάλωτος" αλλά λόγω ιδεολογίας όλοι ήταν σίγουροι ότι αυτομόλησε.... φυσικά οι σύντροφοί του τον παρέδωσαν στους Αλβανούς για δούλο να σκάβει στους βάλτους. εγκληματίες όχι αστεία

[pluton]

Ο Νικήτας Αγαπητίδης στο βιβλίο του αναφέρει ένα περιστατικό που δείχνει τι κάνει στον εγκέφαλο του ανθρώπου ο κομμουνισμός.

Ο Νικήτας Αγαπητίδης θα πιαστή αιχμάλωτος απ’ τους αντάρτες έξω απ’ την Πυρσόγιαννη, την ώρα που χειρουργεί (Απρίλιος 1949). Όταν τον βρήκαν ενώ χειρουργούσε τον πλησίασε ο Π Κόκκαλης και του είπε: "Πράξατε κατὰ συνείδηση, εγὼ θα τελειώσω την επέμβαση".

Τον οδήγησαν πίσω εκεί ήταν ο Πολ Ελυάρ και ο Π Κόκκαλης πιάσανε συζήτηση με στόχο να τον εντάξουν στον ΔΣΕ.

Στα γαλλικά ο Νικήτας Αγαπητίδης είπε στον Πολ Ελυάρ : "Κύριε Ελυάρ βρίσκομαι εδώ ενάντια στην θέλησή μου!" και τότε εκνευρισμένος ο Π Κόκκαλης είπε: "Αγαπητίδη παιδί μου είσαι εχθρός του λαού..."

Φανταστείτε για να μιλά έτσι ένας καθηγητής Πανεπιστημίου, σε γιατρό που δεν εγκατέλειψε το χειρουργείο του για να σωθεί, τι σοβαρή βλάβει είχαν προκαλέσει στον εγκέφαλό του.

[nemo]

και τους αφησαν οι δεξιοι τοσο καιρο εκει ; κακως μη πω τιποτα χειροτερο ....μαλλον θα πω σκατα στα κεφαλια των υπευθυνων

ανακαλω ... η ιστορια εινααι οπως την λεει ο πλουτων

[pluton]

Την εποχή αυτή διάβασα τον πρώτο τόμο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ του Σαρλ Ντε Γκωλ είναι ένα βιβλίο γεμάτο αγάπη για το γαλλικό έθνος στην σελίδα 227 αναφέρεται σε εκτελέσεις Γερμανών στην Γαλλία, όχι από την γαλλική αντίσταση αλλά από αυθόρμητες ενέργειες πολιτών.

Συγκεκριμένα τον Αύγουστο του 1941 δολοφόνησαν ένα λοχαγό που έβγαινε από το "μετρό", ένα άλλο αξιωματικό στο Μπορντώ και δύο στρατιώτες στην οδό Σιμπιονέ στο Παρίσι.

"...ο εχθρός τουφέκισε τους ομήρους κατά εκατοντάδες, έριχνε στην φυλακή χιλιάδες πατριώτες, για να τους μεταφέρει μετά στην Γερμανία, τσάκισε με πρόστιμα και καταναγκαστική εργασία τους κατοίκους της περιοχής όπου σκοτωνόντουσαν οι άντρες τους..."
.

Ο Σαρλ Ντε Γκωλ μίλησε 23 Οκτωβρίου 1941 από το BBC και είπε τα ακόλουθα:

" Είναι απόλυτα φυσικό και απόλυτα δίκαιο να σκοτώνονται οι Γερμανοί από τους Γάλλους. Αν οι Γερμανοί δεν ήθελαν να δεχτούν τον θάνατο από τα χέρια μας. δεν είχαν παρά να μείνουν στην πατρίδα τους....

Από την στιγμή που δεν κατάφεραν να υποτάξουν όλο τον κόσμο. Θα πρέπει να ξέρουν ότι τους περιμένει ο τάφος και η φυλακή..... Αλλά στον πόλεμο υπάρχει μία τακτική.

Ο πόλεμος πρέπει να διεξάγεται από αυτούς που τον έχουν αναλάβει.

Σήμερα η συμβουλή που μπορώ να δώσω στις κατεχόμενες περιοχές είναι να μη σκοτώνουν ανοικτά τους Γερμανούς. Και αυτό για ένα μόνο λόγο: επειδή έτσι θυσιάζονται αυτή την στιγμή - πράγμα πολύ εύκολο να το επιχειρήσει ο εχθρός - άοπλοι πολεμιστές μας.

Αντίθετα μόλις είμαστε σε θέση να περάσουμε στην επίθεση, θα δοθούν οι αναμενόμενες εντολές.".


