Η κάθοδος των Σλάβων

[Freisinniger]

και υπογεγραμμένο από τον Σαμαρά

[Διάδοχος]

Ο ιδιος ο Μεγαλεκος αν και γαμησε τους περσες, παντρευτηκε δυο φορες γυναικα απο την Περσια και υιοθετησε πολλα στοιχεια του περσικου πολιτιζμου. Σε ενα καυγα σκοτωσε ενα φιλο του και στρατηγο επειδη τον δουλευε που ''περσεψε''.

Το θέμα δεν είναι ότι ο Άλεξ μήδισε, αλλό ότι οι "Μήδες" ελλήνισαν

Όπως στην ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή Ρωμαίους θεωρούταν όποιος είχε υιοθετήσει τον ρωμαϊκό πολιτισμό, έτσι και στην ελληνιστική εποχή Αιγύπτιοι, Ασσύριοι, Πέρσες, αλλά κυρίως οι λαοί της Μ. Ασίας (Καρία, Φρυγία, Παφλαγονία, Πόντος, κλπ) υιοθετούν ένανιντερνατιοσάλ ελληνιστικό πολιτισμό. Βασικά αρκούσε να μιλάς ελληνικά, να γίνεσαι κομμάτια σε συμπόσια και να κυκλοφορείς γυμνός στα γυμναστήρια. Η επανάσταση των Μακκαβαίων ας πούμε, ήταν ένα πραξικόπημα συντηρητικών Εβραίων κατά του ελληνιστικού πολιτισμού που απειλούσε την ίδια την ύπαρξη του έθνους τους.

Η σελευκιδική κυριαρχία στην Ιουδαία

Λίγα χρόνια μετά την άνοδο του Σέλευκου IV στον θρόνο [2] ένας νέος αρχιερέας διαδέχθηκε τον Σίμωνα ΙΙ στο αξίωμα του, ο γιος του Ονίας ΙΙΙ (185 π.Χ.) [3]. Εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν στην Ιουδαία δυο παρατάξεις.Η μία συμπαθούσε το νέο καθεστώς των Σελευκιδών που είχε επιβληθεί ύστερα από το 198 π.Χ. [4] ενώ η άλλη παρέμεινε πιστή στο προηγούμενο καθεστώς των Πτολεμαίων. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε και ένα χάσμα μεταξύ των Ιουδαίων. Άλλοι γοητεύτηκαν από τον ελληνικό τρόπο ζωής και τον υιοθέτησαν, ενώ άλλοι έμειναν πιστοί στα πάτρια. Ωστόσο δεν μπορούμε να συνδυάσουμε κάποια συγκεκριμένη παράταξη με συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα (π.χ. νεωτεριστές με σελευκιδικούς και παραδοσιακούς με πτολεμαϊστές) [5].

Οι δυο παρατάξεις ήταν από την μια πλευρά οι απόγονοι ενός ευρηματικού και πολυμήχανου Ιουδαίου του Ιώσηπου γιου του Τωβία[6] , οι Τωβιάδες, ισχυρός οίκος της Πέραν του Ιορδάνη ποταμού περιοχής που ήταν νεωτερίζοντες και από την άλλη πλευρά οι Ασιδαίοι που ήταν πιστοί στα πάτρια. Οι Τωβιάδες ήταν βέβαια από παλιά πιστοί των Πτολεμαίων, προσαρμόστηκαν όμως στην νέα κατάσταση [5].

Ένας από τους Τωβιάδες όμως ο Υρκανός που ήταν ο νεότερος γιος του Ιωσήπου ήρθε σε ρήξη με τους συγγενείς του γιατί παρέμεινε πιστός στους Πτολεμαίους. Ο Υρκανός αποσύρθηκε στην έρημο που βρίσκονταν πέρα από τον Ιορδάνη.[7]. Μεταξύ των λίγων φίλων του που βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ ήταν και ο αρχιερέας Ονίας ΙΙΙ. Αυτός συγκρούστηκε με τον ανώτατο υπάλληλο του Ναού (προστάτη) Σίμωνα που τον υποστήριζε ο στρατηγός της Κοίλης Συρίας Απολλώνιος. Την διευθέτηση της διαφοράς ο βασιλιάς Σέλευκος IV την ανέθεσε στον κορυφαίο του αξιωματούχο Ηλιόδωρο καθώς σε αυτή είχαν υπεισέλθει οικονομικά συμφέροντα τα οποία δεν ήταν καθόλου αμελητέα. Ο Ηλιόδωρος πήγε στην Ιερουσαλήμ αλλά παρά τις προσπάθειες του απέτυχε να βρει λύση. Απέτυχε επίσης και η προσπάθεια του Σέλευκου να ιδιοποιηθεί τους θησαυρούς του Ναού[5].

