Δάκες/Γέτες, οι ένδοξοι αρχαίοι πρόγονοι Βλάχων και Αρβανιτών

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Σταδιακά λοιπόν κατέληξαν οι Σέρβοι στα βόρεια του Κοσόβου ;

Πιθανόν. Όμως οι γλωσσικοί πρόγονοι των Σέρβων έφθασαν στην περιοχή πολύ αργότερα από αυτούς των Αλβανών.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Έκθεσις Νέα (1385): Ρωμαίοι και βάρβαροι δεσπότες

Κάποια στιγμή μετά το 1385 συγγράφηκε ένα εγχειρίδιο ρωμαϊκού («βυζαντινού») πρωτοκόλλου που φέρει τον τίτλο Έκθεσις Νέα, το οποίο υποδεικνύει στον πατριάρχη διαφορετική φόρμουλα απεύθυνσης του κατόχου του τίτλου του «δεσπότη», αναλόγως με το αν αυτός είναι Ρωμαίος ή βάρβαρος. Η Έκθεσις αναγνωρίζει τρεις διαφορετικές βαθμίδες δεσποτών που, από την υψηλότερη προς την χαμηλότερη, είναι: ο δεσπότης που είναι μέλος της δυναστείας των Παλαιολόγων, ο δεσπότης που είναι Ρωμαίος και, τέλος, ο δεσπότης που είναι «βάρβαρος» (μη Ρωμαίος).

Ως παράδειγμα βάρβαρων δεσποτών αναφέρονται «οἱ τῆς Βλαχίας δεσπόται καὶ οἱ τοῦ Ἀλβάνου». Οι βάρβαροι δεσπότες της «Βλαχίας» είναι οι αλλογενούς (μη ρωμαϊκής) καταγωγής δεσπότες των Ιωαννίνων εκείνης της εποχής, δηλαδή ο Σέρβος Θωμάς Πρελιούμπουβιτς (πέθανε το 1384) και ο Φλωρεντίνος Ησαύ Μπουοντελμόντι (Esau de(i) Buondelmonti) που τον διαδέχτηκε το 1385. Οι βάρβαροι δεσπότες του «Αλβάνου» είναι οι δύο Αλβανίτες άρχοντες που μοιράστηκαν τον γεωγραφικό πυρήνα του παλαιού δεσποτάτου της Ηπείρου μετά τη μάχη του Αχελώου (1359), στην οποία σκοτώθηκε ο τελευταίος Ρωμαίος ηγεμόνας της Άρτας, Νικηφόρος Β΄ Δούκας Ορσίνι, προσπαθώντας να αναχαιτίσει την κάθοδό τους. Οι δύο Αλβανίτες άρχοντες που αμφότεροι υιοθέτησαν τον τίτλο του «δεσπότη» ήταν ο Πέτρος Λιόσιας που έκανε έδρα του την Άρτα και ο Ιωάννης/Γκίνης Μπούας Σπάτας που έκανε (αρχική) έδρα του το Αγγελόκαστρο.

https://smerdaleos.wordpress.com/2020/0 ... %B5%CF%83/

[Τλαξκαλτέκος]

περιοδικό του Οικουμενικού Πατριαρχείου Εκκλησιαστική Αλήθεια , 1907 , σελ. 178
[ Συνεχώς έρχεται χρυσάφι απ' την Ρουμανία. Κι αν ο χρυσός ήταν κινεζικός , καθόλου παράδοξο δεν θα ήταν η Κλεισούρα να μετατραπεί σε κινεζική πόλη. Αλλά σε εμάς η ρουμανική προπαγάνδα είναι πιο αποτρόπαιη και απ' την αθιγγανική. Απ' τις 625 κουτσοβλαχικές οικογένειες που είμαστε , μόλις 15 είναι ρουμανόφρονες γιατί έχουν ως μοναδικό πόρο ζωής την ρουμανική προπαγάνδα. Εμείς μιλάμε την ελληνική κουτσοβλαχική διάλεκτο . Αλλά για να μην δημιουργείται ζήτημα θα σταματήσουμε να μιλάμε το κουτσοβλαχικό μας ιδίωμα δημοσίως και ιδιωτικώς. Στην Κλεισούρα ομιλείται πλέον η διάλεκτος των νήσων του Αιγαίου πελάγους. Να γνωρίζετε πατριάρχα πως πλέον η κοινότητά μας ανήκει στις καθαρώς ελληνοφώνους κοινότητες. Ας σταματήσουν λοιπόν πλέον αυτοί που ψαρεύουν σε θολά νερά. Υπογράφουν ιερείς , δημογέροντες και 354 κάτοικοι. ]

