Λίβανος, Καζέρτα, Απελευθέρωση, Δεκεμβριανά, Βάρκιζα

[pluton]

FB_IMG_1673811556207.jpg

Δεκέμβρης 1944 συσσίτιο στην Ομόνοια.... Φυσικά ούτε το ΕΑΜ, ούτε το ΚΚΕ, ούτε η ΕΣΣΔ μοίραζε φαι σ' αυτούς, ο ΕΕΣ φρόντιζε .... Δηλαδή οι Δυτικοί σύμμαχοι.

[pluton]

Στην απελευθερωμένη Αθήνα 1944 και μετά το ΕΑΜ ΚΚΕ δεν τους έφτανε το αίμα και η δυστυχία του λαού, έπρεπε να κάνουν το διεθνιστικό τους καθήκον στους Σλάβους, να μη μπορέσει η πατρίδα να διεκδικήσει τους καρπούς των θυσιών της

FB_IMG_1673856372276.jpg

[pluton]

Η Αθήνα τον Ιανουάριο του 1945

FB_IMG_1675002351962.jpg

[Ακρίδης Κατσαριδόπουλος]

Οι μειονότητες στην κατοχή

Όσα συνέβησαν στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και της τριπλής Κατοχής της Ελλάδας δικαίωσαν καταρχήν την πολιτική του του ελληνικού κράτους και ειδικά την πολιτική Βενιζελισμού στο ζήτημα των μειονοτήτων. Πράγματι εκδηλώθηκε μέσω των εθνικών μειονοτήτων η αναμενόμενη απειλή κατά της ελληνικής κυριαρχίας. Και πράγματι λειτούργησε ως ασπίδα της ελληνικής κυριαρχίας η προσφυγική εγκατάσταση, όπως ακριβώς είχε επιδιωχθεί.

Στις συνθήκες της Κατοχής, οι Τσάμηδες πίστεψαν ότι μπορούσαν πλέον να πραγματοποιήσουν τα δικά τους αλυτρωτικά όνειρα, με την προσάρτηση της περιοχής τους στην Αλβανία. Το ίδιο και οι Σλαβόφωνοι, που στράφηκαν αρχικά προς τη Βουλγαρία ως ομοεθνείς και, στη συνέχεια, προς τη Γιουγκοσλαβία, με το όραμα της χωριστής πλέον Σλαβομακεδονικής εθνότητας και κρατικής οντότητας, στο πλαίσιο ομοσπονδιακού συστήματος. Ακόμη και η μειοψηφία των Κουτσοβλάχων που μέχρι τότε ταυτιζόταν με τη Ρουμανία έσπευσε να επωφεληθεί από την Ιταλική κατοχή και να επιδιώξει την πραγματοποίηση ενός ονείρου αυτονομίας, με τη «Ρωμαϊκή» Λεγεώνα και το λεγόμενο Πριγκιπάτο της Πίνδου.

Κατεξοχήν εύγλωττη ήταν η υποδοχή που επιφύλαξαν τον Απρίλιο του 1941 Σλαβόφωνοι και Κουτσοβλάχοι στους Γερμανούς εισβολείς, τους οποίους καλωσόριζαν ως «ελευθερωτές». Όχι μόνο με γερμανικές (ή και λευκές) σημαίες, όπως συνηθίζουν ανέκαθεν οι άμαχοι να δηλώνουν υποταγή στον νέο κυρίαρχο, αλλά και με βουλγαρικές οι Σλαβόφωνοι και με ρουμανικές οι Κουτσοβλάχοι.

Θα μπορούσε ίσως να προβληθεί η αντίρρηση ότι η καταπίεση των μειονοτήτων από το ελληνικό κράτος ήταν εκείνη που τις ώθησε να στραφούν εναντίον του όταν βρέθηκε σε αδυναμία να αντιδράσει. Ειδικά για τους Σλαβόφωνους της Μακεδονίας, υποστηρίζεται βάσιμα ότι η ακραία και βάναυση καταπίεση επί Μεταξά (που υπερακόντιζε οτιδήποτε ίσχυσε πριν) έπαιξε καταλυτικό ρόλο για τη μετέπειτα στάση τους. Ωστόσο, είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ποια ακριβώς μειονοτική πολιτική θα μπορούσε να είχε αποτρέψει εντελώς την ανθελληνική στροφή αυτών των τριών εθνικών μειονοτήτων. Θα τις είχε δηλαδή εμποδίσει να επωφεληθούν από τη μοναδική ιστορική ευκαιρία που πρόσφερε ο πόλεμος. Μόνο με τους Τούρκους της Θράκης δεν συνέβη το ίδιο, επειδή η Τουρκία έμεινε ουδέτερη.

