Διάφορα Θέματα και Ιστορίες.

[Τλαξκαλτέκος]

Η Μάχη του Χαλκίν Γκολ

Δυνάμεις Σοβιετικής Ένωσης και Μογγολίας : 60.000 - 75.000 άνδρες, 500 - 550 τανκς , 900 αεροσκάφη
Δυνάμεις Ιαπωνίας : 20.000 - 30.000 άνδρες , 73 τανκς , 400 αεροσκάφη
Ημερομηνία : 20/8/1939
Τόπος : Χαλκίν Γκολ, Μογγολία
Αποτέλεσμα : Νίκη Σοβιετικών και Μογγόλων. Στη μάχη του Χαλκίν Γκολ οι Σοβιετικοί έβαλαν τέρμα στις επεκτατικές βλέψεις των Ιαπώνων στην Βόρεια Ασία . Έτσι οι Ιάπωνες επικεντρώθηκαν στο νότο, στα υπόλοιπα κινεζικά εδάφη ( είχαν κατακτήσει ήδη την Μαντζουρία απ' το 1937 ) . Οι Σοβιετικοί εκδικήθηκαν για τις ρωσικές ήττες του 1905 ( Τσουσίμα κ.λπ. ).
Ηγετική μορφή : Γκεόργκι Ζούκοφ
Απώλειες Σοβιετικών και Μογγόλων : 28.000 άνδρες νεκροί και τραυματίες , 200 αεροσκάφη και 250 τανκς κατεστραμμένα
Απώλειες Ιαπώνων : 18.000 νεκροί και τραυματίες , 160 αεροσκάφη και 30 τανκς κατεστραμμένα
https://en.wikipedia.org/wiki/Battles_of_Khalkhin_Gol


Οι πρόεδροι της Ρωσίας Μεντβέντεφ και της Μογγολίας Ελμπεγκντόγ το 2009 , όταν η Ρωσία και η Μογγολία συνεόρτασαν την επέτειο των 70 ετών απ' την μάχη.

Η μάχη έγινε 2 εβδομάδες πριν την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία. Οι Ιάπωνες ήθελαν να καταλάβουν την Μογγολία και να την χρησιμοποιήσουν ως ορμητήριο κατή της πλούσιας σε φυσικούς πόρους Σιβηρίας. Η ήττα έκανε διστακτικούς τους Ιάπωνες για περεταίρω σύγκρουση με την Σοβιετική Ένωση κατά την διάρκεια του Β΄ΠΠ. Σε αυτό συνέβαλε και η υπογραφή του γερμανοσοβιετικού συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ στις 23/8. Όταν η Γερμανία επιτέθηκε στην Ρωσία , οι Ιάπωνες δεν άλλαξαν στάση , δεν επιτέθηκαν στους Σοβιετικούς και απέφυγαν τον διμέτωπο αγώνα σε βορρά ( Σιβηρία ) και νότο ( Κίνα , Ινδοκίνα κ.α. ). Η μη εμπλοκή τους είχε σαν αποτέλεσμα η ΕΣΣΔ να μεταφέρει δυνάμεις απ' τα σοβιετοϊαπωνικά σύνορα στη μάχη της Μόσχας. Άλλος ένας λόγος που οι Γερμανοί απέτυχαν μπροστά στην Ρωσική πρωτεύουσα . Μετά την διαφαινόμενη ήττα των Γερμανών , οι Σοβιετικοί στράφηκαν και κατά των Ιαπώνων. Σίγουρα τότε οι Ιάπωνες θα κατάλαβαν το λάθος που έκαναν το 1940 - 41 να διστάσουν να επιτεθούν στην ΕΣΣΔ. Η ατολμία τους οφείλεται σε μεγάλο ποσοστό στην ήττα του Χαλκίν Γκολ.


Σοβιετικοί επιθεωρούν κατεστραμμένο ιαπωνικό τεθωρακισμένο μετά την μάχη στον ποταμό Χαλκίν Γκολ.

[Τλαξκαλτέκος]

Η έξωση του Όθωνα και η εκλογή του Γεωρίου Α΄

Η πτώση του Όθωνα

Τον Οκτώβριο του 1862 , ενώ ο Όθωνας και η Αμαλία περιόδευαν στην Πελοπόννησο , ξέσπασαν αντιοθωνικά επαναστατικά κινήματα. Στην Ακαρνανία επαναστάτησε ο Θεοδωράκης Γρίβας , στην Πάτρα ο Μπενιζέλος Ρούφος και στην Αθήνα ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης , ο Κωνσταντίνος Κανάρης και ο Δημήτριος Βούλγαρης. Ο τελευταίος σχημάτισε κυβέρνηση. Το ατμόπλοιο Όθων μετονομάσθηκε σε Αθήνα και η Αμαλία σε Ελλάς. Η πλατεία Όθωνος μετονομάστηκε σε πλατεία Ομονοίας . Η 11η Οκτωβρίου θεωρήθηκε εορταστική ημέρα , παρόμοιας σημασίας με την 25η Μαρτίου και την 3η Σεπτεμβρίου. Ο Βούλγαρης , για να ικανοποιήσει τον "προοδευτικό" Δεληγεώργη , διέσπασε το υπουργείο εκπαιδεύσεως σε υπουργείο παιδείας και υπουργείο εκκλησιαστικών , και έκανε υπουργό στο πρώτο τον Δεληγεώργη , ενώ στο δεύτερο τον γαμπρό του. Ο δυσαρεστημένος Γρίβας ήταν έτοιμος να βαδίσει κατά της Αθήνας με 7.500 άνδρες , αλλά πέθανε ξαφνικά στο Μεσολόγγι.

Ο φιλοοθωνικός πρωθυπουργός Ιωάννης - Γενναίος Κολοκοτρώνης δεν κατάφερε να αντιδράσει. Ο Όθων δεν ήξερε τι να κάνει και η Αμαλία ζητούσε να μεταβούν στην Μάνη , όπου είχαν θερμούς οπαδούς , και να αντισταθούν από εκεί. Οι πρεσβευτές των Τριών Μεγάλων Δυνάμεων προέτρεψαν τον Όθωνα να παραιτηθεί . Ο Όθωνας τελικά εγκατέλειψε μαζί με την Αμαλία την Ελλάδα στις 12/10/1862 , χωρίς να παραιτηθεί επισήμως.


Η αναχώρηση του Όθωνα από την Ελλάδα. Ο Όθων κατεβαίνει απ' το "Αμαλία" και επιβιβάζεται σε λέμβο που θα τον μεταφέρει στο αγγλικό πολεμικό "Σκύλλα". Το τελευταίο θα τον μεταφέρει στο εξωτερικό. Στην λέμβο βρίσκεται ήδη η Αμαλία και κλαίει.


Όθων . Πίνακας του Λύτρα.


Αμαλία.

Το παρασκήνιο της εκλογής του Γεωργίου Α΄( 1845 - 1913 )
Μετά την έξωση του Όθωνα συνήλθε η Β΄ Συντακτική Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων ( 327 πληρεξούσιοι : 288 αυτόχθονες , 39 ετερόχθονες ) για να αποφασίσει για την εκλογή νέου βασιλιά. Ο Χαρίλαος Τρικούπης , επιτετραμμένος στο Λονδίνο , ενημέρωσε τους Άγγλους πως οι Έλληνες ήθελαν να συνεχιστεί η βασιλεία. Μάλιστα ήθελαν βασιλιά που να προέρχεται απ' την Αγγλία , ώστε η Ελλάδα ως ναυτικό κράτος να συνδεθεί ακόμη περισσότερο με την θαλασσοκράτειρα Αγγλία. Έτσι ζήτησαν ως βασιλιά τον πρίγκιπα Αλφρέδο , δευτερότοκο γιό της βασίλισσας Βικτωρίας. Ο λαός ( κατευθυνόμενος ) τον υπερψήφισε ( 94 % ) σε σχετικό δημοψήφισμα. Δεύτερος ήλθε ο πρίγκιπας Νικόλαος του Λόιχτεμπεργκ , ανιψιός του τσάρου Αλεξάνδρου Β΄. Μερικοί ζήτησαν κατευθείαν τον Ρώσο αυτοκράτορα ( τίμιοι ) , ένας ήθελε επιστροφή του Όθωνα , κάποιοι τολμηροί ήθελαν Δημοκρατία , ενώ ο μετέπειτα βασιλιάς Γεώργιος Α΄ πήρε μόλις 6 ψήφους !




Οι Άγγλοι δεν συμπαθούσαν τον Όθωνα λόγω του μεγαλοϊδεατισμού του. Ήταν υποστηρικτές της ακεραιότητας του Γίγαντα με τα Πήλινα Πόδια και γι' αυτό πρωτοστάτησαν στην έκπτωση του Βαυαρού μονάρχη. Φυσικά δεν ήθελαν να εκλεγεί βασιλιάς ο δεύτερος πλειοψηφών ο Νικόλαος του Λόιχτεμπεργκ , ο οποίος θα εξυπηρετούσε τα ρωσικά συμφέροντα στην Ελλάδα. Δεν μπορούσε όμως να εκλεγεί και ο πρώτος Αλφρέδος γιατί αρνήθηκε η βασίλισσα Βικτωρία. Εξάλλου η συμφωνία του 1830 των 3 Μεγάλων Δυνάμεων απέκλειε την άνοδο στον ελληνικό θρόνο βασιλικού μέλους από κάποια από τις Τρεις εγγυήτριες Δυνάμεις. Οι Άγγλοι πρότειναν τότε για βασιλιά τον Ερνέστο του Σαξκοβούργου , κουνιάδο της Βικτωρίας , μετέπειτα βασιλιά της Πορτογαλίας και ανιψιό του βασιλιά Λεοπόλδου του Βελγίου. ( Ο τελευταίος λίγο έλλειψε να γίνει βασιλιάς της Ελλάδας το 1830 ). Ο Ερνέστος όμως τελικά αρνήθηκε. Δεν εμπιστευόταν τους Άγγλους πως πραγματικά θα παραχωρούσαν τα Επτάνησα , ήθελε η Ελλάδα να μην κηδεμονεύεται από τις Δυνάμεις αλλά να μπορεί να ακολουθεί αυτόνομη πολιτική σχετικά με την Τουρκία, ανησυχούσε για την ταραχώδη εσωτερική κατάσταση στην Ελλάδα ( π.χ. στάσεις , ληστεία κ.α. ) και τέλος δίσταζε εξαιτίας της μη τυπικής παραίτησης του Όθωνα. Οι Έλληνες δυσαρεστήθηκαν που δεν θα γινόταν βασιλιάς ο Αλφρέδος , αλλά οι Άγγλοι τους άφησαν να εννοηθεί πως θα τους παραχωρούσαν τα Επτάνησα ανεξαρτήτως της άρνησης του Αλφρέδου. Έτσι πέτυχαν να μην οδηγηθούν οι Έλληνες σε δημοκρατικό πολίτευμα ή σε εκλογή βασιλιά μη αρεστού στην Αγγλία.

