Κομμουνιστικά ειδεχθή εγκλήματα ανά τους αιώνες.

[Τλαξκαλτέκος]

Τσαουσέσκου Νικολάε : ( 1918 - 1989 ) Ρουμάνος κομμουνιστής. Πρόεδρος της Ρουμανίας το 1974 - 1989. Ακολούθησε εξωτερική πολιτική ανεξάρτητη από εκείνη του Συμφώνου της Βαρσοβίας και καταδίκασε τη σοβιετική επίθεση κατά της Τσεχοσλοβακίας ( 1968 ). Το 1939 νυμφεύθηκε την χημικό Έλενα Πετρέσκου ( [ 1916 ή ] 1919 - 1989 ). Στον εσωτερικό τομέα επέβαλε αυταρχικό καθεστώς. Ακολούθησε την κομμουνιστική πολιτική της συγκεντρωτικής διοίκησης . Διατηρούσε μηχανισμούς αυστηρού ελέγχου της ατομικής έκφρασης και ιδεολογίας . Δημιούργησε την μυστική του αστυνομία , η οποία κατέπνιγε κάθε αντίδραση . Στα αξιώματα τοποθέτησε την γυναίκα του και 30 συγγενείς του. Η οικονομική του πολιτική είχε σαν αποτέλεσμα τεράστιο εξωτερικό χρέος και το ρουμανικό βιοτικό επίπεδο έγινε το χαμηλότερο της Ευρώπης. Ο ίδιος πάντως δημιούργησε μεγάλη προσωπική περιουσία. Ισοπέδωσε ολόκληρα χωριά για "αναπτυξιακούς λόγους". Προκειμένου να αυξηθεί η γεννητικότητα , απαγόρευσε οποιαδήποτε μέθοδο ελέγχου των γεννήσεων και επέβαλε υποχρεωτικές τακτικές γυναικολογικές εξετάσεις όλων των γυναικών σε ηλικία τεκνοποίησης. Στις 15/12/1989 διαδηλωτές στην πόλη Τιμσοάρα επιχείρησαν να εμποδίσουν τη σύλληψη ενός προτεστάντη κληρικού με ζωηρή πολιτική δράση. Η μυστική αστυνομία και ο στρατός άνοιξαν πυρ κατά του πλήθους. Στις 21/12 , οι διαδηλώσεις επεκτάθηκαν στο Βουκουρέστι και ο Τσαουσέσκου αποδοκιμάστηκε ζωηρά ενώ μιλούσε σε συγκέντρωση. Στις 22/12 ο στρατός προσχώρησε στους διαδηλωτές , το ζεύγος Τσαουσέσκου συνελήφθη , πέρασαν από συνοπτική δίκη και εκτελέστηκαν στις 25/12.

πηγή : Π-Λ-Μπ

Ένα ωραίο ντοκιμαντέρ .

Καλές ήταν οι σχέσεις του και με την τότε Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή (1974-77) της Ελλάδας, με γνωστότερη απόδειξη την ανάδειξη της αποφοίτου δημοτικού Έλενας Τσαουσέσκου σε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1976.
Από την επίσημη επίσκεψη του ζεύγους Τσαουσέσκου στην Ελλάδα, τον Μάρτιο του 1976. Εδώ με το ελληνικό προεδρικό ζεύγος Κων. Τσάτου και Ιωάννας Τσάτσου, και τον πρωθυπουργό Κων. Καραμανλή.


https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE ... E%BF%CF%85

Το απόγευμα της 25ης Δεκεμβρίου 1989 (Ημέρα Χριστουγέννων) εκτελέστηκαν στο Τιργκόβιστε με τα χέρια της και αυτά του συζύγου της δεμένα πίσω από τις πλάτες τους. Ο δημοφιλής ιστορικός Σιμόν Σεμπάγκ Μοντεφιόρε ισχυρίστηκε ότι πριν από την εκτέλεση των ποινών η Έλενα αντέδρασε πολύ πιο επιθετικά από τον σύζυγό της, φωνάζοντας υβριστικούς χαρακτηρισμούς προς τους εκτελεστές της ενώ οδηγούνταν στον τοίχο. Την ίδια στιγμή ο Νικολάε Τσαουσέκου τραγουδούσε τη «Διεθνή» . Η πραγματική τους εκτέλεση δεν κινηματογραφήθηκε εγκαίρως -η ομάδα πυροβολισμού βιάστηκε να εκτελέσει τη εντολή- αλλά τα επακόλουθα, συμπεριλαμβανομένων των ήχων της τελικής βολής, του καπνού και των σωμάτων αμέσως μετά, πιάστηκαν στην κάμερα. Ήταν 73 ετών Ήταν η μόνη γυναίκα που εκτελέστηκε ποτέ από το σύγχρονο κράτος της Ρουμανίας.
Η Έλενα άφησε πίσω στη ζωή τη μητέρα της, σχεδόν αιωνόβια κατά την στιγμή του θανάτου της ίδιας, τον αδελφό της Gheorghe Petrescu (επίσης υψηλόβαθμο στέλεχος του Κόμματος) και τα τρία παιδιά της: Valentin (γενν. 1948), Zoia (1949-2006) και Nicu (1951-1996), που ήταν επίσης πολύ σημαντικό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας.

Μετά τις επαναστάσεις του 1989, αρκετοί επιστήμονες ισχυρίστηκαν ότι η Έλενα Τσαουσέσκου τους είχε αναγκάσει να γράψουν εργασίες στο όνομά της . Έχουν επίσης εμφανιστεί ισχυρισμοί ότι το πανεπιστήμιο της έδωσε τον διδακτορικό τίτλο αποκλειστικά λόγω της πολιτικής της θέσης.
Σύμφωνα με μια έκθεση του Radio Free Europe του 1984, «Φημολογείται ότι, όταν ήθελε να λάβει διδακτορικό δίπλωμα από τη Σχολή Χημείας του Βουκουρεστίου, συνάντησε την έντονη αντίθεση του Ρουμάνου χημικού Costin D. Netinescu, Προέδρου της σχολής. Αναγκάστηκε αντ' αυτού να παρουσιάσει τη διατριβή της στους Cristofor Simionescu και Ioan Ursu στο Πανεπιστήμιο του Ιασίου, η οποία στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία»

.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CE ... E%BF%CF%85

[Τλαξκαλτέκος]

Στέφανος (Στέφος) Γρηγορίου ( 1880 - 1943 )
Μακεδονομάχος, Βορειοηπειρο(το)μάχος και βενιζελικός . Γόνος αγωνιστών του '21 με καταγωγή από την Πόλη και την Πελοπόννησο. Γεννήθηκε στο Μοναστήρι. Σύζυγός του ήταν Ευδοκία Ντούσκα εκ Ρωσίας που έμενε στην Αθήνα.
Μαζί με τον γιο του ευέλπιδα Επαμεινώνδα Γρηγορίου (1921-1943) δολοφονήθηκαν δια λιθοβολισμού από αντάρτες του ΕΛΑΣ το 1943 στο Σισάνι Κοζάνης.
Έγραψε τα απομνημονεύματά του σε ελληνική καλλιγραφική του 19ου αιώνα. Ο ίδιος , όπως και οι Γρηγορίου του Πισοδερίου, ελληνικά, εβραϊκά, τούρκικα και βουλγάρικα.