Αυτά ας τα δούμε και ας κάνουμε σύγκριση με την τακτική που ακολούθησαν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ/ΚΚΕ μετατρέποντας την Ελλάδα σε ένα σφαγείο χωρίς λόγο.... δηλαδή λόγος υπήρχε αλλά δεν ήταν πατριωτικός, ούτε εθνικός αλλά κομματικός και στα @ρχίδι@ τους οι εκτελέσεις των πολιτών.

Στην συνέχεια θα βάλω την στάση του ΓΚΚ να δούμε ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές με τα δουλικά των σλάβων του ΚΚΕ.

[Τλαξκαλτέκος]

Πάντως και το ΕΑΜ ζητούσε αυτοσυγκράτηση , ασχέτως του τι τελικά εφάρμοζαν οι "καπετάνιοι".

Η εκτέλεση συνολικά εξήντα πέντε ατόμων, οι συλλήψεις και το κλίμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσαν οι γερμανικές αρχές στην πόλη της Κοζάνης και τα γειτονικά χωριά ανάγκασαν πολλούς, από τις πληγείσες κυρίως περιοχές, να καταφύγουν στις τάξεις των ανταρτών. Κάτω από το πρίσμα αυτής της εξέλιξης, η ενέδρα του ΕΛΑΣ πλησίον του Βατερού θεωρήθηκε ως μια σκόπιμη ενέργεια που είχε ως «αντικειμενικόν σκοπόν οι κάτοικοι της περιοχής φοβούμενοι αντίποινα των Γερμανών, να καταφύγωσιν στα βουνά και ενταχθώσιν εις τα τμήματα του ΕΛΑΣ».

Στον αντίποδα ανάλογων τοποθετήσεων που υποστήριζαν ότι τα χτυπήματα του ΕΛΑΣ, όπως αυτό στο Βατερό, εναντίον μεμονωμένων αυτοκινήτων, χωρίς κανένα στρατιωτικό όφελος, αποτελούσαν έναν έμμεσο και αποτελεσματικό τρόπο για τη στρατολόγηση νέων ανταρτών, ο Σακαλής υπεραμύνεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του των ενεργειών αυτών που κατά τη γνώμη του δικαίωναν την ύπαρξη των ανταρτών, γράφοντας :

« […] Κανένας δεν έριχνε δυο τουφεκιές έτσι στο βρόντο για να κάψουν οι Γερμανοί ή να σκοτώσουν. Το χτύπημα που γίνονταν είχε κι ένα σκοπό. Μιλάνε για το Γερμανό το γιατρό που σκοτώθηκε στο δρόμο προς τα Καραγιάννια καθώς πήγαινε στη Σιάτιστα. Σαν αποτέλεσμα οι Γερμανοί σκότωσαν εδώ στην Κοζάνη, σκότωσαν στο Βατερό κι όποιον συναντούσαν στο δρόμο. Αν ο ΕΛΑΣ ήξερε ότι αυτός που πήγαινε ήταν γιατρός μπορεί να μη χτυπούσαν το αυτοκίνητο, αλλά δεν ξέρεις ποιος περνάει ποιος είναι. Το αυτοκίνητο ήταν Γερμανικό και δεν ξέρεις ποιος πάει και που πάει».

Λαμβάνοντας, επίσης, αφορμή από ένα ανάλογο περιστατικό που είχε σημειωθεί κοντά στο Βογατσικό με πρωταγωνιστή και πάλι τον Υψηλάντη, ο Σακαλής καταλήγει :

«Δεν ήταν ζήτημα ότι έκαναν επίτηδες τη δουλειά. Και λέμε πού θα τον χτυπήσεις ; Θα τον περιμένεις να΄ ρθει στη Βαλιακάρδα που δεν έχει κατοικημένη περιοχή ; Τι να κάνει εκεί ο Γερμανός ; Το μόνο που χρειάζονταν ο Γερμανός ήταν όλες οι πόλεις, οι αποθήκες, να τροφοδοτηθεί, οι τράπεζες κτλ. Και εκεί ακριβώς μπορούσες να τον χτυπήσεις».

Όμως, η ηγεσία του ΕΛΑΣ δε δικαίωσε, τουλάχιστον επίσημα, τη συγκεκριμένη επιλογή του Υψηλάντη. Σε διαταγή του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ προς την 9η Μεραρχία ζητήθηκε να αποφεύγονται στο μέλλον παρόμοια εγχειρήματα που επέφεραν στην ουσία περισσότερα πλήγματα στον άμαχο πληθυσμό, εξαιτίας των μετέπειτα αντιποίνων, παρά στα γερμανικά στρατεύματα. Αναλυτικά, στη διαταγή τονίζονταν :