Τελικά ο κλήρος έπεσε στον Χριστιανό Γουλιέλμο Γεώργιο Φρειδερίκο Φερδινάνδο Αδόλφο , τον μετέπειτα Γεώργιο Α΄. Ήταν ο δευτερότοκος γιος του μετέπειτα βασιλιά της Δανίας Χριστιανού Θ΄ και της Λουίζας Φρειδερίκης της Έσσης. Τον Μάρτιο του 1863 ο Γεώργιος πήγε στο Λονδίνο για να παρευρεθεί στον γάμο της αδελφής του με τον πρίγκιπα της Ουαλίας . Οι Άγγλοι τότε σκέφθηκαν αμέσως να τον προτείνουν για τον ελληνικό θρόνο. Μέσω της αδελφής του ο Γεώργιος θα συνδεόταν με τον αγγλικό θρόνο. Ούτε η Ρωσία θα είχε αντίρρηση, γιατί μέσω μιας άλλης αδελφής του που είχε παντρευτεί τον γιο του τσάρου , ο Γεώργιος συνδεόταν και με τον ρωσικό θρόνο. Ο πατέρας του και μετέπειτα βασιλιάς της Δανίας Χριστιανός και ο παππούς του και βασιλιάς της Δανίας Φρειδερίκος δέχτηκαν. Δεκτή έκανε την πρόταση και η Συντακτική Συνέλευση των Ελλήνων , η οποία αναγόρευσε τον Γεώργιο "βασιλιά των Ελλήνων" ( ο Όθων ήταν "βασιλιάς της Ελλάδας" ) και όρισε πως οι διάδοχοί του θα έπρεπε να είναι χριστιανοί ορθόδοξοι. Οι Κωνσταντίνος Κανάρης , Θρασύβουλος Ζαΐμης και Δημήτριος Γρίβας στάλθηκαν στην Δανία για να παραδώσουν το ελληνικό στέμμα. Ο βασιλιάς Φρειδερίκος , ο διάδοχος Χριστιανός και ο Γεώργιος τους υποδέχτηκαν με τιμές. Ο Γεώργιος Α΄ βασίλευσε 50 χρόνια : 1863 - 1913.

Στιγμιότυπο οθόνης 2020-10-15 141911.png

Ο Γεώργιος Α΄ , προτού εκλεγεί βασιλιάς , σε επίσκεψή του στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1863. Τότε δημιουργήθηκε η σκέψη για την εκλογή του στον ελληνικό θρόνο. Σπάνια φωτογραφία απ' την συλλογή του Σπύρου Μαρκεζίνη.

[Τλαξκαλτέκος]

Βασιλιάς Γεώργιος Α΄ σε διάφορες ηλικίες

[Τλαξκαλτέκος]

Σουδήτες

Η Τσεχοσλοβακία δημιουργήθηκε στις 28/10/1918 από τη συνθήκη των Βερσαλλιών. Στα εδάφη της περιλήφθηκε και η Σουδητία , περιοχή με γερμανική πλειοψηφία. Το 1919 οι Γερμανοί Σουδήτες προχώρησαν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας , τις οποίες κατέστειλε το τσεχοσλοβακικό κράτος με αποτέλεσμα 54 νεκρούς διαδηλωτές. Με την Συνθήκη του Σεν Ζερμέν ( 10/9/1919 ) η Σουδητία περιλήφθηκε οριστικά στο τσεχοσλοβακικό κράτος. Το 1921 η Τσεχοσλοβακία είχε πληθυσμό 6,5 εκ. Τσέχους , 3,2 εκ. Γερμανούς , 2 εκ. Σλοβάκους , 700.000 Ούγγρους , 500.000 Ρουθηνούς ( Ουκρανούς ) , 300.000 Εβραίους , 100.000 Πολωνούς και λίγους Τσιγγάνους και Κροάτες. Οι Γερμανοί αποτελούσαν το 23 % του πληθυσμού της Τσεχοσλοβακίας και μια μεγάλη τους μάζα ζούσε στην Τσεχία και συγκεκριμένα στην Σουδητία.
Τον Μάρτιο του 1938 ενώθηκε η Αυστρία με την Γερμανία ( Anschluss ). Τότε ο Χίτλερ έστρεψε τις βλέψεις του προς την Σουδητία που διέθετε εργοστάσια , μεταλλεία και γερμανική πλειοψηφία. Οι Σουδήτες αυτονομιστές οργανώθηκαν κομματικά την περίοδο 1933 - 38 και τον Μάρτιο του 1938 , κατόπιν επαφών της ηγεσίας τους με τον Χίτλερ , ζήτησαν την πλήρη αυτονομία της Σουδητίας απ' την Τσεχοσλοβακία. Ακουλούθησαν ταραχές κατά τις οποίες ναζιστικές παραστρατιωτικές ομάδες σκότωσαν 110 Τσεχοσλοβάκους και απήγαγαν περισσότερους από 2000. Mε την υπογραφή του Συμφώνου του Μονάχου ( 30/9/1938 ) και την αγγλογαλλική υποχωρητικότητα οι Γερμανοί κατέλαβαν την Τσεχοσλοβακία. Αρχικά η Σουδητία ( Μοραβία και Βοημία ) που είχε πληθυσμό 3,2 εκ. Γερμανούς και 300.000 Τσέχους προσαρτήθηκε στην Γερμανία , και τελικά διαμελίστηκε ολόκληρη η Τσεχοσλοβακία με την Γερμανία να παίρνει τα περισσότερα εδάφη και την Ουγγαρία και την Πολωνία να παίρνουν τα λιγότερα.
Με την συμφωνία του Πότσδαμ ( Ιούνιος 1945 ) 1,7 εκ. Σουδήτες μεταφέρθηκαν υποχρεωτικά στην αμερικανική ζώνη ελέγχου και 750.000 στην σοβιετική ζώνη ελέγχου. Ο Τσέχος πρόεδρος Μπένες προχώρησε με αναγκαστικά διατάγματα στην πλήρη σχεδόν εκδίωξη των Γερμανών απ' την Τσεχοσλοβακία με αποτέλεσμα στα τέλη του 1946 - αρχές του 1947 να έχουν μείνει μόνο 225.000 Γερμανοί Σουδήτες στην Τσεχοσλοβακία. Ομοίως η Πολωνία έδιωξε εκατομμύρια Γερμανούς απ' την Ανατολική Πρωσσία , την Πομερανία και την Σιλεσία.
Σήμερα ζουν μόλις 20.000 Γερμανοί στην Τσεχία. Οι απόγονοι των εκτοπισμένων Γερμανών Σουδητών ζητούν αποζημιώσεις για τις περιουσίες τους που κατασχέθηκαν μετά τον Β΄ΠΠ.

Οι Γερμανοί της Ρωσίας

( Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία, Εκδόσεις Περισκόπιο , τεύχος 130 )

Τον 17ο και τον 18ο αι. εγκαταστάθηκαν πολλοί Γερμανοί στην Ρωσία ( Βόλγας , Μαύρη Θάλασσα , Κριμαία , Καύκασος , Βολυνία Ουκρανίας ) στο πλαίσιο της πολιτικής του Μεγάλου Πέτρου και των διαδόχων του με στόχο την εκδυτικοποίηση της χώρας και την εισαγωγή ειδικευμένων τεχνιτών και εργατών. Με την άνοδο των Σοβιέτ δημιουργήθηκε , το 1924 , η αυτόνομη Σοσιαλιστική Δημοκρατία των Γερμανών του Βόλγα. Έπειτα από τη ναζιστική εισβολή το 1941 , οι πληθυσμοί αυτοί εκτοπίσθηκαν στην Κεντρική Ασία. Αρκετές χιλιάδες από αυτούς ( κυρίως γυναίκες και παιδιά ) πέθαναν σε αυτό το μαρτυρικό ταξίδι. Το 1942 οι ικανοί προς εργασία υποχρεώθηκαν να μεταβούν ως εργάτες - δούλοι στα σοβιετικά εργοστάσια. Το 1948 , με διαταγή του Στάλιν , απαγορεύθηκε στους Γερμανούς να εγκαταλείψουν την ασιατική Ρωσία και να επιστρέψουν στην ευρωπαϊκή. Το διάταγμα ανακλήθηκε το 1953 και μόνον τότε ορισμένοι έφυγαν προς τα δυτικά.

Πριν το 1941 ζούσαν 433 Γερμανοί στην Αρμενία , 2.022 στο Τατζικιστάν και 10.049 στο Ουζμπεκιστάν ( καταγραφή 1939 ). Στις 25/12/1941 όμως ξεκίνησε ο μαζικός εκτοπισμός και 799.459 Γερμανοί μεταφέρθηκαν σιδηροδρομικώς προς τα Ουράλια και την Σιβηρία. Από αυτούς πέθαναν 56.709 κατά την διάρκεια της μεταφοράς , από αρρώστιες και λόγω των άθλιων συνθηκών διαβίωσης. Ως την 1/1/1942, 385.785 άτομα είχαν φτάσει στο Καζακστάν. Ως τις 25/11/1942 άλλα 396.093 άτομα είχαν φτάσει στο Αλτάι Κράι , στο Κράσνογιαρσκ Κράι , στο Νοβοσιμπίρσκ Ομπλαστ και στο Ομσκ Ομπλαστ. H ταχεία προέλαση των ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο διέσωσε περί τις 350.000 ομοεθνείς τους. Μετά την ναζιστική ήττα , οι Σοβιετικοί συνέλαβαν όσους είχαν αποφύγει την εκτόπιση και τους απέστειλαν σε τάγματα εργασίας στη Σιβηρία , στο Τατζικιστάν και στην σοβιετική Άπω Ανατολή. Ήταν περίπου 203.796 άτομα. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονταν και όσοι παραδόθηκαν στους Σοβιετικούς από τους Συμμάχους , όπως προέβλεπε η συμφωνία της Γιάλτας. Απέφυγαν την σύλληψη περί τους 100.000 άνδρες , γυναίκες και παιδιά που διασώθηκαν και έμειναν στη Γερμανία. Στο Τατζικιστάν οι Γερμανοί έφτασαν το 1945 -46 και επελέγησαν για την δημιουργία κολχόζ κάτω από άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Ομογενείς μας Πόντιοι , οι οποίοι είχαν εκτοπισθεί μεταγενέστερα , αποκάλυψαν ότι οι ιθαγενείς Τούρκοι της Κεντρικής Ασίας συμπεριφέρονταν στους Γερμανούς απάνθρωπα με καθημερινούς ξυλοδαρμούς και βιασμούς.

Το 1979 στο Τατζικιστάν υπήρχαν 38.853 Ρωσογερμανοί. Το 1989 ήταν περίπου 30.000 και μέχρι το 1999 οι περισσότεροι από αυτούς έφυγαν για την Γερμανία.
To 1989 ζούσαν στην Ρωσία περίπου 2.000.000 Ρωσογερμανοί. Μέχρι το 1999 το 1,7 εκ. είχε επιστρέψει στην Γερμανία. Στην ρωσική περιοχή του Καλίνινγκραντ στην παλαιά Ανατολική Πρωσία εγκαταστάθηκαν 6.000 άτομα.
Το 2002 ζούσαν στη Ρωσία 597.212 Ρωσογερμανοί.