Το 1916, ο Στέφος Γρηγορίου έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Κίνημα της Εθνικής Αμύνης και την επικράτησή του στη Δυτική Μακεδονία. Την 31η Αυγούστου του 1916 συγκρότησε σώμα με τον επίσης Μακεδονομάχο Στέργιο Κουντουρά και άλλους τοπικούς παράγοντες, και σε συνεργασία με το Γαλλικό στρατό κατέλαβε την εξουσία στην Καστοριά, στο Σίστεβο (Δενδροχώρι), στη Σέτομα (Κεφαλάρι) και στο Μαυροχώρι. Υπήρξε επικεφαλής της ανακατάληψης της Φλώρινας από τις δυνάμεις της Αντάντ το 1916, και κατηγορήθηκε ως ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για τις αγριότητες που ακολούθησαν. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες, λέγοντας πώς ήταν αδύνατο να ελεγχθούν οι ένοπλοι, καθώς αποτελούσαν άτακτο σώμα.
Κατά τη διάρκεια του μεσοπολέμου συγκρότησε ένοπλο σώμα, προκειμένου να αντιμετωπίσει ομάδες κομιτατζήδων που εξακολουθούσαν να δρουν εντός Ελληνικής επικράτειας τη δεκαετία του 1920. Στη συνέχεια διατέλεσε αξιωματικός της Χωροφυλακής στις περιοχές Φλώρινας και Καστοριάς. Η δράση του προκάλεσε αντιδράσεις σε σλαβόφωνους κατοίκους της περιοχής, καθώς αναφορές του προς τη Χωροφυλακή, για ενδεχόμενη βουλγαροφιλία, μπορούσε να οδηγήσει τους ύποπτους σε περιθωριοποίηση, εκτοπισμό, φυλάκιση ή και κακοποίηση. Ο Στέφος Γρηγορίου κατηγορήθηκε το διάστημα εκείνο για αυθαιρεσίες και για πράξεις βίας που σκοπό είχαν μάλλον το ίδιο όφελος και όχι την αποστολή της χωροφυλακής. Το 1932 ήταν υποψήφιος του Εθνικού Ριζοσπαστικού Κόμματος του Γεώργιου Κονδύλη, στην περιφέρεια Φλώρινας. Είχε προσωπικές, πολιτικές και κτηματικές διαφορές με το στέλεχος του ΚΚΕ Πέτρο Κέντρο με αποτέλεσμα να εξοριστεί ο τελευταίος. Το 1935 ήταν πρόεδρος του εργατουπαλληλικού κέντρου και υποστηρικτής της επανόδου του βασιλιά.
Κατα την κατοχή συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Είχε καταφύγει στη Βλάστη, καθώς στη Φλώρινα είχε φυλακιστεί από τους Γερμανούς. Συγκρότησε μάλιστα, παρά την προχωρημένη ηλικία του, ολιγομελές σώμα με τη συμμετοχή του γιου του Επαμεινώνδα, φοιτητή της Σχολής Ευελπίδων. Συμμετείχε με το σώμα του στη Μάχη του Φαρδύκαμπου κοντά στη Σιάτιστα, όπου και διακρίθηκαν αυτός και γιος του. Στη Βλάστη συναντήθηκε με αντάρτες του ΕΑΜ το 1943 και μετά από διαπραγματεύσεις δέχτηκε να παραδώσει τους άνδρες του και το γιο του στον ΕΛΑΣ, ενώ ο ίδιος να αποσυρθεί, καθώς η ηλικία του δεν επέτρεπε στρατιωτική δράση. Στις 24 Μαΐου του 1943 συναντήθηκε, όπως συμφωνήθηκε με μέλη του ΕΛΑΣ στο Σισάνι Βοΐου. Εκεί, οι αντάρτες του ΕΛΑΣ τον σκότωσαν με πέτρες και ξύλα και την επόμενη μέρα σκότωσαν τον γιο του Επαμεινώνδα. Η πράξη της δολοφονίας τους, δικαιολογήθηκε από τον ΕΛΑΣ λόγω της εχθρικής προς το λαό δράση τους, ενώ η επίσημη αιτιολογιά του ΕΛΑΣ στους κατάπληκτους χωρικούς, που άρχισαν να διαμαρτύρονται , ήταν ότι πρόδωσε τον Γεώργιο Μόδη στους Γερμανούς. Η εκτέλεση του οπλαρχηγού του Μακεδονικού Αγώνα Στέφανου Γρηγορίου και του γιου του από τον ΕΛΑΣ, σχολιάστηκε ως προδοτική από τον τύπο των άλλων ανιστασιακών παρατάξεων.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF ... E%BF%CF%85

Γράφει ο Καλλιανιώτης στο διδακτορικό του :

Πώς συνέβησαν τα γεγονότα του Αυγερινού; Από το Τσοτύλι όπου βρίσκονταν οι εθνικιστές ξεκίνησαν µία περιοδεία στα, κατά βάσιν προσφυγικά, χωριά του Β∆ Βοΐου για να στρατολογήσουν άνδρες καθώς οι ειδήσεις για τις κινήσεις του ΕΛΑΣ και για εξαφανίσεις ή εκτελέσεις προσώπων ήταν ανησυχητικές. Αφορμή της περιοδείας θα µπορούσε να αποτελέσει η αιµατηρή επίθεση των ανταρτών του ΕΛΑΣ εναντίον των Εθνικιστών στην µονή Αγίων Πάντων Πιερίας την 3η Απριλίου 1943, αλλά άλλα γεγονότα κείτονταν κοντύτερα. Στην Πτολεµαΐδα ήδη από την 20ή Μαρτίου 1943 είχε απαχθεί από τον ΕΛΑΣ κι εξαφανίστηκε ο Ευστάθιος Μπαφατάκης *. Στο χωριό Σισάνι µετά από κράτηση είχαν επίσης εκτελεστεί από τους «µπολσεβίκους» την 24η του ιδίου µηνός ο καπετάν Στέφος µαζί µε τον υιό του. Σύµφωνα µε αντικοµουνιστικές πηγές ο Στέφος πέθανε έπειτα από λογχισµούς, αφού πρώτα είχε λιθοβοληθεί δεµένος στον κορµό ενός δένδρου. Ο γιγαντόσωµος, ως «τροµερός Αίαντας» καπετάνιος ανήκε έφηβος στο «Εκτελεστικόν» του Μοναστηρίου κι έπειτα έδρασε στη ∆υτική Μακεδονία ως οπλαρχηγός Σώµατος. Αργότερα, το 1916, τα παλικάρια του (ανάµεσά τους και Κοζανίτες) λεηλάτησαν «φρικωδώς» τη Φλώρινα, πολλά κλινοσκεπάσµατα της οποίας είχαν φτάσει (προς πώλησιν;) ως την Κοζάνη. Έπειτα κατοίκησε στη Φλώρινα αναλαµβάνοντας αντιπρόσωπος ιδιοκτητών γης σε χωριά της περιοχής. Ο καπετάν Στέφος ήταν άνθρωπος της εξουσίας. Το 1928 είχε επαναφερθεί στο αξίωµα του εφέδρου υπολοχαγού ως βενιζελικός, και µερικά χρόνια αργότερα εισήλθε στον τοπικό πολιτικό στίβο. Όµως το 1935 ως πρόεδρος του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Φλωρίνης υπήρξε δηµόσιος υποστηρικτής της επανόδου του βασιλιά. Πριν από τις εκλογές του 1936 θεωρούνταν από αντιπάλους του όπως ο δικηγόρος Μενέλαος Γέλες (γνωστότερος ως Γκέλες), άνθρωπος του Νοµάρχη. Με την εισβολή των Γερµανών έφυγε από τη Φλώρινα, φοβούµενος τους Βουλγάρους, κι εγκαταστάθηκε στη Βλάστη. Υπεύθυνοι για το θάνατό του θεωρήθηκαν διάφοροι: ένας ηλικιωµένος παλαιός σύντροφός του από το Μικρόκαστρο ή ο ∆ηµητρός Χαρισιάδης, αλλά άλλοι µάρτυρες κατονοµάζουν ως άµεσος ηθικό αυτουργό το στέλεχος του τοπικού ΚΚΕ Ευστράτιο Κέντρο. Όντως µεταξύ των δύο ανδρών υπήρχαν παλαιές κτηµατικές τουλάχιστον αντιδικίες κι αλληλοµηνύσεις. ( Ο διοικητής της Χωροφυλακής Καστοριάς, Αντωνίου, κατονοµάζει ως υπεύθυνο τον καπετάν «Μίχα», στέλεχος του ΚΚΕ Εορδαίας .) Τα προσωπικά µίση βεβαίως κάλυπταν το ένα µέρος των αιτιών. Το επόµενο ήταν το πολιτικό όφελος που προσδοκούσε το ΕΑΜ µε τη θέση του ως προς τους Σλαβοµακεδόνες, καθώς διαφηµίστηκε (υστερόχρονα) ότι ο καπετάν Στέφος
εκτελέστηκε ως αντεκδίκηση για τις λεηλασίες και τους φόνους που είχαν υποστεί παλαιότερα αλλόφωνοι κάτοικοι της περιοχής από το Σώµα του. Ο υιός του είχε καταταγεί στον ΕΛΑΣ , αλλά δεν είχε προλάβει να αναπτύξει καµία δράση, ώστε να θεωρηθεί υπεύθυνος και να εκτελεστεί.

