Οι ποινές στο Βυζάντιο

[Adminović]

Οι ποινές στο Βυζάντιο χωρίζονταν κυρίως στις εξής κατηγορίες: θανατικές (πχ αποκεφαλισμός, κάψιμο στην πυρά, απαγχονισμός, καταποντισμός κλπ), σωματικές (πχ ακρωτηριασμοί, ευνουχισμοί κλπ), στερητικές της ελευθερίας (πχ εξορία, δουλεία, εγκλεισμός σε μοναστήρι, φυλάκιση κλπ), χρηματικές ή περιουσιακές (πχ δήμευση περιουσίας), εξευτελιστικές (πχ κούρεμα, διαπόμπευση κλπ), αναγκαστική εργασία (πχ μεταλλισμός).

Οι Βυζαντινοί αναζητούσαν πάντα θεωρητική κάλυψη των ποινών στις Γραφές και με θεολογικά επιχειρήματα και αναγωγές στα ιερά κείμενα προσπαθούσαν να τις δικαιολογήσουν. Πχ «...και εάν σκανδαλίζει σε η χειρ σου, απόκοψον αυτήν… και εάν ο πούς σου σκανδαλίζει σε, απόκοψον αυτόν. καλόν εστί σοι εισελθείν εις την ζωήν χωλόν, ή τους δύο πόδας έχοντα βληθήναι εις την γέενναν… και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, έκβαλε αυτόν... » κοκ. (Μαρκος, θ΄, 43-47).

Πολλές φορές παρατηρούνταν και το φαινόμενο της αυτοδικίας ή οι αρχές να επινοούν δικές τους αυθαίρετες ποινές. Πχ μετά το πραξικόπημα και τον αποκεφαλισμό του στρατηγού Αλέξιου Βρανά, ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Άγγελος διέταξε να περιφέρουν στους δρόμους της Πόλης το κεφάλι του Βρανά κι ένα πόδι του καρφωμένα σε παλούκια. Κατά την διάρκεια δε του επινίκιου γεύματος στο παλάτι, ο αυτοκράτορας ζήτησε το κεφάλι του Βρανά και το πέταξε στο πάτωμα, ανάμεσα στα πόδια των παρευρισκομένων, οπότε άρχισαν τότε όλοι να το κλωτσούν πέρα - δώθε «δίκην σφαίρας», όπως αναφέρει ο βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης. Αφού ολοκλήρωσαν τη "διασκέδασή" τους με το κεφάλι του Βρανά, το απέστειλαν στη σύζυγό του Άννα.


Ορισμένες από τις πιο συνηθισμένες ποινές ήταν οι παρακάτω:

• ΡΙΝΟΤΟΜΙΑ: Ήταν ίσως ο πιο συνηθισμένος ακρωτηριασμός. Είχαν τιμωρηθεί με αυτήν ακόμα και αυτοκράτορες. Επιβαλλόταν για πολλά και διάφορα εγκλήματα, πολιτικά και του κοινού δικαίου, και αφορούσε άτομα όλων των τάξεων, από κρατικούς αξιωματούχους και κληρικούς, μέχρι και απλούς πολίτες. Αποτελούσε είδος βασανιστηρίου αλλά και ηθικού, κοινωνικού και πολιτικού εξευτελισμού. Πχ σε περίπτωση μοιχείας ελεύθερης με δούλο, η μεν γυναίκα μαστιγωνόταν, κουρεύονταν και της έκοβαν τη μύτη, ενώ ο δούλος καιγόταν στην πυρά.
  
• ΧΕΙΡΟΚΟΠΙΑ: Ήταν μια συνηθισμένη ποινή για κλέφτες, τυμβωρύχους, παραχαράκτες νομισμάτων, όσους προκαλούσαν τραύμα με γροθιά, έπαιζαν ζάρια κλπ.
  
• ΓΛΩΣΣΟΤΟΜΙΑ: Ποινή που εφαρμοζόταν κυρίως σε περιπτώσεις ψευδορκίας ή συκοφαντίας.
  
