ΚΑΤΟΧΙΚΗ ΠΕΙΝΑ

[pluton]

Θα ήθελα να σας ενημερώσω ότι πολλά στοιχεία που παραθέτω, πέραν της βιβλιογραφίας που βάζω, προέρχεται από το ίντερνετ.

Το ζήτημα αυτό έχει απασχολήσει πολλούς ερευνητές και έχει γίνει αντικείμενου μεταπτυχιακών εργασιών στα Πανεπιστήμια.

Όποιος θέλει πραγματικά να δει πόσο τεράστιο είναι το θέμα μπορεί να δει και αυτές τις σελίδες

http://freeathens44.org/wp-content/uplo ... %CE%B9.pdf


http://hellanicus.lib.aegean.gr/bitstre ... sequence=3

http://pandemos.panteion.gr/index.php?o ... =iid:17970

http://amitos.library.uop.gr/xmlui/bits ... sAllowed=y

https://www.academia.edu/38042090/%CE%A ... 941_-1944_

https://es.scribd.com/doc/291550562/%CE ... E%A7%CE%97

http://pandemos.panteion.gr/index.php?o ... d=iid:1325


Θα καταλάβει ότι αυτά που παραθέτω είναι μια ανάξια λόγου περίληψη για το θέμα.

[pluton]

ΜΕΣΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ




Εκτός από τα ελάχιστα λεωφορεία που διασώθηκαν, πολλοί ήταν οι αυτοκινητιστές που προκάλεσαν βλάβες στα οχήματά τους διότι δεν ήθελαν να εξυπηρετήσουν τις δυνάμεις Κατοχής. Όσα διασώθηκαν κυκλοφόρησαν με σύστημα τροφοδοσίας «γκαζοζέν». Εδώ καλά είναι να πούμε με ποιο τρόπο λειτουργούσαν τα Γκαζοζέν:

Τα γκαζοζέν ήταν συσκευές που παρήγαν καύσιμο αέριο με πυρόλυση από τη θέρμανση ξύλων . Για τη θέρμανση των ξύλων χρησιμοποιούνταν άλλα ξύλα. Το αέριο αυτό στη συνέχεια καιγόταν στους κινητήρες εσωτερικής καύσης (βενζινοκινητήρας συνήθως χωρίς μετατροπές, μόνο μικρότερη απόδοση) όπως π.χ. στα υγραεριοκίνητα αυτοκίνητα σήμερα που έχουν έτοιμο υγροποιημένο αέριο σε δεξαμενές.




Στην κατοχή έπρεπε να ανάψουν φωτιά κάτω από το "καζάνι" που περιείχε ξύλα, να περιμένουν να ξεστηθούν τα ξύλα και να αρχίσουν να βγάζουν αέριο και στη συνέχεια να ξεκινήσουν την μηχανή του οχήματος. Αναφέρονται στην κατοχή ακόμη και αεριοκίνητες μοτοσικλέτες με συσκευές γκαζοζέν. Εδώ πρέπει να πω ότι τα ΓΚΑΖΟΖΕΝ υπήρχαν πολύ πριν την κατοχή. Η μέθοδος εξαγωγής αερίου από ξύλα ή κάρβουνο με θέρμανση ήταν ασφαλώς γνωστή από παλιότερα. Το Γκάζι στην Ιερά Οδό αυτή τη δουλειά έκανε. Πολλά αυτοκίνητα στα τέλη του 19ου αιώνα κινούνταν με γκάζι πριν δημιουργηθεί το δίκτυο διανομής και πώλησης πετρελαίου.


Με την έλλειψη πετρελαίου κατά τον Β'ΠΠ μάλλον θυμήθηκαν την "παλιά" τεχνολογία.
Ίσως και τώρα μπορούμε να τη θυμηθούμε προσαρμόζοντάς την στις κυψέλες καυσίμου.
Αρκετά όμως με αυτό θέμα ας πάει στη Μηχανοκίνηση.



Για την εξυπηρέτηση των οξυμένων μεταφορικών αναγκών οι ΕΗΣ δρομολόγησαν και εμπορικές αμαξοστοιχίες για τη μεταφορά τροφίμων και εφοδίων που προωθούσε ο Ερυθρός Σταυρός.

Οι συρμοί του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου ξεκινούσαν από την Ελευθέρα Ζώνη του λιμένος Πειραιώς, όπου κατέπλεε το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Κουρτουλούς» και όσα ακολούθησαν με ανθρωπιστική βοήθεια. Οι δυνάμεις Κατοχής επέτρεπαν επισκευές και συντηρήσεις μόνο στο τροχαίο υλικό που χρησιμοποιούσαν οι Ναζί και οι συνεργάτες τους. Το 1942 επιβλήθηκε το ενιαίο εισιτήριο στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο ενώ την ίδια εποχή ιδρύθηκε το συντονιστικό όργανο των αστικών συγκοινωνιών ΟΕΑΣ ενώ διελύθησαν οι ΑΔΚ.




Το επόμενο έτος καταργήθηκε η «διακεκριμένη θέσις» στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο ενώ μειώθηκε δραματικά ο αριθμός των λεωφορείων που εκτελούσαν συγκοινωνιακό έργο. Η κατάσταση έγινε ακόμα πιο απελπιστική όταν στις 11 Ιανουαρίου 1944 οι συμμαχικές δυνάμεις βομβάρδισαν τον Πειραιά. Το εργοστάσιο, τα οχήματα και το αμαξοστάσιο των ΕΗΣ καταστράφηκαν σχεδόν ολοσχερώς και ο σταθμός Πειραιώς υπέστη σοβαρές ζημιές. Οι τροχιόδρομοι και οι συρμοί των ΕΗΣ διέκοψαν τη λειτουργία τους έως τις 7 Φεβρουαρίου 1944 όταν αποκαταστάθηκε μερικώς η συγκοινωνία.

