ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

[NikosVy]

...δεν κινήθηκε ούτε μια διμοιρία του στρατού.

Σωστά εκτός του στρατού, διμοιρίες έχουν και τα δημοκρατικά τάγματα εφόδου.

Λέγαν τότε ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε παράνομα συνωμοτικά σώματα στρατού και φορτηγά έτοιμα με οπλισμό και στολές με τις οποίες θα κατέλυε το δημοκρατικό καθεστώς του βασιλιά Κωνσταντίνου στις 20 Απριλίου 1967 και θα επέβαλε δικτατορία ... ελεεινής μορφής.

... οπότε ο στρατός έσωσε την Ελλάδα από τον κομμουνισμό στις 21 Απριλίου 1967 και στις 15 Ιουλίου 1974 και (σε συνεννόηση) ο τουρκικός στρατός στις 20 Ιουλίου 1974 έσωσαν την Κύπρο από τον Κομμουνισμό...

... γι' αυτό και αναπνέουμε ελεύθεροι σήμερα, θέλεις να πεις.

[pluton]

Στις 2 Αυγούστου γιορτάζουν οι Σκοπιανοί το Ήλι-ντεν, δηλαδή την "Ημέρα του Ηλία", του Προφήτη Ηλία.

Ημέρα της ομώνυμης εξέγερσης το 1903. Εδώ βλέπουμε την διακήρυξη. Στην βουλγαρική γλώσσα. Χωρίς θαυμαστικό. Πλήρως αναμενόμενο. Οι παππούδες τους ήταν Βούλγαροι, μιλούσαν και έγραφαν βουλγάρικα, πολέμησαν με τον βουλγάρικο στρατό κοκ.



Το 2019, η ελληνική αριστερή κυβέρνηση τους αναγνώρισε ως "Μακεδόνες"! Εδώ είναι που βάζουμε το θαυμαστικό. Απορεί η Ιστορία η ίδια..

[pluton]

Αυτό δεν το ήξερα, ούτε ξέρω αν είναι αλήθεια.



φυσικά θα το ψάξω.

https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/ ... -aygoystoy

https://www.cretanmagazine.gr/san-simer ... gazine-gr/

[pluton]

Τέτοιες μέρες του Αυγούστου του 1954, έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος ο κομμουνιστής Πλουμπίδης (κομματικό ψευδώνυμο «Μπάρμπας»), για παράβαση του νόμου περί κατασκοπείας.

Κατ’ αρχάς, ο Πλουμπίδης έγινε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ στα τέλη της δεκαετίας του ’20. Μάλιστα, την περίοδο της 4ης Αυγούστου ήταν μέλος της Παλιάς Κεντρικής Επιτροπής (ΠΚΕ), η οποία πήρε θέση κατά του «ΟΧΙ» του Ι. Μεταξά, υποστηρίζοντας ότι «τον πόλεμο τον έφερε η λαομίσητη δικτατορία που τάχθηκε με το μέρος της ιμπεριαλιστικής Αγγλίας που απειλεί τις δυνάμεις του άξονα» και χαρακτηρίζοντάς τον «ιμπεριαλιστικός και από τις δυο πλευρές, που δεν έχει σχέση με την υπεράσπιση της πατρίδας, αλλά εξυπηρετεί τους εγγλέζους πλουτοκράτες και μια χούφτα από ντόπιους μεγαλοκαρχαρίες-ληστές».

Επιπλέον, ο ίδιος ο Πλουμπίδης, σε άρθρα του στον παράνομο «Ριζοσπάστη» κατήγγειλε την επιστολή Ζαχαριάδη της 31ης Οκτώβρη 1940, με την οποία καλούσε σε υπεράσπιση της πατρίδας» σαν «πλαστή» και «κατασκεύασμα της Ασφάλειας» – και μάλλον είχε δίκιο.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα από το Παραπέτασμα τον Ιούνιο του 1950, με αποστολή την ανασυγκρότηση των διαλυμένων οργανώσεων του παρανόμου ΚΚΕ. Λίγο αργότερα συνελήφθη και μαζί με άλλα στελέχη του ΚΚΕ παρεπέμφθη σε δίκη, για παράνομη κομμουνιστική δραστηριότητα, βάσει του Α.Ν. 509/1947. Κατεδικάσθη εις θάνατον, αλλά ανακοινώθηκε ότι η ποινή δεν θα εκτελεσθεί. Όμως, στις 16 Νοεμβρίου 1951 ανακαλύπτονται γιάφκες με ασύρματους, στις περιοχές Καλλιθέας και Γλυφάδας και ο Μπελογιάννης – παρεπέμφθη σε νέα δίκη, αυτή την φορά με την κατηγορία της κατασκοπείας.

