Τλαξκαλτέκος έγραψε:Αναλυτικότερα ως τον Ιούνιο του 1904 είχαν προσέλθει στην Εξαρχία, κάτω από την αναγεννημένη πίεση της βουλγαρικής ανταρτικής δραστηριότητας, τρεις κατηγορίες χωριών των γεωγραφικών περιφερειών της Καστοριάς και της Φλώρινας:
1) τα καθαρά ελληνικά χωριά Τσιρίλοβο, Κάτω Κουμανίτσοβο, Χόλιστα, Μπομπόκι, Σταρίτσανη (Λακκώματα), Ζούζελτσι (Σπήλαιο), Οσνίτσανη (Καστανόφυτο), Μαγγίλα, Λουβράδες (Σκιερό), Εζερέτσι, Λιμπίσοβο, Νεστίμι (Νόστιμο), Μποχίνι, Γκρέντσα (Φτελιά), Τσούκα, Τίκβενη, Δομπρόλιστα, Μανιάκιοϊ (Μανιάκη), Ψώρα, Στάτιστα (Μελάς), Βεμπέλη, Κραπέστινα, Λάγενη (Τριανταφυλλιά), Κουτσκοβένη (Πέρασμα) και Άνω Κόττορι (Άνω Τδρούσα)
Βρήκα και αυτό:
Τρεις μέρες πριν από την προγραμματισμένη επίθεση της Αντάντ, τα γερμανοβουλγαρικά στρατεύματα εισέβαλαν στις 4 Αυγούστου στο ελληνικό έδαφος.
Το ίδιο απόγευμα κατέλαβαν τη Φλώρινα και στις 9 Αυγούστου την Καστοριά.
Από τη σύγχρονη βουλγαρική ιστοριογραφία, η προέλαση αυτή περιγράφεται ως «απελευθέρωση» 2.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων «αλύτρωτου» εθνικού εδάφους (Иван Петров, Войната в Македония, 1915-1918, Σόφια 2008, σ. 73).
Στην πραγματικότητα, καθώς η βασιλική κυβέρνηση της Αθήνας ήταν επίσημα ουδέτερη κι επί της ουσίας θετικά διακείμενη προς το Βερολίνο, η «απελευθέρωση» αυτή παρέμεινε θεσμικά ημιτελής: όχι μόνο οι ελληνικές αρχές διατηρήθηκαν στη θέση τους αλλά και η χωροφυλακή (που οι Γάλλοι είχαν απομακρύνει) επανήλθε στις 20 Αυγούστου, μαζί μ’ έναν λόχο ελληνικού στρατού.
Πρώην μακεδονομάχοι και ιστορικά στελέχη του «ελληνικού κόμματος» φρόντισαν επίσης καλού-κακού να καταφύγουν σε ασφαλέστερα μέρη:
«Οι περισσότεροι των ημετέρων ιερέων, παρέδρων, διδασκάλων και προκρίτων παραμένουσιν εις Καστορίαν, δυσκόλως πειθόμενοι να επανέλθουν εις τα χωρία των», αναφέρει στις 12/8 ο έπαρχος.
Παρά την επίσημη «αυτοσυγκράτηση» των εισβολέων, ένα μέρος της σλαβόφωνης υπαίθρου έσπευσε να τους υποδεχθεί με πανηγυρισμούς.
«Οι χωρικοί δυσκόλως συγκρατώνται», διαπιστώνει στις 12/8 ο έπαρχος Σταματίου.
«Εκτός εξάλλως ενθουσιωδών υποδοχών χωρίων Αποσκέπου, Δρανιτσόβου, Σμαρδές, Κωστενετσίου, Ζαγοριστάνης, Γκαμπρές, Μπρεσνίσης, Στάτιτσας και άλλων, κατά τας οποίας ησπάζοντο τα γυναικόπαιδα τους πόδας των Βουλγάρων ιππέων, εις το χωρίον Ζαγορίτσανη απηγορεύθη και η μνημόνευσις του ονόματος της Α.Μ. του βασιλέως εις την εκκλησίαν, εις δε την Στάτιτσαν και Δρανίτση και Μπορδιβίτσαν εμνημονεύθη αντί της Α.Μ. του βασιλέως μας ο Φερδινάνδος. Εις όλα αυτά η λειτουργία έγινε βουλγαριστί, εις δε το χωρίον Τσερνόλιστα ανηρτήθη πανηγυρικώς η εικών του Κυρίλλου και Μεθοδίου υπό των χωρικών» (όπ.π.).
Ορισμένες φορές, οι ίδιοι οι Βούλγαροι στρατιωτικοί επέβαλαν τη συμβολική αποκατάσταση της ελληνικής κυριαρχίας –υποχρεώνοντας λ.χ. τους κατοίκους του Ντόλνο Ντρανόβενι (σημ. Κάτω Κρανιώνας) να ξανασηκώσουν τη γαλανόλευκη που κατέστρεψε ένας συγχωριανός τους.
https://www.efsyn.gr/arheio/fantasma-ti ... ata-syrroi