Άλλωστε, σε τελευταία ανάλυση, υπήρχαν δύο αλληλένδετοι υλικοί παράγοντες που δεν θα μπορούσαν σε καμία περίπτωση να αγνοηθούν από τις μειονότητες: η ιδιοκτησία της γης και η προσφυγική εγκατάσταση. Μεγάλες εκτάσεις είχαν αφαιρεθεί από τους Τσάμηδες και τους Σλαβόφωνους για να δοθούν στους πρόσφυγες, ενώ και οι Κουτσοβλάχοι κτηνοτρόφοι είχαν πληγεί ανεπανόρθωτα από την αγροτική μεταρρύθμιση, που συρρίκνωσε τα βοσκοτόπια. Καμία πολιτική δεν θα είχε προλάβει να συμφιλιώσει οριστικά αυτές τις μειονότητες με όσα είχαν βιώσει, εντελώς πρόσφατα, ως οικονομική καταστροφή και ως αρπαγή των πατρογονικών τους εδαφών.

Ακόμη λιγότερες αμφιβολίες δικαιολογούνται ως προς τη δικαίωση της Βενιζελικής πολιτικής για τη μαζική προσφυγική εγκατάσταση στη Βόρεια Ελλάδα, με στόχο τον «εξελληνισμό» της και την εξουδετέρωση των κινδύνων των συνυφασμένων με τις αλλοεθνείς μειονότητες. Στη διάρκεια της Κατοχής (αλλά και στη συνέχεια), οι πρόσφυγες αποδείχθηκαν πράγματι η πιο αποτελεσματική ασπίδα για τη διαφύλαξη της ελληνικής κυριαρχίας στις νέες τους πατρίδες, είτε αγωνίστηκαν από τις τάξεις του ΕΑΜ, είτε από τις τάξεις αντιπάλων οργανώσεων και ομάδων (ακόμη και εκείνων που κατέληξαν να συνεργαστούν με τους Γερμανούς).

Και εδώ θα μπορούσε ίσως να αντιταχθεί ότι ακριβώς η σύγκρουση με τους πρόσφυγες έστρεψε τις μειονότητες προς τους εχθρούς της Ελλάδας. Ωστόσο, εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα σήμαινε, στη συγκυρία της Κατοχής, η απουσία των προσφύγων και η συνακόλουθη κατοχή της γης αποκλειστικά από γηγενείς μειονότητες σε αρκετές περιοχές. Δεν θα υπήρχε κανένα εμπόδιο, κανένα «αντίπαλο δέος» για την εφαρμογή σχεδίων κάθε λογής και προέλευσης σε βάρος της εδαφικής ακεραιότητας του ελληνικού κράτους (ανεξάρτητα από την τελική έκβαση του πολέμου).

Τέλος, ακόμη και στην ιδιαίτερη περίπτωση των Σεφαραδιτών Εβραίων, δικαιώθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο η πολιτική της αφομοίωσης που πρέσβευαν ο Βενιζελισμός και οι οπαδοί του στο εσωτερικό της μειονότητας. Για τον μεγάλο όγκο της, την κρίσιμη ώρα, η έλλειψη αφομοίωσης σήμανε την απουσία όχι μόνο πρακτικών δυνατοτήτων διαφυγής, αλλά και έμπρακτης αλληλεγγύης εκ μέρους του χριστιανικού πληθυσμού. Εντελώς αντίθετα, στην Παλαιά Ελλάδα όχι μόνο ο χριστιανικός πληθυσμός αλλά και οι αρχές (με επικεφαλής την Ορθόδοξη Εκκλησία και την Αστυνομία Πόλεων) έκαναν το παν για να κρύψουν και να σώσουν τους Ισραηλίτες συμπολίτες τους. Η «επιταγή» της αφομοίωσης είχε, τελικά, αντίκρισμα και εξαργυρώθηκε στο ακέραιο.

