Δάκες/Γέτες, οι ένδοξοι αρχαίοι πρόγονοι Βλάχων και Αρβανιτών

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Στιγμιότυπο οθόνης 2021-05-28 203901.png

σελ. 93
http://vlahoi.net/pdf/%CE%97%20%CE%B5%C ... %CE%AC.pdf

Αυτή η στατιστική εγινε με βάση τη συνείδηση και όχι τη γλωσσα. Οι "Έλληνες" αυτοί ήταν σχεδόν ολοι αλβανόφωνοι.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Ο Αλή Πασάς φαίνεται να αντιλαμβανόταν ολους τους ορθοδοξους ως Ρωμιούς ασχετως γλώσσας.

[Τλαξκαλτέκος]

Ο Αλή Πασάς φαίνεται να αντιλαμβανόταν ολους τους ορθοδοξους ως Ρωμιούς ασχετως γλώσσας.

Ισχύει !

Ο Βελή πασάς ( 1803 ) , γιός του Αλή , λέει "Ρωμέ(γ)ους" τους Σουλιώτες στις επιστολές του που σώζονται στο Αρχείο του Αλή πασά στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη. Ο Μπεκίρ Τζογαδούρος ομοίως ( "Ρομέγη" ) ( Βλ. Φαγκριδας , Σούλι , σελ. 23 και 25 ).

Κατά τον Μιχαήλ Οικονόμου ο Αλή πασάς φαίνεται πως ήταν οπαδός της παλιάς θεωρίας του Χαλκοκονδύλη πως Αλβανοί = Μακεδόνες.

Μιχαήλ Οικονόμου :

… (Ο Αλή πασάς ) προσποιούμενος ότι εμίσει τους Τούρκους καθό Ασιανούς , και ότι ως Μακεδών αυτός , Αλβανός τε και Έλλην , εμελέτα την ελευθερίαν και δόξαν των Μακεδόνων και Ελλήνων , υπό ηγεμονίαν Μακεδονικήν , Αλβανο-Ελληνικήν , και κράτος υφ' ευατόν , ως του Μ. Αλεξάνδρου απόγονον. Ούτως εξαπατών τους παρ' αυτώ Έλληνας , ανακοινούμενος τας ιδέας του προς αυτούς …