Ακολούθησαν έντεκα δραματικοί μήνες έως την Απελευθέρωση και την αποχώρηση των Ναζί από τη χώρα. Μια νέα εποχή άρχιζε, η οποία ξεκίνησε με τη συναρμολόγηση λεωφορείων από τα εγκαταλελειμμένα στρατιωτικά οχήματα που βρίσκονται στο πάλαι ποτέ κτήμα του Χασάν-Πασά, το σημερινό πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού.

[pluton]

Θα ήθελα να βεβαιώσω ότι έχω ακούσει πλήθος διηγήσεις που αφορούν την κατοχική πείνα, την μαύρη αγορά τους σαλταδόρους κλπ συναφή ζητήματα.

Από φοιτητής "έστηνα αυτί" για να μαζέψω διηγήσεις από γείτονες, συγγενείς και γνωστούς που έζησαν τα γεγονότα, κάποιοι απ αυτούς ήταν δραστήρια μέλη σε μαύρη αγορά* και σε σαλταδόρους**.

Φυσικά αυτές είναι πρωτότυπες διηγήσεις από μακαρίτες πια. Για μένα έχουν αξία.

* Μη πάει το μυαλό σας ότι η μαύρη αγορά στην κατοχή ήταν κάτι επιλήψιμο, μόνο μαύρη αγορά υπήρχε στην κατοχή, όλοι συμμετείχαν σ αυτήν ακόμα και οι αντίσταση.... βέβαια είναι κάτι άλλο οι μαυραγορίτες μεγαλέμποροι και δοσίλογοι, από τον μαυραγορίτη που πούλαγε μαρούλια και φθαρμένα λάστιχα αυτοκινήτων (τα οποία γινόντουσαν σόλες παπουτσιών .... τα παπούτσια γινόντουσαν λόγω έλλειψης δέρματος από λάστιχα αυτοκινήτων ή από ξύλο, τα γνωστά τσόκαρα).

** Οι σαλταδόροι ήταν κυρίως άνθρωποι που πλήγηκαν με σφοδρότητα από την κατοχική κατάσταση, έντιμοι άνθρωποι με μηδενικές επιλογές (που δεν ήθελαν να γίνουν δοσίλογοι, διότι αν ήθελαν να "ντυθούν" στα ΤΑ θα είχαν μπόλικο φαγητό) και συνήθως αυτοί δεν ήταν παρά οι πρόσφυγες του 1922, πλήθος πιτσιρικάδων, εφήβων και αντρών από τις προσφυγικές συνοικίες Αθήνας και Πειραιά ρίσκαραν για λίγη μαύρη κουραμάνα.



Μπαίνω στον πειρασμό να σας παραθέσω την διήγηση πολύ στενού συγγενή μου (ο οποίος ποτέ δεν είπε ότι ήταν σαλταδόρος, αλλά είμαι βέβαιος ότι ήταν σαλταδόρος):

Μετά τα πρώτα ντου των σαλταδόρων στα Γερμανικά και Ιταλικά καμιόνια πήραν αμέσως μέτρα, σε κάθε καμιόνι έβαζαν ένα στρατιώτη όρθιο με ημιαυτόματο να κοιτάει αντίθετα από την κατεύθυνση του οχήματος.

Μόλις πήραν αυτό το μέτρο την πρώτη μέρα δεν υπήρχε κανένα κρούσμα ντου.

Την δεύτερη μέρα όμως βρέθηκε λύση στο ζήτημα.

Ιταλικό όχημα με εφόδια πορευόταν σε δρόμο, στην καρότσα Ιταλός με ημιαυτόματο κάλυπτε όρθιος το πίσω μέρος του οχήματος. έδεσαν λοιπόν σύρμα χοντρό σε δύο κολώνες αντικριστές, το σύρμα το χειριζόντουσαν δύο σαλταδόροι (ένας σε κάθε κολώνα) όταν πέρασε το όχημα το σύρμα ήταν τεντωμένο, μόλις όμως έφτασε στο πίσω μέρος με τον όρθιο Ιταλό το χαλάρωσαν και το σύρμα άρπαξε τον Ιταλό με το ημιαυτόματο από τον σβέρκο και τον πέταξε στον δρόμο.

Χωρίς φρουρό πια το όχημα το άδειασαν σε χρόνο ρεκόρ όσοι έκαναν μετά ντου. Την απώλεια του Ιταλού και του φορτίου το κατάλαβαν οι Ιταλοί όταν έφτασαν στον προορισμό τους, ο Ιταλός επέζησε, έφτασε στην μονάδα του χωρίς όπλο (που έφτασε στα χέρια του ΕΑΜ) και κυρίως χωρίς ρούχα, του πήραν μέχρι τα σώβρακα, γυμνός μέχρι να φτάσει στην μονάδα του τον πήραν με τις πέτρες τα παιδιά οι δε γυναίκες τον έλουσαν με βρισιές για την "προστυχιά" του να περιφέρεται γυμνός.

Οι δε σαλταδόροι παρακολούθησαν την διαδρομή του σκασμένοι στα γέλια.