Ύστερα από την δολοφονία του Σέλευκου και την άνοδο στον σελευκιδικό θρόνο του Αντίοχου ΙV Επιφανούς (175 π.Χ.) η κρίση εντάθηκε και εξαπλώθηκε στους κόλπους της ίδιας της αρχιερατικής οικογένειας. Ο Ιησούς αδελφός του Ονία ΙΙΙ που είχε πάρει το όνομα Ιάσων τον παραμέρισε προσφέροντας στον Αντίοχο Επιφανή ένα χρηματικό ποσό και έγινε εκείνος αρχιερέας. Επιπλέον εισήγαγε ελληνικούς θεσμούς στην Ιερουσαλήμ (καθεστώς ελληνικής πόλεως, γυμνάσιο) και μετονόμασε την πόλη σε Αντιόχεια (175/4 π.Χ.) . Οι Ασιδαίοι εξεγέρθηκαν. Παρά το πλήθος των οπαδών τους όμως δεν μπόρεσαν τελικά να εμποδίσουν την διάδοση των ελληνικών ιδεών. Ούτε όμως και ο Υρκανός μπόρεσε να επέμβει. Όταν ο Αντίοχος κινήθηκε εναντίον του προτίμησε να αυτοκτονήσει[5][8].

Ο Ιάσων το (172/1 π.Χ.) αντικαταστάθηκε στο αρχιερατικό αξίωμα από τον Μενέλαο, αδελφό του Σίμωνα ο οποίος υποσχέθηκε στον Αντίοχο Επιφανή να του καταβάλλει ετήσιο φόρο υποτελείας 300 ταλάντων που όμως δεν μπορούσε να πληρώσει. Επιπλέον οι προκάτοχοι του Ονίας και Ιάσων καραδοκούσαν για να τον ανατρέψουν. Ο Μενέλαος κατάφερε να απαλλαγεί από τον Ονία, όταν δωροδοκώντας μέλη της σελευκιδικής αυλής κατάφερε να τον δολοφονήσει στην Αντιόχεια της Συρίας όπου ο τελευταίος διέμενε (170 π.Χ.). Ο Αντίοχος Επιφανής βρίσκονταν στην Κιλικία εκείνη την εποχή προκειμένου να καταστείλει μια εξέγερση[5].

Η τυραννική διακυβέρνηση του Μενέλαου και η κατασπατάληση των θησαυρών του Ναού προκάλεσαν νέα εξέγερση των Ασιδαίων και βίαια διαβήματα προς τον Αντίοχο Επιφανή. Ο πανούργος αρχιερέας όμως κατόρθωσε να πάλι διατηρήσει την αρχή του. Το καλοκαίρι του 169 π.Χ. ο Σελευκίδης βασιλιάς μπήκε στην Ιερουσαλήμ . Αφού σκότωσε κάποιους από τους αντιφρονούντες και πήρε χρηματικά ποσά ως λεία επέστρεψε στην Αντιόχεια[9].

Λίγο αργότερα ο Ιάσων ο μόνος από τους αντιπάλους του Μενέλαου που είχε απομείνει ζωντανός, εκμεταλλευόμενος τις φήμες για τον θάνατο του Αντίοχου Επιφανούς, ύστερα από την ταπείνωση του από τον Ρωμαίο πρέσβη Γάιο Ποπίλιο Λάινα στην Αλεξάνδρεια,[10](Στ' Συριακός πόλεμος) επιτέθηκε με μικρή δύναμη στην Ιερουσαλήμ. Ο Μενέλαος όμως και οι οπαδοί του μαζί με την σελευκιδική φρουρά της πόλης τον απώθησαν[5].