Εκτοπισμός Πολωνών - Εποικισμός Γερμανών

( Tony Judt , Η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο , Έκδοση της Καθημερινής , σελ. 33 -34 )

Το 1939 -41 οι Σοβιετικοί εκτόπισαν προς ανατολάς περισσότερους από 1εκ. ανθρώπους από το τμήμα της Πολωνίας που κατέλαβαν, απ' την Δυτική Ουκρανία και απ' τις χώρες της Βαλτικής.
Την ίδια περίοδο οι ναζί έδιωξαν 750.000 Πολωνούς απ' την Δυτική Πολωνία και στα εδάφη τους εγκατέστησαν εθνοτικούς Γερμανούς της Ανατολικής Ευρώπης ( πολλοί βρίσκονταν εκεί απ' τον Μεσαίωνα ) καλώντας τους να επιστρέψουν στην "πατρίδα" , δηλαδή στο διευρυμένο Γ΄Ράιχ. Προσήλθαν 120.000 Γερμανοί απ' τις βαλτικές χώρες , 136.000 Γερμανοί απ' την σοβιετοκρατούμενη Πολωνία και 200.000 Γερμανοί απ' την Ρουμανία και άλλες περιοχές. Στους Γερμανούς αυτούς δόθηκαν οι περιουσίες των εκδιωχθέντων Σλάβων και Εβραίων , όσων δηλαδή δεν είχαν κρατήσει οι ναζί για να δουλεύουν ως σκλάβοι.

[Τλαξκαλτέκος]

Υπήρξε Οπισθοδρόμηση της Πολεμικής Τέχνης κατά τον 19ο αιώνα στην Ευρώπη ;
Μανούσος Καμπούρης , Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία , Εκδόσεις Περισκόπιο

Αυτή είναι μια ερώτηση που καλό είναι να μην γίνεται στους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς , διότι εκεί επικεντρώνονται οι βασικές περγαμηνές τους όσον αφορά την πολεμική τέχνη. Γράφουν δεκάδες βιβλία για κάθε υπομονάδα που συμμετείχε στις συγκρούσεις αυτές και για την κάθε αψιμαχία. Όμως η αλήθεια είναι ότι η πολεμική τέχνη ¨βιάστηκε" απροκάλυπτα εκείνη την περίοδο , ακόμη και από τους μεγαλύτερους ηγήτορες. Αυτό ισχύει αν θεωρήσουμε ως πολεμική τέχνη όχι μόνο το πως θα επιτευχθεί η νίκη , αλλά και τη διατήρηση των απωλειών του νικητή σε σχετικά χαμηλό επίπεδο , ακόμα και για την επίτευξη αποφασιστικής νίκης. Με τον τρόπο αυτό είναι δυνατή η παράταση των επιχειρήσεων αν χρειαστεί , καθώς και η ομαλή μετάπτωση στην ειρήνη χωρίς κοινωνικά προβλήματα.
Είναι σίγουρο ότι τέτοια στοιχεία δεν χαρακτήριζαν την εποχή εκείνη. Για τους πλέον ασήμαντους σκοπούς χύνονταν ποταμοί αίματος , ενώ εκατόμβες θυσιάζονταν χωρίς να επιτυγχάνεται αποφασιστικό αποτέλεσμα , πράγμα που οδηγούσε σε μακροχρόνιους πολέμους και σε συγκρούσεις φθοράς . Ενδεικτικά , στο τέλος της σταδιοδρομίας του ο Ναπολέων αντιμετώπιζε τεράστιο πρόβλημα προσωπικού , ιδίως ως εφεδρεία , λόγω των αιματηρότατων επιτυχιών και αποτυχιών του. Αυτό τον οδήγησε να επιχειρήσει κινήσεις υψηλού κινδύνου , τις οποίες αλλιώς δεν θα ήταν θα ήταν αναγκασμένος να επιχειρήσει.
Το βασικό σφάλμα στην όλη τότε αντίληψη ήταν η έννοια του αναλώσιμου , όσον αφορά τους άνδρες , και της θεώρησης του πολέμου ως παιγνίου φθοράς. Έτσι προτιμούσαν να επιφέρουν μεγάλες απώλειες στον εχθρό από το να τις αποφεύγουν οι ίδιοι. Αυτός ήταν και ο λόγος ύπαρξης του τυποποιημένου και αυστηρού γραμμικού τρόπου μάχης , με τον οποίο παρατάσσονταν σειρές ανδρών μπροστά στα εχθρικά τυφέκια και πυροβόλα , με τέτοια πυκνότητα ώστε η αστοχία του εχθρού ήταν δύσκολη υπόθεση ! Όμως , έτσι πιστευόταν ότι μεγιστοποιείτο το αποτέλεσμα της μαζικής βολής των φίλιων μονάδων με τα χαμηλής ακρίβειας τυφέκια.

Άιχμαν και ΗΠΑ
Η γερμανική υπηρεσία πληροφοριών είχε ειδοποιήσει την CIA το 1958 ότι ο Άντολφ Άιχμαν ζει στην Αργεντινή απ' το 1952 με το όνομα Κλέμενς. Οι ΗΠΑνοί όμως δεν έσπευσαν να τον συλλάβουν. Φοβόντουσαν αποσταθεροποίηση της γερμανικής κυβέρνησης αν ο Άιχμαν αποκάλυπτε τον ρόλο που είχαν παίξει κάποια στελέχη της ( π.χ. Χανς Γκλόμπκε ) στον Β΄ΠΠ. Τελικά ο Άιχμαν συνελήφθη το 1960 από την Μοσάντ και απγχονίστηκε το 1962 στο Ισραήλ ως εγκληματίας πολέμου.

Σουηδοσοβιετικό επεισόδιο 1952

Οι Σουηδοί κατασκοπεύουν για λογαριασμό του ΝΑΤΟ. Στέλνουν ένα αεροσκάφος στην Βαλτική για δήθεν εκπαιδευτική πτήση. Οι Σοβιετικοί αντιλαμβάνονται πως είναι κατασκοπευτικό και το ρίχνουν στις 13/6/1952. Οι Σουηδοί κατηγόρησαν τους Σοβιετικούς για την ενέργεια, οι τελευταίοι όμως ισχυρίζονταν πως δεν ξέρουν τίποτα. Όταν μετά από 40 χρόνια οι Σουηδοί παραδέχτηκαν πως ήταν κατασκοπευτικό ( κατασκόπευε τον σοβιετικό στόλο της Βαλτικής ) , παραδέχτηκαν και οι Ρώσοι πως αυτοί ήταν που το έριξαν ( 1991 ).

https://en.wikipedia.org/wiki/Catalina_affair

Περιοδικό Ιστορικές Σελίδες , 2007 , Σκληρά αντίποινα σχεδίαζε ο Τσόρτσιλ κατά Γερμανών , Χίτλερ και Γκάντι

Σύμφωνα με τα αρχεία που περιέχουν τις σημειώσεις του τότε βοηθού γραμματέα της κυβέρνησης , σερ Νόρμαν Μπρουκ , ο οποίος κρατούσε πρακτικά των συναντήσεων του κυβερνητικού συμβουλίου , ο Τσόρτσιλ είχε προτείνει τον αφανισμό γερμανικών χωριών από την RAF σε αντίποινα της εκτέλεσης 450 κατοίκων του χωριού Λίντιτσε το καλοκαίρι του 1942, μετά την δολοφονία του Ράινχαρτ Χάιντριχ , υπαρχηγού των SS και θεωρούμενου διαδόχου του Χίτλερ, από Τσέχους πράκτορες της SOE. Οι επιθέσεις θα γίνονταν σε αναλογία 3 γερμανικών χωριών για κάθε συμμαχικό. Ο Τσώρτσιλ εγκατέλειψε το σχέδιο μετά την αντίδραση των υπολοίπων μελών της κυβέρνησης , που θεώρησαν ότι τα πληρώματα της RAF θα εκτίθεντο σε άσκοπους κινδύνους.
Τα ίδια αρχεία αποκαλύπτουν ότι ο Τσόρτσιλ ήθελε , σε περίπτωση που αγγλικά στρατεύματα συνελάμβαναν τον Χίτλερ ζωντανό , να εκτελεσθεί σε ηλεκτρική καρέκλα , που θα δάνειζαν οι ΗΠΑνοί , βάσει της συμφωνίας δανεισμού και εκμίσθωσης ( lend - lease ).
Επίσης ο Τσόρτσιλ είχε συμφωνήσει με την πρόταση του υπουργού εσωτερικών , Χέρμπερτ Μόρισον, να μην γίνουν δίκες ναζιστών αλλά να εκτελεσθούν αμέσως. O Τσόρτσιλ είχε προτείνει να στείλει επιστολές στον Στάλιν και στον Ρούσβελτ , όπου θα εξηγούσε τις επιπλοκές μιας δίκαιης δίκης των ναζί , και εν συνεχεία θα εκτελούσε όσους είχαν οι Βρετανοί στα χέρια τους , προτού οι Σύμμαχοι προλάβουν να απαντήσουν.
Άλλοτε ο Τσόρτσιλ πρότεινε να εκτελούνται Γερμανοί αιχμάλωτοι εις αντίποινα των εκτελέσεων Βρετανών αιχμαλώτων. *
Ακόμη ο Τσόρτσιλ ήθελε να αφήσει τον Ινδό ηγέτη Μαχάτμα Γκάντι να πεθάνει από ασιτία αν το επιθυμούσε , σε περίπτωση που προχωρούσε σε απεργία πείνας , ενώ ήταν φυλακισμένος το 1942. ( Ο Γκάντι είχε συλληφθεί γιατί κατέκρινε την εμπλοκή της Ινδίας στον πόλεμο.** ) Τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης φοβήθηκαν όμως μία γενικευμένη ινδική εξέγερση σε μία κρίσιμη στιγμή του Πολέμου. Γι' αυτό αποφάσισαν ( 1943 ) πως αν προχωρούσε σε απεργία πείνας , θα αποφυλακιζόταν για ανθρωπιστικούς λόγους. Όντως τον επόμενο χρόνο αφέθηκε ελεύθερος.
Τέλος τα αρχεία αποκαλύπτουν ότι ο Βρετανικός Στρατός είχε διαταχθεί να σεβαστεί τους ρατσιστικούς διαχωρισμούς του ΗΠΑνικού Στρατού στη Βρετανία, όπου οι μαύροι στρατιώτες κοιμούνταν σε διαφορετικά καταλύματα από τους λευκούς. Έτσι , οι Βρετανοί στρατιώτες έπρεπε να δείχνουν "αυτοσυγκράτηση" όταν συναντούσαν μαύρους ΗΠΑνούς στρατιώτες.