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Συνεχώς έρχεται χρυσάφι απ' την Ρουμανία. Κι αν ο χρυσός ήταν κινεζικός , καθόλου παράδοξο δεν θα ήταν η Κλεισούρα να μετατραπεί σε κινεζική πόλη. Αλλά σε εμάς η ρουμανική προπαγάνδα είναι πιο αποτρόπαιη και απ' την αθιγγανική. Απ' τις 625 κουτσοβλαχικές οικογένειες που είμαστε , μόλις 15 είναι ρουμανόφρονες γιατί έχουν ως μοναδικό πόρο ζωής την ρουμανική προπαγάνδα.

Ο διευθυντής του ρουμανικού σχολείου δολοφονήθηκε από τους Έλληνες στις 22/10/1905.

[Τλαξκαλτέκος]

Συνεχώς έρχεται χρυσάφι απ' την Ρουμανία. Κι αν ο χρυσός ήταν κινεζικός , καθόλου παράδοξο δεν θα ήταν η Κλεισούρα να μετατραπεί σε κινεζική πόλη. Αλλά σε εμάς η ρουμανική προπαγάνδα είναι πιο αποτρόπαιη και απ' την αθιγγανική. Απ' τις 625 κουτσοβλαχικές οικογένειες που είμαστε , μόλις 15 είναι ρουμανόφρονες γιατί έχουν ως μοναδικό πόρο ζωής την ρουμανική προπαγάνδα.

Ο διευθυντής του ρουμανικού σχολείου δολοφονήθηκε από τους Έλληνες στις 22/10/1905.

Κλεισουριώτες , άλλους Μακεδόνες ή Νοτιοελλαδίτες ;

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Κλεισουριώτες , άλλους Μακεδόνες ή Νοτιοελλαδίτες ;

Πηγή του είναι ο Rubin

Rubin, σ. 222

https://www.lithoksou.net/2020/11/maked ... 2.html?m=1

[taxalataxalasa]

στο θεμα των αλβανων ειμαι πολυ επιφυλακτικος το εξεταζω και απο την θεση την γεωπολιτικης
ποιος ο λογος για εγκατασταση σε ενα δυσκολο τοπο ; συνηθως οι λαοι διαλεγουν ευκολους τοπους με προσβαση
οποτε πιστευω στην μετακινηση που αναφερει ενας ιστορικος μερικων χιλιαδων απο τον καυκασο
για την φυλαξη της οδου και στον γηγενή πληθυσμο

Οι αλβανίτες ειναι γραικο-ιλλυριοί.

Τα Γετο-Δακικά παραμύθια είναι σλαβική προπαγάνδα περί αυτοχθονίας / αυτοκτονίας στο επιμάχο μέρος της δαρδανίας με τα κοτσίφια.

POSIS MESTYLU F[ILIUS] FL[AVIA] DELVS MVCATI F[ILIA] DOM[O] ALBANOP[OLI] IPSA DELVS".
It is translated as "Posis Mestylu, son of Flavia, daughter of Delus Mucati, who comes from Albanopolis"