Η νέα δίκη άρχισε στις 15 Φεβρουαρίου 1952 και ολοκληρώθηκε την 1η Μαρτίου. Η απόφαση ήταν καταδίκη εις θάνατον για τον Μπελογιάννη και τους υπολοίπους επτά κατηγορουμένους.

Αλλά, στο χρονικό διάστημα που ακολούθησε, σε αναμονή της απόφασης του Συμβουλίου Χαρίτων που είχαν προσφύγει οι θανατοποινίτες, ο ασύλληπτος Πλουμπίδης απέστειλε ανοικτή επιστολή στον τύπο (συνοδευόμενη από τα δακτυλικά του αποτυπώματα, για επιβεβαίωση) στην οποία αναφέρει ότι αυτός ήτο ο επικεφαλής του παρανόμου μηχανισμού κι όχι ο Μπελογιάννης, προσφερόμενος να παραδοθεί στις αρχές για να δικασθεί!


Άλλες όμως ήταν οι βουλές του ΚΚΕ! Το οποίο, κατόπιν εντολής του Ν. Ζαχαριάδη, ανακοινώνει από τον ραδιοφωνικό του σταθμό «Φωνή της Αλήθειας», που τότε είχε την έδρα του στο Βουκουρέστι, ότι η επιστολή είναι «πλαστή και κατασκεύασμα της ασφάλειας», ο δε Πλουμπίδης είναι «χαφιές», «πουλημένο τομάρι», «πράκτορας του φασισμού και της Δεξιάς», «πράκτορας της ασφάλειας» και άλλα τέτοια και ανακοίνωσε την διαγραφή του από το ΚΚΕ.

Λίγο καιρό αργότερα, ο Πλουμπίδης συνελήφθη και τον Ιούλιο του 1953 καταδικάστηκε εις θάνατον από το έκτακτο στρατοδικείο Αθηνών. Εκτελέστηκε δε την 14η Αυγούστου του 1954. Μετά την εκτέλεσή του, Ο Ζαχαριάδης υποστήριξε από την «Φωνή της Αλήθειας», ότι ο Πλουμπίδης δεν εκτελέστηκε, αλλά τον έστειλαν στην Αμερική, όπου «γεμίζει τις μέρες και τις τσέπες του με το πικρό αντίτιμο της προδοσίας».

[pluton]

17 Αυγούστου 1944. ΤΟ ΜΠΛΟΚΟ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ






Παλιά στην μάντρα υπήρχε η πιο κάτω επιγραφή




Σήμερα υπάρχει αυτή



Στην Νίκαια έγιναν και σ άλλα σημεία εκτελέσεις πχ

[pluton]

Περί του «Σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο».

Στις 20 Αυγούστου 1968 στρατιωτικές δυνάμεις του Συμφώνου της Βαρσοβίας εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία για να καταστείλουν τη λεγόμενη «Άνοιξη της Πράγας», το φιλόδοξο πρόγραμμα φιλελευθεροποίησης και εκδημοκρατισμού του κομουνιστικού καθεστώτος της χώρας, που έφερε την υπογραφή του γενικού γραμματέα του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας, Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ.