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager. ... 88&lang=el

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι Βλάχοι της Αλβανίας

Η εμφάνιση της «νέας» βλάχικης ταυτότητας ξεκινά με την πτώση του χοτζικού καθεστώτος. Έτσι λοιπόν, εμφανίζεται μια σημαντική τάση που φαίνεται ότι ενδιαφέρεται για τα τυχόν πλεονεκτήματα μιας διακριτής εθνοτικής ταυτότητας ή τα ζυγίζει. Στην πρώτη φάση (1991-1992) ολοι οι εμπλεκόμενοι τάσσονται υπέρ της αναδείξης του ιδιαίτερου βλάχικου πολιτισμού, ενώ τονίσεται ποσο συνέφεραν οι Βλάχοι στη δημιουργία και την πορεία όλων των βαλκανικών εθνών. Οι -σε σύντομο χρονικό διάστημα- διαστάσεις των συλλόγων και η δημιουργία διαφόρων τάσεων στους κόλπους των Βλάχων ανατρέπει αυτή τη αρχική εικόνα. Εικόνα, ωστόσο, που δεν λαμβάνει υπόψη της ότι ένα σημαντικό τμήμα της κοινότητας μενει εντελώς αμέτοχο από την αρχή τόσο στη ζήτημα της ξεχωριστής ταυτότητας, ή έστω στην εκδήλωση της, όσο κυριως στη διαμάχη των διαφόρων παρατάξεων. Άλλωστε, μετά την ταραγμένη δεκαετία του 1990, η συντριπτική πλειονότητα δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για ρήξη με τη αλβανική κοινωνία ή διάρρηξη της αλβανικής ταυτότητας της, όπως αυτή προωθείτο μετά την πτώση του καθεστώτος από κάποιους από τους «ηγέτες» της. Πολύ νωρίς μετά το 1990, σε αυτή τη νέα διαμόρφωση στάσεων των Βλάχων εισέρχεται και η ελληνική πλευρά. Η έλλειψη βορειοηπειρωτικών σωματείων και οργανώσεων, άρα και δικτύων, εδώ αναπληρώνεται με τη χρησιμοποίηση των βλάχικων συλλόγων της Ελλάδας και κάποιων Ελλήνων Βλάχων. Το ελληνικό συγκριτικό πλεονέκτημα της βίζας χρησιμοποιείται ήδη από πολύ νωρίς. Με την προσδοκία της ελληνικής βίζας, η ιδιαίτερη βλάχικη ταυτότητα φωτίζεται μονομερώς, αυτολογοκρίνεται και ουσιαστικά αποκρύπτεται, ενώ σταδιακά αναδεικνύεται σε κάποια τμήματα της νοτιοανατολικής ομάδας και ο ταυτοτικός τύπος του «Ελληνόβλαχου». Όπως αναφέραμε, όλες οι επιστημονικές μελέτες έχουν δείξει ότι οι Βλάχοι παρουσιάζουν μεγάλη ταύτιση με τον λαό και την εθνική κοινότητα με την οποία συμβιώνουν: «τόσο μεγάλη που σ’ αυτή τη στιγμή πουθενά δεν υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί κάποιο σοβαρό ζήτημα μεταξύ της αρωμουνικής ταυτότητας και της πίστης στο κράτος». Ενώ υπάρχει μάλλον καθολική αποδοχή στην επιστημονική κοινότητα ότι οι Βλάχοι στην Ελλάδα νιώθουν Έλληνες, στην Αλβανία Αλβανοί, στη Βόρεια Μακεδονία Μακεδόνες και στη Βουλγαρία Βούλγαροι, αυτή δεν αναιρεί την ύπαρξη «αποχρώσεων», δεν αποκλείει διαφοροποιήσεις ούτε την ύπαρξη πολλαπλών ταυτοτήτων. Το σημαντικότερο τμήμα των Βλάχων της Αλβανίας έχει αλβανική εθνική ταυτότητα, η δε ταύτιση αυτή έχει τον αντίστοιχο της εθνικό-παραγωγικό μύθο, ο οποίος είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος και ενσωματωμένος στους ίδιους τους Βλάχους: κατάγονται από του Ιλλυριούς, κάτι δηλαδή που τους καθιστά εξίσου Αλβανούς, αν όχι πιο Αλβανούς από τους Αλβανούς. Σε αγροτικά-κτηνοτροφικά στρώματα είναι διαδεδομένος και ο μυθος της μετανάστευσης από τη Ρουμανία.

Η βλάχικη κοινότητα της Αλβανίας θεωρήθηκε καταρχήν κάτι εννιαίο και συμπαγές, εκτος της αλβανικής κοινωνίας. Αντίθετα, επρόκειτο για εξαιρετικά ενσωματωμένη κοινότητα, ειδικά τα στρώματα εκείνα των Βλάχων που δεν ασκούσαν ημινομαδικη κτηνοτροφία μέχρι τη δεκαετία του 1950-1960, μερικοί μάλιστα εξ’ αύτών είχαν συμμετάσχει στην πρώιμη αλβανική αστικοποίηση από την Κορυτσά μέχρι τα Τίρανα.