• ΤΑΥΤΟΠΑΘΕΙΑ: Εκτός από τις παραπάνω περιπτώσεις, γενικότερα έκοβαν το μέλος του σώματος που ήταν το "υπεύθυνο" για το έγκλημα. Πχ έκοβαν τα γεννητικά όργανα του κτηνοβάτη. Οι ακρωτηριασμοί, από την ένταξή τους στην ποινική νομοθεσία, κατάντησαν ένα θλιβερό φαινόμενο του βυζαντινού καθημερινού βίου. Σε κάθε βήμα συναντούσε κανείς ανθρώπους με κομμένα μέλη.
  
• ΕΚΤΥΦΛΩΣΗ: Μετά τους ακρωτηριασμούς, ακολουθεί σε συχνότητα η εκτύφλωση. Ως ποινή, βασανιστήριο, ως προληπτικό ή κατασταλτικό μέτρο η εκτύφλωση κυριαρχεί στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο επί αιώνες. Αφορούσε εγκλήματα κατά της εξουσίας και είχε καταντήσει καθημερινό φαινόμενο εξαιτίας των μόνιμων εσωτερικών αναστατώσεων και των αδιάκοπων πολέμων, εξωτερικών και εμφύλιων, της πολιτικής διαφθοράς, των αναρίθμητων στάσεων και στρατιωτικών κινημάτων. Θύματα υπήρξαν αυτοκράτορες, πατριάρχες, στρατηγοί, αξιωματούχοι. Η εκτύφλωση προβλεπόταν αρχικά από την νομοθεσία αλλά μόνο για τους ιερόσυλους. Με αυτοκρατορική, ωστόσο, εντολή θα επεκταθεί αυθαίρετα και στα εγκλήματα κατά της εξουσίας, για κάθε δηλαδή επιβουλή κατά του αυτοκρατορικού οίκου. Ο αυτοκράτορας, ως επίγειος εκπρόσωπος του Θεού, ενσαρκώνει κάτι ιερό, οπότε όποιος τον επιβουλεύεται προσβάλλει τα ιερά και τα όσια. Δεν περνούσε μέρα στην Κωνσταντινούπολη χωρίς εξομματισμούς και θανατώσεις, γράφει ο Νικήτας Χωνιάτης.
  
• ΚΑΨΙΜΟ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ: Συχνότατες ήταν και οι θανατώσεις στην πυρά. Φαίνεται μάλιστα ότι το Βυζάντιο έχει το προβάδισμα στο κάψιμο των "αιρετικών" και "μάγων", αρκετά πριν τη Δύση. Είχε οργανωθεί ειδική κρατική υπηρεσία με αποστολή την ανακάλυψη και εξόντωση αιρετικών και μάγων. Ο επικεφαλής αυτής της υπηρεσίας ονομαζόταν Κυαίστωρ, δηλαδή εξεταστής ή ανακριτής. Ήταν μια μέθοδος αφανισμού των ανυπάκουων, ενίοτε και πολιτικών αντιπάλων και συγχρόνως επιχείρηση κέρδους. Διότι η καταδίκη αιρετικού συνεπαγόταν και τη δήμευση της περιουσίας του.
  
• ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ: Η διαπόμπευση, η δημόσια περιφορά και εξευτελισμός του καταδίκου στους δρόμους και η παράδοσή του στη χλεύη και στις βάναυσες επιθέσεις του όχλου ήταν το κατ’ εξοχήν βυζαντινό βασανιστήριο. Δεν ήταν αποκλειστική ποινή η διαπόμπευση, αλλά παρεπόμενη, εφαρμοζόταν δηλαδή μαζί με την κυρίως ποινή (συνήθως πριν την εκτέλεση της κυρίως ποινής). Πριν από την διαπόμπευση, μαστίγωναν τον κατάδικο, τον κούρευαν (γινόταν σαν κουρεμένο γίδι ή "κουρόγιδο" - κορόιδο), τον ξύριζαν (μαλλιά, γένια, φρύδια), μουτζούρωναν το πρόσωπό του με κάπνα ή πίσσα (η λεγόμενη "μούτζα"), τον στεφάνωναν με μια πλεξίδα σκόρδα, του κρεμούσαν στους ώμους του κουδούνια κλπ.