* Ο Χίτλερ διέταξε να εκτελούνται οι Βρετανοί κομάντος επιδρομείς λόγω των ανορθόδοξων τακτικών που χρησιμοποιούσαν ( δεν ντύνονταν με τις κανονικές στολές τους αλλά με γερμανικές , απέφευγαν για πρακτικούς λόγους να κρατούν αιχμαλώτους, έκαναν πως παραδίδονταν και μετά πυροβολούσαν κ.α. ) και δεν ταίριαζαν στις ιπποτικές πρακτικές ενός τακτικού στρατού. Ο Ρόμμελ είχε θεωρήσει την διαταγή αυτή απαράδεκτη και έκαψε το χαρτί της διαταγής όταν του στάλθηκε. Παρόλο που και ο Ρόμμελ είχε θυμώσει με κάποιες πρακτικές των Νεοζηλανδών στην έρημο. Π.χ. τους κατηγόρησε πως λόγχισαν Γερμανούς τραυματίες. Ο αιχμάλωτος Νεοζηλανδός ταξίαρχος G.H. Clifton όμως του εξήγησε τι είχε συμβεί. Οι Νεοζηλανδοί έκαναν μια επίθεση με χειροβομβίδες. Οι Γερμανοί έπεσαν κάτω για να καλυφθούν. Μέσα στην σκόνη το πρώτο νεζοηλανδικό κύμα πεζικού τους προσπέρασε θεωρώντας τους νεκρούς , αλλά όταν η σκόνη κατακάθισε , οι Γερμανοί σηκώθηκαν και άρχισαν να πυροβολούν. Τότε οι Νεοζηλανδοί του δευτέρου κύματος επίθεσης αποφάσισαν να λογχίζουν τους πεσμένους Γερμανούς που έβρισκαν, για να σιγουρευτούν πως ήταν νεκροί. Ο Ρόμμελ δέχτηκε την εξήγηση.

** Γνωστή είναι και η κολακευτική προπολεμική επιστολή του στον Χίτλερ που του ζητούσε να διατηρήσει την ειρήνη. Επίσης το 1921 - 22 ο ίδιος και άλλοι Ινδοί ηγέτες υποστήριξαν τον αγώνα του Κεμάλ εις βάρος της Ελλάδος ( και των ιμπεριαλιστών Άγγλων ). Το έκαναν για να γλείψουν τους δικούς τους μουσουλμάνους ( μετέπειτα Πάκηδες , Μπαγκλαντεσιανούς και λοιπούς Ινδούς μουσουλμάνους ).

[Τλαξκαλτέκος]

Διοικητική διαίρεση της Ελλάδας 1833
Το 1833 παραδόθηκαν απ' τους Τούρκους τα εξής φρούρια : Αθηνών ( 20/3/1833 , την 1/12/1834 η Αθήνα έγινε η πρωτεύουσα του κράτους ), Καράμπαμπα ( 25/3/1833 ) , Χαλκίδος ( 26/3/1833 ), Ζητουνίου/Λαμίας ( 28/3/1833 ) και Καρύστου ( 31/3/1833 ).



Νομοί ( Πρωτεύουσες )

Α) Αργολιδοκορινθία ( Ναύπλιον [ Ναυπλιά ] )
Β) Αρκαδία (Τριπολιτσά )
Γ) Λακωνία ( Μυστράς [ Σπάρτη ] )
Δ) Μεσσηνία ( Καλαμάτα )
Ε) Αχαϊοήλιδα ( Πάτραι )
ΣΤ) Κυκλάδων ( Ερμούπολη )
Ζ) Αιτωλοακαρνανία ( Μεσολόγγι )
Η) Φωκιδολοκρίδα ( Άμφισσα )
Θ) Εύβοια ( Χαλκίδα )
Ι) Αττικοβοιωτία ( Αθήνα )

Παρατηρήστε ότι σε αυτή την διοικητική διαίρεση ολόκληρη η Μάνη , λακωνική και μεσσηνιακή , ανήκε στον νομό Λακωνίας, ο οποίος έφτανε μέχρι έξω απ' την Καλαμάτα. Επί δικτατορίας Μεταξά όμως η Μάνη διαιρέθηκε και παραχωρήθηκαν εκτάσεις της στον νομό Μεσσηνίας. Υπάρχουν σήμερα Μανιάτες που ζητούν την επανενοποίηση της διαιρεμένης Μάνης.

[Τλαξκαλτέκος]

Μυρμιδόνες, Ρως και Βούλγαροι

Στα βυζαντινά χρόνια «Μυρμιδόνες» αποκαλούσαν συνήθως τους Σλάβους επειδή έρχονταν από τον βορρά. Αυτό συνέβαινε γιατί ο Αχιλλέας είχε σχετιστεί με τους Σκύθες της Ταυρικής ( Ταυροσκύθες ) και οι Μυρμιδόνες του με τους Σκύθες/Σλάβους/Ρως/Βούλγαρους .

Έτσι λοιπόν Μυρμιδόνες αποκαλούσαν και τους Σλάβους του Ταϋγέτου (Μηλιγγούς). Διαβάζουμε στον Βίο του Όσιου Νίκωνος του Μετανοείτε ( 12ος αι. ) :

Τελχίνές τινες και βάσκανοι δαίμονες εξόρμησαν ποτέ ενίοις των την χώραν λαχόντων των Εθνικών ους δη Μιληγγούς καλείν ειώθασιν αντί Μυρμιδόνων οι εγχώριοι, άνδρες αιμοφορείς και φόνιον πνέοντες πόδας τε εκτημένα εις κακίαν τρέχοντας και μηδέν άλλο ειδότες ή μόνον το ληστεύειν αεί και τα αλλότρια επισπάσθαι αρπαλέως…

Οι αρχαίες πηγές που σχετίζουν τον Αχιλλέα με την Σκυθία, Μαιώτιδα κ.λπ. είναι :

Αλκαίος :

᾿Αχίλλευς ὀ τὰς Σκυθίκας µέδεις

Παυσανίας,Λακωνικά,19,11-13 :

ὃν δὲ οἶδα λέγοντας Κροτωνιάτας περὶ Ἑλένης λόγον, ὁμολογοῦντας δέ σφισι καὶ Ἱμεραίους, ἐπιμνησθήσομαι καὶ τοῦδε. ἔστιν ἐν τῷ Εὐξείνῳ νῆσος κατὰ τοῦ Ἴστρου τὰς ἐκβολὰς Ἀχιλλέως ἱερά: ὄνομα μὲν τῇ νήσῳ Λευκή, περίπλους δὲ αὐτῇ σταδίων εἴκοσι, δασεῖα δὲ ὕλῃ πᾶσα καὶ πλήρης ζῴων ἀγρίων καὶ ἡμέρων, καὶ ναὸς Ἀχιλλέως καὶ ἄγαλμα ἐν αὐτῇ.
ἐς ταύτην πρῶτος ἐσπλεῦσαι λέγεται Κροτωνιάτης Λεώνυμος. πολέμου γὰρ Κροτωνιάταις συνεστηκότος πρὸς τοὺς ἐν Ἰταλίᾳ Λοκρούς, τῶν Λοκρῶν κατὰ οἰκειότητα πρὸς Ὀπουντίους Αἴαντα τὸν Ὀιλέως ἐς τὰς μάχας ἐπικαλουμένων, ὁ Λεώνυμος Κροτωνιάταις στρατηγῶν ἐπῄει τοῖς ἐναντίοις κατὰ τοῦτο ᾗ προτετάχθαι σφίσι τὸν Αἴαντα ἤκουε. τιτρώσκεται δὴ τὸ στέρνον καὶ— ἔκαμνε γὰρ ὑπὸ τοῦ τραύματος—ἀφίκετο ἐς Δελφούς. ἐλθόντα δὲ ἡ Πυθία Λεώνυμον ἀπέστελλεν ἐς νῆσον τὴν Λευκήν, ἐνταῦθα εἰποῦσα αὐτῷ φανήσεσθαι τὸν Αἴαντα καὶ ἀκέσεσθαι τὸ τραῦμα.
χρόνῳ δὲ ὡς ὑγιάνας ἐπανῆλθεν ἐκ τῆς Λευκῆς, ἰδεῖν μὲν ἔφασκεν Ἀχιλλέα, ἰδεῖν δὲ τὸν Ὀιλέως καὶ τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα, συνεῖναι δὲ καὶ Πάτροκλόν σφισι καὶ Ἀντίλοχον: Ἑλένην δὲ Ἀχιλλεῖ μὲν συνοικεῖν, προστάξαι δέ οἱ πλεύσαντι ἐς Ἱμέραν πρὸς Στησίχορον ἀγγέλλειν ὡς ἡ διαφθορὰ τῶν ὀφθαλμῶν ἐξ Ἑλένης γένοιτο αὐτῷ μηνίματος. Στησίχορος μὲν ἐπὶ τούτῳ τὴν παλινῳδίαν ἐποίησεν

Στράβων,7.3.16
Στράβων,7.3.19 :

ἐπὶ δὲ τῷ στόματι τοῦ Τύρα πύργος ἐστὶ Νεοπτολέμου καλούμενος καὶ κώμη Ἑρμώνακτος λεγομένη. ἀναπλεύσαντι δὲ ἑκατὸν τετταράκοντα σταδίους ἐφ᾽ ἑκάτερα πόλεις, ἡ μὲν Νικωνία ἡ δ᾽ ἐν ἀριστερᾷ Ὀφιοῦσσα: οἱ δὲ προσοικοῦντες τῷ ποταμῷ πόλιν φασὶν ἀνιόντι ἑκατὸν καὶ εἴκοσι σταδίους. διέχει δὲ τοῦ στόματος ἡ νῆσος ἡ Λευκὴ δίαρμα πεντακοσίων σταδίων, ἱερὰ τοῦ Ἀχιλλέως, πελαγία.
(…)
μετὰ δὲ τὴν πρὸ τοῦ Βορυσθένους νῆσον ἑξῆς πρὸς ἀνίσχοντα ἥλιον ὁ πλοῦς ἐπὶ ἄκραν τὴν τοῦ Ἀχιλλείου δρόμου, ψιλὸν μὲν χωρίον καλούμενον δ᾽ ἄλσος, ἱερὸν Ἀχιλλέως: εἶθ᾽ ὁ Ἀχίλλειος δρόμος, ἁλιτενὴς χερρόνησος: ἔστι γὰρ ταινία τις ὅσον χιλίων σταδίων μῆκος ἐπὶ τὴν ἕω, πλάτος δὲ τὸ μέγιστον δυεῖν σταδίων, ἐλάχιστον τεττάρων πλέθρων, διέχουσα τῆς ἑκατέρωθεν τοῦ αὐχένος ἠπείρου σταδίους ἑξήκοντα, ἀμμώδης, ὕδωρ ἔχουσα ὀρυκτόν: κατὰ μέσην δ᾽ ὁ τοῦ ἰσθμοῦ αὐχὴν ὅσον τετταράκοντα σταδίων: τελευτᾷ δὲ πρὸς ἄκραν ἣν Ταμυράκην καλοῦσιν, ἔχουσαν ὕφορμον βλέποντα πρὸς τὴν ἤπειρον: μεθ᾽ ἣν ὁ Καρκινίτης κόλπος εὐμεγέθης, ἀνέχων πρὸς τὰς ἄρκτους ὅσον ἐπὶ σταδίους χιλίους, οἱ δὲ καὶ τριπλασίους φασὶ μέχρι τοῦ μυχοῦ … καλοῦνται δὲ Τάφριοι. τὸν δὲ κόλπον καὶ Ταμυράκην καλοῦσιν ὁμωνύμως τῇ ἄκρᾳ.