[pluton]

Το «Οχι» των λαών της Βαλτικής




ην 23η Αυγούστου του 1989 οι τρεις λαοί της Βαλτικής γιορτάζουν την τριακοστή επέτειο του «Δρόμου της Βαλτικής». Η ειρηνική πράξη διαμαρτυρίας των πολιτών της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας ήταν αφιερωμένη στα 50 χρόνια από το Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, που διαίρεσε την Ευρώπη και κατέστρεψε την ανεξαρτησία των χωρών της Βαλτικής. Εκείνη την ημέρα, στις επτά η ώρα το βράδυ, όταν ακούστηκε το σήμα του ραδιοφώνου, μια αλυσίδα δύο εκατομμυρίων ανθρώπων, από τον Πύργο του Δούκα Γκεντιμίνας στο Βίλνιους, το Μνημείο της Ελευθερίας στη Ρίγα μέχρι τον Πύργο Χέρμαν στο Ταλίν, πιάστηκαν από τα χέρια, διαχωρίζοντας συμβολικά τα κράτη της Βαλτικής από την τότε Σοβιετική Ενωση.

Ο απόηχος της πράξης αυτής, που όμοιά της μέχρι τότε δεν είχε δει η ανθρωπότητα, έκανε τον γύρο του κόσμου, προκαλώντας έκπληξη με τη μαζικότητα και την ειρηνικότητά της. Δεν είναι τυχαίο που η UNESCO συμπεριέλαβε τον Δρόμο της Βαλτικής στον κατάλογο της «Παγκόσμιας Μνήμης». Ως πρέσβης της Λιθουανίας στην Ελλάδα, συχνά αναφέρομαι σε αυτό το γεγονός μιλώντας στους Έλληνες φίλους μου. Θέλοντας να τους μεταφέρω καλύτερα τη μεγάλη σημασία του Δρόμου της Βαλτικής και το συναίσθημα που μας προκαλεί, χρειάστηκε να εμβαθύνω περισσότερο στην Ιστορία της Ελλάδας. Το 1989 οι άνθρωποι στην Ελλάδα και τη Λιθουανία έλυναν τα δικά τους προβλήματα, εκ πρώτης όψεως τελείως άσχετα μεταξύ τους: η ελληνική Βουλή έκανε σημαντικά βήματα θεραπεύοντας τα τραύματα του εμφυλίου πολέμου και ενδυναμώνοντας την κοινωνία. Η Λιθουανία προσπαθούσε να αποτινάξει τα δεσμά της κατοχής. Όμως κοιτάζοντας βαθύτερα διαφαίνεται ότι το μέλλον και των δύο χωρών θα ήταν, σε καθεμιά διαφορετικά, αιχμάλωτο του ναζιστικού και του σοβιετικού ολοκληρωτικού καθεστώτος, τα οποία κυριάρχησαν στην Ευρώπη στα μέσα του 20ού αιώνα, καθώς επίσης και των συνεπειών των εγκληματικών συμφωνιών μεταξύ τους.

Η συμφωνία μη επιθέσεως μεταξύ της Γερμανίας και της ΕΣΣΔ, των δύο επιδρομέων της Ευρώπης (Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ) της 23ης Αυγούστου 1939, η προίκα του «γάμου από συμφέρον» ανάμεσα στον Αδόλφο Χίτλερ και τον Ιωσήφ Στάλιν, και το σύμφωνο φιλίας και οριοθέτησης συνόρων στις 28 Αυγούστου 1939, καθώς και τα μυστικά του πρωτόκολλα, χώρισαν τα κράτη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης σε αντίστοιχες ζώνες επιρροής των δύο επιδρομέων. Και μολονότι μπορεί να φαίνεται ότι το Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ εκείνη την εποχή δεν επηρέασε άμεσα τη μοίρα της Ελλάδας, πίσω από τις πλάτες των Ελλήνων, σε λιγότερο από δέκα ημέρες άρχισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, που ευνοήθηκε από τα μυστικά πρωτόκολλα και που σε έναν χρόνο θα έφτανε, με όλη του την αγριότητα, και στην Ελλάδα.