Ο Αντίοχος Επιφανής επιστρέφοντας τον Δεκέμβριο του 168 π.Χ. από την Αίγυπτο έμαθε τα γεγονότα και μπήκε με τον στρατό του στην Ιερουσαλήμ [11]. Ακολούθησαν σφαγές, γενικός διωγμός των Ασιδαίων που απλώθηκε σε όλη την χώρα, σύληση του Ναού από τον οποίο αποσπάστηκε λεία που υπερέβαινε τα 1.800 τάλαντα και εγκαθίδρυση πολυθεϊστικής θρησκείας στο ιερό[12]. Οι ελληνίζοντες Ιουδαίοι μαζί με σελευκιδική φρουρά εγκαταστάθηκαν στο φρούριο της Ιερουσαλήμ που έκτισε ο Αντίοχος και ονομάστηκε Άκρα. Τέλος τον χειμώνα του 167 π.Χ. η ιουδαϊκή θρησκεία τέθηκε εκτός νόμου[5].

Οι Σαμαρείτες διαχωρίσαν έντεχνα την θέση του ονομάζοντας τον Ναό που είχαν στο Γαριζείν (Γεριζίμ), ναό του Διός

https://el.wikipedia.org/wiki/Επανάσταση_των_Μακκαβαίων

Όλοι οι εξελληνισμένοι έκαναν και παιδιά κι αγγόνια που μετά απο μερικές γενιές ξέχασαν ή αρνούταν αυτιστικά την πραγματική καταγωγή τους, και ένιωθαν απόγονοι του Περικλή. Και αυτά μόλις 2000 χρόνια πριν. Μετά για τα επόμενα 2000 παίζουν Ρωμαίοι, πανούκλες, Γερμανοί, Σλάβοι, Βαλάχοι, Κεντροασιάτες, Αλβανοί, και γίνεται της κακομοίρας.

[Adminović]

Όλα αυτά είναι γνωστά, οποιοδήποτε σχετικό ακαδημαϊκό βιβλίο διαβάσει κάποιος τα βρίσκει. Εδώ όμως η κατάσταση είναι άλλη, είναι σαν να πας στα Σκόπια και να προσπαθείς να παραθέσεις στοιχεία σε Σλαβομακεδόνα για να του δείξεις ότι δεν έπεσε απ ταρχίδια του Βουκεφάλα.

Ναι, δεν διαφωνώ.
Η πλάκα είναι πάντως ότι ο Ελ κοροϊδεύει τον Σλαβομακεδόνα των Σκοπίων ως ψεκασμένο, λες και ο ίδιος ξέρει την πραγματική ιστορία του τόπου του.

Άλλωστε στην τζουτσεϊκή Έλλάδα που ανατέλλει, η προπαγάνδα εθνικής συνοχής θα λάβει βιομηχανικές διαστάσεις, οι βλαχαρβανιτιές θα φαντάζουν ασπιρινούλες συγκριτικά. Γιουτιούμπ, Τουήτερ, Φέησμπουκ, Γουικιπέντια, κλπ, ξεχάστε τα. Δεν θα είναι δυνατόν να μπαίνει κάποιος και να διαβάζει ότι οι ΕΛς εμφανίζονται περί το 2000 π.Χ. Εννοείται ότι ΕΛς θα είναι άμεσοι απόγονοι του Αρχανθρώπου των Πετραλώνων, και ότι ο Παρθενώνας είναι 20000 ετών. Όταν θα το ακούς και θα λες τι λέτε ρε παιδιά;, θα σε κοιτάνε όλοι, ακόμη και οι πιο σοβαροί σαν εξωγήινο, χωρίς να καταλαβαίνουν που το πας.

Εγώ πάντως δηλώνω ρητά και κατηγορηματικά ότι θα αντισταθώ με κάθε μέσο στην προσπάθεια πλήρους εκφασισμού του Γιουνανιστάν. Το κροάτικο ιχώρ μου βράζει και δεν μου επιτρέπει να συνεργαστώ με κανένα αυταρχικό καθεστώς.