Βυζάντιο σημαίνει ελληνορθόδοξος πολιτισμός!!

[itteithe]

Game of Thrones και μαλαkίες...

[Λαχουρένιος]

Η παραγραφος με την διαπομπευση μου θυμισε εκεινο το επεισοδιο με την Σερσει

['71]

Οι ποινές στο Βυζάντιο χωρίζονταν κυρίως στις εξής κατηγορίες: θανατικές (πχ αποκεφαλισμός, κάψιμο στην πυρά, απαγχονισμός, καταποντισμός κλπ), σωματικές (πχ ακρωτηριασμοί, ευνουχισμοί κλπ), στερητικές της ελευθερίας (πχ εξορία, δουλεία, εγκλεισμός σε μοναστήρι, φυλάκιση κλπ), χρηματικές ή περιουσιακές (πχ δήμευση περιουσίας), εξευτελιστικές (πχ κούρεμα, διαπόμπευση κλπ), αναγκαστική εργασία (πχ μεταλλισμός).

Οι Βυζαντινοί αναζητούσαν πάντα θεωρητική κάλυψη των ποινών στις Γραφές και με θεολογικά επιχειρήματα και αναγωγές στα ιερά κείμενα προσπαθούσαν να τις δικαιολογήσουν. Πχ «...και εάν σκανδαλίζει σε η χειρ σου, απόκοψον αυτήν… και εάν ο πούς σου σκανδαλίζει σε, απόκοψον αυτόν. καλόν εστί σοι εισελθείν εις την ζωήν χωλόν, ή τους δύο πόδας έχοντα βληθήναι εις την γέενναν… και εάν ο οφθαλμός σου σκανδαλίζει σε, έκβαλε αυτόν... » κοκ. (Μαρκος, θ΄, 43-47).

Πολλές φορές παρατηρούνταν και το φαινόμενο της αυτοδικίας ή οι αρχές να επινοούν δικές τους αυθαίρετες ποινές. Πχ μετά το πραξικόπημα και τον αποκεφαλισμό του στρατηγού Αλέξιου Βρανά, ο αυτοκράτορας Ισαάκιος Άγγελος διέταξε να περιφέρουν στους δρόμους της Πόλης το κεφάλι του Βρανά κι ένα πόδι του καρφωμένα σε παλούκια. Κατά την διάρκεια δε του επινίκιου γεύματος στο παλάτι, ο αυτοκράτορας ζήτησε το κεφάλι του Βρανά και το πέταξε στο πάτωμα, ανάμεσα στα πόδια των παρευρισκομένων, οπότε άρχισαν τότε όλοι να το κλωτσούν πέρα - δώθε «δίκην σφαίρας», όπως αναφέρει ο βυζαντινός ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης. Αφού ολοκλήρωσαν τη "διασκέδασή" τους με το κεφάλι του Βρανά, το απέστειλαν στη σύζυγό του Άννα.


Ορισμένες από τις πιο συνηθισμένες ποινές ήταν οι παρακάτω:

• ΡΙΝΟΤΟΜΙΑ: Ήταν ίσως ο πιο συνηθισμένος ακρωτηριασμός. Είχαν τιμωρηθεί με αυτήν ακόμα και αυτοκράτορες. Επιβαλλόταν για πολλά και διάφορα εγκλήματα, πολιτικά και του κοινού δικαίου, και αφορούσε άτομα όλων των τάξεων, από κρατικούς αξιωματούχους και κληρικούς, μέχρι και απλούς πολίτες. Αποτελούσε είδος βασανιστηρίου αλλά και ηθικού, κοινωνικού και πολιτικού εξευτελισμού. Πχ σε περίπτωση μοιχείας ελεύθερης με δούλο, η μεν γυναίκα μαστιγωνόταν, κουρεύονταν και της έκοβαν τη μύτη, ενώ ο δούλος καιγόταν στην πυρά.
  