* Έφεδρος ανθυπολοχαγός απ' την Καβάλα . Πρόεδρος της «Λαϊκής Επιτροπής Προσφύγων Εορδαίας εκ Βουλγαροκρατούµενης Ελλάδος» και στέλεχος της ΥΒΕ/ΕΚΑ Εορδαίας . Ανέλαβε να διακινήσει εαµικά «κουπόνια» των 5.000.000 δρχ., όταν το ΕΑΜ της Κοζάνης υπέγραψε τον Ιανουάριο του 1943 ένα αρχικό πρωτόκολλο συµφωνίας µε τους αξιωµατικούς της Κοζάνης. Κατηγορήθηκε ως «βοηθός» των Γερµανών σε συλλήψεις πολιτών, «καταχραστής» χρηµάτων «του ΕΑΜ», οργανωτής «µισθοφόρων συµµοριών» και αργότερα «τυχοδιώκτης» και «ψευτο -αξιωµατικός»/«ψευτολοχαγός». Εκτελέστηκε από τον ΕΛΑΣ ή την πρώιµη ΟΠΛΑ της περιοχής στις αρχές της άνοιξης του 1943.


Στέργιος Κουντουράς ή Κούντουρας
Μακεδονομάχος. Γεννήθηκε Βλάστη Εορδαίας της Κοζάνης το 1888. Βενιζελικός στον Μεσοπόλεμο. Υποστηρικτής της ΥΒΕ/ΕΚΑ στην Κατοχή. Εκτελέστηκε στις 25/5/1943 απ' τον ΕΛΑΣ ως εχθρός του λαού.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF ... E%AC%CF%82
Γράφει ο Καλλιανιώτης στο διδακτορικό του :

Ο Κούνδουρας, έφεδρος ανθυπολοχαγός εξ απονοµής, προήδρευε στο παράρτηµα Μακεδονοµάχων της Βλάστης και είχε χρηµατίσει αρχηγός τοπικού εκλογικού συνδυασµού. Το 1934 είχε προθυµοποιηθεί µαζί µε άλλους οπλαρχηγούς να εισβάλλει στην Αλβανία για την προστασία των ελληνοφώνων και το 1936 διορίστηκε κοινοτικός σύµβουλος.

[Τλαξκαλτέκος]

Κομμουνιστικό έγκλημα της Κίνας ή απελευθέρωση του Θιβέτ απ' την θεοκρατία και τον φεουδαρχισμό ;

Oι Θιβετιανοί είναι συγγενείς των Κινέζων και των Βιρμανών. Συγκεκριμένα η θιβετιανή ή θιβετική γλώσσα ανήκει στην θιβετοβιρμανική ομάδα γλωσσών της σινοθιβετιανής γλωσσικής οικογένειας. Οι Θιβετιανοί είχαν δημιουργήσει κατά το πέρασμα των αιώνων τα δικά τους κράτη ώσπου τελικά κατακτήθηκαν απ' τους Κινέζους. Τo 1903 - 1912 , μέσω μιας σειράς επεμβάσεων όπου εμπλέκονταν Δυτικοί , Ρώσοι και Κινέζοι , το Θιβέτ διεκδίκησε και πέτυχε την ανεξαρτησία του ( 1912 - 1950 ). Οι Θιβετιανοί ζούσαν πολύ απομονωμένοι και ελάχιστες επαφές είχαν με τον έξω κόσμο. Τεχνολογικά είχαν μείνει αρκετά πίσω. Η Κίνα δεν αποδέχτηκε την απώλεια του Θιβέτ , ισχυριζόμενη πως πάντοτε ανήκε στην Κίνα. Το 1950 η κομμουνιστική Κίνα εισέβαλε και κατέλαβε το Θιβέτ δηλώνοντας πως το απελευθερώνει απ' την θεοκρατία και την φεουδαρχική εκμετάλλευση και πως το επανενώνει με την Κίνα. Η Δύση ήταν ανήμπορη να αντιδράσει , αφού τότε την απασχολούσε το ζήτημα της Κορέας.
Από τότε και παρά τις όποιες πολιτικές ή άλλες αντιδράσεις και μεταβολές το Θιβέτ αποτελεί αυτόνομη περιοχή της Κίνας. Οι Θιβετιανοί κατηγορούν την Κίνα πως συνεχώς εγκαθιστά Κινέζους εποίκους στο Θιβέτ, όπως έκανε στην εσωτερική Μογγολία και στην Μαντζουρία , προκειμένου να αλλοιωθεί η δημογραφική σύνθεση της χώρας.
Η διεθνής κοινότητα φαίνεται απρόθυμη μέχρι σήμερα να βοηθήσει τους Θιβετιανούς έναντι των Κινέζων.

[Τλαξκαλτέκος]

Νεομάρτυς Βλαδίμηρος, Μητροπολίτης Κίεβου
https://www.pemptousia.gr/2014/01/agios ... miros-mit/

Ο Άγιος Βλαδίμηρος γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1848 στο χωριό Μάλιε Μορόσκι της επαρχίας του Ταμπώφ της Ρωσίας. Το κοσμικό του όνομα ήταν Βασίλειος Νικηφόροβιτς Μπογκογιαβλένσκυ. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο εκκλησιαστικό σχολείο και έπειτα σπούδασε στη θεολογική σχολή του Κίεβου. Όταν το 1874 αποπεράτωσε τις σπουδές του, διωρίσθηκε ως καθηγητής στην εκκλησιαστική σχολή του Ταμπώφ, όπου και νυμφεύθηκε.

Το έτος 1882 χειροτονείται πρεσβύτερος και τοποθετείται στο ναό του Κοζλώφ. Στην αρχή της ιερατικής του διακονίας, μαζί με τον σταυρό της ιερωσύνης σηκώνει και τον σταυρό της χηρείας. Το 1886 απεβίωσε η πρεσβυτέρα σύζυγός του και λίγο αργότερα και το μονάκριβο παιδί του.

Η υπομονή του Αγίου ήταν όμοια με αυτήν του πολύαθλου Ιώβ. Φεύγει πλέον από τον κόσμο και ακολουθεί την μοναχική ζωή. Εγκαταβιώνει σε μονή του Κοζλώφ και στις 6 Φεβρουαρίου 1886 κείρεται μοναχός με το όνομα Βλαδίμηρος. Το έτος 1888 εκλέγεται Επίσκοπος της πόλεως Σταρορούσκιυ και καλείται να διακονήση τον λαό του Θεού. Αφιερώνεται ολόψυχα στο πολύπαθο και ταλαιπωρημένο ποίμνιό του.

Στις 19 Ιανουαρίου 1891 εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Σαμάρα, το 1892 Αρχιεπίσκοπος Καρτάλιν και Καχεζίας και στις 21 Φεβρουαρίου 1898 Μητροπολίτης Μόσχας. Το ποιμαντικό, φιλανθρωπικό και κοινωνικό του έργο είναι τεράστιο. Διακόπτεται, όμως και πάλι, όταν εκλέγεται, στις 23 Νοεμβρίου 1912, Μητροπολίτης της Αγίας Πετρουπόλεως. Το 1915 η Εκκλησία του αναθέτει τα καθήκοντα του Μητροπολίτου Κίεβου.

Όπου διακονούσε ο Άγιος Βλαδίμηρος άφηνε τα ίχνη της αγιότητάς του. Κυριολεκτικά εκδαπανούσε τον εαυτό του για την σωτηρία των ανθρώπων. Τα χρόνια ήταν δύσκολα. Το επαναστατικό κίνημα άρχισε να φουντώνη. Ο Άγιος, προβλέποντας τα μέλλοντα, μιλώντας προς τους σπουδαστές του εκκλησιαστικού σεμιναρίου της Μόσχας, έλεγε: «Ίσως να πιστεύετε, ότι ο πνευματικός άρτος, που δίνει η Εκκλησία στον κόσμο, έχει γίνει πολύ σκληρός, για να φαγωθή από τους ανθρώπους. Θα πρέπη να αναρωτηθούμε για το ποιοί εμείς είμαστε και τι κάνουμε για τους πτωχούς αδελφούς μας. Οι αδελφοί μας πεινούνε. Είναι στο σκοτάδι. Και εμείς οφείλουμε να εργασθούμε, για να φωτίσουμε την ζωή τους με το φως του Χριστού, την πίστι, την ελπίδα».