Είτε θα βάλω δορυφορικό ίντερνετ και θα κυκλοφορώ με κάνα βανάκι στις απόμερες βουνοκορφές είτε θα πάω με κάποιο πρόσφορο μέσο (μάλλον πλεούμενο) στη μαμά Χρβάτσκα, όπου θα ζητήσω άσυλο και ιθαγένεια, ως Κροάτης της διασποράς που διώκεται από το Γιουνανιστάν.

[Διάδοχος]

Ας πιάσουμε όμως και τους Σλάβους, να μην μείνουν παραπονεμένοι

The first written use of the name "Slavs" dates to the sixth century, when the Slavic tribes inhabited a large portion of Central and Eastern Europe. By that century, native Iranian ethnic groups (the Scythians, Sarmatians, and Alans) had been absorbed by the region's Slavic population. Over the next two centuries, the Slavs expanded southwest toward the Balkans and the Alps and northeast towards the Volga River.

Beginning in the ninth century, the Slavs gradually converted to Christianity (both Byzantine Orthodoxy and Roman Catholicism). By the 12th century, they were the core population of a number of medieval Christian states: the East Slavs in Kievan Rus', the South Slavs in Bulgaria, Croatia, Bosnia and Serbia and the West Slavs in Poland, the Holy Roman Empire (Pomerania, Bohemia, Moravia) and the Kingdom of Hungary (Nitria).

https://en.wikipedia.org/wiki/Early_Slavs

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

.

[Λαχουρένιος]

Το θέμα δεν είναι ότι ο Άλεξ μήδισε, αλλό ότι οι "Μήδες" ελλήνισαν

Όπως στην ρωμαϊκή αυτοκρατορική εποχή Ρωμαίους θεωρούταν όποιος είχε υιοθετήσει τον ρωμαϊκό πολιτισμό, έτσι και στην ελληνιστική εποχή Αιγύπτιοι, Ασσύριοι, Πέρσες, αλλά κυρίως οι λαοί της Μ. Ασίας (Καρία, Φρυγία, Παφλαγονία, Πόντος, κλπ) υιοθετούν ένανιντερνατιοσάλ ελληνιστικό πολιτισμό. Βασικά αρκούσε να μιλάς ελληνικά, να γίνεσαι κομμάτια σε συμπόσια και να κυκλοφορείς γυμνός στα γυμναστήρια. Η επανάσταση των Μακκαβαίων ας πούμε, ήταν ένα πραξικόπημα συντηρητικών Εβραίων κατά του ελληνιστικού πολιτισμού που απειλούσε την ίδια την ύπαρξη του έθνους τους.

Η σελευκιδική κυριαρχία στην Ιουδαία

Λίγα χρόνια μετά την άνοδο του Σέλευκου IV στον θρόνο [2] ένας νέος αρχιερέας διαδέχθηκε τον Σίμωνα ΙΙ στο αξίωμα του, ο γιος του Ονίας ΙΙΙ (185 π.Χ.) [3]. Εκείνη την εποχή δημιουργήθηκαν στην Ιουδαία δυο παρατάξεις.Η μία συμπαθούσε το νέο καθεστώς των Σελευκιδών που είχε επιβληθεί ύστερα από το 198 π.Χ. [4] ενώ η άλλη παρέμεινε πιστή στο προηγούμενο καθεστώς των Πτολεμαίων. Ταυτόχρονα δημιουργήθηκε και ένα χάσμα μεταξύ των Ιουδαίων. Άλλοι γοητεύτηκαν από τον ελληνικό τρόπο ζωής και τον υιοθέτησαν, ενώ άλλοι έμειναν πιστοί στα πάτρια. Ωστόσο δεν μπορούμε να συνδυάσουμε κάποια συγκεκριμένη παράταξη με συγκεκριμένο ιδεολογικό ρεύμα (π.χ. νεωτεριστές με σελευκιδικούς και παραδοσιακούς με πτολεμαϊστές) [5].