Η ελληνική περίπτωση συνιστά ένα εξαιρετικό παράδειγμα ανακατασκευής «στο εργαστήριο» μιας μειονοτητας: μέσα από την κατηγοριοποίηση ως ομογενών σε Ελλάδα και Αλβανία ισως μέχρι και 250 χιλιάδων προσώπων, δημιουργείται στην Ελλάδα ελληνική μειονοτητα της Αλβανίας περί των 200 έως 220 χιλιάδων. Η πολιτική αυτή, της θεώρησης άνω του ενός τρίτου των (νόμιμων) μεταναστών από την Αλβανία ως ομογενών, βοήθησε σημαντικά στην ένταξη του πληθυσμου στη Ελλάδα, είχε δηλαδή ένα θετικό αποτέλεσμα παντελώς ασχετο με τους στόχους των εμπνευστών της. Η χορήγηση Ε.Δ.Τ.Ο σε όσους κατοικούσαν στην Ελλάδα, δηλαδή προνομιακών αδειών παραμονής, οδήγησε στην πολυ πιο γρήγορη και πολύπλευρη ένταξη αυτή της ομάδας μεταναστών στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό.

Αντίθετα, στην ίδια την Αλβανία, τριάντα περίπου χρόνια μετά την εφαρμογή των πολιτικών αύτών, τα αποτελέσματα τους είναι αμελητέα σε σχέση με τους στόχους των εμπνευστών της. Λίγες χιλιαδες εκτος των μειονοτικών περιοχών και της Χιμάρας, ιδίως στην ευρύτερη περιοχή της Κορυτσάς, δηλωνουν Έλληνες, χωρίς αυτό να έχει σήμερα κάποια ιδιαίτερη πολιτική σημασία. Φαίνεται τελικά ότι οι πολιτικές στην Κορυτσά και στους Βλάχους γενικότερα κατάφεραν να δημιουργήσουν και να διατηρήσουν μια σχετικά μικρή ομάδα ανθρώπων που σχετίζεται με μια ελληνική ταυτότητα, ή τουλάχιστον τη επικαλείται κάτω από ορισμένες περιστάσεις. Η μεγάλη, μακροχρόνια και εντατική επένδυση πολιτικού, συμβολικό και πραγματικού κεφαλαίου στην (επαν)ανακάλυψη των Βλάχων της Αλβανίας δεν είχε τα προσδοκούμενα για τους εμπνευστές της αποτελέσματα.

(Λ. Μπαλτσιώτης,
Έλληνες και εν δυνάμει Έλληνες: Η μειονότητα της Αλβανίας μετά τον ψυχρό πόλεμο, σελ. 93,94,206,267)

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

σελ. 93
http://vlahoi.net/pdf/%CE%97%20%CE%B5%C ... %CE%AC.pdf

Καλα, αυτό το βιβλίο είναι αντικειμενικό; Με μια ματιά που έριξα μου φαίνεται ότι είναι γραμμένο με ένα τελείως εθνικιστικο πνεύμα. Στη σελ. 120 ας πουμε φέρνει ως σοβαρή πηγή τον τρόφιμο των ελληνικών μυστικών κονδυλίων René Puaux

[Τλαξκαλτέκος]

σελ. 93
http://vlahoi.net/pdf/%CE%97%20%CE%B5%C ... %CE%AC.pdf

Καλα, αυτό το βιβλίο είναι αντικειμενικό; Με μια ματιά που έριξα μου φαίνεται ότι είναι γραμμένο με ένα τελείως εθνικιστικο πνεύμα. Στη σελ. 120 ας πουμε φέρνει ως σοβαρή πηγή τον τρόφιμο των ελληνικών μυστικών κονδυλίων René Puaux

Αντικειμενικό δεν ξέρω αν είναι. Πάντως είναι διδακτορική διατριβή.
Για το παράθεμα που έβαλα σαν πηγή δίνει αυτόν :

Ευλόγιος Κουρίλας Λαυριώτης
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF ... E%B7%CF%82

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Για το παράθεμα που έβαλα σαν πηγή δίνει αυτόν :

Ευλόγιος Κουρίλας Λαυριώτης
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF ... E%B7%CF%82

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Παυλόπουλος: Το παράδειγμα των Ντρέδων υπενθυμίζει το δικό μας Χρέος για την Πατρίδα

Μετάλλιο Τιμής για την προσφορά του στην Ελευθερία και στην Δημοκρατία στον τέως Πρόεδρο της Δημοκρατίας και Επίτιμο Καθηγητή της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιο Παυλόπουλο.