Το Σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, με τον πιο κτηνώδη τρόπο, περιφρόνησε το Διεθνές Δίκαιο και τις αρχές του, το θεμέλιο, που από τη σταθερότητα και το απαραβίαστό του εξαρτώνται η ασφάλεια, η ελευθερία και ανεξαρτησία των σχετικά μικρών χωρών όπως η Ελλάδα και η Λιθουανία. Η Ελλάδα τότε αντιστάθηκε στην επιβουλή, τολμώντας να φωνάξει σε όλον τον κόσμο δυνατά: «Οχι». Η Λιθουανία, στο τελεσίγραφο της ΕΣΣΔ αργά το βράδυ της 14ης Ιουλίου 1940, αποφάσισε να μην αντισταθεί. Την άλλη μέρα κιόλας στο λιθουανικό έδαφος εισέβαλαν γύρω στις 150 χιλιάδες στρατιώτες του Κόκκινου Στρατού. Έτσι, άρχισε η 50ετής κατοχή της Λιθουανίας.

Χωρίς να εμπλέκομαι σήμερα σε συζητήσεις του τύπου «τι θα γινόταν, αν», ως πρέσβης της Λιθουανίας στην Ελλάδα μπορώ μόνο να πω ότι αξίζει να διδαχθούμε από τους Έλληνες σε μια τέτοια περίπτωση, χωρίς να διστάζουμε να αναφωνούμε δυνατά «Όχι». Το «Όχι» των βαλτικών λαών στην καταπίεση αντήχησε στις 23 Αυγούστου 1989. Σήμερα, στο κέντρο του Βίλνιους, σε ένα μέρος από όπου ξετυλίχθηκε η ζωντανή ανθρώπινη αλυσίδα, στέκεται μια ταπεινή πλάκα με την μεγαλοπρεπή επιγραφή «Το Θαύμα». Ο Δρόμος της Βαλτικής ήταν όντως μια μέρα που συγκρίνεται με θαύμα. Ήταν η μέρα που οι καρδιές χτυπούσαν με έναν παλμό, η μέρα που σε όλον τον κόσμο στάλθηκε ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο μήνυμα για την ακατανίκητη επιθυμία για ελευθερία και ανεξαρτησία. Το πλημμυρισμένο ποτάμι της ελευθερίας (τι ποτάμι, καλύτερα τσουνάμι!) η σοβιετική εξουσία δεν κατάφερε να το συγκρατήσει. Χωρίς να έχει περάσει ούτε μισός χρόνος από τον Δρόμο της Βαλτικής, το για πρώτη φορά εκλεγμένο Ανώτατο Συμβούλιο της Λιθουανίας, η Βουλή της Αποκατάστασης, ψήφισε με απόλυτη πλειοψηφία τον νόμο της 11ης Μαρτίου 1990, ανακηρύσσοντας την αποκατάσταση της ανεξαρτησίας της Λιθουανίας. Η Λιθουανία ήταν το πρώτο από τα υπόδουλα έθνη της ΕΣΣΔ που διακήρυξε την επανέναρξη της ανεξαρτησίας της. Όπως οι Έλληνες υπερηφανεύονται για το «Όχι» τους, οι Λιθουανοί, μαζί με τους Λετονούς και τους Εσθονούς, υπερηφανεύονται για τον Δρόμο της Βαλτικής. Αυτός ήταν και παρέμεινε σημαντικός, όχι μόνο για τους ανθρώπους της Βαλτικής. Η σημασία του ξεπέρασε κατά πολύ τα όρια των βαλτικών κρατών. Αυτή η πράξη ενθάρρυνε την απελευθέρωση των άλλων υπόδουλων λαών της ΕΣΣΔ, επηρέασε τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τις πολιτικές αλλαγές στις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και σε όλη την Ευρώπη.