Οι δυο παρατάξεις ήταν από την μια πλευρά οι απόγονοι ενός ευρηματικού και πολυμήχανου Ιουδαίου του Ιώσηπου γιου του Τωβία[6] , οι Τωβιάδες, ισχυρός οίκος της Πέραν του Ιορδάνη ποταμού περιοχής που ήταν νεωτερίζοντες και από την άλλη πλευρά οι Ασιδαίοι που ήταν πιστοί στα πάτρια. Οι Τωβιάδες ήταν βέβαια από παλιά πιστοί των Πτολεμαίων, προσαρμόστηκαν όμως στην νέα κατάσταση [5].

Ένας από τους Τωβιάδες όμως ο Υρκανός που ήταν ο νεότερος γιος του Ιωσήπου ήρθε σε ρήξη με τους συγγενείς του γιατί παρέμεινε πιστός στους Πτολεμαίους. Ο Υρκανός αποσύρθηκε στην έρημο που βρίσκονταν πέρα από τον Ιορδάνη.[7]. Μεταξύ των λίγων φίλων του που βρίσκονταν στην Ιερουσαλήμ ήταν και ο αρχιερέας Ονίας ΙΙΙ. Αυτός συγκρούστηκε με τον ανώτατο υπάλληλο του Ναού (προστάτη) Σίμωνα που τον υποστήριζε ο στρατηγός της Κοίλης Συρίας Απολλώνιος. Την διευθέτηση της διαφοράς ο βασιλιάς Σέλευκος IV την ανέθεσε στον κορυφαίο του αξιωματούχο Ηλιόδωρο καθώς σε αυτή είχαν υπεισέλθει οικονομικά συμφέροντα τα οποία δεν ήταν καθόλου αμελητέα. Ο Ηλιόδωρος πήγε στην Ιερουσαλήμ αλλά παρά τις προσπάθειες του απέτυχε να βρει λύση. Απέτυχε επίσης και η προσπάθεια του Σέλευκου να ιδιοποιηθεί τους θησαυρούς του Ναού[5].

Ύστερα από την δολοφονία του Σέλευκου και την άνοδο στον σελευκιδικό θρόνο του Αντίοχου ΙV Επιφανούς (175 π.Χ.) η κρίση εντάθηκε και εξαπλώθηκε στους κόλπους της ίδιας της αρχιερατικής οικογένειας. Ο Ιησούς αδελφός του Ονία ΙΙΙ που είχε πάρει το όνομα Ιάσων τον παραμέρισε προσφέροντας στον Αντίοχο Επιφανή ένα χρηματικό ποσό και έγινε εκείνος αρχιερέας. Επιπλέον εισήγαγε ελληνικούς θεσμούς στην Ιερουσαλήμ (καθεστώς ελληνικής πόλεως, γυμνάσιο) και μετονόμασε την πόλη σε Αντιόχεια (175/4 π.Χ.) . Οι Ασιδαίοι εξεγέρθηκαν. Παρά το πλήθος των οπαδών τους όμως δεν μπόρεσαν τελικά να εμποδίσουν την διάδοση των ελληνικών ιδεών. Ούτε όμως και ο Υρκανός μπόρεσε να επέμβει. Όταν ο Αντίοχος κινήθηκε εναντίον του προτίμησε να αυτοκτονήσει[5][8].

Ο Ιάσων το (172/1 π.Χ.) αντικαταστάθηκε στο αρχιερατικό αξίωμα από τον Μενέλαο, αδελφό του Σίμωνα ο οποίος υποσχέθηκε στον Αντίοχο Επιφανή να του καταβάλλει ετήσιο φόρο υποτελείας 300 ταλάντων που όμως δεν μπορούσε να πληρώσει. Επιπλέον οι προκάτοχοι του Ονίας και Ιάσων καραδοκούσαν για να τον ανατρέψουν. Ο Μενέλαος κατάφερε να απαλλαγεί από τον Ονία, όταν δωροδοκώντας μέλη της σελευκιδικής αυλής κατάφερε να τον δολοφονήσει στην Αντιόχεια της Συρίας όπου ο τελευταίος διέμενε (170 π.Χ.). Ο Αντίοχος Επιφανής βρίσκονταν στην Κιλικία εκείνη την εποχή προκειμένου να καταστείλει μια εξέγερση[5].