Τα γεγονότα της Οκτωβριανής επαναστάσεως (1917) αποτέλεσαν για τους κατοίκους του Κιέβου την αφορμή, για να επιχειρήσουν την ανεξαρτησία τους. Το Ουκρανικό συμβούλιο πίεσε τον Άγιο να προβή σε εκκλησιαστική αυτονομία. Εκείνος δεν το έπραξε και τον εκθρόνισαν. Έτσι κατέφυγε στην μονή των Σπηλαίων. Δεν θέλησε να υποχωρήση παρά τις απειλές.

Τα γεγονότα της επαναστάσεως των Μπολσεβίκων δεν άφησαν ανεπηρέαστο το Κίεβο, το οποίο καταλήφθηκε από τον επαναστατικό στρατό. Στις 23 Ιανουαρίου 1918 οι επαναστάτες έφθασαν στην μονή των Σπηλαίων.

Ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος, όντας τότε 70 χρόνων, υπέφερε πολλές ύβρεις, απειλές και θλίψεις. Στις 12 Δεκεμβρίου 1917 τόνισε με θάρρος: «Δεν φοβάμαι τίποτε και κανέναν. Είμαι έτοιμος σε κάθε στιγμή να δώσω την ζωή μου για την αληθινή ρωσική πίστι και για την Εκκλησία του Ιησού Χριστού, για να εμποδίσω τους εχθρούς της Εκκλησίας από το να την εμπαίξουν. Θα υποφέρω τα μαρτύρια μέχρι τέλους, για να διατηρήσω την Ρωσική Εκκλησία στο Κίεβο, όπου πήρε την αρχή της». Λέγοντας αυτά αναλύθηκε σε δάκρυα.

Στις 25 Ιανουαρίου, όταν το Κίεβο κατελήφθη από τους μπολσεβίκους, απόσπασμα πέντε ενόπλων παρουσιάσθηκε στην Μονή και συνέλαβε τον Μητροπολίτη. Ο Άγιος μέσα στην νύκτα τους ακολούθησε ψάλλοντας και προσευχόμενος, σαν να ετοιμαζόταν να τελέση την Θεία Λειτουργία.

Διηγείτο ένας μοναχός, ο Λουκάς, που τελευταία αποχαιρέτησε τον Επίσκοπο: -Ο Σεβασμιώτατος όταν έβγαινε από τη μονή ήταν τόσο ειρηνικός, όσο ήταν συνήθως πριν τελέση την Θεία Λειτουργία.

Ο Μητροπολίτης ακολουθούσε τους στρατιώτες «ως πρόβατον επί σφαγήν». Βγήκαν από την κεντρική πύλη του μοναστηριού και προχώρησαν. Δεν είχε πλέον καμιά αμφιβολία για τις προθέσεις και διαθέσεις των μπολσεβίκων. Στις δύσκολες τελευταίες αυτές στιγμές, όταν η δειλία προσπαθή να εισβάλη στην ψυχή και να φέρη αναστάτωσι ή και απόγνωσι, ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος, μιμούμενος τους αγίους μάρτυρες, σε όλη την διαδρομή προσευχόταν, έψαλλε ύμνους και έκανε το σημείο του σταυρού. Προχώρησαν περίπου ένα χιλιόμετρο μακριά από την Λαύρα. Εκεί σταμάτησαν. Ο Μητροπολίτης κατάλαβε. Γύρισε και ήρεμα ρώτησε: – Εδώ θέλετε να με εκτελέσετε;

Ένας από τους εκτελεστές απάντησε ειρωνικά:

—Γιατί όχι; Μήπως περιμένεις να σε τιμήσουμε;

Και ενώ το εκτελεστικό απόσπασμα έπαιρνε θέσι, ζήτησε να του χαρίσουν λίγη ώρα, να προσευχηθή. Οι δήμιοι του επέτρεψαν λέγοντας:

—Ναι, μόνο κάνε γρήγορα.

Ύψωσε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχήθηκε δυνατά:

—Κύριε, συγχώρεσέ μου όλα τα αμαρτήματα, τα εκούσια και τα ακούσια και δέξου την ψυχή μου εν ειρήνη.

Έπειτα, πιάνοντας με τα δύο του χέρια τον σταυρό του, μιμούμενος τον ανεξίκακο Κύριό του, ευλόγησε τους δημίους του και είπε:

—Ο Θεός να σας συγχωρήση.

Οι δήμιοι δεν περίμεναν άλλο. Η μορφή του ήταν έλεγχος στην συνείδησί τους. Ήθελαν να τελειώνουν γρήγορα. Έστρεψαν τις κάνες των όπλων τους και τον πυροβόλησαν. Μέσα στην νύχτα ακούστηκαν τέσσερις πυροβολισμοί. Έπειτα δύο και άλλος ένας. Η ψυχή του νεομάρτυρα Μητροπολίτη φτερούγισε για τον ουρανό. Η αγιασμένη γη του Κιέβου ποτίστηκε με το αίμα του πρώτου νεομάρτυρα Μητροπολίτη.

Οι πυροβολισμοί ακούστηκαν στο Μοναστήρι. Ένας δόκιμος μοναχός είπε ανήσυχος:

—Πυροβόλησαν τον Μητροπολίτη.

Ένας άλλος απάντησε:

—Όχι, δεν πιστεύω, οι πυροβολισμοί ήταν πολλοί για ένα μάρτυρα.

Δεν πέρασαν παρά ελάχιστα λεπτά και δεκαπέντε επαναστάτες με ρόπαλα και φανάρια άρχισαν να τρέχουν στην αυλή του μοναστηριού. Ένας από αυτούς ρώτησε τους μοναχούς:

—Συνέλαβαν τον Μητροπολίτη;

Οι μοναχοί απάντησαν:

—Ναι, τον ωδήγησαν έξω από την πόλι.

Οι επαναστάτες έτρεξαν έξω. Σε μισή ώρα ξαναγύρισαν και οι μοναχοί τους ρώτησαν: -Βρήκατε τον Μητροπολίτη;

Και αυτοί απάντησαν: – Ναι, τον βρήκαμε και θα κάνουμε σε όλους σας, ό,τι έγινε με αυτόν!

Λέγοντας αυτά έφυγαν.

Οι μοναχοί έμειναν με την απορία και την αμφιβολία για την τύχη του Μητροπολίτη. Η νύχτα κύλησε μέσα σε κλίμα αγωνίας και φόβου. Το θλιβερό γεγονός μαθεύτηκε την άλλη μέρα. Μερικές πιστές γυναίκες, που συνήθιζαν κάθε ημέρα να πηγαίνουν στην πρωινή ακολουθία της Λαύρας, βρήκαν το σώμα του Μητροπολίτη. Συγκλονισμένες έτρεξαν στο Μοναστήρι και ενημέρωσαν τους μοναχούς. Οι μοναχοί, με επικεφαλής τον αρχιμανδρίτη Ανφίν και μαζί με τέσσερις γιατρούς, έτρεξαν και βρήκαν το σώμα του σε ένα χωράφι πεσμένο ανάσκελα και σκεπασμένο με ένα πανωφόρι. Οι δήμιοι είχαν κλέψει το εγκόλπιο, το σταυρό, το ρολόι ακόμα και τα παπούτσια του νεομάρτυρα.

Αργότερα η ιατρική εξέτασι απέδειξε ένα τραύμα από πυροβολισμό στο δεξί του μάτι, μία τομή στο κεφάλι του, μία βαθειά πληγή κάτω από το δεξί αυτί, τέσσερις κοψιές στα χείλη του, δύο πληγές από πυροβολισμούς στην δεξιά ωμοπλάτη, ένα βαθύ τραύμα στο στήθος, μία βαθειά πληγή στην μέση. Οι μοναχοί ανέπεμψαν σύντομη δέησι στον τόπο του μαρτυρίου. Έπειτα τοποθέτησαν το σώμα του σε φέρετρο και το μετέφεραν στο Μοναστήρι. Κατά την μεταφορά του μαρτυρικού σκηνώματός του περικύκλωσαν τους μοναχούς δέκα ωπλισμένοι επαναστάτες, οι οποίοι άρχισαν να περιπαίζουν, να ειρωνεύωνται και να βρίζουν τον νεομάρτυρα Μητροπολίτη και τους μοναχούς. Φώναζαν στον αρχιμανδρίτη Άνφιν:

—Θέλεις να θάψης αυτόν; Αυτός αξίζει να πεταχθή στο χαντάκι. Θέλεις να κάνης άγια λείψανα, γι’ αυτό παίρνεις το σώμα του.