Αρριανός, Περίπλους Ευξείνου Πόντου,87-90 :

κατὰ τοῦτο μάλιστα τὸ στόμα ἐπ᾽ εὐθὺ πλέοντι ἀνέμῳ ἀπαρκτίᾳ ἰδίως τό πέλαγος νῆσος πρόκειται, ἥντινα οἳ μὲν Ἀχιλλέως νῆσον, οἳ δὲ Δρόμον Ἀχιλλέως, οἳ δὲ Λευκὴν ἐπὶ τῆς χρόας ὀνομάζουσιν. ταύτην λέγεται Θέτις ἀνεῖναι τῷ παιδί, καὶ ταύτην οἰκεῖν τὸν Ἀχιλλέα. καὶ νεώς ἐστιν ἐν αὐτῇ τοῦ Ἀχιλλέως, καὶ ξόανον τῆς παλαιᾶς ἐργασίας..ἡ δὲ νῆσος ἀνθρώπων μὲν ἐρήμη ἐστίν, νέμεται δὲ αἰξὶν οὐ πολλαῖς. καὶ ταύτας ἀνατιθέναι λέγονται τῷ Ἀχιλλεῖ ὅσοι προσίσχουσι. καὶ ἄλλα πολλὰ ἀναθήματα ἀνάκειται ἐν τῷ νεῷ, φιάλαι καὶ δακτύλιοι καὶ λίθοι τῶν πολυτελεστέρων, καὶ ἐπιγράμματα, τὰ μὲν Ῥωμαῖκῶς τὰ Ἑλληνικῶς πεποιημένα ἐν ἄλλῳ καὶ ἄλλῳ μέτρῳ, ἔπαινοι τοῦ Ἀχιλλέως. ἔστιν δὲ ἃ καὶ τοῦ Πατρόκλου: καὶ γὰρ καὶ τὸν Πάτροκλον τιμῶσιν σὺν τῷ Ἀχιλλεῖ ὅσοι τῷ Ἀχιλλεῖ χαρίζεσθαι ἐθέλουσιν. ὄρνιθες δὲ πολλοὶ αὐλίζονται ἐν τῇ νήσῳ, λάροι καὶ αἴθυιαι καὶ κορῶναι αἱ θαλάσσιαι τὸ πλῆθος οὐ σταθμητοί. οὗτοι οἱ ὄρνιθες θεραπεύουσιν τοῦ Ἀχιλλέως τὸν..

Αρκτίνος :

(…)καὶ τὸν νεκρὸν τοῦ Ἀχιλλέως προτίθενται. καὶ Θέτις ἀφικομένη σὺν Μούσαις καὶ ταῖς ἀδελφαῖς θρηνεῖ τὸν παῖδα· καὶ μετὰ ταῦτα ἐκ τῆς πυρᾶς ἡ Θέτις ἀναρπάσασα τὸν παῖδα εἰς τὴν Λευκὴν νῆσον διακομίζει. οἱ δὲ Ἀχαιοὶ τὸν τάφον χώσαντες ἀγῶνα τιθέασι,

Στέφανος Βυζάντιος :

Αχίλλειος δρόμος, νήσος μετά την Ταυρικήν, έστι καί νήσος Αχίλλεια, ως δ’ ένιοι, Λευκή, έστι καί κώμη επί τω στόματι της Μαιώτιδος.

[Τλαξκαλτέκος]

Β΄Βαλκανικός



----------------------------------------------------------------
Έλληνες σε βουλγαρικά τάγματα εργασίας.

«Ντουρντουβάκια»: έτσι χαρακτήριζαν τους Έλληνες υπηκόους υπό καθεστώς ομηρίας, επιστρατευμένους από τον βουλγαρικό στρατό, που μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία και σε περιοχές της βουλγαροκρατούμενης Γιουγκοσλαβίας για να εργαστούν σε καταναγκαστικά έργα, ώστε να θεμελιωθεί η «μεγάλη» Βουλγαρία. Επρόκειτο για μια τακτική που εφαρμόστηκε από το βουλγαρικό κράτος και κατά τη διάρκεια της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής (1916-1918, η πρώτη ήταν το 1912-1913), η οποία συνέπεσε με την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατά την οποία 40.000 Έλληνες μεταφέρθηκαν στη Βουλγαρία για τον ίδιο σκοπό, και 12.000 εξ αυτών δεν επέστρεψαν ποτέ, καθώς απεβίωσαν από τις κακουχίες. Αυτή η τακτική έρχεται σαφώς σε αντίθεση με τις αναφορές της βουλγαρικής ιστοριογραφίας που τους θεωρεί «στρατιώτες υπηρετήσαντες στα ένδοξα στρατιωτικά σώματα εργασίας του βουλγαρικού στρατού».

Λίγες μέρες μετά την παράδοση της χώρας στους Γερμανούς τον Μάιο του 1941 εμφανίστηκαν στην ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη οι Βούλγαροι. Oι μεν Ιταλοί και οι Γερμανοί αναγνώριζαν ότι αποτελούσαν δύναμη κατοχής, οι Βούλγαροι όμως προπαγάνδιζαν ότι βρίσκονται σε «απελευθερωμένο βουλγαρικό έδαφος» και σκόπευαν να μείνουν οριστικά. Η Βουλγαρία ισχυριζόταν πως δεν κατέλαβε αλλά απελευθέρωσε περιοχές, οι οποίες ήταν βουλγαρικό εθνικό έδαφος με αραιό βουλγαρικό πληθυσμό, λόγω της προηγηθείσας πολιτικής εξελληνισμού που είχε εφαρμόσει το ελληνικό κράτος.

Σχεδόν αμέσως αποφασίστηκε η επιστράτευση Ελλήνων υπηκόων, προκειμένου να εργαστούν στην κατασκευή δρόμων, σιδηροδρόμων και σε άλλα έργα. Από το σιδηροδρομικό σταθμό Σιδηροκάστρου μέχρι τον Μάιο του 1942 μεταφέρθηκαν περίπου 35.000 Έλληνες.

Τα Τάγματα Εργασίας ήταν μονάδες πλήρους στρατιωτικής οργάνωσης, με τη διαφορά ότι οι στρατεύσιμοι σε αυτά δεν έπαιρναν όπλο. Οι συνθήκες εργασίας και διαβίωσης ήταν άθλιες. Οι αιχμάλωτοι πολέμου, μετά από σύντομη στρατιωτική εκπαίδευση (ατέλειωτες ώρες βήμα κάτω από τον καυτό ήλιο), άρχισαν να ανοίγουν περάσματα σε δύσβατες περιοχές για να περάσουν οι νέες βουλγαρικές σιδηροδρομικές γραμμές. Το φθινόπωρο επέστρεφαν στην Ελλάδα, όμως την άνοιξη τους ξανακαλούσαν στα Τάγματα Εργασίας, υπό συνθήκες ακόμη δυσμενέστερες, κατά παράβαση κάθε διεθνούς συνθήκης. Αυτά μέχρι το φθινόπωρο του 1943, οπότε επετράπη στους αιχμαλώτους πολέμου να γυρίσουν στην Ελλάδα.

Η ιστορία της βουλγαροκρατούμενης Μακεδονίας και Θράκης δεν έτυχε της δέουσας αντιμετώπισης από την ιστορική έρευνα, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι Έλληνες να την αγνοούν. Τα τραγικά συμβάντα στο Δοξάτο, τη Χωριστή, την Αδριανή, τα Κοκκινόγεια, τα Κύργια, τον Νικηφόρο, την Προσοτσάνη, τους Σιταγρούς, την Κορμίστα, τους Φιλίππους, τη Νέα Ζίχνη, τον Νέο Σκοπό και τόσα άλλα χωριά των νομών Δράμας, Σερρών και Καβάλας παραμένουν εν πολλοίς άγνωστα, μολονότι τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια αύξηση του ερευνητικού ενδιαφέροντος για την τρίτη βουλγαρική κατοχή.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

http://www.iskiosiskiou.com/2018/02/596.html

----------------------------------------------------------------------------
Η σφαγή της Δράμας και του Δοξάτου

Η πρώτη ένοπλη αντίδραση στον αφόρητο ζυγό της βουλγαρικής κατοχής, η εξέγερση της Δράμας και της γύρω περιοχής της (28-29 Σεπτεμβρίου 1941), παραμένει σκοτεινή υπόθεση σε πολλά σημεία της.

Η εσφαλμένη εκτίμηση της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ Δράμας, που απέβλεπε σε γρήγορη νίκη του «Κόκκινου Στρατού» και στη λαϊκή δυσαρέσκεια, έδωσε πίστη σε φήμες για κομμουνιστική εξέγερση στη Βουλγαρία κατά των Γερμανών και για επικείμενη προσχώρηση του βουλγαρικού στρατού κατοχής σ’ αυτήν. Τούτο δεν αποκλείει και μια βουλγαρική προβοκάτσια με σκοπό την εξόντωση του ελληνικού στοιχείου. Όμως, το πρόωρο της εξέγερσης και η απουσία στρατιωτικών στελεχών και καταλλήλων μηχανισμών, αλλά και σχεδίου και στόχου, δεν επέτρεπαν προοπτική επιτυχίας και οδήγησαν σε τραγωδία.

Οι επαναστατημένοι Μακεδόνες εκτέλεσαν διορισμένους Βούλγαρους προέδρους, χτύπησαν αστυνομικά τμήματα και πυρπόλησαν το εργοστάσιο ηλεκτροφωτισμού της πόλης. Την επόμενη μέρα η εξέγερση καταπνίγεται στο αίμα λόγω του κακού συντονισμού και της ανεπάρκειας οπλισμού και ακολουθεί σφαγή. Με το πρόσχημα της καταστολής της εξέγερσης, οι βουλγαρικές Αρχές προχώρησαν σε σκληρά αντίποινα σε βάρος του άμαχου πληθυσμού στην ευρύτερη περιοχή της Δράμας: συλλήψεις, εκτελέσεις –μόνο 3.000 στην πόλη της Δράμας και στο χωριό Δοξάτο– ανακρίσεις, ξυλοδαρμοί, λεηλασίες, ενώ τα μέλη του ΚΚΕ που καθοδηγούσαν την εξέγερση σκοτώνονται όλα μαζί με δεκάδες οργανωτές και συμμετέχοντες κομμουνιστές. Πάνω από 10.000 Έλληνες εγκατέλειψαν την περιοχή. Η συστηματική καταδίωξη των ανταρτών συνεχίστηκε μέχρι τις 5 Νοεμβρίου 1941.

Τα γεγονότα της Δράμας συγκλόνισαν την κατεχόμενη Ελλάδα. Στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη επικράτησε σύγχυση για τις συνθήκες εκδήλωσης «του κινήματος της Δράμας», το ΚΚΕ βρέθηκε χωρίς ηγεσία, ενώ ήταν εξαιρετικά δύσκολη η ανάπτυξη αξιόλογου μαζικού ανταρτικού κινήματος, διότι προέκυψε διστακτικότητα και φόβος του πληθυσμού για την ένοπλη δράση, αλλά και καχυποψία και εχθρότητα προς το ΚΚΕ, το οποίο χρεωνόταν τα τρομερά αντίποινα των Βουλγάρων, με αποτέλεσμα να ευνοηθεί η εμφάνιση και η δράση αυτόνομων, κυρίως εθνικιστικών, αντιστασιακών ομάδων.