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι Κουτσοβλάχοι της Πίνδου

Παραπλήσια με την περίπτωση του σλαβικού πληθυσμού της Μακεδονίας εμφανίζεται η κατάσταση των Κουτσοβλάχων (ή απλώς Βλάχων) στην ευρύτερη περιοχή της Πίνδου. Με κριτήριο το γλωσσικό ιδίωμα και άλλες πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, επρόκειτο για μεγάλη εθνοτική ομάδα, της τάξεως των 150.000 έως 200.000. Από αυτούς, όμως, μόνο μία μικρή, κατά τα φαινόμενα, μερίδα μπορεί να χαρακτηριστεί εθνική μειονότητα: όσοι ταυτίζονταν με το ρουμανικό έθνος ή, πάντως, απέρριπταν την ένταξή τους στο ελληνικό. Αντίθετα, η συντριπτική πλειονότητα είχε προ πολλού ασπαστεί την ελληνική ταυτότητα και τον ελληνικό εθνικισμό, με κορυφαίο παράδειγμα τον ίδιο τον πρωτεργάτη του Ιωάννη Κωλέττη.

Όπως και στην περίπτωση των Σλαβοφώνων, οι απογραφές του 1928 και του 1940 φαίνεται ότι καταγράφουν την πρώτη ιδίως κατηγορία και πάντως όχι το σύνολο. Ως αυτόπτης (και ως Κουτσοβλάχος) ο Αβέρωφ μαρτυρεί για την απογραφή του 1940 ότι οι υπόλοιποι θεωρούσαν «ντροπή» να δηλώσουν την κουτσοβλαχική ως μητρική γλώσσα. Αν έχει δίκιο, προκύπτει το ερώτημα γιατί ο αριθμός όσων δεν είχαν τέτοιον ενδοιασμό τριπλασιάστηκε το 1940 σε σύγκριση με το 1928.

Σε σύγκριση με τις άλλες εθνικές μειονότητες, οι «ρουμανίζοντες» Κουτσοβλάχοι ή απλώς Βλάχοι) απολάμβαναν προνομιακό καθεστώς. Σε καμία άλλη περίπτωση δεν παραχώρησε η Ελλάδα μειονοτικά δικαιώματα σε τέτοια έκταση και μάλιστα χωρίς αμοιβαιότητα (αφού δεν υπήρχε υπολογίσιμη ελληνική μειονότητα στη Ρουμανία). Η παραχώρηση έγινε ήδη το 1913 από τον Βενιζέλο, προκειμένου να εξασφαλίσει την κρίσιμη υποστήριξη της Ρουμανίας στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου. Στη συνέχεια, το 1920, με το άρθρο 12 της Συνθήκης των Σεβρών για τις μειονότητες, η Ελλάδα ανέλαβε να παραχωρήσει «εις τας βλαχικάς κοινότητας της Πίνδου, τοπικήν αυτονομίαν ως προς τα θρησκευτικά ή σχολικά ζητήματα».

Με τις ρυθμίσεις αυτές, οι Κουτσοβλάχοι αναγνωρίστη και στην ουσία ως ρουμανική εθνική μειονότητα. Τα σχολεία και τα άλλα ιδρύματα που προορίζονταν γι' αυτούς χρηματοδοτούσε απευθείας (και πλουσιοπάροχα) το ρουμανική κράτος. Αυτό δεν εμπόδισε την Ιταλία να εμφανιστεί ως αυτόκλητος προστάτης των Κουτσοβλάχων, εξαιτίας της λατινικής, υποτίθεται, καταγωγής όχι μόνο της γλώσσας τους, αλλά και των ίδιων. Το 1918, μάλιστα, ενθάρρυνε την ανακήρυξη (στην Κορυτσά) μιας εφήμερης «Δημοκρατίας της Πίνδου». Μετά από είκοσι (και πλέον) έτη, εντελώς αναχρονιστικά, αυτή η «δημοκρατία» έμελλε να επανεμφανιστεί ως «πριγκιπάτο».

Με τη Ρουμανία δεν υπήρχε βέβαια περίπτωση (ούτε ανάγκη) να προβεί η Ελλάδα σε ανταλλαγή πληθυσμών. Μολαταύτα, ύστερα από αίτημα της Ρουμανίας, το ελληνικό κράτος είχε την ευκαιρία να απαλλαγεί από τουλάχιστον 2.000 οικογένειες «ρουμανιζόντων» Κουτσοβλάχων, που μετανάστευσαν στη Δοβρουτσά την περίοδο 1925-29.