Όταν η νεκρική πομπή πλησίασε στην Λαύρα, οι πιστές γυναίκες που ακολουθούσαν, έκλαιγαν, προσεύχονταν και έλεγαν:

—Βασανισμένε άγιε μάρτυρα, σου αξίζει ο παράδεισος.

Και οι μπολσεβίκοι απαντούσαν με μίσος: -Στην κόλασι είναι η θέσι του, βαθειά στην κόλασι!

Το μαρτυρικό λείψανό του τοποθετήθηκε στην εκκλησία, που παρέμενε τον τελευταίο καιρό προσευχόμενος. Η νεκρώσιμη ακολουθία τελέσθηκε μέσα σε γενική συγκίνησι.

Το θλιβερό νέο μαθεύτηκε στην Μόσχα, όπου γινόταν η σύναξι των Ρώσων επισκόπων. Τα μέλη της συνόδου με πολλή συγκίνησι άκουσαν για τον μαρτυρικό θάνατό του και κήρυξαν την ημέρα της εκδημίας του ως ημέρα ετήσιας προσευχής για όλους τους Ρώσους μάρτυρες και ομολογητές της πίστεως, που βρήκαν τον θάνατο κατά την μαρτυρική αυτή περίοδο. Έγινε μάλιστα ειδική τελετή, όπου έλαβαν μέρος ο Πατριάρχης Τύχων, τα μέλη της συνόδου και όλος ο κλήρος της Μόσχας. Όλοι ένοιωθαν, ότι το μαρτύριο του μητροπολίτη Βλαδίμηρου ήταν προανάκρουσμα μίας μαρτυρικής πορείας και ο πρώτος κρίκος στην αλυσίδα αμέτρητων νεομαρτύρων.

Από την πρώτη στιγμή στην συνείδησι των πιστών ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος θεωρείτο άγιος. Η επίσημη διακήρυξι της αγιότητάς του έγινε 71 χρόνια μετά, στις 3 Οκτωβρίου 1989, από την σύνοδο της Ρωσσικής Εκκλησίας. Το λείψανό του βρίσκεται στην Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.


Πηγή: Βενεδίκτου Ιερομονάχου Αγιορείτου, Συναξαριστής 19ου και 20ου αιώνα, σελ. 44-48, Έκδοσις Συνοδίας Σπυρίδωνος Ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδων Α΄», Νέα Σκήτη Αγίου Όρους, 2013.

Κάποιες λεπτομέρειες από την ρωσική wiki - μέσω γκουγκλ τρανσλέιτ . https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%92%D0 ... 0%B8%D0%B9)


- Βοηθούσε τους χολεριασμένους χωρίς να τον νοιάζει για την ζωή του.
- Στην Γεωργία ήρθε σε ρήξη με τον Γεωργιανό κλήρο. Ίσως κρύβονται από πίσω ρωσο-γεωργιανές εθνοτικές διαφορές.
- Ήταν αρνητικός απέναντι στην επανάσταση του 1905.
- Επέβαλε αυστηρές ποινές στους κληρικούς. Λόγω της αυστηρότητάς του δεν τον συμπαθούσε ούτε ο κλήρος , ούτε η τσαρική οικογένεια , ούτε η Αυλή.
- Αντιτάχτηκε στον Ρασπούτιν και γι' αυτό η βασιλική οικογένεια δεν τον συμπαθούσε. Ούτε οι εκκλησιαστικοί κύκλοι που υποστήριζαν τον Ρασπούτιν.
- Ήταν εναντίον της αυτοκεφαλίας ( οικονομικής κυρίως και οργανωτικής και λιγότερο εθνοτικής ) του ουκρανικού κλήρου του Κιέβου. Αυτό προκάλεσε την έχθρα του αυτονομιστικού ουκρανικού κλήρου. Ακόμη οι αρχάριοι μοναχοί τον θεωρούσαν δεσποτικό και υπεύθυνο για την οικονομική τους κατάντια. Επηρεάστηκαν απ' τις επαναστατικές ταραχές της εποχής και απαίτησαν "εκδημοκρατισμό" και κατηγόρησαν στους επαναστάτες τον Βλαδίμηρο για αυταρχισμό και οικονομική ανισότητα στην διαχείριση των οικονομικών δωρεών τον προσκυνητών , χωρίς βέβαια να περιμένουν πως αυτό θα οδηγούσε στον θάνατό του.
- Εκτός από πυροβολισμούς έφαγε και μαχαιριές στο κεφάλι.
- Οι δολοφόνοι ίσως δεν φταίνε αποκλειστικά αυτοί , αφού θανατώνοντας τον Βλαδίμηρο, νόμιζαν πως θανάτωναν έναν εχθρό του λαού. Είχαν πάρει στα πολύ σοβαρά τα παράπονα κάποιων μοναχών.
- Ίσως όμως για την θανάτωση του Βλαδίμηρου να μην ήταν υπεύθυνοι συνειδητοποιημένοι κομμουνιστές ( ή αναρχικοί κατ' άλλους ) , αλλά κοινοί κακοποιοί - κλέφτες χωρίς ηθικούς φραγμούς που είχαν ενταχθεί καιροσκοπικά στην επανάσταση και το μόνο που τους ένοιαζε ήταν τα χρήματα των εκκλησιών του Κιέβου που νόμιζαν πως κατείχε προσωπικά ο άγιος. Ακόμη πως επρόκειτο για κακοποιούς που είχαν επισκεφθεί και στο παρελθόν την μονή και τώρα με τις επαναστατικές ταραχές βρήκαν την ευκαιρία να δράσουν. Οι πολιτικά συνειδητοποιημένοι επαναστάτες , μόλις έμαθαν την σύλληψη του αγίου , έτρεξαν να τον απελευθερώσουν , αλλά δεν πρόλαβαν.
- Τελικά οι "επαναστάτες" έκλεψαν τους μοναχούς που τους είχαν κάνει παράπονα για τον άγιο , αφού δεν βρήκαν τίποτε άλλο.
- Όταν οι εκτελεστές πήραν τον άγιο , κανείς δεν προσπάθησε να τον βοηθήσει. Οι μοναχοί και οι προσκυνητές έμειναν εντελώς αδιάφοροι. Όταν ένας προσκυνητής τους είπε πως πρέπει να αντιδράσουν, του απάντησαν πως δεν ήταν δική τους δουλειά.
- Ο άγιος Βλαδίμηρος ήταν ο πρώτος μάρτυρας της ορθόδοξης εκκλησίας της Ρωσίας από την μπολσεβικική επανάσταση.
- Οι μπολσεβίκοι επισήμως καταδίκασαν την δολοφονία από "αγνώστους".

[Τλαξκαλτέκος]

Αγία Μάρτυς Ελισάβετ Φεοντόροβνα ( 1864 - 1918 )
Την θεωρούσαν μια από τις ομορφότερες γυναίκες της Ευρώπης στην εποχή της. Πολλοί θέλησαν να την κάνουν σύζυγό τους.




Τελικά την κέρδισε κάποιος που ήταν πολύ θρησκευόμενος σαν και αυτήν. Mε τον σύζυγό της :


Μοναχή , μετά τον φόνο του συζύγου της :