• ΧΕΙΡΟΚΟΠΙΑ: Ήταν μια συνηθισμένη ποινή για κλέφτες, τυμβωρύχους, παραχαράκτες νομισμάτων, όσους προκαλούσαν τραύμα με γροθιά, έπαιζαν ζάρια κλπ.
  
• ΓΛΩΣΣΟΤΟΜΙΑ: Ποινή που εφαρμοζόταν κυρίως σε περιπτώσεις ψευδορκίας ή συκοφαντίας.
  
• ΤΑΥΤΟΠΑΘΕΙΑ: Εκτός από τις παραπάνω περιπτώσεις, γενικότερα έκοβαν το μέλος του σώματος που ήταν το "υπεύθυνο" για το έγκλημα. Πχ έκοβαν τα γεννητικά όργανα του κτηνοβάτη. Οι ακρωτηριασμοί, από την ένταξή τους στην ποινική νομοθεσία, κατάντησαν ένα θλιβερό φαινόμενο του βυζαντινού καθημερινού βίου. Σε κάθε βήμα συναντούσε κανείς ανθρώπους με κομμένα μέλη.
  
• ΕΚΤΥΦΛΩΣΗ: Μετά τους ακρωτηριασμούς, ακολουθεί σε συχνότητα η εκτύφλωση. Ως ποινή, βασανιστήριο, ως προληπτικό ή κατασταλτικό μέτρο η εκτύφλωση κυριαρχεί στον δημόσιο και ιδιωτικό βίο επί αιώνες. Αφορούσε εγκλήματα κατά της εξουσίας και είχε καταντήσει καθημερινό φαινόμενο εξαιτίας των μόνιμων εσωτερικών αναστατώσεων και των αδιάκοπων πολέμων, εξωτερικών και εμφύλιων, της πολιτικής διαφθοράς, των αναρίθμητων στάσεων και στρατιωτικών κινημάτων. Θύματα υπήρξαν αυτοκράτορες, πατριάρχες, στρατηγοί, αξιωματούχοι. Η εκτύφλωση προβλεπόταν αρχικά από την νομοθεσία αλλά μόνο για τους ιερόσυλους. Με αυτοκρατορική, ωστόσο, εντολή θα επεκταθεί αυθαίρετα και στα εγκλήματα κατά της εξουσίας, για κάθε δηλαδή επιβουλή κατά του αυτοκρατορικού οίκου. Ο αυτοκράτορας, ως επίγειος εκπρόσωπος του Θεού, ενσαρκώνει κάτι ιερό, οπότε όποιος τον επιβουλεύεται προσβάλλει τα ιερά και τα όσια. Δεν περνούσε μέρα στην Κωνσταντινούπολη χωρίς εξομματισμούς και θανατώσεις, γράφει ο Νικήτας Χωνιάτης.
  
• ΚΑΨΙΜΟ ΣΤΗΝ ΠΥΡΑ: Συχνότατες ήταν και οι θανατώσεις στην πυρά. Φαίνεται μάλιστα ότι το Βυζάντιο έχει το προβάδισμα στο κάψιμο των "αιρετικών" και "μάγων", αρκετά πριν τη Δύση. Είχε οργανωθεί ειδική κρατική υπηρεσία με αποστολή την ανακάλυψη και εξόντωση αιρετικών και μάγων. Ο επικεφαλής αυτής της υπηρεσίας ονομαζόταν Κυαίστωρ, δηλαδή εξεταστής ή ανακριτής. Ήταν μια μέθοδος αφανισμού των ανυπάκουων, ενίοτε και πολιτικών αντιπάλων και συγχρόνως επιχείρηση κέρδους. Διότι η καταδίκη αιρετικού συνεπαγόταν και τη δήμευση της περιουσίας του.
  
• ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ: Η διαπόμπευση, η δημόσια περιφορά και εξευτελισμός του καταδίκου στους δρόμους και η παράδοσή του στη χλεύη και στις βάναυσες επιθέσεις του όχλου ήταν το κατ’ εξοχήν βυζαντινό βασανιστήριο. Δεν ήταν αποκλειστική ποινή η διαπόμπευση, αλλά παρεπόμενη, εφαρμοζόταν δηλαδή μαζί με την κυρίως ποινή (συνήθως πριν την εκτέλεση της κυρίως ποινής). Πριν από την διαπόμπευση, μαστίγωναν τον κατάδικο, τον κούρευαν (γινόταν σαν κουρεμένο γίδι ή "κουρόγιδο" - κορόιδο), τον ξύριζαν (μαλλιά, γένια, φρύδια), μουτζούρωναν το πρόσωπό του με κάπνα ή πίσσα (η λεγόμενη "μούτζα"), τον στεφάνωναν με μια πλεξίδα σκόρδα, του κρεμούσαν στους ώμους του κουδούνια κλπ.

Βυζάντιο σημαίνει ελληνορθόδοξος πολιτισμός!!

Το ρωμέικο κράτος είχε πολλές παθογένειες,θα ήταν λάθος όμως να το κρίνουμε με κριτήρια διαφωτισμού-ουμανισμού μιας και υπήρξε στο βαθύ μεσαίωνα.Προσωπικά δε θεωρώ τρομερό κάτι από τα παραπάνω όταν σε αντίστοιχες περιόδους στις γερμανικές χώρες σκοτώνανε τις όμορφες γυναίκες επειδή τις θεωρούσαν μάγισσες.Άλλα ήταν τα κακά της κοινωνίας των μεσαιωνικών μας προγόνων τα οποία οδήγησαν αποτέλεσαν την υποθήκη για τα σημερινά χάλια.

[Adminović]

Ανασκολοπισμός ή παλούκωμα ή σούβλισμα

Ο ανασκολοπισμός (από το σκόλοψ = παλούκι) ή διοβελισμός ή παλούκωμα ήταν ένα από τα αγαπημένα βασανιστήρια - μεθόδους θανάτωσης τόσο των Βυζαντινών όσο και των -διαδόχων τους- Οθωμανών. Συναντάται σε όλους τους ανατολίτικους πολιτισμούς, από τα αρχαία κιόλας χρόνια. Ο κατάδικος "σουβλίζεται" με ένα ξύλινο ή μεταλλικό πάσσαλο είτε με πίεση που ασκεί ο βασανιστής είτε υπό την πίεση που ασκεί το βάρος του. Συνήθως έπαιρναν μια ξύλινη ή σιδερένια σούβλα, την οποία κουβαλούσε ο κατάδικος ως τον τόπο της εκτέλεσης. Εκεί τον ξάπλωναν μπρούμυτα, δεμένο χειροπόδαρα και με ανοικτά τα σκέλια. Μετά ο/οι βασανιστής/ες έσκιζαν τα ρούχα του με μαχαίρι κι έβαζαν τη σούβλα στο κόλον, αλειμμένη με λίπος, και, προσέχοντας να μη βλάψουν ζωτικά του όργανα (ώστε το θύμα τους να νιώσει όλο τον πόνο και τη φρίκη μέχρι τέλους), την περνούσαν από το πίσω μέρος του αυχένα.

Γδάρσιμο ζωντανών ανθρώπων

Αυτό το εφήρμοζαν οι Βυζαντινοί κυρίως κατά χριστιανών αιχμαλώτων που πολεμούσαν στο πλευρό αντιπάλων τους. Χάραζαν το δέρμα στον αυχένα και μετά τραβούσαν λωρίδες ως τις φτέρνες.