Στο βιβλίο του Ξενοφώντα Φιλέρη "Οι σαλταδόροι του Βύρωνα" περιγράφονται πραγματικά γεγονότα της δράσης των σαλταδόρων της Μικρασιάτικης συνοικίας του Βύρωνα.



Ακούστε μερικές διηγήσεις.

[pluton]

Θα ήθελα να βάλω την αξιοπρεπή στάση του Μικρασιάτη αρχιστρατήγου Αλ Παπάγου, ο οποίος πείνασε όπως ο ελληνικός λαός και αρνήθηκε την όποια βοήθεια του πρότεινε η κυβέρνηση Τσολάκογλου.

Στις 23 Απριλίου 1941, παραιτήθηκε (ο Παπάγος είχε τεθεί στο περιθώριο από την ημέρα που παραδόθηκε ο στρατός της Αλβανίας). Δεν ακολούθησε την Κυβέρνηση Τσουδερού και τον Γεώργιο Β στην Κρήτη και μετά στην Μέση ανατολή, φυσικά θα πρέπει να πούμε ότι η αναχώρηση του Γεωργίου Β του ανακοινώθηκε λίγες μόλις ώρες πριν την αναχώρηση του Βασιλιά και του Τσουδερού.

Ο Τσουδερός επισκέφτηκε τον Παπάγο στο γραφείο του «Σας αποχαιρετώ στρατηγέ, διότι δεν θα έλθετε μαζί μας. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να υποβάλετε παραίτησιν και από το αξίωμα σας και από τον στρατό, ώστε να μην ευρεθείτε στην ανάγκη να παραδώσετε το ξίφος σας εις τον εχθρόν. Θα ήταν μειωτικόν και δια σας και δια τον στρατόν».


Ο Γεώργιος Β δεν χαιρέτησε τον πιστό του σε όλα και στην πραγματικότητα ευεργέτη του Παπάγο, αν και το βασιλικό γραφείο από το γραφείο του αρχιστρατήγου ήταν μόλις λίγα μέτρα απόσταση , έστειλε τον Μέγα Αυλάρχη Μερκάτη, ο Γεώργιος Β δεν ήθελε να έρθει σε προσωπική επαφή με τον Παπάγο.

Ο Γεώργιος Β του καταλόγιζε ευθύνες για την ήττα, παρ όλο που οι αποφάσεις του Παπάγου κρινόντουσαν και ο βασιλιάς είχε δυνατότητα «Βέτο». Ίσως βάρυνε στην κρίση του αγγλόφιλου Γεωργίου Β η παρεξήγηση στην περίφημη βρετανοελληνική σύσκεψη του Φεβρουαρίου του 1941, που είχε σαν αποτέλεσμα να ψυχρανθούν οι σχέσεις Παπάγου Βρετανών.

ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1943

Μετά αυτή την ταπεινωτική υποχρεωτική «παραίτηση» του αρχιστρατήγου του Έπους του 1940-41 και την απαξιωτική συμπεριφορά Βασιλιά και Άγγλων ο Αλέξανδρος Παπάγος αποσύρθηκε ήσυχα στο σπίτι του.

Αρνήθηκε τη σύνταξη που του πρότεινε ο Τσολάκογλου και όπως γράφει ο C M Woodhouse «αν και όχι πλούσιος , αρνήθηκε την σύνταξη που του πρόσφερε ο Τσολάκογλου …. Συμπεριφέρθηκε όπως επιβαλλόταν σ ένα Έλληνα στρατηγό…..».

Στις αρχές του 1943 παίρνει την απόφαση να ηγηθεί αντάρτικου κινήματος, οι Βρετανοί πιστεύουν ότι οι προσπάθειες του στρατηγού «δεν αποφέρουν τίποτε ιδιαίτερα χρήσιμο» (Fo 371/37215Q R1330).

Ο ΕΛΑΣ αλλά και μέρος του ΕΔΕΣ θεωρούν ότι η προσπάθεια της Σ.Ι. είναι «δόλια» για να διαβρωθεί η «δημοκρατική» αντίσταση εκ των ένδον, ώστε να μπορέσουν τελικά να παίξουν , ως «κερδισμένος τρίτος» υπό την αγγλική προστασία, τον φιλοβασιλικό «εγγυητή της τάξεως».

Άλλη εκδοχή ήταν ότι ο Παπάγος πίεζε τους «δυστροπούντες» φιλοβασιλικούς αξιωματικούς να προσχωρήσουν ακόμα και σε οργανώσεις με δημοκρατική χροιά (ΕΔΕΣ, 5/42) επειδή οι καιροί απαιτούσαν πατριωτικό και όχι πολιτικό αγώνα .

Στις 25/7/1943 ο Παπάγος και τέσσερις από τους συναδέλφους του συλλαμβάνονται από τους γερμανούς, χωρίς συγκεκριμένη κατηγορία και τους στέλνουν στην Γερμανία, οι άνθρωποι αυτοί διέρχονται από διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης και το Νταχάου και απελευθερώνονται στο τέλος του πολέμου από τα αμερικανικά στρατεύματα και επανήλθε εις την Ελλάδα τον Μάιο του 1945.

Τώρα για την σύλληψη του Παπάγου έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις:
Ο Μπακόπουλος μιλά για προδοσία. Ο Ζαλοκώστας μιλά για κομμουνιστική κατάδοση στους Γερμανούς, στο «ΕΘΝΟΣ « 6/7-8-57 μιλούν για βρετανική ενέργεια των εδώ πρακτόρων τους.