Από τους Σεφαραδίτες Εβραίους της Ελλάδας, ελάχιστοι επέζησαν και ακόμη λιγότεροι επέστρεψαν. Με το τέλος της Κατοχής, οι Τσάμηδες απωθήθηκαν στην Αλβανία από τον ΕΔΕΣ. Οι Σλαβομακεδόνες επίσης απωθήθηκαν στη Γιουγκοσλαβία από τις κυβερνητικές δυνάμεις ξανά με τη λήξη του Εμφυλίου και την ήττα τους στο πλαίσιο του λεγόμενου ΔΣΕ. Κουτσοβλάχοι συνεργάτες των Ιταλών και των Γερμανών διέφυγαν στη Ρουμανία και στην Ιταλία. Ελάχιστοι Αρμένιοι έμειναν στη χώρα μετά την επανάληψη και ταχεία ολοκλήρωση του επαναπατρισμού τους στην τότε Σοβιετική Αρμενία. Τελικά, από τις έξι εθνικές μειονότητες του Μεσοπολέμου, μόνο μία απέμεινε ως υπολογίσιμο μέγεθος στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης.

[pluton]

Αθήνα, 11 Ιανουαρίου 1945, η αντιπροσωπεία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στη υπογραφή συνθήκης κατάπαυσης πυρός, από αριστερά Αθηναγόρας Αθηνέλλης (Θάνος), Δημήτρης Παρτσαλίδης (Μήτσος), Γιάννης Ζέβγος (Ταλαγάνης), Θόδωρος Μακρίδης (Έκτορας).

Για να δούμε ποιοι ήταν αυτοί οι τέσσερεις:

Αθηναγόρας Αθηνέλλης ( 1901 Αϊβαλί 1959 Αθήνα ) Μικρασιάτης αξιωματικός που συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Γεννήθηκε στις Κυδωνίες της Μικράς Ασίας το 1901. Πολέμησε στη Μικρασιατική Εκστρατεία ως έφεδρος αξιωματικός όπου και τραυματίστηκε βαριά στον πνεύμονα και έμεινε ανάπηρος.
Με την έναρξη του Ελληνοϊταλικού πολέμου (1940-1941) ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία με τον βαθμό του ταγματάρχη. Ως διοικητής του 6ου Συντάγματος πεζικού πήρε μέρος στην Μάχη της Κρήτης. Από το 1942 συνδέθηκε με την Κεντρική Επιτροπή του ΕΛΑΣ

Δημήτρης Παρτσαλίδης Μήτσος (Τραπεζούντα, 1903 - Αθήνα, 22 Ιουνίου 1980) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός, ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Ήταν επίσης δήμαρχος Καβάλας και πρόεδρος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης. Το 1968 με τη διάσπαση του ΚΚΕ ηγήθηκε της ανανεωτικής πτέρυγας και του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Γιάννης Ζέβγος (πραγματικό όνομα Γιάννης Ταλαγάνης) (1897 - 1947) ήταν Έλληνας δάσκαλος, δημοσιογράφος, ιστορικός και ανώτατο στέλεχος του ΚΚΕ και του ΕΑΜ έχοντας διατελέσει Υπουργός Γεωργίας στην πρώτη μετακατοχική οικουμενική κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου. Στα πρώτα του γραπτά υπέγραφε ως "Πολύβιος" ενώ στον κομματικό τύπο αρθρογραφούσε μαζί με τη σύζυγό του, Καίτη, υπογράφοντας ως Ζεύγος - Ζέβγος για συνωμοτικούς λόγους. Το προσωνύμιό τους αυτό έγινε τελικά το επώνυμό τους. Δολοφονήθηκε τον Μάρτιο του 1947 στη Θεσσαλονίκη.

Θόδωρος Μακρίδης (17 Απριλίου 1899 κωνσταντινουπολη- 16 Αυγούστου 1981) γνωστός και με τα κομματικά και στρατιωτικά ψευδώνυμα Έκτορας, Έχτορας, ταγματάρχης Έκτορας Πολίτης, Ξ.Ι.Φ.