Βράσιμο σε κοχλαστή πίσσα

Αυτό το βασανιστήριο εφαρμοζόταν κυρίως κατά χριστιανών εξωμοτών. Κρεμούσαν τα θύματα σε τροχαλία πάνω από καζάνια με κοχλαστή πίσσα και τους άφηναν, λύνοντας τα σχοινιά, να βυθιστούν στην πίσσα, λέγοντάς τους πως τους "βαφτίζουν" στη νέα θρησκεία τους.

[pluton]

Adminović γιατί γράφεις ανακρίβειες (παραμύθιασμα) ο ανασκολοπισμός υπήρχε από την αρχαιότητα, έχω ένα εξαίρετο βιβλίο "ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ" του Κυρ Σιμόπουλου.

"Ως ουδέν ανθρώπου θηρίον αγριώτερον εξουσίαν πάθει προλαβόντος" ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ (Κικέρων LVI

Εθνικό σπορ για τους τούρκους είναι ο ανασκολοπισμός πολύ ενδεικτικά

Η λεπτομερής περιγραφή βρίσκεται στο Γαλλικό Grand Dictionnaire:

«To βασανιστήριο του διοβελισμού ένα από τα φοβερότερα εφευρήματα της ανθρώπινης θηριωδίας, είναι το σούβλισμα του κατάδικου σε ξύλινο πάσσαλο. Ξαπλώνουν το θύμα καταγής μπρούμυτα με τα πόδια πολύ ανοικτά και τα χέρια δεμένα στην ράχη. Για να ακινητοποιηθεί εντελώς και να μη διαταράσσεται η εργασία του δημίου στερεώνεται στη ράχη του μελλοθάνατου ένα σαμάρι επάνω στο οποίο κάθεται ένας από τους βοηθούς του. Ο δήμιος, αφού προετοιμάσει την είσοδο με λίπος, πιάνει το παλούκι με τα δύο του χέρια και το μπήγει όσο βαθύτερα μπορεί και ύστερα το χτυπάει με κόπανο ώστε να εισχωρήσει πενήντα ή εξήντα εκατοστά. Ανασηκώνει τότε τον σουβλισμένο και το στερεώνει στο χώμα αφήνοντας το θύμα να ξεψυχήσει καρφωμένο. Καθώς ο δύστυχος δεν μπορεί να κρατηθεί από πουθενά το παλούκι βυθίζεται , εξαιτίας του βάρους του σώματος , όλο και πιο πολύ και τελικά βγαίνει ή από τη μασχάλη ή από το στήθος ή από το στομάχι . Κι ο θάνατος που θα τερματίσει το αποτρόπαιο μαρτύριο αργεί . Αναφέρονται περιπτώσεις παλουκωμένων που έζησαν τρεις ημέρες σ αυτή την θέση . Η διάρκεια του βασανισμού εξαρτάται από την σωματική διάπλαση του ατόμου και την κατεύθυνση που δίνεται στον πάσαλο. Αυτό εξηγείται εύκολα. Από έναν εκλεπτυσμό της φρικαλέας θηριωδίας τους φροντίζουν μα μην είναι αιχμηρό το παλούκι αλλά αμβλύ και κάπως στρογγυλεμένο στην άκρη . Γιατί η αιχμή θα περνούσε τα όργανα κατά την διολίσθηση του παλουκιού και θα προκαλούσε τον άμεσο θάνατο. Η στρογγυλεμένη όμως απόληξη του πασσάλου παραμερίζει τα σπλάχνα, τα μετακινεί χωρίς να εισχωρεί στους ευαίσθητους ιστούς.... παρά τους εφιαλτικούς πόνους που προκαλεί η συμπίεση των νεύρων η ζωή παραμένει για ορισμένο χρόνο. Γιατί είναι προφανές ότι αν το παλούκι , αντί να ακολουθήσει τον άξονα του σώματος , εισχωρήσει λοξά δεν θα βγει από το στέρνο ή την μασχάλη αλλά θα τρυπήσει το υπογάστριο. Κι έτσι αφού παραμείνει άθικτη η θωρακική χώρα και δεν πλήττονται βασικά όργανα η ζωή θα παραταθεί περισσότερο».