Μιλώντας, κατά την τελετή απονομής σε αυτόν, εκ μέρους των Ντρέδων, του Μεταλλίου Τιμής "Μάρκος Ντάρας", για την προσφορά του στην Ελευθερία και στην Δημοκρατία – την οποία οργάνωσε η "Συντονιστική Επιτροπή Εορτασμού 200 χρόνων (1821-2021) Ψάρι Μεσσηνίας", σε συνεργασία με τον Δήμο Καλαμάτας και την Περιφέρεια Πελοποννήσου – ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:

"Πριν αναφερθώ στην ανεκτίμητη προσφορά των Ντρέδων κατά την Εθνεγερσία του 1821 οφείλω να διευκρινίσω, ότι αποδέχομαι την τιμή που μου επιδαψιλεύσατε αποκλειστικώς και μόνον ως υπενθύμιση του δικού μου Χρέους να υπερασπίζομαι, αδιαλείπτως και ανεξαρτήτως αξιωμάτων, την Πατρίδα μας και ιδίως τα Εθνικά μας Θέματα και Δίκαια.

Οι Ντρέδες παραμένουν, μεσ’ από την ιστορία τους και την αφοσίωσή τους στην Πατρίδα, σύμβολο ρώμης, γενναιότητας και προσφοράς. Σύμβολο, το οποίο μας εμπνέει διαχρονικώς, ως προς το ποια πρέπει να είναι και η δική μας στάση – αλλά και η στάση των γενιών και που έρχονται – κατά την συνεπή εκπλήρωση του Εθνικού μας Χρέους.

Όπως προκύπτει από αυτό τούτο το όνομά τους, οι Ντρέδες ήταν απόγονοι των Δωριέων, με καταγωγή από τους αρχαίους Ιλλυριούς, Έλληνες της Ηπείρου. Εγκαταστάθηκαν – όντας ήδη Χριστιανοί Ορθόδοξοι - στην Άνω Μεσσηνία ύστερα από πρόσκληση των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων Μανουήλ Καντακουζηνού και Θεοδώρου (Α΄) Παλαιολόγου, έχτισαν τα ξακουστά Σουλιμοχώρια, ως πραγματικές «αετοφωλιές» Ελευθερίας, και αναδείχθηκαν «ακοίμητοι» φρουροί των συνόρων του Δεσποτάτου του Μυστρά, αρχικώς εναντίον των Φράγκων"

https://www.google.gr/amp/s/www.news247 ... 6.amp.html

[Προέλλην]

Όπως προκύπτει από αυτό τούτο το όνομά τους, οι Ντρέδες ήταν απόγονοι των Δωριέων, με καταγωγή από τους αρχαίους Ιλλυριούς, Έλληνες της Ηπείρου.

Ακαδημαϊκός τώρα αυτά.

[Τλαξκαλτέκος]

Σωστός ο μπρόεδρας !

Διγλωσσία υπήρχε στα μέρη της Ηπείρου απ' την αρχαιότητα. Λέει ο Στράβων : ἔνιοι δὲ καὶ δίγλωττοί εἰσι.

Οι Αρβανίτες ανακατεύθηκαν με πολλούς Ηπειρώτες , οι οποίοι διαλεκτολογικά ήταν συγγενείς των Δωριέων.

Την θέση των Ιλλυριών στην ύστερη αρχαιότητα άρχισαν να την παίρνουν οι Θράκες. Π.χ. οι Δάρδανοι ήταν θρακοϊλλυρικό φύλο.

Οι Ιλλυριοί λοιπόν αφομοιώθηκαν από Έλληνες και Θράκες ( πρόγονοι των αρβανιτοφώνων ) και όταν οι Αρβανίτες κατέβηκαν στη Νότια Ελλάδα ήταν ένα κράμα ελληνοθρακοϊλλυρικό.

Άρα σωστός ο Πάκης. Οι Ντρέδες μεταξύ άλλων είναι και Δωριείς και Ιλλυριοί.