Μια απ' τις σπουδαιότερες στρατιωτικές μορφές των Βαλκανικών Πολέμων ήταν ο ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου( Πλοέστι Ρουμανίας, 26 Νοεμβρίου 1861 - Κρέσνα, 12 Ιουλίου 1913 ) , γνωστός και ως
Μαύρος Καβαλάρης . Έπεσε ηρωικά μαχόμενος στη μάχη των στενών της Κρέσνας κατά τον Β΄Βαλκανικό Πόλεμο.
Ο Ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου
Η μάχη του ταγματάρχη Βελισσαρίου, επί κεφαλής των Ευζώνων του, στην Κρέσνα.Η Γιγαντομαχία της Κρέσνας και η μυθώδης ανδρεία των Ελλήνων επί του υψώματος των 1378 μέτρων.
Ο ήρως των ηρώων Ι. Βελισσάριος, ταγματάρχης των ευζώνων, αφού εκυρίευσε διά της λόγχης το ύψωμα και εξηντλήθησαν τα πυρομαχικά, ορμά και καταδιώκει τους Βουλγάρους με τα λιθάρια (12 Ιουλίου 1913). Εις δευτέραν επίθεσιν πίπτει ο ήρως ενδόξως επί του αιματοβαφούς βράχου φωνάζων Εμπρός!...Εμπρός!...
Τόξα και βέλη ετρέμανε στο θεϊκό σου χέρι
όταν την Τροία έσειες των Αχαιών ξεφτέρι
του ήλιου το φως εκρύβανε τα μύρια σας κοντάρια
όταν τον Πέρση εσκίζατε των Πλαταιών λιοντάρια
τουφέκια εβροντοαστράφτανε τον Χάρο αδελφωμένα
της λευτεριάς σαν έχυνες το φως, Εικοσιένα
μα με λιθάρια, με βουνά, με πέτρες, με κοτρώνια
δυο μόνο πολεμήσανε, δυο ξακουσμένοι αιώνια
Σεις ω Τιτάνες τον παλιόν παλεύοντας θεόν μας
και συ, ω Βελισσάριε, Τιτάν των ημερών μας!https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF ... E%BF%CF%85Το μεγαλύτερό του όμως κατόρθωμα ήταν κατά τον Α΄Βαλκανικό Πόλεμο , στη μάχη του Μπιζανίου - Ιωαννίνων ( 16 - 22/2/1913 ). Στις 19/2/1913 , έπειτα από ισχυρή προπαρασκευή πυροβολικού , εκδηλώθηκε γενική ελληνική επίθεση κατά του τουρκικού οχυρού του Μπιζανίου που κάλυπτε τα Ιωάννινα. Στο κέντρο και στα ανατολικά η επίθεση ήταν παραπλανητική. Αντίθετα στα δυτικά θα γινόταν προσπάθεια υπερκέρασης του Μπιζανίου. Σε εκείνη την πλευρά , δύο τολμηροί αξιωματικοί , ο Ιατρίδης και ο Βελισσαρίου , διοικητές του 8ου και του 9ου Τάγματος του 1ου Συντάγματος Ευζώνων αντίστοιχα , διείσδυσαν με τους άνδρες τους ανάμεσα σε 3 τουρκικά οχυρά ( Χιντζηρέλου , Μπιζανίου και Καστρίτσας ) "παρακούοντας" τη διαταγή που είχαν να στματήσουν στη Ραψίστα ( Πεδινή ). Μαζί με τους άνδρες τους , βουτηγμένοι μέχρι το γόνατο στους βούρκους της περιοχής , συνέχισαν την καταδίωξη των Τούρκων στη βαλτώδη πεδιάδα , και έφτασαν στους λόφους του Αγίου Ιωάννη Μπουνίλας , όπου έκοψαν τα καλώδια τηλεφώνων και τηλεγράφων , νεκρώνοντας έτσι την επικοινωνία Ιωαννίνων - Μπιζανίου. Ακόμη , συνέλαβαν τη νύχτα , 1000 περίπου υποχωρούντες τούρκους στρατιώτες που διέρχονταν απ' την περιοχή χωρίς να γνωρίζουν την διείσδυση των ευζώνων των