Πέρα από τις δελεαστικές υποσχέσεις της ρουμανικής κυβέρνησης (που επειγόταν να εποικίσει τη Δοβρουτσά με ομοεθνείς ώστε να αντισταθμίσει το βουλγαρικό στοιχείο), αυτό το μεταναστευτικό ρεύμα (όπως και το αντίστοιχο των Σλαβοφώνων προς Βουλγαρία) οφειλόταν προπαντός στη μαζική εγκατάσταση των Ελλήνων προσφύγων. Ως κτηνοτρόφοι, οι Κουτσοβλάχοι υπέστησαν τις καταστρεπτικές συνέπειες που είχε η προσφυγική αποκατάσταση και γενικότερα η αγροτική μεταρρύθμιση για την παραδοσιακή (νομαδική) κτηνοτροφία. Οι μέχρι τότε διαθέσιμες εκτάσεις για βοσκή συρρικνώθηκαν δραματικά, στην προσπάθεια να εξευρεθεί καλλιεργήσιμος κλήρος για όσο το δυνατό περισσότερους πρόσφυγες (και ντόπιους ακτήμονες).

Τέλος, οι Κουτσοβλάχοι βρέθηκαν και αυτοί στο στόχαστρο της αστυνομικής αυθαιρεσίας κατά την εκστρατεία που εξαπολύθηκε, επί Μεταξά, για την εξάλειψη των «ξένων» γλωσσών. Κατά συνέπεια, ο τριπλασιασμός όσων δήλωσαν την κουτσοβλαχική ως μητρική γλώσσα το 1940 ίσως ερμηνεύεται ως αντίδραση στην καταπίεση του ελληνικού κράτους – ανάλογη με εκείνη των Σλαβοφώνων και με παρόμοιες προεκτάσεις για το άμεσο μέλλον.

[Τλαξκαλτέκος]

Κατά συνέπεια, ο τριπλασιασμός όσων δήλωσαν την κουτσοβλαχική ως μητρική γλώσσα το 1940 ίσως ερμηνεύεται ως αντίδραση στην καταπίεση του ελληνικού κράτους – ανάλογη με εκείνη των Σλαβοφώνων και με παρόμοιες προεκτάσεις για το άμεσο μέλλον.

Μάλλον όχι. Απλώς είχαν πλέον αποκτήσει ενδιαφέρον για την διατήρησή της , όπως οι Πόντιοι με την ποντιακή ή οι Τσάκωνες με τα τσακώνικα.

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Εθνοτικές ομάδες: Όπως δείχνει η πλειονότητα των Κουτσοβλάχων και των Πομάκων, υπάρχουν εθνοτικές ομάδες με ιδιαίτερη γλώσσα και άλλα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που δεν μετατρέπονται σε εθνικές μειονότητες. Αυτό ισχύει κατεξοχήν για τους Αρβανίτες της Παλαιάς Ελλάδας, που ήσαν μάλλον η μεγαλύτερη τέτοια ομάδα. Μολονότι αλβανόφωνοι, ως Ορθόδοξοι ταυτίστηκαν με το ελληνικό έθνος ήδη από τις παραμονές του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, στον οποίο έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Στη συνέχεια, ενσωματώθηκαν χωρίς δυσκολία στο νεοσύστατο κράτος και το υπηρέτησαν από πλήθος θέσεις.
Ασφαλείς στην ελληνική τους ταυτότητα, οι Αρβανίτες μπορούσαν να μεταβληθούν σε εθνική μειονότητα μόνο από τις ανεύθυνες ακροβασίες κάποιου σαν τον Πάγκαλο το 1925-26, όταν επιδίωξε με κάθε αντίτιμο τη φιλία της Αλβανίας. Αρβανίτης από τη Σαλαμίνα ο ίδιος, θεωρούσε ότι είχε στις φλέβες του «αίμα κατά το ήμισυ αλβανικόν»!