Η τυραννική διακυβέρνηση του Μενέλαου και η κατασπατάληση των θησαυρών του Ναού προκάλεσαν νέα εξέγερση των Ασιδαίων και βίαια διαβήματα προς τον Αντίοχο Επιφανή. Ο πανούργος αρχιερέας όμως κατόρθωσε να πάλι διατηρήσει την αρχή του. Το καλοκαίρι του 169 π.Χ. ο Σελευκίδης βασιλιάς μπήκε στην Ιερουσαλήμ . Αφού σκότωσε κάποιους από τους αντιφρονούντες και πήρε χρηματικά ποσά ως λεία επέστρεψε στην Αντιόχεια[9].

Λίγο αργότερα ο Ιάσων ο μόνος από τους αντιπάλους του Μενέλαου που είχε απομείνει ζωντανός, εκμεταλλευόμενος τις φήμες για τον θάνατο του Αντίοχου Επιφανούς, ύστερα από την ταπείνωση του από τον Ρωμαίο πρέσβη Γάιο Ποπίλιο Λάινα στην Αλεξάνδρεια,[10](Στ' Συριακός πόλεμος) επιτέθηκε με μικρή δύναμη στην Ιερουσαλήμ. Ο Μενέλαος όμως και οι οπαδοί του μαζί με την σελευκιδική φρουρά της πόλης τον απώθησαν[5].

Ο Αντίοχος Επιφανής επιστρέφοντας τον Δεκέμβριο του 168 π.Χ. από την Αίγυπτο έμαθε τα γεγονότα και μπήκε με τον στρατό του στην Ιερουσαλήμ [11]. Ακολούθησαν σφαγές, γενικός διωγμός των Ασιδαίων που απλώθηκε σε όλη την χώρα, σύληση του Ναού από τον οποίο αποσπάστηκε λεία που υπερέβαινε τα 1.800 τάλαντα και εγκαθίδρυση πολυθεϊστικής θρησκείας στο ιερό[12]. Οι ελληνίζοντες Ιουδαίοι μαζί με σελευκιδική φρουρά εγκαταστάθηκαν στο φρούριο της Ιερουσαλήμ που έκτισε ο Αντίοχος και ονομάστηκε Άκρα. Τέλος τον χειμώνα του 167 π.Χ. η ιουδαϊκή θρησκεία τέθηκε εκτός νόμου[5].

Οι Σαμαρείτες διαχωρίσαν έντεχνα την θέση του ονομάζοντας τον Ναό που είχαν στο Γαριζείν (Γεριζίμ), ναό του Διός

https://el.wikipedia.org/wiki/Επανάσταση_των_Μακκαβαίων

Όλοι οι εξελληνισμένοι έκαναν και παιδιά κι αγγόνια που μετά απο μερικές γενιές ξέχασαν ή αρνούταν αυτιστικά την πραγματική καταγωγή τους, και ένιωθαν απόγονοι του Περικλή. Και αυτά μόλις 2000 χρόνια πριν. Μετά για τα επόμενα 2000 παίζουν Ρωμαίοι, πανούκλες, Γερμανοί, Σλάβοι, Βαλάχοι, Κεντροασιάτες, Αλβανοί, και γίνεται της κακομοίρας.

Γενικα εγινε ενα παντρεμα, οι μακεδονες προσεγγισαν αυτους και αυτοι τους μακεδονες. Δεν γινοταν και αλλιως, μια και δεν γινοταν οι επιγονοι του Μ. Αλεξανδρου να κυβερνησουν εναν κατα 99% ξενο πληθυσμο χωρις να τον καλοπιασουν κατα καποιο τροπο και να εξασφαλισουν μια ομαλη διαδοχη.

[Adminović]

O Πορφυρογέννητος στο έργο του "Προς τον ίδιον υιόν Ρωμανόν", αναφέρει και μια εκστρατεία που έγινε στα χρόνια του Μιχαήλ (που ήταν αυτοκράτορας από το 842 ως το 867) εναντίον των Σλάβων της Πελοποννήσου, που επαναστάτησαν και αρνήθηκαν να πληρώνουν φόρο υποτέλειας στους Ανατολίτες του Βυζαντίου.