Φοίτησε στην Εμπορική Σχολή Χάλκης. Το 1916 εισήλθε σε σχολή αξιωματικών του Οθωμανικού Στρατού και μετά την αποφοίτησή του ως ανθυπολοχαγός, υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες. Το 1918 αυτομόλησε σε βρετανική στρατιωτική μονάδα στην Ιεριχώ, με σκοπό να πάει στην Ελλάδα. Έφτασε στην Ελλάδα το 1919 και έκανε αίτηση να καταταγεί στον Ελληνικό Στρατό Ξηράς, όμως γρήγορα την απέσυρε για να μη πάει στην αντικομμουνιστική συμμαχική εκστρατεία εναντίον των Μπολσεβίκων στην Κριμαία.

Τελικώς το 1921 εισήλθε στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1924 με το βαθμό του ανθυπολοχαγού του Πεζικού. Κατά μία μαρτυρία, ήταν αρχηγός της τάξης του. Στην Ευελπίδων είχε ταξινομηθεί ως αλλοδαπός σπουδαστής.

Από το 1924 έως το 1935 σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Πεζικού, και, μεταξύ άλλων, υπηρέτησε και στο τότε Υπουργείο Στρατιωτικών. Το 1935, έλαβε μέρος στο αποτυχημένο Κίνημα της 1ης Μαρτίου που πραγματοποιήθηκε από βενιζελικούς αξιωματικούς, και γι' αυτόν τον λόγο αποτάχθηκε από το Στρατό Ξηράς με το βαθμό του λοχαγού (και όχι του ταγματάρχη όπως γράφεται πολλές φορές).

Τον Αύγουστο του 1941 η καθοδήγηση του ΚΚΕ τού ανέθεσε να ηγηθεί της στρατιωτικής δουλειάς και της ανάπτυξης του αντάρτικου στρατού. Εκπόνησε σχέδιο κατάληψης των Αθηνών, και ήταν υπέρ της σύγκρουσης με τους Άγγλους.

Μετά ην Βάρκιζα υποστήριξε την εξέγερση στις πόλεις, ενώ ο Μάρκος Βαφειάδης τη συγκρότηση αντάρτικου στρατού.... Το ΚΚΕ δεν τον ανέβασε στο βουνό και πέρασε από διάφορες εξορίες, το 1953 δραπέτευσε στο ανατολικό μπλοκ, στην Βουλγαρία παρακολούθησε σχολές πολέμου πέθανε στην Αθήνα.

FB_IMG_1675670258048.jpg

[pluton]

Εξάρχεια μετά την επικράτηση ηρεμίας.

FB_IMG_1675791423249.jpg

Ελλάδα 1943-44. Η φωτογραφία αναφέρεται στην ειδική ομάδα των Ελληνοαμερικανών του OSS που έδρασε στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Ελλάδα. (ebay)

FB_IMG_1675794032179.jpg

[pluton]

ΔΡΑΜΑ 22 ΜΑΪΟΥ 1948..Μέλη της Ελληνικής Εθνοφρουρός μεταφέρουν γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους, από την κατεχόμενη περιοχή των ανταρτών στην πόλη και στα γύρω κοντινά χωριά..

FB_IMG_1676197964975.jpg

[pluton]

Στις 18 Φεβρουαρίου του 1957 συνήλθε στην Ρουμανία η 7η "Πλατιά Ολομέλεια" της ΚΕ του παρανόμου εν Ελλάδι ΚΚΕ, κατα την οποία καθαιρέθηκε ο Γ. Γ. του ΚΚΕ Νικος Ζαχαριάδης, απο μελος της ΚΕ και διαγράφτηκε από το ΚΚΕ!



Η Μακρόνησος έμοιαζε σαν παράδεισος, μπροστά στην εξορία της ΕΣΣΔ που ένιωσε στο πετσί του!

Ειδικότερο ενδιαφέρον έχει το τελευταίο του γράμμα προς την Κ. Ε. του Κ.Κ. της Σοβιετικής Ενώσεως.