Βλέποντας από τη σημερινή σκοπιά τα πράγματα μπορούμε να πούμε ότι αν δεν υπήρχε ο Δρόμος της Βαλτικής, σήμερα στις βορειοανατολικές ακτές της Βαλτικής Θάλασσας, αντί για τρεις επιτυχημένες και ζωντανές δημοκρατίες, τρία μέλη της διεθνούς κοινότητας που ασπάζονται τις αξίες του δυτικού πολιτισμού, τρία κράτη-μέλη της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, που επιδεικνύουν εντυπωσιακούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και εξασφαλίζουν την κοινωνική αρμονία, θα είχαμε μια γκρίζα ζώνη. Είναι κρίμα, όμως δεν χρειάζεται να πάμε και πολύ μακριά. Ακόμα και σήμερα η εδαφική ακεραιότητα και η ανεξαρτησία των κρατών απειλείται με τον πιο κτηνώδη τρόπο. Ο μακρύς αγώνας για την ελευθερία άφησε στους Λιθουανούς ξεχωριστή αίσθηση ευρωπαϊκότητας. Πιστεύουμε στην ελευθερία και πιστεύουμε ότι τα άλλα έθνη μπορούν και εκείνα να αλλάξουν τη μοίρα τους και να ενταχθούν στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα ελεύθεροι, όταν περιορίζεται στους γείτονές μας η ελευθερία να διαλέξουν. Αυτό συνέβη και στις χώρες των Δυτικών Βαλκανίων, και σε άλλα κράτη που αναζητούσαν αναγνώριση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η Ουκρανία, η Γεωργία και η Μολδαβία. Μετά από δυόμισι χρόνια εργασίας στην Ελλάδα, άπειρες φορές η πείρα μου με επιβεβαίωσε, ότι οι άνθρωποι αυτής της χώρας καταλαβαίνουν, όπως πουθενά αλλού, την αξία της ελευθερίας, το αντίτιμό της και το πόσο εύθραυστη είναι. Επωφελούμενος της ευκαιρίας θα ήθελα να ευχαριστήσω την Ελλάδα για την πολιτική της επί πέντε δεκαετίες να μην αναγνωρίσει τη σοβιετική κατοχή των βαλτικών χωρών, μια πολιτική που βοήθησε να διατηρηθεί η ελπίδα της ελευθερίας της Λιθουανίας, για τη συνδρομή της στη διαδικασία επιστροφής της Λιθουανίας στην ευρωπαϊκή κοινότητα, για τη σημερινή συνεργασία και φιλία.

Η Λιθουανία ενδιαφέρεται για την περαιτέρω εμβάθυνση και ανάπτυξη της συνεργασίας της με την Ελλάδα και σέβεται την αρχή της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης κατά την ανάπτυξη των εν λόγω διμερών σχέσεων, κάτι το οποίο η Λιθουανία επέδειξε σαφώς, προσφέροντας βοήθεια στην Ελλάδα για την επίλυση της προσφυγικής κρίσης. Η πολιτιστική, κοινωνική και πολιτική πολυμορφία του Βορρά και του Νότου της Ευρώπης πρέπει να συνδέεται όχι με τις διαφορές, αλλά με τη δύναμη της ΕΕ. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, εμείς βλέπουμε τον Δρόμο της Βαλτικής ως τον δρόμο της Ευρώπης, ως ανθρώπινη αλυσίδα που συνδέει τον Βορρά και τον Νότο, τη Δύση και την Ανατολή της Ευρώπης, στο όνομα της αλληλεγγύης και των κοινών στόχων, στο όνομα του μέλλοντος της Ευρώπης, που το στηρίζουν η ελευθερία, η δημοκρατία και οι κοινές αξίες.


Ο κ. Ρολάντας Κατσίνσκας είναι πρέσβης της Λιθουανίας στην Ελλάδα.

https://www.tovima.gr/printed_post/to-o ... r086wJTZrE

[pluton]

27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1922 Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΒΡΙΣΚΕΙ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ



.................


Η πόρτα της εκκλησίας ανοίγει με πάταγο και ένας υπαστυνόμος τον πληροφορεί ότι ο φρούραρχος τον ζητά στο φρουραρχείο, ο Χρυσόστομος οδηγείται εκεί, αφέθηκε ελεύθερος και το ίδιο βράδυ ένα αυτοκίνητο ήρθε και τον πήρε μαζί με 2 ηλικιωμένους Έλληνες δημογέροντες. Όλους μαζί τους φέρνουν μπροστά στον αιμοσταγή Νουρεντίν πασά.

Ο τελευταίος, έβγαλε έναν φάκελο ογκώδη, και του έδειξε όλα τα αποκόμματα από εφημερίδες που περιείχαν λόγους του Χρυσόστομου και τον ρώτησε: Είναι δικοί σου αυτοί οι λόγοι; Εκείνος αποκρίθηκε καταφατικά.