Θα επανέλθω.

[Λαχουρένιος]

Ωραια, πολιτισμενα και κυριως χριστιανικα πραγματα

[pluton]

Φυσικά στο Βυζάντιο έγιναν όλων των ειδών τα βασανιστήρια, μια αυτοκρατορία 1100 χρόνων αλλά όχι στην συχνότητα που τα παρουσιάζει ο Adminović, ο οποίος υπερβάλει από ιδεοληψία.

Να σου πω λοιπόν για τον ανασκολοπισμό στο Βυζάντιο αφού το θες, οι Βυζαντινοί την έλεγαν φούρκα. Είναι ένας πάσσαλος με διχάλα στην άκρη, στην διχάλα σφήνωναν τον αυχένα του θύματος που αιωρούμενο έβρισκε θάνατο ύστερα από θλάση των σπονδύλων, παραλαγή αυτής της φούρκας είναι η ανάρτηση σε στύλο.

Στα βυζαντινά κείμενα "Προστάξει του βασιλέως (Βασιλείου του Μακεδόνος) ανεσκολοπίσθη" και αλλού "τους μεν άλλους εν τω χειμώνι πάντας ανασκολοπίσας...".

Ανασκολοπισμός σε νεο-ασσυριακό ανάγλυφο της εποχής του Σενναχειρε.



Ανασκολοπισμός. Ξυλογραφία που δείχνει τον Ρουμάνο Κόμη Δράκουλα να παρευρίσκεται των μαζικών εκτελέσεων δειπνώντας σε πλούσιο τραπέζι.



Αυτοί που ήταν όμως σπεσιαλίστες στο είδος ήταν οι Τούρκοι.

Στην ΑΥΓΗ το 1967 δημοσιεύθηκε πως έγινε το μαρτύριο του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΚΟΥ (φυσικά σε καθαρεύουσα):


« Ζων ο κατάδικος ετίθετο επί ανεστραμμένου σάγματος ύπτιος , δεμένος χείρας και πόδας , δύο ρωμαλέοι δήμιοι εκάθηντο επ αυτού, τρίτος εστήριζεν εις τον πρωκτόν ξύλινον οβελόν όμοιον με τας σούβλας ας μεταχειριζόμεθα δια το ψήσιμον των αρνιών του Πάσχα , και τέταρτος δια σιδηράς ή ξυλίνης σφύρας εκτύπα του οβελού το οπίσθιον, εωσούν η ακωκή εξήρχετο εκ της κεφαλής ή θατέρας των ωμοπλατών καθ ην τυχαίως ελάμβανεν διεύθυνσιν. Εάν ο οβελός εξήρχετο εκ της αριστεράς ωμοπλάτης ο ούτω βασανιζόμενος απέθνησκε μετ’ ολίγον, εάν δε εκ της δεξιάς έζη και τρεις και τέσσερας ημέρας. Τρεις όλας ημέρας εβασανίσθη ούτως ο αείμνηστος Διάκος και ήθελεν βασανισθη έτι πλέον εάν οίκτου δεν τω έθραυε δια σφαίρας το κρανίον εις άτακτος».

[Adminović]

Ωραια, πολιτισμενα και κυριως χριστιανικα πραγματα

Έχω και κάτι σε πιο hard-core ελληνορθόδοξο πολιτισμό και χριστιανική αγάπη..

Ο φρικτός θάνατος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ανδρόνικου Κομνηνού

[...]