Ο Δέδες είπε ότι «δεν έγινε μόνο» από την μεριά του ΚΚΕ αλλά για τους άλλους «πρέπει να κρατήσει το στόμα του κλειστό».

Απ ότι φαίνεται η σύλληψη του Παπάγου δεν ήταν καθόλου αθώα ….




ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ : Στην Γερμανία κρατούμενοι κατά την κατοχή. Όρθιοι από αριστερά, Γεώργιος Κοσμάς, Κωνσταντίνος Μπακόπουλος, Αλέξανδρος Παπάγος, Ιωάννης Πιτσίκας, Παναγιώτης Δέδες. Καθιστοί δεκανέας Δρίβας και στρατιώτης Δημητρίου.

Θα προσέξατε βέβαια ότι στο Νταχάου ο Παπάγος και οι άλλοι αξιωματικοί ήταν αδύνατοι, παρ όλο ότι ήταν γεροντάκια και όσο νάναι είχαν και τα γεροντόπαχά τους, .... Δείτε τι θρεφτάρι γύρισε ο Ν Ζαχαριάδης από το Νταχάου.



Για την ιστορική αλήθεια ο Α Παπάγος (μαζί με τους άλλους αξιωματικούς) μεταφέρθηκε στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης Σαξενχάουζεν, 20 χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Βερολίνου. Ως «ενέχυρο» για ανταλλαγές με δικούς τους αιχμαλώτους, όπως συνέβη με τη Ζενεβιέβ ντε Γκωλ, ανιψιά του στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ, ο Φύρερ ήθελε να την ανταλλάξει με τον Γερμανό πρώην γενικό πρόξενο στο Παρίσι Κουρτ Σπίγκελ, αλλά οι Σύμμαχοι δεν δέχτηκαν.

Όπως γράφει ο Κόοπ στο βιβλίο του. Μεταξύ άλλων γράφει: «Οι “επίτιμοι” μπορούσαν να φορούν πολιτικά ρούχα, να μην εργάζονται και να χρησιμοποιούν τη βιβλιοθήκη του στρατοπέδου.Επίσης είχαν το ίδιο συσσίτιο με εκείνο των φρουρών των Ες Ες,συχνά μάλιστα και τις λεγόμενες “μερίδες διπλωματών” που συνοδεύονταν με κονιάκ και άφθονα τσιγάρα».

Κατέληγαν όμως κάποτε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως το Νταχάου, το Μπούχενβαλντ και το Σαξενχάουζεν. Οχι στις παράγκες με τους «πληβείους», αλλά σε απομονωμένα «ιδιαίτερα στρατόπεδα». Εκεί περνούσαν μια βαρετή ζωή, αλλά με τις «ανέσεις» της: έτρωγαν καλά, δεν πήγαιναν στο πρωινό και στο βραδινό προσκλητήριο, δεν υφίσταντο βασανιστήρια.

Βασιλιάδες, πρίγκιπες, πρωθυπουργοί, στρατάρχες, επίσκοποι, συγγραφείς… Η λίστα των «επιτίμων» περιείχε εκατοντάδες ονόματα πασίγνωστων προσωπικοτήτων. Ανάμεσά τους ξεχώριζαν ο βασιλιάς του Βελγίου Λεοπόλδος Γ΄, ο πρίγκιπας Ρούπρεχτ της οικογένειας Βιτελσμπάχερ, επίδοξος διάδοχος του βαυαρικού θρόνου, ο μεγαλοβιομήχανος Φριτς Τίσεν, οι γάλλοι πρωθυπουργοί Λεόν Μπλουμ και Εντουάρντ Νταλαντιέ, ο γιος του Στάλιν Γιάκομπ Τζουγκασβίλι, ο Ούγγρος πρωθυπουργός Μίκλος Χόρτι κ.ά.

Ο Νίκος Ζαχαριάδης ανήκει στις εξαιρέσεις. Πέρασε από τα ναζιστικά στρατόπεδα αλλά δεν ήταν «επίτιμος» κρατούμενος. Ως Γραμματέας του ΚΚΕ διέθετε μεγάλο «εκτόπισμα» στο Νταχάου. Οι μαρτυρίες για την εκεί δραστηριότητά του είναι, σύμφωνα με τον ιστορικό Κρίστοφ Σμινκ Γκουστάβους, αμφιλεγόμενες.

Αν και όχι «επίτιμος» ο Ν Ζαχαριάδης απελευθερώθηκε αρκετά καλοζωισμένος... οι φωτογραφίες "μιλάνε".... δείτε πως έγινε στον σοβιετικό παράδεισο που τόσο επιθυμούσε.



Φαντάζομαι σ αυτή την κατάσταση θα αναπολούσε το Νταχάου....


ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

- ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΣΒΑΣΤΙΚΑ του Χ Φλάισερ
- ΤΟ ΜΗΛΟ ΤΗΣ ΕΡΙΔΟΣ του C M Woodhouse
- ΕΠΟΠΟΙΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ εκδόσεις ΦΥΤΡΑΚΗ

[pluton]

Η συμβολή της Εκκλησίας ήταν τεράστια, θα ήθελα για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα, να σας παραθέσω την προσωπική ιστορία κοντινού συγγενή μου.

Η οικογένειά του είχε 4 αγόρια και περίπου άλλα τόσα κορίτσια, τα αγόρια κάθε πρωί έφευγαν ποδαράτοι να ανέβουν στην Αθήνα για καλύτερη αναζήτηση τροφής (και εκεί τα ίδια πράγματα ήταν με τον Πειραιά αλλά η ελπίδα...).