«Μόνοι δε οι Εζερίται και οι Μιληγγοί κατελήφθηκαν υπό την Λακεδαιμονίαν και το Έλος και επειδή όρος εστίν εκείσε μέγα και υψηλότατον, καλούμενον Πενταδάκτυλος (Ταΰγετος), και εισέρχεται ώσπερ τράχηλος εις την θάλασσαν έως πολλού διαστήματος, δια δε είναι τον τόπον δύσκολον, κατώκησαν εις τας πλευράς του αυτού όρους εν μεν τω ενί μέρει οι Μιληγγοί, εν δε τω ετέρω οι Εζερίται».

Δηλαδή οι Ανατολίτες του Βυζαντίου τους κατεδίωξαν στα πεδινά και οι Σλάβοι "Εζερίτες" και "Μίληγγοι" κατέφυγαν στον Ταΰγετο, όπου ήταν δύσκολο να τους αντιμετωπίσουν και εγκαταστάθηκαν εκεί.

Οι Σλάβοι εντοπίζονται κυρίως σε τρία σημεία της Πελοποννήσου: στον Ταΰγετο (Πενταδάκτυλος), στον Χελμό (το όνομα είναι σλάβικο) και στον Ερύμανθο ή Νεζεροχώρια (επίσης όνομα σλάβικο). Η παρουσία τους φαίνεται από τα πολλά σλάβικα τοπωνύμια (Αράχοβα, Στρέζοβα, Αναστάσοβα, Ζελίνα, Πετρίνα, Λεβέτσοβα, Ζαρούχλα, Ζάχωλη, Ζαχλωρού, Βεργουβίτσα Τουρλάδα, Κόκοβα, Μοστίτσι, Ζαγορά, Βάλτος, Κεράσοβα Τοπόριτσα, Γλόγοβα, Βλοβοκά, Κερνίτσα, Βοστίτσα, Βισόκα Σιοποτό κλπ κλπ).

[Freisinniger]

Οι Γερμανοί είναι Βίκινγκς και Σκανδιναβοί που κατέβηκαν από τον βορρά

[Adminović]

Οι Γερμανοί είναι Βίκινγκς και Σκανδιναβοί που κατέβηκαν από τον βορρά

Οι αρχαίοι Γερμανοι είναι ουσιαστικά οι Γότθοι.
Οι σύγχρονοι είναι μείγμα Γότθων, Ούννων, Σλάβων, Κελτών.

[Freisinniger]

και νότια ρωμαίων κυρίως οι μελαχρινοί και σκουρόχρωμοι

αλλά με μια εξαίρεση το γονίδιο των Γότθων είναι ισχυρότερο, γι αυτό οι περισσότεροι είναι ξανθοί ακόμη και σε μίξη. Αυτό το είδα σε 2 μελαχρινούς η μια ήταν ελληνίδα μελαχρινή και ο άντρας της γερμανός μελαχρινός με κατάμαυρα μαλλιά. Το παιδάκι τους βγήκε 100% κατάξανθο, όπως όλα τα γερμανάκια.

[Διάδοχος]

Οι Γερμανοί είναι Βίκινγκς και Σκανδιναβοί που κατέβηκαν από τον βορρά

Οι αρχαίοι Γερμανοι είναι ουσιαστικά οι Γότθοι.
Οι σύγχρονοι είναι μείγμα Γότθων, Ούννων, Σλάβων, Κελτών.

Ακριβώς όπως στην Αγγλία δεν έχει μόνο Άγγλους και Σάξωνες (Γερμανούς δλδ), αλλά και Βίκινγκς (Γερμανούς δλδ) και Νορμανδούς (Γερμανούς δλδ) και φυσικά "ντόπιους" Κέλτες (και αυτοί εισβολείς ήταν στα βρετανικά νησία, σχετικά πρόσφατοι κιόλας).

ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Οι Άγγλοι σήμερα είναι πιο Γερμανοί απο τους Γερμανούς.

Γενικά, οι αρχαίοι Γερμανοί καλούνται Germanen και οι σύγχρονοι Deutschen.