Η Ελισάβετ της Έσσης-Ντάρμστατ, μετέπειτα Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα της Ρωσίας (ρωσικά: Елизавета Фëдоровна Романова), ανακηρυγμένη από την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως Αγία Μάρτυς Ελισάβετ Φεοντόροβνα, ήταν Γερμανίδα πριγκίπισσα του Οίκου της Έσσης-Ντάρμστατ και σύζυγος του Μεγάλου Δούκα Σέργιου Αλεξάνδροβιτς της Ρωσίας, γιου του Αλεξάνδρου Β΄ της Ρωσίας. Υπήρξε εγγονή της Βικτωρίας του Ηνωμένου Βασιλείου και μεγαλύτερη αδελφή της Αλεξάνδρας Φιοντόροβνα, τελευταίας αυτοκράτειρας της Ρωσίας. Ήταν, επίσης, μακρινή θεία του Φιλίππου, Δούκα του Εδιμβούργου, συζύγου της Ελισάβετ Β΄.
Η Ελισάβετ Αλεξάνδρα Λουίζα Αλίκη γεννήθηκε την 1η Νοεμβρίου 1864 στο Μπεσσούνγκεν της Έσσης. Ήταν κόρη του Λουδοβίκου Δ΄ της Έσσης και παρά τω Ρήνω και της Αλίκης του Ηνωμένου Βασιλείου. Έγινε γνωστή στη ρωσική κοινωνία για την ομορφιά και τα φιλανθρωπικά της έργα προς τους φτωχούς. Όταν ένα μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος δολοφόνησε το σύζυγό της με βόμβα το 1905, η Ελισάβετ συγχώρεσε δημοσίως τον δολοφόνο, Ιβάν Καλιάγεφ, και αγωνίστηκε χωρίς επιτυχία για να του αποδοθεί χάρη. Στη συνέχεια εγκατέλειψε την αυτοκρατορική αυλή και έγινε μοναχή, αφού είχε προηγουμένως ιδρύσει το Μοναστήρι Μάρφο-Μαριίνσκι, σκοπός του οποίου ήταν η βοήθεια προς τους φτωχούς και ανήμπορους πολίτες της Μόσχας. Το 1918 συνελήφθη και τελικώς δολοφονήθηκε από τους Μπολσεβίκους.
Το 1981 η Ελισάβετ αγιοκατατάχθηκε από τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία Εκτός Ρωσίας, και το 1992 από το Πατριαρχείο Μόσχας.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE ... E%B1%CF%84)

- Το 1884 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τον μέγα πρίγκιπα Σέργιο Αλεξάνδροβιτς, αδελφό του τσάρου Αλεξάνδρου Γ΄. Παρότι αλλόδοξη, δεν της ζητηθηκε να αλλάξει την πίστη της. Όμως η ορθόδοξη πίστη της κέντρισε εξ αρχής το ενδιαφέρον. Από την πρώτη ημέρα πού ηλθε στη Ρωσία μελετούσε με επιμέλεια τη ρωσική γλώσσα και παρακολουθούσε τη ζωή των απλών Ρώσων, πού ηταν ζυμωμένη με την όρθύδοξη πίστη και ζωή. Μαζί με το σύζυγό της ταξίδεψε και στους Αγίους Τόπους, όταν το 1888 έγιναν τα εγκαίνια τοϋ ρωσικού ναού της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στον κήπο της Γεθσημανή. Το προσκύνημα στην Αγία Γη, όπου έζησε ο Θεάνθρωπος, προκάλεσε βαθιά εντύπωση στην Ελισάβετ. Η καρδιά της, «γη αγαθή», ήταν έτοιμη να δεχτεί το σπόρο της ορθόδοξης πίστης. Αφού κατηχηθηκε, προσχώρησε στην Ορθόδοξη Εκκλησία το 1891. Την ίδια χρονιά ο σύζυγος της διορίστηκε γενικός κυβερνητης της Μόσχας.

- Στις 4 Φεβρουαρίου 1905, ο σύζυγος της Ελισάβετ, Σέργιος Αλεξάνδροβιτς σκοτώθηκε από βόμβα, πού πέταξε ο Ιβάν Καλιάεβ, μέλος του σοσιαλιστικού επαναστατικού κόμματος. Ο δολοφόνος συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Ταγκάνκα. Κι εδώ φάνηκε το μεγαλείο της ψυχής της Ελισάβετ. Επισκέφθηκε η ίδια τον Καλιάεβ στη φυλακη. Του μίλησε με πολύ καλοσύνη, καλώντας τον να αφήσει τις αναρχικές ιδέες. Όμως δεν έμεινε εκεί. Ζητησε από τον τσάρο Νικόλαο Β΄ να μην εκτελέσει τον Καλιάεβ. Ο τελευταίος εκτίμησε τη χριστιανικη στάση της Ελισάβετ, αλλά δεν ηταν διατεθειμένος να απορρίψει τις ιδέες του.

-Η κάποτε Μεγάλη Δούκισσα είχε επαννειλημένα αρνηθεί τις προσκλησεις που της είχαν απευθυνθεί μέσω των πρεσβειών να εγκαταλείψει τη Ρωσία,λέγοντας ότι θέλει να μοιραστεί τις στιγμές αυτές με τον λαό της.
Το 1918 οι μπολσεβίκοι την μετέφεραν από τη Μόσχα στο Αικατερίνεμπουργκ όπου θα συναντούσε την οικογένεια του τσάρου. Την άνοιξη του 1918 οι μπολσεβίκοι έφεραν στο Αικατερίνεμπουργκ και τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και τους πρίγκηπες Ιβάν, Κωνσταντίνο και Γεώργιο Ρομανώφ. Στα τέλη του μηνός Μαίου πήραν την μοναχή Ελισάβετ μαζί με τους πρίγκηπες στο Αλοπάιεβσκ. Εκεί τους τοποθέτησαν σ''ενα σχολείο όπου και τους φύλαγαν νυχθημερόν.
Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου τους ξύπνησαν και τους μετέφεραν σ'ένα παλιό εγκαταλελειμένο ορυχείο, σε απόσταση 12 χιλιομέτρων στο Νίζνια Σελίνσκαια.Τους κατέβασαν για να πυροβολήσουν τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς, ενώ τους υπόλοιπους, με δεμένα μάτια,τους πέταξαν στο βάθος του ορυχείου. Έπειτα οι δολοφόνοι πέταξαν χειροβομβίδες.
Το ορυχείο είχε βάθος περίπου 60 μέτρα, αλλά τα σώματα της Μοναχής Ελισάβετ και του πρίγκηπα Ιβάν βρέθηκαν στα 16 μέτρα. Αν και βαριά τραυματισμένη η πριγκίπισσα είχε καταφέρει να δέσει μ'έναν πρόχειρο επίδεσμο το τραύμα του πρίγκηπα Ιβάν. Όχι μακρυά από εκεί που την βρήκαν υπήρχαν δύο χειροβομβίδες που δεν είχαν εκραγεί. Στο στήθος της η μοναχή είχε μια εικόνα του Χριστού .Ξέρουμε ότι δεν πέθανε αμέσως, ενω στις στιγμές που ακολούθησαν του εγκλήματος ύμνοι και προσευχές ακούγονταν από τα βάθη του ορυχείου. Ένας χωρικός που πέρασε από εκεί τους άκουσε. Τρομαγμένος έφυγε με το άλογό του και ειδοποίησε τον Λευκό Στρατό.
Κατεβαίνοντας στο ορυχείο οι Λευκοί βρήκαν μόνο πτώματα. Στις ώρες της αγωνίας της η Αγία Μάρτυρας είχε υψώσει προσευχές προς το Θεό για την αναπαυση των ψυχών των μαρτύρων.
Βέβαια δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για τη σχέση μεταξύ της δολοφονίας της τσαρικής οικογένειας στο Εκατερίνεμπουργκ και της δολοφονίας στο Αλοπάιεβσκ.
Στις 1 Νοεμβρίου 1918, ο επικεφαλής του Λευκού στρατού στρατηγός Κολτσεάκ, κήδευσε επίσημα στον Καθεδρικό Ναό του Αλοπάιεβσκ την Μοναχή Ελισάβετ και τους συντόφους της.
Τον Ιούλιο του 1919 οι μπολσεβίκοι έκαναν αντεπίθεση στην πόλη και ξέθαψαν τα σώματα πηγαίνοντάς τα στο Ιρκούτσκ. Τον Φεβρουάριο του 1920 τα μετέφεραν με τρένο στην Κίνα. Όταν έφτασαν στα ρωσο-κινεζικά σύνορα, μία ομάδα μπολσεβίκων όρμησε στο τρένο και κατάφεραν να ρίξουν πάνω στον σιδηροδρομο το φέρτρο του πρίγκηπα Ιβάν Κωνσταντίνοβιτς. Οι Κινέζοι στρατιώτες όρμησαν για να προλάβουν αυτήν την βεβήλωση.
Στις 3 Απριλίου έφτασαν στο Πεκίνο και μετά απο ένα μνημόσυνο τα φέρετρα τοποθετήθηκαν στο υπόγειο του Ι.Ναού του Αγ.Σεραφείμ του Σαρώφ ο οποίος ανήκε στην ρωσική ιεραποστολή. Με ενέργειες της μαρκησίας Μίλφορντ Χάβεν, αδελφής της Μοναχής Ελισάβετ, τα φέρετρα της μοναχής και της υποτακτικής της Βαρβάρας μεταφέρθηκαν στην Σαγκάη και από εκεί μέσω Σουέζ στην Παλαιστίνη.
Στις 15 Δεκεμβρίου 1920 οι αγγλικές αρχές, η πολυάριθμη ρωσική παροικία και Ρώσοι και Έλληνες κληρικοί , υποδέχθηκαν την Μοναχή Ελισάβετ, την πρώην Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας. Την επόμενη ημέρα έγινε νεκρώσιμη ακολουθία με επικεφαλής τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Δαμιανό. Τα φέρετρα των δύο μαρτύρων τοποθετήθηκαν στην κρύπτη της ρωσικής μονής της Αγ.Μαρίας της Μαγδαληνής στην Γεσθημανή, όπου και βρίσκονται μέχρι σήμερα.
Η μοναχή Ελισάβετ, πρώην Μεγάλη Δούκισσα της Ρωσίας επανερχόνταν στον τόπο όπου είχε έρθει το 1888 με τον σύζυγό της για να συμμετάσχει στα εγκαίνια της Ι.Μ.της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής.
Το 1992 οι μοναχές Ελισάβετ και Βαρβάρα ανακηρύχθηκαν αγίες από τη Ρωσική Εκκλησία.
https://www.tideon.org/orthodoksi-pisti ... on-18-1918

- Οι Λουθηρανοί την έψεξαν που παράτησε τον Λουθηρανισμό για την Ορθοδοξία.
- Με τον σύζυγό της δεν κατάφεραν να αποκτήσουν παιδιά.
- Τον φόνο του συζύγου της θεώρησε τιμωρία για την εκδίωξη 20.000 Ιουδαίων απ' την Μόσχα.
- Δεν συμπαθούσε τον Ρασπούτιν. Μάλιστα ίσως γνώριζε την επικείμενη δολοφονία του, την οποία θεωρούσε πατριωτική πράξη.
- Lenin welcomed Elisabeth's death, remarking that "virtue with the crown on it is a greater enemy to the world revolution than a hundred tyrant tsars".
https://en.wikipedia.org/wiki/Princess_ ... %80%931918)

[nemo]

ταγματασφαλιτες οπως ονομασαν τους ελ που συμμαχησαν με τους ναζι
ειχαμε και απο την απεναντι μερια ..τους κοκκινους ταγματασφαλιτες
που υποστηριζαν με περισσιο τσαμπουκα τις επιδιωξεις των κομμουνιστων

αν τους βαλουμε στην σειρα αθροιστικα εχουν και το μεγαλυτερο ποσοστο
ακομη και σημερα οι απογονοι τους δηλωνουν χωρις καμια ντροπη
οτι η πατριδα τους ειναι η σοβετια

[nemo]

Μάρτιν Λάτσης. Λετονός μπολσεβίκος και ηγέτης της Τσέκα μιας διαβολικής σοβιετικής μυστικής αστυνομίας η οποία βασάνιζε εκτελούσε και απήγαγε ανθρώπους χωρίς την δυνατότητα δικής
Ο συγκεκριμένος άνθρωπος έγραφε και έλεγε πως : " Εξοντώνουμε την τάξη των άστων.
Δεν εξετάζουμε μαρτυρίες για συγκεκριμένες ενοχές αστών. Αυτη είναι η ουσία της κόκκινης τρομοκράτιας.
Κάποιος κακοπροαιρετος μπορεί να ισχυριστεί ότι κάποια άλλη "μυστική αστυνομία" που εμφανίστηκε λίγο αργότερα μελέτησε λεπτομερέστατα τις τακτικές της Τσεκα . Απλά ήταν αντίθετης ιδεολογίας...

[Τλαξκαλτέκος]

Ταιριάζει με αυτό εδώ viewtopic.php?f=20&t=10044&p=324873&hilit=%CE%9A%CE%BF%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%AD%CF%84%CF%83%CE%B1#p324873

[Τλαξκαλτέκος]

Πώς ο Στάλιν παρέδωσε το Αρτσάχ στο Αζερμπαϊτζάν
https://ardin-rixi.gr/archives/252928

Ιωσήφ Στάλιν και Κλίμεντ Βοροσίλοφ φορώντας εθνικές ενδυμασίες που τους χάρισαν οι αντιπρόσωποι του Τουρκμενιστάν και του Τατζικιστάν σε συνάντηση της δεκαετίας του 1930.

Τις τελευταίες μέρες με την εθνοκάθαρση που συντελούν οι Αζέροι στο Αρτσάχ και το ξερίζωμα εκατοντάδων χιλιάδων Αρμενίων από τα εδάφη που ζούσαν για αιώνες, οργιάζει η φιλοαζερική και φιλορωσική προπαγάνδα. Οι πρώτοι ισχυριζονται ότι οι Αρμένιοι τιμωρούνται γιατί αυτονόμησαν την δεκαετία του ’90 το Αρτσάχ που άνηκε σε μια άλλη χώρα. Πιο κυνικοί οι ρωσόφιλοι φτάνουν να λένε ότι για όσα υφίστανται τώρα οι Αρμένιοι ευθύνεται ο “άμυαλος” Πασινιάν με την φιλοδυτική στροφή του. Ξεχνούν ότι πριν τρία χρόνια έγινε πόλεμος στο Αρτσάχ, μετά από εισβολή των αζερικών στρατευμάτων, που τερματίστηκε μετά εγγυήσεις που έδωσαν οι Ρώσοι ότι θα σταματήσουν οι επιθετικές ενέργειες των Αζέρων. Παραλείπουν όμως κάτι πολύ σοβαρότερο, το Αρτσάχ “παραχωρήθηκε” από το Σταλιν το 1923 στο Αζερμπαϊτζαν για να βάλει στο χέρι η επαναστατική Ρωσία τον πετρελαιοαγωγό του Μπακού. Το απόσπασμα από το βιβλίο του Οχανές –Σαρκίς Αγαμπατιάν, "Αρμενία, αναδρομή στην Ιστορία του αρμενικού έθνους", εκ. Στοχαστής, 2003, σσ. 93-94 είναι διαφωτιστικό πώς η Ρωσία συνέβαλε αποφασιστικά στην δημιουργία μιας μικρής και ευάλωτης Αρμενίας.

Στις 16 Μαρτίου 1921 καθορίζονται τα σύνορα της Υπερκαυκασίας, χωρίς την παρουσία των αντιπροσώπων της Αρμενίας, στη Μόσχα µε μια συνθήκη Φιλίας ανάμεσα στην κεμαλική Τουρκία και τη σοβιετική Ρωσία. Επωφελούμενοι από το σοβιετο-γεωργιανό πόλεμο, οι κεµαλικοί κατέλαβαν το Αρνταχάν, το Αρτβίν (23 Φεβρουαρίου 1921) και το Βατούμ (11 Μαρτίου). Η Ρωσία, στην αγωνία της ν’ ανακαταλάβει το Βατούμ – λιμάνι στο οποίο καταλήγει ο πετρελαιαγωγός που ξεκινάει από το Μπακού- παραχωρεί το Καρς, Αρνταχάν, Αρτβίν και θέτει το Ναχιτσεβάν υπό την προστασία του Αζερμπαϊτζάν, αποκλείοντας τη δυνατότητα παραχώρησης σ’ ένα «τρίτο κράτος», δηλαδή στην Αρμενία. Είναι μια παραχώρηση στον παντουρκισµό και μοναδική περίπτωση στα παγκόσμια χρονικά που µια ξένη χώρα (η Τουρκία) έχει δικαίωµα ελέγχου σε σοβιετικό έδαφος. Στη Συνθήκη του Καρς (13 Οκτωβρίου 1921), οι υπερκαυκασιανές Δημοκρατίες πρέπει να επικυρώσουν αυτούς τους όρους. Οι Αρμένιοι μάταια θα προσπαθήσουν να συμπεριλάβουν τα ερείπια της Ανί στα σύνορα της Αρμενίας που χάνει την κοιλάδα του Ιγκντίρ και το όρος Αραράτ.