«Κατά την μελέτην της περιελθούσης ημίν εσχάτως αλληλογραφίας παρετηρήσαμε : 1ον) ότι συμφώνως τω […] ανακοινωθέντι υμών της 31-1-44 προσεβλήθη εις την στενωπόν Σιατίστης υπό προωθημένου τμήματος της Μεραρχίας Γερμανικόν αυτοκίνητον, πιθανώτατα επιβατικόν (κούρσα), με αποτέλεσμα τον φόνον ενός Γερμανού αξιωματικού και τον τραυματισμόν ενός οπλίτου, 2ον) ότι […] οι Γερμανοί εξετέλεσαν εις αντίποινα τριάκοντα εννέα ομήρους εν Κοζάνη. Κρίνοντες ότι η προσγενομένη ζημία είναι μεγαλυτέρα του εκ του εγχειρήματος ωφέλους εντελλόμεθα όπως αποφεύγητε εφεξής λόγω παρομοίων αντιποίνων την προσβολήν μεμονωμένων ατόμων ή οχημάτων του κατακτητού ή των οργάνων του, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων ιδιαζούσης σημασίας π.χ. αυτοκίνητον του οποίου επιβαίνη ανώτατος Γερμανός αξ/κός κ.ο.κ. και εντείνητε αντιστρόφως τας προσβολάς κατά τμημάτων οπωσδήποτε αριθμητικώς ισχυρών».

Αναφέρεται, επίσης, ότι μέσα στις προθέσεις της ηγεσίας ήταν η τιμωρία του Υψηλάντη για ανεπιτυχή δράση κατά το επικείμενο συνέδριο του ΕΑΜ στα Σιδηρά της Κοζάνης.
( διδακτορικό Δορδανά , σελ. 508 )

Φυσικά η ηγεσία μπορεί να έλεγε , αλλά οι μεμονωμένοι φόνοι δεν εγκυμονούσαν τόσους κινδύνους για την καριέρα των επαναστατών κατσαπλιάδων , όσους έκρυβε μια πιο ανοιχτή σύγκρουση. Λέει στο διδακτορικό του ο Καλλιανιώτης ( σελ. 345 - 7 , 647 ) :