Βελισσαρίου και Ιατρίδη. Σύντομα, τη νύχτα της 20ης Φεβρουαρίου , εμφανίστηκαν ο επίσκοπος Δωδώνης και 2 Τούρκοι αξιωματικοί που έφερναν επιστολή των ξένων προξένων και προτάσεις παράδοσης του Εσσάτ Πασά των Ιωαννίνων. Η παράτολμη ενέργεια διείσδυσης των Ιατρίδη και Βελισσαρίου ανάγκασε τους Τούρκους να παραδοθούν , νομίζοντας πως έξω από τα Ιωάννινα είχε συγκεντρωθεί μεγάλη ελληνική δύναμη και έτσι κάθε αντίσταση θα ήταν μάταιη. Χάρη στην αποφασιστικότητα των δύο αυτών Ελλήνων αξιωματικών , οι οποίοι "παράκουσαν" την διαταγή της συγκρατημένης καταδιώξεως , αλλά εντούτοις μένοντας μέσα στα στρατηγικά και επιχειρησιακά πλαίσια της πρόθεσης των ανωτέρων τους , ο ελληνικός στρατός γλίτωσε την θυσία περισσοτέρου αίματος για την κατάληψη της πόλης. ( Θέματα Στρατιωτικής Ιστορίας , περιοδικό Στρατιωτική Επιθεώρηση , ΓΕΣ/ΔΙΣ )
Για το προσωνύμιο
Μαύρος Καβαλάρης :
Όλοι τον γνωρίζουν με το προσωνύμιο «Μαύρος Καβαλάρης», κάτι αντίστοιχο με το «Αλεπού της Ερήμου». Όπως όμως το προσωνύμιο «Αλεπού της Ερήμου» ανήκει στον στρατάρχη Ρόμελ, έτσι και ο τίτλος «Μαύρος Καβαλάρης» ανήκει στο διοικητή του 9ου Τάγματος Ευζώνων κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, στον «Ήρωα των Ηρώων», τον σεμνό Ταγματάρχη Ιωάννη Βελισαρίου, τον «εκπορθητή» των Ιωαννίνων, του Λαχανά και του Δεμίρ Καπού, ο οποίος έπεσε στις 13 Ιουλίου 1913 εντός της Βουλγαρίας, προμαχώντας των Ευζώνων του κατά τη γιγαντομαχία του υψώματος 1378, βορειοανατολικά του Σημιτλή. Εκεί και έχει ταφεί —άγνωστος μεταξύ αγνώστων— δίπλα σε ένα άλλο ήρωα, τον δισέγγονο του Γέρου του Μοριά, Γεώργιο Κολοκοτρώνη, διοικητή του 1ου Τάγματος Κρητών. Οι ταφές τους παραμένουν μέχρι και σήμερα άγνωστες.https://belisarius21.wordpress.com/2019 ... %AC%CF%81/ https://belisarius21.wordpress.com/2019 ... mment-8930Ως προς το προσωνύμιο ο Παναγάκος σχολιάζει:
«Η υπό των διαφημιστών του αποδοθείσα αυτώ προσωνυμία του «Μαύρου Καβαλλάρη» δια την κατά την Μικρασιατικήν Καταστροφήν δράσιν του δεν είναι πλήρης. Αύτη πρέπει να συμπληρωθεί ούτως: «Ο Μαύρος Καβαλλάρης με το πράσινο άλογο», ίνα ούτω δηλούται ότι, όσον υπάρχουν πράσινα άλογα, άλλο τόσον ηρωική και ένδοξος υπήρξε τότε η πολεμική δράσις αυτού.
Η προσωνυμία του «Μαύρου Καβαλλάρη» ανήκει εις τον πράγματι θρυλικόν ήρωα των Βαλκανικών Πολέμων Ταγματάρχην του Πεζικού Βελισσαρίου Ιωαν. η δε απονομήν της και εις τον Ν. Πλαστήρα αποτελεί όχι μόνον ύβριν δεινήν κατά της μνήμης του ήρωος εκείνου, αλλά και ανίερον καπήλευσιν της Εθνικής ημών Ιστορίας και Τιμής.» ( Αντιστρατηγος Παναγάκος Π., «Συμβολή εις την Ιστορίαν της Δεκαετίας 1912-1922», σ. 671. )