Πέρα από τη φιλολογία που έχει αναπτυχθεί σχετικά με το αν αυτοί που πήραν τα όπλα είχαν ή όχι παρασυρθεί από την προβοκατόρικη δράση Βουλγάρων πρακτόρων, το βέβαιο είναι ότι ο υπόδουλος ελληνικός πληθυσμός αντιστάθηκε στον κατακτητή σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, ματαιώνοντας τελικά τα σχέδια για προσάρτηση της περιοχής από τη Βουλγαρία. Η εξέγερση της Δράμας θα πρέπει επομένως να πάρει τη θέση που της αξίζει στην ιστορία του αγώνα του ελληνικού λαού ενάντια στο φασισμό και την καταπάτηση εθνικών ιστορικών δικαιωμάτων, ιδιαίτερα, μάλιστα, στην ευαίσθητη περιοχή της Μακεδονίας.

Όσον αφορά γενικότερα το ζήτημα της βουλγαρικής ιστοριογραφίας για το ζήτημα της κατοχής, δεν μπορούμε παρά να εκφράσουμε την ανησυχία μας για το πρίσμα μέσα από το οποίο οι Βούλγαροι ιστορικοί εξετάζουν τα γεγονότα της περιόδου. Ιδιαίτερα ανησυχητικές είναι εκείνες οι απόψεις που φτάνουν να δικαιολογούν φασιστικές πολιτικές επιλογές και πρακτικές στο όνομα της δήθεν επίλυσης «εθνικών προβλημάτων». Χρέος των Ελλήνων ιστορικών της περιόδου είναι να υπενθυμίζουν συνεχώς ότι αυτές οι επιλογές όχι μόνο δεν έλυσαν ποτέ κανένα πρόβλημα αλλά ότι αντίθετα ενίσχυσαν τους μικροεθνικισμούς, την υποτέλεια και τη δημιουργία μικρών, αδύναμων, αλληλοσπαρασσόμενων και εξαρτημένων κρατών στα Βαλκάνια.


ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

http://www.iskiosiskiou.com/2016/11/581.html

------------------------------------------------------------------------------
Η κρίση της Ανατολικής Ρωμυλίας (1885)

Η Ανατολική Ρωμυλία ή Βόρεια Θράκη είναι το θρακικό τμήμα που περιλαμβάνεται μεταξύ των οροσειρών του Αίμου βόρεια και της Ροδόπης νότια. Ανατολικά τα όριά της φτάνουν ώς το όρος Μικρός Αίμος (Στράντζα), ενώ στη Δύση τη χωρίζει από τη Μακεδονία το όρος Όρβηλος. Ανάμεσα στα βουνά σχηματίζεται μια μεγάλη καταπράσινη κοιλάδα. Ο Έβρος, ο Άρδας και ο Τούνζας ποτίζουν τη μεγάλη θρακική κεντρική πεδιάδα πριν ενωθούν έξω από την Αδριανούπολη.

Η κρίση του Ανατολικού Ζητήματος κατά την περίοδο 1875-1878 και το εδαφικό καθεστώς που προέκυψε από το Συνέδριο του Βερολίνου (1878) αποτέλεσαν την πρώτη, ταυτόχρονη δικαίωση της «αρχής των εθνοτήτων» σε πολλές περιοχές των Βαλκανίων. Η πληρέστερη εγγραφή της αρχής αυτής στη γεωπολιτική πραγματικότητα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης προϋπέθετε τη διάδραση των τοπικών εθνικισμών και των σχετικών γεωπολιτικών επιδιώξεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Το πρώτο μετά το Συνέδριο του Βερολίνου επεισόδιο της μακράς αυτής διαδικασίας ήταν η κρίση που ακολούθησε την πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στην ηγεμονία της Βουλγαρίας τον Σεπτέμβριο του 1885. Από τότε ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τον Ελληνισμό της Ανατολικής Ρωμυλίας. Οι Βούλγαροι μεθοδευμένα άρχισαν να εξοντώνουν το ελληνικό στοιχείο. Η ελληνική ήττα στον πόλεμο του 1897 ενέτεινε τις βουλγαρικές ενέργειες. Τα τραγικά γεγονότα του 1906 σε Φιλιππούπολη και η πυρπόληση της Αγχιάλου τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου έδωσαν την χαριστική βολή στους Έλληνες, που αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην Ελλάδα, ιδρύοντας οικισμούς που μόνο τα ονόματα τους θύμιζαν όσα άφησαν πίσω τους.

Το πραξικόπημα της Ανατολικής Ρωμυλίας υπήρξε το πρώτο βήμα για την υλοποίηση της Μεγάλης Βουλγαρίας και άνοιξε τον δρόμο για την προβολή βουλγαρικών διεκδικήσεων και στη Μακεδονία. Το 1906 οι Έλληνες της περιοχής χρησιμοποιήθηκαν ως εξιλαστήρια θύματα των βουλγαρικών αποτυχιών στον Μακεδονικό Αγώνα. Οι ανθελληνικοί διωγμοί εκείνου του έτους κορυφώθηκαν με το ολοκαύτωμα της Αγχιάλου (30 Ιουλίου) που οδήγησε στην εξορία πολλούς Έλληνες της βόρειας Θράκης, οι οποίοι προστέθηκαν σε εκείνους των προηγούμενων ετών. Η εκδίωξη του ελληνισμού από αυτή την ιστορική κοιτίδα του ολοκληρώθηκε το 1919 με τη Συνθήκη του Νεϊγύ, οπότε ακόμη 48.000 Έλληνες της Βουλγαρίας εγκαταστάθηκαν * στην Ελλάδα. Παρά ταύτα, η πραξικοπηματική προσάρτηση της Ανατολικής Ρωμυλίας στη Βουλγαρία δεν έχει αναγνωριστεί σε καμία επίσημη διεθνή πράξη έως σήμερα. Εξάλλου, παραμένουν έως σήμερα στα βουλγαρικά παράλια του Ευξείνου Πόντου και στα βουνά της Βουλγαρίας μερικές χιλιάδες ελληνόφωνων Σαρακατσάνων, καθώς και απογόνων του άλλοτε ακμαίου ελληνικού στοιχείου της Βόρειας Θράκης.

Σταδιακά οι Έλληνες στη Βουλγαρία έχασαν τη δύναμή τους. Ο πλήρης εκβουλγαρισμός της παιδείας, οι αφόρητες πιέσεις για ένταξη στην Εξαρχία, και μια σειρά από νέους νόμους, στερούσαν ακόμα και τα λιγοστά δικαιώματα που είχαν ως ξεχωριστή εθνότητα. Οι Έλληνες ήταν πλέον ανήμποροι, και απομονωμένοι από το ελληνικό κράτος. Όσοι παρέμειναν σε βουλγαρικό έδαφος, απλώς αφομοιώθηκαν σιωπηλά.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

http://www.iskiosiskiou.com/2018/07/1885-600.html

* εθελοντικά ή "εθελοντικά"

[Τλαξκαλτέκος]

Η στάση της Εκκλησίας στην Κατοχή.

H διαδικασία προσαρμογής της Εκκλησίας της Ελλάδος στις κατοχικές συνθήκες οριοθετήθηκε χρονικά από την αλλαγή του αρχιεπισκόπου τον Ιούλιο του 1941. Η αντικατάσταση του βασιλόφρονα Χρύσανθου από τον βενιζελικό Δαμασκηνό ήταν αποτέλεσμα δύο παραγόντων. Αφ’ ενός της πολιτικής των εκκαθαρίσεων, που ακολούθησε η πρώτη κατοχική κυβέρνηση κατά των οπαδών της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου στον κρατικό μηχανισμό. Αφ’ ετέρου της εκκλησιαστικής πολιτικής κυρίως των γερμανικών Αρχών κατοχής, που αποσκοπούσαν στην πλήρη συνεργασία της Εκκλησίας και πολύ λιγότερο των Ιταλών, που επιδίωκαν την υποστολή της πολιτικής της δράσης της Εκκλησίας της Ελλάδος ως εθνοκρατικής εκκλησίας.

Ο αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός θα δώσει τη συγκατάθεσή του στην οργάνωση των αντάρτικων ομάδων σύμφωνα με τα πρότυπα των τακτικών στρατών ζητώντας την κατάργηση των πολιτικών καθοδηγητών, την λειτουργία στρατοδικείων, την κατάργηση των αρχών διοίκησης που είχαν θεσπιστεί στην ύπαιθρο από το ΕΑΜ, την άρση κάθε φορολογίας, προϋποθέσεις δηλαδή που αντιστρατευόταν ο ΕΛΑΣ.

Κατά την περίοδο της Κατοχής, αναπτύσσεται, για πρώτη φορά στην ιστορία της αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ελλάδος μέσα στους κόλπους, ένα ισχυρό ρεύμα συμπόρευσης με τις αντιστασιακές οργανώσεις και τις δυνάμεις της Αριστεράς. Μητροπολίτες όπως οι Κοζάνης Ιωακείμ, Ηλείας Αντώνιος και Χίου Ιωακείμ εντάσσονται στο ΕΑΜ. Μεγάλη είναι και η συμμετοχή κατώτερων κληρικών όχι μόνο στις πολιτικές αντιστασιακές οργανώσεις αλλά και στις μονάδες του ΕΛΑΣ. Όλα αυτά θα διαφοροποιηθούν μετά τη Συνθήκη της Βάρκιζας, όσο η χώρα θα διολισθαίνει στον Εμφύλιο, οπότε η Πολιτεία θα ποδηγετεί την Εκκλησία ως ιδεολογικό (και όχι μόνο) μηχανισμό.

http://www.iskiosiskiou.com/2018/01/595.html

________________________________________________________
Ο κατοχικός Πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος

Με σημαντικές σπουδές, ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος (1878-1961) εκλέγεται το 1922 καθηγητής στην έδρα Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1932-1933 πρύτανης του Πανεπιστημίου. Λίγο πριν από την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου εξελέγη πρόεδρος του Ελληνογερμανικού Συνδέσμου.

Μετά την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα στην πρώτη κυβέρνηση δωσιλόγων υπό τον Γεώργιο Τσολάκογλου αναλαμβάνει τη θέση του αντιπροέδρου και τα υπουργεία Υγείας, Πρόνοιας και Παιδείας. Τον Δεκέμβριο του 1942, μετά την παραίτηση της κυβέρνησης Τσολάκογλου, αναλαμβάνει νέος πρωθυπουργός.