Φυσικά μέχρι να φτάσουν στην Αθήνα έκαναν πάρα πολλές στάσεις, σε αυτές εξουθενωμένα παιδιά έμεναν μέχρι να ανακτήσουν κάποιες δυνάμεις και μετά συνέχιζαν.

Σε μία απ αυτές τις στάσεις, ο μικρότερος αδελφός που πολλές φορές τον μετέφεραν στους ώμους τους ξεχάστηκε σε ένα σκαλοπάτι, η ομάδα συνέχισε τον δρόμο τους αποχαυνωμένοι από την πείνα και την απώλεια του μικρού την διαπίστωσαν το βράδυ από την μάνα ... να μη σας περιγράψω τι έγινε στο σπίτι....



Από την άλλη μέρα η οικογένεια όλη πια δεν έβγαινε για αναζήτηση τροφής (αυτό έμπαινε σε δεύτερη μοίρα) αλλά στην εξεύρεση του μικρού αδελφού.

Μετά από κάποιους μήνες μια γειτόνισσα που εργαζόταν στο Αραιταίειο νοσοκομείο σαν νοσοκόμα είπε στην μάνα, ότι έμαθε από διήγηση κάποιου γιατρού που έκανε επισκέψεις στα ιδρύματα, ότι ο μικρός χαμένος γιός της ήταν στην Ριζάρειο σχολή.

Ανέβηκαν λοιπόν παραφύλαξαν και διαπίστωσαν ότι ήταν στην Ριζάρειο σχολή. Τότε με φωνές ζήτησαν να πάρουν το παιδί τους.... μέχρι που πλησίασε την μάνα ο φύλακας στην πύλη: "Έλα εδώ κυρά μου, δεν βλέπεις ότι ο γιός σου εδώ που είναι τρώει, ντύνεται, μορφώνεται, τι ζητάς να τον πάρεις σπίτι πάλι να τρέχει πεινασμένος στους σκουπιδοτενεκέδες για να βρει κάτι να βάλει στο στόμα του; Άστο εδώ το παιδί να σωθεί."

Η μάνα συνειδητοποίησε ότι είχε δίκαιο ο φύλακας.... της λέει ο φύλακας: "Θα έρχεσαι όποτε θες να τον βλέπεις χωρίς να λες ότι είναι γιός σου, θα σε διευκολύνω εγώ σ αυτή την υπόθεση".

Πράγματι έτσι έγινε, το παιδάκι αυτό ήταν σε προχωρημένο στάδιο υποβιταμίνωσης είχε πρηστεί η κοιλιά του και είχε βγάλει τεράστιες τρίχες στα άκρα και το πρόσωπο... μετά το τέλος της κατοχής είχε αποφασιστεί να σταλεί, σαν ορφανό και αγνώστων γονέων, προς υιοθεσία στις ΗΠΑ, τότε ο φύλακας ειδοποίησε την μάνα η οποία παρουσιάστηκε στην Ριζάρειο σχολή και της έδωσαν το παιδί της.

Ο μικρός (τώρα πια πολύ μεγάλος εν ζωή ακόμα) που γλύτωσε μου διηγήθηκε ότι όποτε βλέπει ντοκιμαντέρ από την κατοχή με σκελετωμένα παιδιά, ψάχνει να βρει σ αυτά τον εαυτό του.... Όταν τον ξέχασαν τα αδέλφια του στο σκαλοπάτι, έμεινε εκεί για απροσδιόριστο χρόνο, ανίκανος να κινηθεί, αυτό που θυμάται ήταν ότι: "Σταμάτησε ένα αυτοκίνητο με πήραν δύο από χέρια και πόδια και με έριξαν μέσα σαν σακί, συνείλθα σε κρεββάτι να με περιποιούνται καλόγριες και ιερείς....".

Ο άνθρωπος αυτός έγινε ένας πολύ καλός μάστορας στην συνέχεια, είπε ότι: "όταν πάω στην Εκκλησία ανάβω ένα κερί για κάθε μέλος της οικογένειάς - που δημιούργησε- και ένα κερί για τους ευεργέτες μου."

[pluton]

Υπάρχουν μέσα από αναζήτηση διαρκώς νέα στοιχεία....

Ας δούμε πως διαμορφώθηκε η τιμή της μιας οκάς ψωμιού:

1941 Απρίλιος δραχμές 10
1942 Ιανουάριος δραχμές 230
1943 Ιούλιος δραχμές 2.000
1944 Ιανουάριος δραχμές 38.000
1941 Σεπτέμβριος δραχμές 153.000.000

[pluton]

ΘΕΡΜΙΔΕΣ ΑΝΑ ΑΤΟΜΟ

ΙΟΥΛΙΟΣ 1941 458
ΑΥΓΟΥΣ 1941 418
ΣΕΠΤΕΜ 1941 510
ΟΚΤΩΒΡ 1941 327
ΝΟΕΜΒΡ 1941 183
ΔΕΚΕΜΒ 1942 355
ΦΕΒΡΟΥΑ 1942 205

Για να καταλάβουμε τι αντιπροσώπευαν αυτές τις θερμίδες:

1 Κουλούρι Θεσσαλονίκης = 120 θερμίδες.
1 μερίδα εστιατορίου Μαυρομάτικα νερόβραστα = 330 θερμίδες.
1 κουτάλι τις σούπας φάβα = 76 θερμίδες.
1 φέτα Ψωμί για τόστ = 50 θερμίδες.