Στο μεταξύ, τον Ιούνιο του 1921 το Καβμπυρό (καυκασιανό γραφείο) αποδίδει το Αχαλκαλάκ (που κατοικείται κατά 72% από Αρμένιους) στη Γεωργία και το Καραμπάχ (κατά 95% από Αρμένιους) στο Αζερμπαϊτζάν. Όσο διάστημα διαρκούσε η σοβιετοποίηση της Αρμενίας, από το Δεκέμβριο του 1920 ως την άνοιξη του 1921, οι υποσχέσεις του Στάλιν για συνένωση των περιοχών αυτών µε τη μητέρα πατρίδα χρησιμοποιήθηκαν ως επιχείρημα για την πρόσδεση των Αρμενίων στο άρμα των μπολσεβίκων. Όταν κάμφθηκαν οι Αρμένιοι και παγιώθηκε η σοβιετική εξουσία, το «συμφέρον της επανάστασης» υπαγόρευσε τον προσεταιρισμό των Αζέρων, που ήταν περισσότεροι και πιο δύστροποι, για ν’ αποκατασταθεί η ρωσική κυριαρχία και κατ’ επέκταση να προσελκυστεί ο μουσουλμανικός κόσμος µε την προοπτική της επανάστασης στην Ανατολή. Έτσι, τον Ιούλιο του 1923, το Καραμπάχ και το Ναχιτσεβάν χαρακτηρίζονται αυτόνομες περιοχές υπό την κηδεμονία του Αζερμπαϊτζάν. Το Φεβρουάριο του 1924, το Ναχιτσεβάν σύμφωνα µε τα άρθρα του πρώτου σοβιετικού Συντάγματος μετατρέπεται σε αυτόνομη Δημοκρατία, πάντα μέσα στα πλαίσια του Αζερμπαϊτζάν αν και δεν έχει κοινά σύνορα µε αυτό. Από τα εδάφη που διεκδικούσε από τους γείτονές της, η Αρμενία διατηρεί µόνο την ορεινή περιοχή του Ζανγκεζούρ, απ’ όπου οι πρόσφυγες της Ανατολίας, υπό τη διοίκηση των αρχηγών φενταΐ, όπως ο Αντρανίκ ή ο Νετς, είχαν εκδιώξει συστηματικά τους μουσουλμάνους χωρικούς στα 1918-1919.

[pluton]

Απ’ τα 27 εκατομμύρια νεκρών της ΕΣΣΔ στον Β' Π.Π., οι περισσότεροι ήταν θύματα του σταλινισμού!


Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, η μόνιμη επωδός των απανταχού αριστερών είναι τα 27 εκατομμύρια νεκρών που «προσέφερε» η ΕΣΣΔ για την «αντιφασιστική νίκη». Όντως, από την απογραφή πληθυσμού που έγινε το 1946, «έλειπαν» 26+ εκατομμύρια, σε σχέση με την απογραφή του 1941 (
196.716.000 το 1941,
170.548.000 το 1946).
Αλλά, όπως προκύπτει απ’ την ιστορική έρευνα, οι περισσότεροι απ’ αυτούς που «έλειπαν», ήταν θύματα του σταλινισμού.


Πρώτα - πρώτα οι αιχμάλωτοι. Τους πρώτους μήνες του πολέμου, 4 και πλέον εκατομμύρια Σοβιετικοί στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν από τους Γερμανούς - μεταξύ αυτών και ο πρωτότοκος γιος του Στάλιν, Γιάκοβ. Ακολούθησε η υπ’ αριθμόν 270 Διαταγή του Στάλιν, που τους καταδίκασε σε θάνατο: «Όσοι επιλέγουν να παραδοθούν πρέπει να εξοντώνονται με κάθε διαθέσιμο μέσο, ενώ οι οικογένειές τους πρέπει να στερούνται οποιαδήποτε κρατική παροχή και βοήθεια».


Μετά το πρώτο σοκ, η NKVD σχημάτισε «Ομάδες Ανάσχεσης», που εντόπιζαν τους λιποτάκτες, αλλά και τους «υπόπτους προς λιποταξία» και τους εκτελούσαν. Σύμφωνα με μια αναφορά της NKVD: «667.364 στρατιώτες που είχαν δραπετεύσει από το μέτωπο, είχαν συλληφθεί μέχρι τις 10 Οκτωβρίου 1941». Οι δε θανατικές καταδίκες για λιποταξία, έφτασαν τις 790 χιλιάδες μέχρι τα τέλη του 1942.


Αλλά, η πραγματική σφαγή γινόταν στο μέτωπο, όπου η εντολή του Στάλιν προς τους στρατηγούς του ήταν να μην φείδονται τις ζωές των ανδρών τους, προκειμένου να πετύχουν νίκες, γιατί, όπως έλεγε, «εμείς είμαστε πολλοί». Έτσι, εξηγείται το φαινόμενο, ο σοβιετικός στρατός να έχει τριπλάσιες απώλειες από τον γερμανικό, ακόμα και τις τελευταίες ημέρες του πολέμου! Μετά τον πόλεμο, σε μια απ’ τις συναντήσεις του με τον Αϊζενχάουερ, ο κτηνώδης στρατηγός Ζούκωφ καυχιόταν ότι «Όταν φτάναμε μπροστά σ’ ένα ναρκοπέδιο, το πεζικό μας επετίθετο σαν να μην υπήρχε αυτό».


Γρήγορα βρέθηκε και η λύση, για να αποτρέπεται η υποχώρηση των στρατιωτών στις μάχες. Σε κάθε επιθετική ενέργεια του Κόκκινου Στρατού, υπήρχαν δύο γραμμές. Στην πρώτη γραμμή, ήταν οι στρατιώτες που έκαναν την έφοδο. Πίσω τους, υπήρχε μια δεύτερη γραμμή, από άνδρες της NKVD, που θέριζαν με πολυβόλα όσους υποχωρούσαν. Μάλιστα, οι στρατιώτες της πρώτης γραμμής είχαν ενημερωθεί ότι, όποιων τα πτώματα βρεθούν με μέτωπο στους «θεριστές» της NKVD, θα θεωρηθούν λιποτάκτες και οι οικογένειες τους θα υποστούν τις συνέπειες.


Το πιο κωμικό της όλης υπόθεσης, είναι ότι στα θύματα που προσέφερε η ΕΣΣΔ για την «αντιφασιστική νίκη», προσμετρώνται και οι «Hiwis» (γερμανική συντομογραφία της λέξης Hilfswilliger, που σημαίνει βοηθητικός εθελοντής). Ήταν Σοβιετικοί πολίτες ή στρατιώτες (εκ των αιχμαλώτων), που εντάχθηκαν σε εθελοντικά σώματα, τα οποία πολέμησαν τον Κόκκινο Στρατό υπό γερμανική διοίκηση, ή που χρησιμοποιήθηκαν σε βοηθητικές θέσεις (π.χ. σε αστυνομικά καθήκοντα). Το 1944 είχαν φτάσει 600.000. Όλοι αυτοί εντάχθηκαν στον ΡΟΑ (Ρωσσικός Απελευθερωτικός Στρατός), του στρατηγού Αντρέϊ Βλάσωφ και δεν είχαν καλό τέλος.


Επιπροσθέτως, μέλη μειονοτήτων (Ουκρανοί, Λετονοί, Εσθονοί, Λιθουανοί, Καυκάσιοι κ.α.), συγκρότησαν ξεχωριστές μεραρχίες των SS ή άλλα στρατιωτικά σώματα, που πολέμησαν εναντίον του Κόκκινου Στρατού. Φυσικά, όσοι από τους παραπάνω επέζησαν του πολέμου, εκτελέστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες μετά απ’ αυτόν.


Πάμε τώρα στις μειονότητες. Όσο διαρκούσε η γερμανική προέλαση, τα μέλη των μη σλαβικών εθνοτήτων της ΕΣΣΔ (Πολωνοί, Ρουμάνοι, Φινλανδοί, Έλληνες, Τάταροι, Γερμανοί του Βόλγα, Κορεάτες, Κούρδοι, Τσετσένοι κ.α.) εκτοπίζονταν στην Κεντρική Ασία και στην Σιβηρία, ως «ύποπτοι μελλοντικής συνεργασίας με τον εχθρό». Οι περισσότεροι από τους εκτοπισμένους, δεν επέζησαν για πολύ. Για παράδειγμα, απ’ τα 2,5 εκατομμύρια Γερμανών του Βόλγα, στο τέλος του πολέμου είχαν μείνει μόλις 900 χιλιάδες.


Τα σχόλια δικά σας.

Πηγές:
Andrew Nagorski, «Μόσχα 1941».
Norman Davies, «Η Ευρώπη σε πόλεμο».
Simon Montefiore, «Stalin: The Court of the Red Tsar».
(Αμαλία)