Η περίπτωση του Λογοθετόπουλου ως κατοχικού πρωθυπουργού δεν έχει αποτελέσει αντικείμενο ενδελεχούς έρευνας. Αν τα κίνητρά του είχαν αποκλειστικά «πατριωτικό χαρακτήρα», όπως αφηγείται ο ίδιος, δεν είναι εύκολο να επιβεβαιωθεί. Από την άλλη μεριά, ίσως να έτρεφε κρυφές φιλοδοξίες σχετικά με τον μελλοντικό του ρόλο στην Ελληνική Πολιτεία. Ως θαυμαστής του γερμανικού πολιτισμού και πνεύματος, όχι απαραίτητα και της εθνικοσοσιαλιστικής ιδεολογίας, επιζητούσε για τον εαυτό του ρόλο γεφυροποιού, σε μια «ενωμένη Ευρώπη» υπό τη σκέπη του φύρερ. Φαίνεται όμως ότι είχε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητές του να παρέμβει ουσιαστικά στο έργο των δυνάμεων Κατοχής προς όφελος των ελληνικών συμφερόντων. Σε αντίθεση με τους δύο άλλους κατοχικούς πρωθυπουργούς, που απέβλεπαν στη συνεννόηση με τον «παλαιό πολιτικό κόσμο» και δεν παραγνώριζαν τη σημασία του, ο Λογοθετόπουλος δεν αναζήτησε άλλα στηρίγματα πέραν των δυνάμεων Κατοχής. Παρά τις όποιες αντικειμενικές δυσκολίες, επιχείρησε να πραγματοποιήσει ορισμένες «μεταρρυθμίσεις». Σε ό,τι αφορά τον χώρο της Παιδείας, επέδειξε ιδιαίτερο ζήλο για την προώθηση της μελλοντικής πολιτιστικής συνεργασίας ανάμεσα στην εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και στην Ελληνική Πολιτεία. Έτσι, ίδρυσε πανεπιστημιακές έδρες Γερμανικής και Ιταλικής Λογοτεχνίας, καθιερώνοντας επίσης τη γερμανική και την ιταλική γλώσσα σε γυμνάσια και εμπορικές σχολές. Παράλληλα ίδρυσε την Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη Αθηνών. Με την ίδρυση της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, επίσης το 1942, ικανοποίησε ένα πάγιο αίτημα της κοινωνίας της πόλης.

Στο ζήτημα του αντικομμουνισμού, ο Λογοθετόπουλος συνέπλευσε με τις δυνάμεις Κατοχής, που αναζητούσαν τρόπους για την καταστολή του αντάρτικου κινήματος. Δεν συνέβη όμως το ίδιο με το ζήτημα της μεταφοράς των Ελλήνων Εβραίων σε στρατόπεδα εξόντωσης. Εδώ όχι μόνο δεν ταυτίστηκε με τις πολιτικές των γερμανικών Αρχών αλλά και διαμαρτυρήθηκε επισήμως για τον εκτοπισμό της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, τον Μάρτιο του 1943. Οι συνεχείς εκκλήσεις και παραστάσεις του δυσαρέστησαν τη γερμανική πλευρά, η οποία είχε ήδη στραφεί στην αναζήτηση του αντικαταστάτη του. Ως καταλληλότερος θεωρήθηκε ο επαγγελματίας πολιτικός Ιωάννης Ράλλης. Στις 6 Απριλίου 1943 ο Λογοθετόπουλος ανακοίνωσε την «παραίτησή» του. Λίγο πριν από το τέλος της Κατοχής, τον Σεπτέμβριο του 1944, εγκατέλειψε την Αθήνα μαζί με άλλα μέλη της οικογένειάς του με προορισμό την Αυστρία. Επρόκειτο για τον μοναδικό κατοχικό πρωθυπουργό που αναζήτησε άσυλο εκτός των ελληνικών συνόρων. Λίγο μετά το τέλος του πολέμου πληροφορήθηκε «αποσβολωμένος» την είδηση ότι είχε καταδικαστεί ερήμην από το Ειδικό Δικαστήριο Δωσιλόγων στην Αθήνα σε ισόβια δεσμά και θέλησε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να ασκήσει έφεση. Εν τέλει, οι αμερικανικές Αρχές τον συνέλαβαν και, αφού παρέμεινε για εννέα μήνες έγκλειστος στο στρατόπεδο του Νάτερνμπεργκ, διέταξαν την έκδοσή του στην Ελλάδα, όπου και φυλακίστηκε τον Φεβρουάριο του 1946. Αφέθηκε ελεύθερος το 1951.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

http://www.iskiosiskiou.com/2017/02/584.html

____________________________________________________
Ο "άγνωστος" πρίγκιπας Πέτρος (1908-1980)

Ο «άγνωστος» πρίγκιπας Πέτρος (1908-1980) υπήρξε ο πιο μορφωμένος πρίγκιπας της ελληνικής δυναστείας. Σπούδασε νομικά στο Παρίσι και ανθρωπολογία στο Λονδίνο, όπου και έκανε τη διδακτορική του διατριβή.

Εγγονός του βασιλιά Γεωργίου Α΄ και γιος του πρίγκιπα Γεωργίου και της Μαρίας Βοναπάρτη, έφτασε δύο φορές μέχρι τον θρόνο της Ελλάδας. Η πρώτη φορά ήταν το 1917, όταν εξορίστηκε από την Ελλάδα ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄, και η δεύτερη το 1941, στη δίνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο Γεώργιος Β΄, αντί να ορίσει διάδοχό του και αντιβασιλέα τον αδελφό του Παύλο, προτίμησε τον εξάδελφό του. Αιτία ήταν η Γερμανίδα σύζυγος του Παύλου. Το 1941 πάλι ο Πέτρος έμεινε απλά ένας παρ’ ολίγον βασιλιάς, και μάλιστα σε μυστική διαθήκη.

Η δυσαρέσκεια του Παύλου και της Φρειδερίκης κατά του πρίγκιπα Πέτρου εκδηλώθηκε ανοικτά όταν ο Παύλος ανήλθε στον θρόνο. Συγκεκριμένα, ο νέος βασιλιάς ζήτησε από την κυβέρνηση το 1947 να ρυθμίσει τη θέση του πρίγκιπα Πέτρου στη σειρά διαδοχής, αλλά λόγω των πολεμικών συνθηκών στις οποίες βρισκόταν η χώρα θεωρήθηκε άκαιρο να μεριμνήσει γι’ αυτό το θέμα η κυβέρνηση αμέσως. Όμως οι κυβερνήσεις της εποχής δεν δίστασαν να υποδείξουν στον πρίγκιπα Πέτρο να αποφύγει να επανέλθει στην Ελλάδα. Στην περιθωριοποίησή του πρέπει να συνέτεινε ο πολιτικός γάμος του το 1939 με τη Ρωσίδα Ιρίνα Οβτσινίκοβα. Κατά τον Πόλεμο, κυκλοφόρησε η φήμη ότι η σύζυγός του επιδίωκε την εγκαθίδρυση στην Ελλάδα ενός Ορθόδοξου χριστιανικού αλλά και κομμουνιστικού κράτους, με τον σύζυγό της ως βασιλιά, κάτι που διέψευσε ο ίδιος ο Πέτρος.

Στην Ελλάδα έγινε ευρύτερα γνωστός για τη συνέντευξη που έδωσε τον Οκτώβριο του 1964, την επομένη των γάμων του βασιλιά Κωνσταντίνου και της πριγκίπισσας Άννας Μαρίας. Ο πρίγκιπας Πέτρος αποκάλυψε στον ελληνικό λαό μια δυναστική αντιδικία που ξεκίνησε μεταξύ του πατέρα του, πρίγκιπα Γεωργίου, και του θείου του, βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄. Επίσης είναι γνωστή η αντιπάθεια που έτρεφε γι’ αυτόν η Φρειδερίκη, λόγω των δικαιωμάτων που ο Πέτρος ισχυριζόταν πως είχε στη διαδοχή του ελληνικού θρόνου.

Το 1961 το Πανεπιστήμιο των Αθηνών τον κάλεσε να δώσει διαλέξεις σε θέματα ανθρωπολογίας. Τότε ορισμένοι καθηγητές πρότειναν να συμπληρωθεί κενή θέση από την έδρα της ανθρωπολογίας για την εκλογή του πρίγκιπα Πέτρου. Τα ανάκτορα όμως εξεδήλωσαν την πλήρη αντίθεσή τους και μέσω του Κ. Καραμανλή ζήτησαν από τον πρίγκιπα να αρνηθεί την έδρα σε περίπτωση εκλογής του.

Ο Πέτρος υπήρξε αναμφίβολα ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μέλη της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Άνθρωπος με πνευματικές ανησυχίες, συναναστράφηκε από μικρή ηλικία στρατιωτικούς, πολιτικούς, επιστήμονες και γαλαζοαίματους, γεγονός που του επέτρεψε να κινείται με άνεση στους κύκλους τους. Αν και γαλαζοαίματος, δεν διακρινόταν από έπαρση ή αλαζονεία αλλά από μετριοφροσύνη και παρατηρητική διάθεση που αποτυπώνεται στα κείμενά του. Ανέπτυξε αξιόλογο επιστημονικό έργο, με έμφαση στην «έρευνα πεδίου», γεγονός σπάνιο για άτομα της κοινωνικής του προέλευσης.


ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

http://www.iskiosiskiou.com/2019/07/1908-1980-613.html

[Τλαξκαλτέκος]

F-4E Phantom SRA

Το 2005 αποσύρθηκαν τα F-4E Phantom SRA που διέθετε η Πολεμική Αεροπορία. Εξαιτίας των εκσυγχρονισμών του είχε χαρακτηριστεί μαχητικό "2,5 γενιάς".

Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης οι ΗΠΑ αποφάσισαν για οικονομικούς λόγους να αποσύρουν παλαιότερους τύπους αεροσκαφών. Έτσι , εκσυγχρονισμένα F-4E παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα και στην Τουρκία ως ευγνωμοσύνη για την βοήθειά τους στον πόλεμο με το Ιράκ το 1991. Τα αεροσκάφη πήραν το όνομα της συμφωνίας : SRA = Southeastern Regional Agreement . Η Τουρκία πήρε 40 Phantom. Η Ελλάδα πήρε 28 Phantom και 62 αποσυρμένα απ' την υπηρεσία A-7E/TA-7C Corsair.

Το F-4E - 35 με αριθμό σειράς 67-0301 , πετώντας με πλήρωμα τον επισμηναγό Χολτζ και τον ανθυποσμηναγό Ντηλ , κατέρριψε στις 15/10/1972 ένα βορειοβιετναμέζικο MIG-21. Το 1992 μεταβιβάστηκε στην τουρκική αεροπορία και στις 28/12/1995 χάθηκε στα νερά του Αιγαίου κοντά στην Λέσβο , όταν εισήλθε στο FIR Αθηνών. Συγκεκριμένα , μετά από σκληρή εμπλοκή με ελληνικό F-16 απ' την Λήμνο , έχασε ύψος και έπεσε στην θάλασσα.

Στα 14 χρόνια που τα SRA υπηρέτησαν τα ελληνικά χρώματα , γεφύρωσαν το χάσμα μεταξύ των αεροσκαφών 2ας και 3ης γενιάς. Αναμετρούταν σε εναέρια μάχη με πιο ευέλικτους τύπους όπως τα F-16 των Τούρκων. Έτσι τα πληρώματα των F-4E SRA έμαθαν να αντιμετωπίζουν τα μαχητικά της 3ης γενιάς , όταν πρέπει , και εκεί που πρέπει, γνωρίζοντας τις εμφανείς και κρυφές αδυναμίες τους. Στις ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις οι ξένοι έμεναν άναυδοι με τις επιδόσεις των ελληνικών πληρωμάτων. Θυμάται ο επισμηναγός Θωμάς Θανόπουλος : Όταν πάμε σε ασκήσεις στο εξωτερικό , φαντάσου ότι οι ΗΠΑνοί χειριστές των F-16 μας βλέπουν με το SRA και μας μιλάνε για το αεροπλάνο αυτό με τα καλύτερα λόγια. Μας φυλάνε στην κυριολεξία τα χέρια που τα πετάμε ακόμα ! Φαντάσου σεβασμό. Τα SRA μεταστάθμευαν στις θερμές περιόδους στην Σκύρο , στη Λήμνο και στην Σαντορίνη, αναχαιτίζοντας εισβολείς του FIR Αθηνών.

Τρία ατυχήματα σημάδεψαν την υπηρεσία των F-4E SRA στην Ελλάδα. Το πρώτο σημειώθηκε στις 8/8/1994 στην Ανδραβίδα χωρίς θύματα. Τα επόμενα δύο όμως ήταν θανατηφόρα. Στις 20/8/1998 έπεσε από λάθος χειρισμό ένα F-4E SRA στην θαλάσσια περιοχή ανατολικά της Άνδρου παρασέρνοντας στον θάνατο τα δύο μέλη του πληρώματός του. Στις 27/6/2002 ένα F-4E SRA συνετρίβη σε άσκηση στην κορυφή του όρους Δίφρυς της Εύβοιας εξαιτίας χαμηλής νέφωσης με αποτέλεσμα τον χαμό των δύο μελών του.

Το 2003-4 , εξαιτίας των Ολυμπιακών Αγώνων , επιβλήθηκε οικονομική λιτότητα στην χώρα και αποσύρθηκαν τα Mirage F1CG ( Ιούνιος 2003 ) και τα F-4E SRA ( 2005 ). Τα τελευταία παρουσίαζαν συνεχείς βλάβες λόγω φθοράς και οι τεχνικοί κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για την συντήρησή τους. Οι συνεχείς παρατεταμένες και κλειστές εμπλοκές με αεροσκάφη 3ης γενιάς , με την πάροδο των ετών και στο περιβάλλον του Αιγαίου , προκάλεσαν στα αεροσκάφη κόπωση και βλάβες στα υδραυλικά συστήματα.

Περιοδικό Ιστορικές Σελίδες , Κυριάκος Παλουλιάν

________________________________________________________________
A-7 CORSAIR II



Σε ένα αεροπλανοφόρο , ένα A-7 Corsair II είχε ρουφήξει έναν άτυχο καθαριστή μαζί με την σκούπα του !

Περιοδικό Στρατιωτική Ιστορία , Εκδόσεις Περισκόπιο , A-7 CORSAIR II Γεννημένος μαχητής

-___________________________________________________________________

Το ζήτημα των Τσάμηδων

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

Η ιδέα της «Μεγάλης Αλβανίας» είναι τόσο παλιά όσο σχεδόν και το κράτος που βρίσκεται στα βορειοδυτικά σύνορα της Ελλάδας. Το θέμα των Τσάμηδων, μολονότι ιστορικά έχει κριθεί, επανέρχεται με στόχο την πυροδότηση έντασης σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη περιοχή.

Τσαμουριά συνήθως ονομάζεται από τους Αλβανούς η περιοχή της Ηπείρου που εκτείνεται κατά μήκος της ακτής ανάμεσα στις εκβολές του ποταμού Αχέροντα και μέχρι το Βουθρωτό, και ανατολικά μέχρι τους πρόποδες του όρους Ολύτσικας (Τόμαρος). Η συγκεκριμένη περιοχή ταυτίζεται με τη Θεσπρωτία, και ένα μικρό της τμήμα ανήκει σήμερα στην Αλβανία με κέντρο την κωμόπολη Κονίσπολη. (...) οι Τσάμηδες είναι απόγονοι εξισλαμισθέντων ορθοδόξων χριστιανών της Ηπείρου. Κατά τον 15ο αιώνα, όταν τα Ιωάννινα καταλήφθηκαν από τους Οθωμανούς, άρχισαν οι πρώτοι μαζικοί εξισλαμισμοί, που εντάθηκαν μετά την καταστολή του κινήματος του επισκόπου Λαρίσης Διονυσίου του Φιλοσόφου, στις αρχές του 17ου αιώνα. Οι περισσότεροι αλλαξοπίστησαν με τη βία, ενώ κάποιοι άλλοι ασπάστηκαν εκουσίως το Ισλάμ για να αποκτήσουν αξιώματα. Η αλλαγή θρησκεύματος οδήγησε ταχύτατα και στη μεταστροφή της εθνικής συνείδησης: Οι εξισλαμισθέντες έγιναν Τουρκαλβανοί και φανατικοί διώκτες των Ελλήνων.

Αν και στη Συνθήκη της Λωζάννης (1923) με την Τουρκία οι Τσάμηδες, ως μουσουλμάνοι, κρίθηκαν «ανταλλάξιμοι», ύστερα από παρασκηνιακές παρεμβάσεις της Ιταλίας προς την κυβέρνηση του δικτάτορα Θεόδωρου Πάγκαλου εξαιρέθηκαν και παρέμειναν στη Θεσπρωτία. Όπως τελικά αποδείχτηκε στη συνέχεια, οι μουσουλμάνοι Τσάμηδες χρησιμοποιήθηκαν από το φασιστικό καθεστώς της Ρώμης για προπαγανδιστικούς λόγους, ενίοτε σκηνοθετώντας και αιματηρά επεισόδια στα ελληνοαλβανικά σύνορα προκειμένου να δικαιολογηθεί η επίθεση κατά της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1940. Μάλιστα Τσάμηδες είχαν στελεχώσει τρία από τα 14 αλβανικά τάγματα και έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις στο πλευρό των Ιταλών.

Στη διάρκεια της ιταλογερμανικής κατοχής οι Τσάμηδες συνεργάστηκαν με τα στρατεύματα κατοχής κατά των αντάρτικων ομάδων. Τον Αύγουστο του 1944, ένοπλες ομάδες του ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα κατατρόπωσαν τα τμήματα των Τσάμηδων, οι οποίοι, βλέποντας το τέλος να πλησιάζει πιο γρήγορα απ’ ό,τι υπολόγιζαν, εγκατέλειψαν με τις οικογένειές τους την περιοχή.

Μέχρι τα τέλη του 1944 περίπου 18.000 Τσάμηδες έφυγαν για την Αλβανία, όταν προπολεμικά υπολογίζονταν σε λιγότερους από 20.000 ! Στην απογραφή του 1951 καταγράφηκαν μόλις 127 Τσάμηδες! Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει σήμερα μια 100μελή άτυπη Βουλή, την οποία αποκαλούν «Σύνδεσμο της Τσαμουριάς», οργανώνοντας κατά καιρούς εκδηλώσεις κατά της Ελλάδας και συντηρώντας ένα μόνιμο αγκάθι στις ελληνοαλβανικές σχέσεις.

http://www.iskiosiskiou.com/2017/11/593.html
_____________________________________________________
Το Αυτοκέφαλο της Ουκρανικής Εκκλησίας

ΔΙΟΝΥΣΗΣ Ν. ΜΟΥΣΜΟΥΤΗΣ

Το Ουκρανικό Εκκλησιαστικό Ζήτημα συμπυκνώνεται στο αίτημα της Ουκρανίας να αναγνωριστεί στη χώρα Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, στη θέση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας υπό την πνευματική δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Μόσχας. Αντίθετα, η «Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία - Πατριαρχείο Κιέβου» θεωρείται από τη Μόσχα σχισματική.

Ευθέως πλέον το Πατριαρχείο Μόσχας αμφισβητεί την οικουμενικότητα και πρωτοκαθεδρία του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ύστερα από την απόφασή του για απονομή αυτοκεφάλου καθεστώτος στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Το Πατριαρχείο της Μόσχας, πέραν των εκατομμυρίων πιστών, διαθέτει πρωτίστως τεράστια οικονομική ισχύ, αλλά και σθεναρή πολιτική στήριξη από το καθεστώς Πούτιν, όπως άλλωστε συνέβαινε και επί της εποχής του κομμουνιστικού καθεστώτος, καθώς δεν έπαυσε να αποτελεί, διαχρονικώς, την μακρά χείρα της εκάστοτε ρωσικής πολιτικής εξουσίας…

Πρέπει να επισημανθεί επίσης το γεγονός ότι η Ουκρανία βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση με τη Ρωσία, έπειτα από την κατάληψη της Κριμαίας από τον ρωσικό στρατό. Εντούτοις, η Εκκλησία της Ρωσίας επιμένει να διατηρήσει υπό την επιστασία της την Εκκλησία της Ουκρανίας, παρά την εκπεφρασμένη επιθυμία μεγάλου μέρους των Ουκρανών ορθοδόξων και της εκλεγμένης κυβερνήσεως της χώρας, να ζητήσουν αρμοδίως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τη χορήγηση αυτοκεφαλίας.

Στην απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, το Πατριαρχείο Μόσχας αντέδρασε έντονα: «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αυτοπαρουσιάζεται ως sui generis επικεφαλής των 300 εκατομμυρίων ορθοδόξων του πλανήτη και τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τον βλέπουν σχεδόν ως έναν ορθόδοξο Πάπα. Και όμως, τουλάχιστον το ήμισυ του ορθοδόξου πληθυσμού δεν θα τον αναγνωρίζει πλέον ούτε ως πρώτον μέσα στην οικογένεια των Ορθοδόξων Εκκλησιών... Η κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας, η οποία ενώνει την πλειοψηφία των ορθοδόξων χριστιανών της Ουκρανίας (μιλάμε για περισσότερες από 12.000 ενορίες και περισσότερες από 200 μονές), δεν ζήτησε κανένα αυτοκέφαλο ούτε καμία αυτοτέλεια», δήλωσε ο μητροπολίτης κ. Ιλαρίων, επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Σχέσεων, χωρίς να αποδώσει πουθενά τη λέξη «Οικουμενικό» στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης.

Το όλο ζήτημα είναι θέμα πολιτικής. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ορθώς αποφάσισε, στα όρια των κατοχυρωμένων από αιώνες με αποφάσεις Οικουμενικών Συνόδων δικαιοδοσιών του, να λύσει ένα χρονίζον ζήτημα και να επαναφέρει στην κανονικότητα έναν ολόκληρο λαό. Δεν είναι δυνατόν να ωφελούνται κάποιοι από την άσκηση των καθηκόντων της οικουμενικής διακονίας του Οικουμενικού Θρόνου, και ύστερα να αρνούνται το ίδιο πνευματικό όφελος και στους γείτονες και αδελφούς τους «εν πίστει», μόνο και μόνο επειδή αυτό δεν συμφωνεί με τα συμφέροντά τους, όπως τουλάχιστον οι ίδιοι τα αντιλαμβάνονται.

Πρόκειται για ένα σύνθετο ζήτημα, που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς.

http://www.iskiosiskiou.com/2018/12/606.html