Οι εξωτερικοί εχθροί αρχίζουν να γίνονται επικίνδυνοι, το 1185 μάλιστα οι Νορμανδοί καταλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη και βαδίζουν εναντίον της Κωνσταντινούπολης. Ο λαός επικρίνει τον αυτοκράτορα υποστηρίζοντας ότι δεν προετοίμασε την άμυνα του κράτους, αυτός όμως αντιδρά μ’ ένα κύμα τρομοκρατίας και με καταδίκες σε θάνατο όσων του ασκούν κριτική. Ανάμεσά τους καταδικάζει και τον Ισαάκιο Άγγελο, που όμως καταφεύγει στην Αγία Σοφία για να μην συλληφθεί. Από κει ο Ισαάκιος καλεί τον λαό να τον υποστηρίξει. Ο όχλος ανταποκρίνεται, επαναστατεί, καθαιρεί τον Ανδρονικο Κομνηνό και κάνει αυτοκράτορα τον Ισαάκιο. Ο Ανδρονικος προσπαθεί να το σκάσει αλλά συλλαμβάνεται και οδηγείται μπροστά στο νέο αυτοκράτορα. Αυτός του επιβάλλει την ποινή της διαπόμπευσης.

Παρακολουθήστε τώρα μια τυπική εικόνα διαπόμπευσης όπως την περιέγραψαν οι χρονικογράφοι της εποχής: Δεμένος με χαλκάδες και αλυσίδες στον λαιμό, ο Ανδρόνικος οδηγείται μπροστά από το Ισαάκιο. Μετά τον άγριο ξυλοδαρμό, του μαδούν τα γένια και τα μαλλιά του ξεριζώνουν όλα τα δόντια με τανάλιες. Γυναίκες τον γρονθοκοπούν στο στόμα, έπειτα του κόβουν το δεξί χέρι, τον τυφλώνουν από το δεξί μάτι και τον ρίχνουν στη φυλακή. Την επομένη το πρωί, τον βγάζουν από το κελί, τον τυφλώνουν και από το άλλο μάτι, τον ανεβάζουν πάνω σε μια ψωριασμένη καμήλα και τον περιφέρουν στην Αγορά. Εκεί τον παραδίδουν στις διαθέσεις του εξαγριωμένου πλήθους. Στο λιντσάρισμα που ακολουθεί πρωτοστατούν οι ζητιάνοι, οι περιθωριακοί, τα χειρότερα κατακάθια της πόλης. Πόρνες, χασάπηδες, χαμάληδες, ταμπάκηδες, ληστές των υπονόμων και θαμώνες καπηλειών. Τον χτυπούν με ρόπαλα, του πετούν στα μούτρα βοϊδοκοιλιές και περιττώματα γαϊδάρων, τον τρυπούν με μυτερά ραβδιά, τον λιθοβολούν. Μια πόρνη έρχεται μ’ένα καζάνι βραστό νερό και τον περιλούζει. Τον σέρνουν ως τον Ιππόδρομο, που είναι γεμάτος κόσμο, καθώς έχει γίνει γνωστό ότι θα λινσταριστεί εκεί ο Ανδρόνικος.

«Τον κρεμούν ανάποδα, ενώ ο Ανδρόνικος που ζει ακόμη ψελλίζει: «Ίνα τι κάλαμον συντετριμμένον πρεπικλάτε;» δηλαδή «Γιατί συνεχίζετε να τσακίζετε ένα σπασμένο καλάμι»; Αρχίζουν να του κόβουν κομμάτια απ’το κορμί του. Του ξεριζώνουν τα γεννητικά όργανα και του τα χώνουν στο στόμα. Τελικά ξεψυχά όταν του μπήγουν ένα σπαθί στον φάρυγγα. Το άψυχο κορμί του κομματιάστηκε, τα κομμάτια του αφέθηκαν να σαπίσουν πολλές μέρες στον Ιππόδρομο κι έπειτα πετάχτηκαν στη θάλασσα χωρίς ταφή».

[Λαχουρένιος]

Κανιβαλισμος εντελως... Ο Σανταμ και ο Κανταφι πιο αξιοπρεπη θανατο ειχαν