Στις κατοχικές μερίδες έλειπε εντελώς το λάδι.

1 Κουτάλι Σούπας λάδι = 157 Θερμίδες.

[ΜΥΘΗΡΑ]

σχολιο 1

...πολυ καλο αυτο το νημα.. πλουτον .. αρχειακο για το φορουμ αυτο .. εχεις κανει πολυ δουλεια διαδικτυακου ψαξιματος ...χμμ...αλλα γιατι δεν εχεις συνδεσμους στις αναρτησεις σου ??μπορει καποιοι να θελουμε να το ψαξουμε ,,ισως με ενα αλλο βλεμμα περα απο το δικο σου το χμμ <<αθωοτικο>>
..ελπιζω να βρω χρονο να το διαβασω ολο ..κια να κανω τα σχολια μου ...
...μια περιοδος πονεμενη μεσα απο το βλεμμα ενος συμπαθουντος των οριακων καθεστωτων που γενουν αυτον τον πονο ???χμμμ...

..θα προσπαθησω να συμβαλλω στο νημα σου αλλα δινοντας
μια αλλη αποψη κια οπτικη ..

[pluton]

σχολιο 1

...πολυ καλο αυτο το νημα.. πλουτον .. αρχειακο για το φορουμ αυτο .. εχεις κανει πολυ δουλεια διαδικτυακου ψαξιματος ...χμμ...αλλα γιατι δεν εχεις συνδεσμους στις αναρτησεις σου ??μπορει καποιοι να θελουμε να το ψαξουμε ,,ισως με ενα αλλο βλεμμα περα απο το δικο σου το χμμ <<αθωοτικο>>
..ελπιζω να βρω χρονο να το διαβασω ολο ..κια να κανω τα σχολια μου ...
...μια περιοδος πονεμενη μεσα απο το βλεμμα ενος συμπαθουντος των οριακων καθεστωτων που γενουν αυτον τον πονο ???χμμμ...

..θα προσπαθησω να συμβαλλω στο νημα σου αλλα δινοντας
μια αλλη αποψη κια οπτικη ..

Με χαρά να δω τα σχόλιά σου κα ΜΥΘΗΡΑ, το θέμα της κατοχικής πείνας με ακουμπά πάρα πολύ, η οικογένεια (πατρική) έχει πληρώσει βαρύ τίμημα (τ ακούς Λαχουρένιε αστειάκι). Τέλος πάντων, δεν είναι μόνο διαδικτυακό ψάξιμο έχω πλούσια βιβλιοθήκη με το ζήτημα... αν και όποιος ερευνητής - Έλληνας ή ξένος - σοβαρά ασχολήθηκε με την κατοχή, δεν μπορεί να το αγνοήσει .... αλλά όπως γράφω και μέσα έκανα και τις προσωπικές μου έρευνες.

Η μακαρίτισσα η μάνα μου - που δούλευε από νύχτα σε νύχτα - μια φορά το μήνα έφτιαχνε κατοχικό φαί.... για να μη ξεχνάμε.... έφτιαχνε και μπομπότα η οποία μου άρεσε πάρα πολύ και έλεγε: "Αυτή η μπομπότα γιέ μου είναι πλούσια δεν έχει σχέση με την κατοχική.".

[ΜΥΘΗΡΑ]

Η Γερμανο Αγγλική Γενοκτονία του Ελληνικού πληθυσμού.


ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΜΑΧΟΜΕΝΩΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΛΙΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

«……….και η σοδειά ήταν καλή.»



Οι Γερμανοί σκεφτόντουσαν την καταδίκη του Ελληνικού λαού σε θάνατο ….. δια της πείνας. Και μη νομίζεται ότι είναι η γνώμη ενός μόνο Γερμανού, ας δούμε πως αντιμετώπισε ο Χέρμαν Γκαίρινγκ το ζήτημα της πείνας στην Ελλάδα:


«Δεν μπορούμε να μεριμνήσουμε υπερβολικά για τους Έλληνες που πεινούν. Αυτό είναι ένα κακό που θα πλήξει και πολλούς άλλους λαούς».



Αλλά και Γιοζεφ Γκαίμπελς στο ημερολόγιό του με ημερομηνία 31-1-1942 σημειώνει:

« Έλαβα μιαν αξιοθρήνητη αναφορά για την κατάσταση στην Ελλάδα. Εκεί η πείνα έχει καταστεί ενδημική νόσος. Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από εξάντληση, όλα αποτελούν συνέπεια του βάναυσου βρετανικού αποκλεισμού και μάλιστα εναντίον ενός λαού που επιπόλαια θάλησε να βγάλει για λογαριασμό των Άγγλων τα κάστανα από την φωτιά. Αυτό είναι το ευχαριστώ του Λονδίνου».

Οι Γερμανοί περιγράφουν το φαινόμενο των δεινών του Ελληνικού λαού με την ψυχραιμία χειρούργου που χειρουργεί ασθενή, δες πόσο καλή γνώση είχαν της κατάστασης που υπήρχε στην Ελλάδα:

«Έφτασα στο χείλος ενός τάφου που ήταν τόσο μακρύς και τόσο φαρδύς όσο μια σχολική αίθουσα………… Στο πλάι φαίνονται οι αυλακιές από ένα κάρο. Προφανώς την ημέρα είχαν φέρει νεκρούς για να τους κατεβάσουν απευθείας από το κάρο στον λάκκο, χωρίς φέρετρα , όπως γίνεται στον πόλεμο και σε περίοδο λοιμού. Αυτή την φορά, χειμώνας 41-42 ήταν η πείνα………… Ο λάκκος ήταν ως τη μέση γεμάτος . Είχαν βάλει τους νεκρούς μέσα σαν τους καρπούς και η σοδειά ήταν καλή»


Έρχαρτ Κάστνερ



Ακόμα και ο κόμης Τσιάνο στο ημερολόγιό του αναφέρει κάποιες ειρωνικές σκέψεις του Μουσολίνι:


«………. Αφού οι Γερμανοί ξάφρισαν από τους Έλληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους, τώρα θέλουν να μας φορτώσουν την ευθύνη για την οικονομική κατάσταση………..»