Μία άλλη αναφορά αποδίδει την δραστική αφύπνιση των δικηγόρων της πόλης στην προσπάθεια άµυνας εναντίον της δράσης του ΕΛΑΣ, η οποία από την Πρωτοχρονιά του 1944 άρχισε να πυκνώνει καταιγιστικά µε σκοπό τη συλλογή –διαρπαγή τροφίµων (τουλάχιστον 350.000 οκ. γέννηµα) και την εκκαθάριση της «αντίδρασης», δηλαδή των ενόπλων χωρικών που είχαν αρχίσει δειλά να εµφανίζονται στο προσκήνιο από το ∆εκέµβριο του 1943 και µετέπειτα. Όντως η δράση του ΕΛΑΣ συνίστατο σε συλλήψεις «υπόπτων» στα Μπουτζάκια την 25η έως την 29η Ιανουαρίου 1944 κι επιθέσεις εναντίον των οπλισµένων χωριών Πελαργός (30ή ∆εκεµβρίου 1943), Λεύκαρα και Σκάφη (2η Ιανουαρίου 1944), Σπάρτο (7η Ιανουαρίου), Άνω και Κάτω Κώµη (27η Ιανουαρίου). Επίσης τυφλοί σχεδόν πυροβολισµοί εναντίον αυτοκινήτων µε αποτέλεσµα το βράδυ της 3ης Ιανουαρίου 1944 στα στενά του Πολυµύλου να φονευθεί ένας 30χρονος Κοζανίτης οδηγός και να τραυµατιστούν άλλοι δύο, ενώ στο δρόµο Βατερού -Ξηρολίµνης έχασε τη ζωή του το πρωί της 24ης του ιδίου µηνός ο Γερµανός ιατρός Dr Hass και τραυµατίστηκε βαριά ο στρατιώτης οδηγός του. Για την τελευταία πράξη οι Γερµανοί εξορµώντας µαινόµενοι από την πόλη προς τον τόπο του συµβάντος φόνευσαν την ίδια ηµέρα όσους συνάντησαν στο δρόµο τους (ποιµένες και ταξιδιώτες) κι εκτέλεσαν δύο δεκάδες περίπου άνδρες στο Βατερό, συνολικά 25 άτοµα. Την εποµένη έχοντας πληροφορίες για πρόσφατη παρουσία ανταρτών στην Αιανή, κατά την οποία επρόκειτο να φονευθούν δύο Γερµανοί της Επιµελητείας, που αναµένονταν στο χωριό, αλλά τελικά η πράξη αποσοβήθηκε λόγω εντόνων διαµαρτυριών των κατοίκων και µε οδηγούς δύο Πρόσφυγες αντικοµουνιστές οπλίτες από το Σπάρτο κύκλωσαν την Αιανή και φόνευσαν τον υπεύθυνο του ΕΑΜ που προσπάθησε να διαφύγει ένοπλος. Την 26η Ιανουαρίου του 1943 εκτέλεσαν 42 κρατουµένους στη θέση Μαντέµνια ή Νταµάργια της Κοζάνης. Συµπλήρωσαν δε την επιχείρησή τους λαµβάνοντας περισσότερο από µία εκατοντάδα οµήρους από τα Καραγιάννια, ιδιαίτερα από το Βατερό και την Καλαµιά. Η ανακοινωθείσα εξήγηση εκ µέρους των Γερµανών ότι οι 42 εκτελέστηκαν ως αντίποινα για το φόνο δύο στρατιωτών των SS το ∆εκέµβριο του 1943 στο Παλαιογράτσανο δεν έπεισε πολλούς. Ελάχιστοι έως κανένας συνδύασαν τους (συνολικά 70) φόνους των πολιτών µε την επιπολάζουσα εγγύτητα του ΕΛΑΣ. Στην προφορική µνήµη τα θύµατα θεωρήθηκαν ως αντίτιµο για το φόνο του ιατρού, λαµπρού επιστήµονα που εκτός των Γερµανών χειρουργούσε δωρεάν και κατοίκους κι εκείνη την ηµέρα όδευε προς τη Σιάτιστα να δει Έλληνες ασθενείς. Κατά µία εκτίµηση οι αντάρτες είχαν κτυπήσει τη µαύρη κούρσα θεωρώντας ότι επέβαινε ο «διαβόητος» διερµηνέας Άλεξ. Επισήµως για την ενέδρα δεν δόθηκε καµία εξήγηση, αλλά µε απόρρητο ενδοϋπηρεσιακό έγγραφο το ΓΣ του ΕΛΑΣ ενέτειλε στις µονάδες του την αποφυγή παροµοίων γεγονότων, αφού «η προσγενοµένη ζηµία είναι µεγαλυτέρα του εκ του εγχειρήµατος ωφέλους». Βρετανός σύνδεσµος απέδωσε τα παρόµοια συµβάντα στα «εγκλήµατα και την ηλιθιότητα των κοµµουνιστών» , που ενώ επιτίθονταν σε µεµονωµένους Γερµανούς ή µεταφορικά οχήµατα, άφηναν απυρόβλητες τις φάλαγγες που περνούσαν από το Σαραντάπορο, ιδανικό µέρος για ενέδρες και χωρίς κατοικήσιµα χωριά (είχε κηρυχτεί νεκρά ζώνη τριγύρω τους) για να υποστούν αντίποινα. Είχε όµως µόνο κατά ένα µέρος δίκιο, διότι τα στενά επιτηρούνταν από καλά τοποθετηµένα φυλάκια Γερµανών και Πουλικών, για την ταυτόχρονη αδρανοποίηση ή καταβολή των οποίων χρειαζόταν ευφυές επιτελικό σχέδια, βαρύς οπλισµός και διάθεση για αδήλου τέλους περιπέτειες. Συνδυάστηκε φαίνεται τελικά ο τροµερός φόβος των αντιποίνων, οι οιµωγές των οµήρων τους οποίους είχαν συλλάβει µαζικά µετά το σκοτωµό του ιατρού οι Γερµανοί από τα Καραγιάννια και την Αιανή και η ατοµική φιλοδοξία που τελικά έσπρωξαν τους δικηγόρους να αντιδράσουν έντονα εναντίον του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Ο ένας µάλιστα οµολόγησε την 27η Ιανουαρίου του 1944: «δεν αγωνίζοµαι για την Ελλάδα στα κρυφά, αλλά στα φανερά, για να εµποδιστεί η δηµιουργία τάφων κι ερειπίων από ορισµένους ανθρώπους που παίρνουν οδηγίες από το εξωτερικό και δεν αναλογίζονται τα επακόλουθα των πράξεών τους. Συνεργάζοµαι µε τους Γερµανούς επειδή τα ενδιαφέροντά τους συµπίπτουν µε αυτά της αγαπηµένης µου χώρας και πατρίδας Ελλάδας. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να µην αφεθούν ελεύθεροι να προκαλούν θανάτους και καταστροφές πάνω στις οποίες θα τριγυρίζουν ένοπλοι µετά από την απελευθέρωσή µας».

Σχόλιο 2020-07-18 115202.png

Γερµανοί στρατιώτες τιµηµένοι µε το παράσηµο του αγκυλωτού σταυρού. Τέτοιας ποιότητας άνδρες έδρασαν και στη ∆υτική Μακεδονία µε αποτέλεσµα οι αντάρτες του ΕΛΑΣ να αποφεύγουν κάθε απευθείας σύγκρουση µαζί τους.