Εκεί φαίνεται η απογοήτευση και η απέχθεια του προς την ιδεολογία και το κκε και την ΕΣΣΔ που υπηρέτησε:

«Το κουφάρι μου το κληροδοτώ στους Μπρέζνιεφ, Κολιγιάννη, Φλωράκη και Σία. Χαλάλι τους…

Όσο κι αν προσπάθησαν 17 ολόκληρα χρόνια τα όργανα της Ασφάλειας της Σοβ. Ένωσης και οι διορισμένοι στο ΚΚΕ δεν απόδειξαν απόλυτα τίποτα και αναγκάστηκαν να γλείψουν αφτού όπου φτύναν…

Σήμερα, ύστερα απ’ όλα αυτά, δηλώνω ότι αν δεν αρθούν όλα τα μέτρα περιορισμού, εξορίας, στέρησης ελευθερίας μετακίνησης και αναχώρησης απ’ τη Σοβ. Ένωση κλπ κλπ που εφαρμόζονται ενάντια μου, τότε την 1η Αυγούστου 1973, σαν έκφραση έσχατης διαμαρτυρίας, θ’ αυτοκτονήσω».

Αυτό που ζητούσε ήταν να φύγει από την ΕΣΣΔ. ποιο θλιβερή υπόθεση δεν μπορούσε να υπάρξει και όμως το ΚΚΕ μας τον παρουσιάζουν τον πιο κομμουνισταρα ... Σας έφτυσε και σας ξεβρακωσε ο Ν Ζαχαριάδης. Είναι βέβαιο ότι αν τον άφηναν να φύγει από την ΕΣΣΔ μετά βδελιγμιας θα αποκηρυσσε τον κομμουνισμό.

[pluton]

Kαλαμάτα, 3 Μαρτίου 1945. Συγκέντρωση φιλοκυβερνητικών και φιλοβασιλικών στοιχείων μετά την αποχώρηση του ΕΑΜ από την πόλη. (Φωτογραφία Χρήστος Αλειφέρης)
-----

FB_IMG_1677876947619.jpg

[pluton]

Τα Marmon Herrington Mk IVF του Ελληνικού Στρατού 1948 -49

Φωτογραφική ερευνα : Γιάννης Τερνιώτης
Η Νοτιο-αφρικανική εταιρία Marmon Herrington, με γνώμονα τα συμπεράσματα από την χρήση των οχημάτων της στις επιχειρήσεις των πρώτων ετών του Β’ΠΠ, σχεδίασε και άρχισε την παραγωγή το 1943, ενός νέου τροχοφόρου τεθωρακισμένου, ικανού να φέρει ως κύριο-οπλισμό το βρετανικό αντιαρματικό πυροβόλο 2pdr QF. Το νέο όχημα ονομάστηκε Marmon Herrington Mk IVF, διέθετε πολυγωνικό ευρύχωρο πύργο , κινητήρα Ford V8 των 95 hp, είχε τριμελές πλήρωμα και ήταν εξοπλισμένο συμπληρωματικά με δύο αμερικανικής κατασκευής πολυβόλα Browning 0,30 in.

Μετά το τέλος του Β’ΠΠ και κάτω από την πίεση για την ανάγκη αντιμετώπισης της κομμουνιστικής απειλής στην Ελλάδα, χορηγήθηκε από τους Βρετανούς ένας σημαντικός αριθμός τεθωρακισμένων του τύπου αυτού στον ΕΣ.

Έτσι, στις επιχειρήσεις που ακολούθησαν έως το 1949, τρία Συντάγματα Αναγνώρισης του Ιππικού - Τεθωρακισμένων χρησιμοποίησαν τα τεθωρακισμένα οχήματα αυτά σε καθήκοντα επιθετικών αναγνωρίσεων, εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και για την προστασία στρατιωτικών φαλάγγων σε περιοχές που απειλούνταν, ή κατέχονταν από τους αντάρτες. Τα πληρώματα τους εξοικειώθηκαν σύντομα με το νέο υλικό, το οποίο χρησιμοποίησαν με τον καλύτερο τρόπο στις μάχες και προσέφεραν πολύτιμες υπηρεσίες στις επιχειρήσεις του Ε.Σ. Τα εφόδια, οι στολές και ο οπλισμός των ανδρών, ήταν όπως και για τις υπόλοιπες δυνάμεις του ΕΣ κατά την περίοδο αυτή κυρίως βρετανικής προσέλευσης.

FB_IMG_1678990543081.jpg