τις σκέψεις αυτές εξέφρασε διότι οι Γερμανοί για τα ζητήματα της Ελλάδος θεωρούσαν ότι τον πρώτο λόγο θα έπρεπε να τον έχουν οι Ιταλοί, αυτή η λογική χαρακτηρίζεται με τον όρο «preponderanza».

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε την ευαισθησία του Γερμανού πληρεξούσιου Άλτενμπουργκ, έχοντας συναίσθηση της κατάστασης και προσπαθώντας να τη βελτιώσει ζητά 10.000 τόνους δημητριακών το καλοκαίρι, που φτάνουν στην Ελλάδα τον Σεπτέμβριο.

Όμως ξεκαθαρίζεται ότι άλλη βοήθεια δεν πρόκειται να αποσταλεί. Ο Άλτενμπουργκ σε συνεργασία με την Ελληνική Εκκλησία προσέφερε πολύ θετικές υπηρεσίες. Ενδεικτικά αναφέρω ότι πίεζε τις γερμανικές υπηρεσίες για αποστολή ενός «τρένου συσσιτίου» για την τροφοδοσία 60.000 πεινασμένων.

Μήπως όμως οι Βρετανοί νοιαζόντουσαν για τους πεινασμένους Έλληνες σύμμαχους τους;

Ας δούμε τι έλεγαν οι υπολογισμοί του Φόρειν όφις δια στόματος του Γουόρνερ:

«Το πρόβλημα είναι : Πόσο αξίζει για μας η καλή θέληση των Ελλήνων; Έχει μεγαλύτερη σημασία για μας ο στόλος τους, η αποτελεσματικότητα της παθητικής τους αντίστασης και η ένοπλη αντίσταση των ελευθέρων στρατευμάτων τους, ώστε να διευκολύνουμε τον εφοδιασμό της Ελλάδας με σιτηρά - ή βαραίνει περισσότερο το κέρδος που τότε θα αποκομίσει ο εχθρός;

Είναι σημαντικό να έχουμε ένα υγιή πληθυσμό 7,5 εκατομμυρίων αγγλόφιλων Ελλήνων για να ενισχύσουμε τη μεταπολεμική θέση μας στην Ανατολική Μεσόγειο ή να αποδεχθούμε { τη μείωση του πληθυσμού της Ελλάδας σε πέντε εκατομμύρια,} (ΣΣ το κείμενο στις αγκύλες ήταν σβησμένο με μια γραμμή) τη μείωση του ελληνικού πληθυσμού από πείνα , την καταστροφή της υγείας του – κυρίως των παιδιών- καθώς και τη μεταστροφή των διαθέσεών του σε βίαια αντιβρετανικές;

Πρέπει να ζυγιστούν πολύ αποφασιστικά τα υπέρ και τα κατά, πριν αποφασίσουμε να εγκαταλείψουμε την Ελλάδα σε λιμοκτονία. Επίσης, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι οι Έλληνες δεν θα λιμοκτονήσουν σιωπηλά. Επιπλέον θα πρέπει να υπολογίσουμε τον αντίκτυπο στην κοινή γνώμη των ΗΠΑ»

.


Έντουαρτ Γουότνερ (Φ.Ο.) 11-7-1941

σχολιο 2


..............ας βαλουμε μια ερμηνευτικη ταξη στις δεκαδες πληροφοριες που παραθετεις πλουτον ...
...χμμμ... εδω ενα αναρτημα που αναφερεται στους λογους της κατοχικης πεινας ..

α) η επιταξη κατασχεση των σοδειων για τις αναγκες του γερμανιου στρατου αλλα αι το αλλων στρατων
β) η διακοπη της κανονικοτητας των χερσαιων μεταφορων
γ) υποτιμηση νομισματικη
δ) αποσπαση απο τα μεγαλα αστικα κεντρο περιοχων οπου συντελουνται ο μεγαλυτερος ογκος της γεωργικης παραγωγης
ε) κλεισιμο εργοστασιων μαζικες απολυσεις και διακοπη μισθοδοσιας η τρομερος περιορισμος της

στ) ο αποκλεισμος απο την θαλασσα που επεβαλλαν οι Βρεττανοι

==============================

http://freeathens44.org/%CE%B9%CF%83%CF ... %8C%CF%82/
Ο κατοχικός λιμός

Στην Ελλάδα οι Γερμανοί προσπάθησαν από την πρώτη στιγμή να λεηλατήσουν τους πόρους της χώρας όχι μόνο για τις ανάγκες των κατοχικών στρατευμάτων αλλά γενικότερα για την πολεμική τους προσπάθεια.