Τότε ο Νουρεντίν του λέει: «Εσένα, παπά, που βρίζεις τους Τούρκους, θα σε παραδώσω έξω στο πλήθος. Αν τους έκανες καλό, θα σου κάνουν κι εκείνοι καλό. Εσείς οι Έλληνες είστε λαός χαμάληδων και χαμάληδες θα σε δικάσουν».

Και με αυτά τα λόγια, ανοίγουν οι πόρτες και ο τραγικός Μητροπολίτης παραδίδεται στους «δικαστές του» τον μανιασμένο όχλο που, μεθυσμένος από ρακί και περιμένοντας αποβραδίς, ορμά στον Χρυσόστομο με τα χέρια, με πέτρες, με ξύλα. Του ξεριζώνουν τα κατάλευκα γένια του. Ένας βαστάζος του λιμανιού, με το μαχαίρι του βγάζει το ένα μάτι του Χρυσοστόμου. Εκείνος κλονίζεται και γονατίζει. Όμως οι φρουροί του τον ξανασηκώνουν και τον υποχρεώνουν να συνεχίσει. Λίγο αργότερα, και το δεύτερο μάτι του το έχουν βγάλει, ενώ και τα μαλλιά του, όπως λίγο πριν τα γένια του, τα ξεριζώνουν! Του αποκόβουν την μύτη και τα αυτιά! Του γδέρνουν ό,τι έχει απομείνει από το πρόσωπο! Το κεφάλι του, μια ατελείωτη πλέον, φρικτή πληγή… Λίγο πριν το τέλος, ένας από τους Τούρκους, αναγνωρίζοντας σε μια κίνηση του Μητροπολίτου το σημείο του σταυρού –διότι, ναι, όσο απίστευτο και αν φαίνεται, ευλογούσε τους διώκτες του, πιστός στις ευαγγελικές επιταγές– εξαγριώθηκε και του έκοψε και τα δύο του χέρια! Σε τέτοια κατάσταση, όπως είναι φυσικό, δεν περπατάει πια – τον σέρνουν. Κι όμως, δεν μίλησε, δεν παρακάλεσε για έλεος, δεν καταράστηκε τα μιάσματα αυτά του ανθρωπίνου γένους. Μόνο καρτερικά περίμενε το τέλος, για να πει, ίσα λίγο πριν ξεψυχήσει: «Θεέ μου…».

Κάποιος τον πυροβολεί για να τελειώσει το μαρτύριό του. Δεν τελειώνει όμως η σκύλευση του σώματός του. Η γνωστή τουρκική κτηνωδία σε όλο της το μεγαλείο… Το άψυχο κορμί του Μητροπολίτη περιφέρεται στους τουρκομαχαλάδες της Σμύρνης και ο κόσμος ξεσκίζει από ένα κομμάτι από τις σάρκες του. Το κεφάλι του, με βγαλμένα τα μάτια, κομμένα τα αυτιά και τη γλώσσα, το έμπηξαν στην πατερίτσα του και το περιέφεραν κι αυτό ουρλιάζοντας από χαρά.

[pluton]

29Η ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1949

[pluton]

Τα γεγονότα 9-10-11 Σεπτεμβρίου του 1955 στην Τασκένδη



8.000 πρώην μαχητές του ΔΣΕ έπαιζαν ξύλο και σφαζόντουσαν στους δρόμους της Τασκένδης μπρος στα μάτια των έκπληκτων Ουζμπέκων.

Μερικά παραδείγματα:

Ένας έφαγε το αφτί του παλιού του συμμαχητή.

Αφαιρέθηκε από 300 αγωνιστές του ΚΚΕ η ιδιότητα του πολιτικού πρόσφυγα. Αντ' αυτού τους δόθηκε μια υποτιμητική ταυτότητα αιχμαλώτου, αυτή η ταυτότητα δόθηκε σε αυτούς και στα μέλη των οικογενειών τους.

Υπήρξαν πολλοί χτυπηµένοι αλλά τραυµατίες από µαχαίρια και φαλτσέτες.

Γέμισαν τα νοσοκομεία με δαρμένους σε αθλία κατάσταση.