Οι μέθοδοι είναι γενικά γνωστές: κατασχέσεις, επιτάξεις, κυκλοφορία ακάλυπτου νομίσματος, επιβάρυνση της χώρας με υπέρμετρα «έξοδα κατοχής». Λίγο τους ενδιέφερε το αντίκτυπο όλων αυτών στην εικόνα τους απέναντι στον πληθυσμό. Κατά αυτό τον τρόπο ο Άξονας εξασφάλισε ότι μια ήδη υπανάπτυκτη χώρα με μικρά έσοδα μετέφερε ένα σημαντικό μερίδιο του εθνικού της πλούτου για την στήριξη της πολεμικής του προσπάθειας.

Πρωταρχική αιτία του λιμού, όπως και όλων των άλλων τότε δεινών για τη χώρα, υπήρξε η γερμανική κατοχή. Χωρίς αυτήν την πρώτη «κινητήρια» αιτία δεν θα συνέβαιναν όλα τα υπόλοιπα που συνέτειναν στην εμφάνιση του φαινομένου. Μπροστά στις ανάγκες της Γερμανίας, ελάχιστη σημασία είχαν οι όροι επιβίωσης των υπόδουλων πληθυσμών, ειδικά στην Ανατολική Ευρώπη, που θεωρούνταν ως «ζωτικός χώρος» κατά τη ναζιστική ιδεολογία και πρακτική. Τις τύχες αυτής της περιοχής ακολούθησε σε γενικές γραμμές και η Ελλάδα.

Η εξάρτηση από τους θαλάσσιους δρόμους στάθηκε μοιραία για τον ανεφοδιασμό ειδικά της Αθήνας και του Πειραιά τον πρώτο χειμώνα της κατοχής καθώς οι Σύμμαχοι είχαν αποκλείσει από τη θάλασσα την επικράτεια του Άξονα.

Η κατάρρευση του κρατικού μηχανισμού και η χρησιμοποίηση του από τις κατοχικές δυνάμεις για τους σκοπούς τους αλλά και η τοποθέτηση μιας κυβέρνησης δωσιλόγων οδήγησε στην αποστασιοποίηση της κοινωνίας από το μηχανισμό αυτό. Οι αγρότες προπολεμικά παρέδιδαν τη σοδειά τους στο κράτος σε προσυμφωνημένες τιμές μέσω του συστήματος της συγκέντρωσης της παραγωγής. Μέσα στην κατοχή κανένας δεν ήταν πρόθυμος να παραδώσει τη σοδειά του φοβούμενος ότι θα καταλήξει στις κατοχικές δυνάμεις και μάλιστα έναντι χρηματικού τιμήματος, το όποιο είχε πλέον μηδαμινή αξία. Επιπλέον έλειπαν τα μεταφορικά μέσα για τη μεταφορά προς τα αστικά κέντρα, τα αυτοκίνητα είχαν επιταχτεί και τα καύσιμα επίσης. Δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι το αποκορύφωμα των θανάτων στην Αθήνα συνέπεσε με τη διακοπή των σιδηροδρομικών δρομολογίων για ένα μήνα, το Δεκέμβριο του 1941. Τέλος, η χώρα είχε χάσει τη διοικητική συνοχή της καθώς είχε τρεις κατακτητές που λίγο τους ενδιέφερε τι γινόταν παραπέρα. Οι εύφορες περιοχές υπό βουλγαρική κατοχή αποκόπηκαν από τον υπόλοιπο κορμό της χώρας ενώ το λάδι της Κρήτης ή της Μυτιλήνης ήταν στα χέρια του γερμανικού στρατού.

Το Μάιο η έλλειψη τροφίμων ήταν φανερή στην Αθήνα και μέχρι τον Ιούνιο στις επαρχίες. Τον Ιούλιο 1941 ο αμερικανός πρεσβευτής στην Ελλάδα Μακ Βη έκανε λόγο «για πορεία προς την πείνα».


Στο ιδιόχειρο ημερολόγιο του Δ. Βουτυρά διαβάζουμε:

«Μέρες απαίσιες. Άνθρωποι πέφτουν στο δρόμο, άνθρωποι πεθαίνουν στα σπίτια και μένουν μέρες εκεί. Σα να ‘πεσε χολέρα, πανούκλα κι όλες οι αρρώστιες που δέρνουν την ανθρωπότητα, να ‘πεσαν στο μέρος αυτό. Σωρηδόν κατεβαίνει ο λαός των Αθηνών και του Πειραιώς στον Άδη. Γέμισαν τα νεκροταφεία. Δεν μπόρεσαν να τους θάψουν οι νεκροθάφτες. Και σκάβουν λάκκους μεγαλύτερους και τους ρίχνουν μέσα».

Το 50% των θανάτων που καταγράφονται στο Ληξιαρχείο Αθηνών κατά το χρονικό διάστημα της Κατοχής σημειώθηκε τα έτη 1941-1942. Ο λιμός στοίχισε τη ζωή σε 40-45.000 ανθρώπους εκείνο το χειμώνα.

Ο λιμός δεν περιορίστηκε μόνο το χειμώνα 1941-1942 αλλά μια σοβαρή επισιτιστική κρίση κυριάρχησε στη χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια της ξενικής κατοχής. Ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός σε έκθεσή του μετά την απελευθέρωση της χώρας εκτιμούσε ότι 250.000 άνθρωποι είχαν πεθάνει άμεσα ή έμμεσα από την πείνα.


Παιδιά σκελετωμένα από την πείνα. Φωτογραφίες από άλμπουμ που εστάλη παρανόμως στον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό προκειμένου να γίνει γνωστό διεθνώς το δράμα της πείνας στην Αθήνα, Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο – Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης.