Πεθανε ο Στιβεν Χογκινγκ

[nik_killthemall]

Θα εκφράσω κάποιες διαφωνίες σε σχέση με το σχόλιο του Νικ.
- Το φως των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων εξαρτάται από την "ύλη" που συναντά το φως, όχι από τις αποστάσεις μεταξύ της ύλης. Το μήκος κύματος της ακτινοβολίας δεν θα άλλαζε για έναν παρατηρητή του συστήματος, δηλαδή κάποιον που ζει επάνω στη γη. Επί της ουσίας, οι παρατηρήσεις του θα είναι ίδιες λόγω της σχετικότητας της μεταβολής/κίνησης στο σύνολο του αδρανειακού συστήματος.
- Όλα μετρώνται με το μέτρο. Το μήκος κύματος ακτινοβολίας μετριέται σε μέτρα κι εκφράζει το μήκος που "καταλαμβάνει" το κύμα επάνω στη συγκεκριμένη μονάδα μέτρησης.
- Μεγεθύνσεις οποιουδήποτε σώματος εξαιτίας της σχετικής μεταβολής του χωροχρόνου θα ήταν αδιόρατες σε οποιονδήποτε αδρανειακό παρατηρητή, δηλαδή σε παρατηρητή που μετέχει στο συγκεκριμένο αδρανειακό σύστημα.

άλλα λεω, άλλα λες. Απτη στιγμή που η ταχύτητα διαδοσης των ηλ/κων κυματων στο κενο ειναι σταθερη c, τότε σε ενδεχόμενη μεγένθυνση της γης, θα παρατηρούσαμε το x ηλ/κο κύμα να ταξιδεύει πιο αργά για να διανύσει την ίδια για εμάς απόσταση πάνω στη γη, προφανώς σε διάρκεια μετρήσεων της ίδας απόστασης για 10ετιες ή αιώνες.

Κώδικας: Επιλογή όλων

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΤΩΝ ΛΕΙΖΕΡΣ
 Ο κατάλογος εφαρμογών των lasers είναι μεγάλος και εμπλουτίζεται με εντυπωσιακή ταχύτητα.Παρακάτω αναφέρονται μερικές από αυτές:
α) Μέτρηση αποστάσεων.
 Με τη βοήθεια του laser μετράμε αποστάσεις πολύ μεγάλες (Γη-Σελήνη,διάμετρος Γης,μέγεθος ενός αστεριού) ή πολύ μικρές (μέγεθος ατόμου) κτλ.
 http://physiclessons.blogspot.gr/2013/03/laser.html#.WrLIxy45aUk

[stavmanr]

Θα εκφράσω κάποιες διαφωνίες σε σχέση με το σχόλιο του Νικ.
- Το φως των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων εξαρτάται από την "ύλη" που συναντά το φως, όχι από τις αποστάσεις μεταξύ της ύλης. Το μήκος κύματος της ακτινοβολίας δεν θα άλλαζε για έναν παρατηρητή του συστήματος, δηλαδή κάποιον που ζει επάνω στη γη. Επί της ουσίας, οι παρατηρήσεις του θα είναι ίδιες λόγω της σχετικότητας της μεταβολής/κίνησης στο σύνολο του αδρανειακού συστήματος.
- Όλα μετρώνται με το μέτρο. Το μήκος κύματος ακτινοβολίας μετριέται σε μέτρα κι εκφράζει το μήκος που "καταλαμβάνει" το κύμα επάνω στη συγκεκριμένη μονάδα μέτρησης.
- Μεγεθύνσεις οποιουδήποτε σώματος εξαιτίας της σχετικής μεταβολής του χωροχρόνου θα ήταν αδιόρατες σε οποιονδήποτε αδρανειακό παρατηρητή, δηλαδή σε παρατηρητή που μετέχει στο συγκεκριμένο αδρανειακό σύστημα.

άλλα λεω, άλλα λες. Απτη στιγμή που η ταχύτητα διαδοσης των ηλ/κων κυματων στο κενο ειναι σταθερη c, τότε σε ενδεχόμενη μεγένθυνση της γης, θα παρατηρούσαμε το x ηλ/κο κύμα να ταξιδεύει πιο αργά για να διανύσει την ίδια για εμάς απόσταση, προφανώς σε διάρκεια 10ετιών ή αιώνων.

Ίσως δεν έγινε κατανοητό το κομμάτι στο οποίο ο χωροχρόνος, ως ενιαίος επηρεάζει ανάλογα τα μεγέθη που αντιλαμβανόμαστε εμείς, οι αδρανειακοί παρατηρητές, ως απόλυτο χώρο και χρόνο.

"Ο χωροχρόνος "ξεχειλώνει" και συμπαρασύρει αυτό που αποκαλούμε ύλη, ασχέτως μεγέθους μαζών. Ο λόγος για τον οποίο είναι αδύνατο να παρατηρηθεί και να προσδιοριστεί το "ξεχείλωμα" είναι η απουσία εξωτερικού συγκριτικού μεγέθους. Αν το μέτρο έχει επιμηκυνθεί κατά πχ. 1%, τότε όλα γύρω σου, που έχουν επιμηκυνθεί εξίσου κατά 1% συνεχίζουν να έχουν για εσένα μήκος 1 μέτρου, αφού το συγκριτικό μέγεθος έχει εξίσου επιμηκυνθεί.
* Το φως θα συνεχίσει να κινείται με 300.000 Km/s καθώς, ενώ αυξάνεται η σχετική απόσταση, αυξάνεται ανάλογα ο σχετικός χρόνος."

Δηλαδή, λόγω του ενιαίου χωρο-χρόνου, η αύξηση δεν γίνεται μόνο σε αυτό που αντιλαμβανόμαστε και μετράμε ως χώρο, αλλά ταυτόχρονα και σε εκείνο που αντιλαμβανόμαστε και μετράμε ως χρόνο.
Η ταχύτητα οποιουδήποτε σώματος ή κύματος είναι στη νευτώνεια φυσική μας (μη σχετικιστική) το πηλίκο μήκους και χρόνου. Σε οποιονδήποτε παρατηρητή του συστήματος, το πηλίκο αυτό παραμένει σταθερό κατά τη χωροχρονική διαστολή.

Το απόλυτο της ταχύτητας του φωτός είναι εκείνο που σου παρέχει αυτή την πληροφορία. Σε κάθε άλλη περίπτωση (μη ανάλογης αύξησης του χρόνου με το χώρο) θα είχαμε το παράδοξο της αύξησης της ταχύτητας του φωτός.

[Spiros252]

Δηλαδή stavmanr όλα τα ουράνια σώματα λες ότι διογκώνονται; Ο ήλιος, η Γη, η Σελήνη, τα άτομα, τα πρωτόνια, όλα;

[nik_killthemall]

@stav
Ναι σε αυτή τη περίπτωση έχεις δίκιο αφού το c θα διατηρούταν ίδιο, ωστόσο : Αν καμπυλωνόταν μαζί με τον χωροχρόνο και μάζα που προκαλεί την καμπύλωση, π.χ. ο πλανήτης, τότε θα άλλαζε η πυκνότητα του πλανήτη. Η νέα πυκνότητα του πλανήτη θα δημιούργούσε ελαφρώς νέα καμπύλωση του χωροχρόνου και του ίδιου του πλανήτη και θα έμπαινες σε μια λούπα την οποία αν υποθέσουμε πως συμβαίνει για δις χρόνια θα έπρεπε μάλλον να απλώσει τόσο πολύ την ύλη ώστε να μην συγκρατείται σε συμπαγείς πλανήτες.

Γενικά πάντως η κατεύθυνση που υπάρχει είναι η εξής : Η ύλη λέει στο χώρο πώς να καμπυλωθεί και ο χώρος λέει στην ύλη πώς να κινηθεί
https://dimitris.webgalaxy.gr/science-s ... ies-06.php

[Γύπας]

http://www.gazzetta.gr/plus/diethni/article/1208884/efyge-o-stiven-hokingk
Καλο ταξιδι Στιβεν.

Kαταρχήν ο άνθρωπος ονομάζεται STEPHEN όχι STEVEN

Στο έργο που παίζει τώρα στο star τον λένε Στίβεν πάντως.

[stavmanr]

Δηλαδή stavmanr όλα τα ουράνια σώματα λες ότι διογκώνονται; Ο ήλιος, η Γη, η Σελήνη, τα άτομα, τα πρωτόνια, όλα;

Όταν αναφερόμαστε σε ουράνια και μη σώματα, αναφερόμαστε σε καμπυλώσεις του χωροχρόνου.

Αν καμπυλωνόταν μαζί με τον χωροχρόνο και μάζα που προκαλεί την καμπύλωση, π.χ. ο πλανήτης, τότε θα άλλαζε η πυκνότητα του πλανήτη. Η νέα πυκνότητα του πλανήτη θα δημιούργούσε ελαφρώς νέα καμπύλωση του χωροχρόνου και του ίδιου του πλανήτη και θα έμπαινες σε μια λούπα την οποία αν υποθέσουμε πως συμβαίνει για δις χρόνια θα έπρεπε μάλλον να απλώσει τόσο πολύ την ύλη ώστε να μην συγκρατείται σε συμπαγείς πλανήτες.

Η μάζα δεν προκαλεί καμπύλωση. Η μάζα είναι περιεχόμενη ιδιότητα του χωροχρόνου κι εκφράζει την εκάστοτε καμπύλωσή του. Πρόκειται επί της ουσίας για γεωμετρικό μέγεθος το οποίο αντιμετωπίζουμε ...οντολογικά.
Πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση της "νέας καμπύλωσης του χωροχρόνου ", η οποία βέβαια δεν απαιτούσε καν την αναφορά σε πυκνότητα. Το "τέντωμα" από μόνο του αλλοιώνει τις καμπυλώσεις, γεωμετρικά και μόνο αν το δεις.
Η "μέση" πυκνότητα των σωμάτων είναι απόλυτα φυσικό να μειώνεται, αφού αυτό κάνει από τότε που ήταν ενιαίο σώμα, στην αρχή του σύμπαντος. Πήγαμε από την υπέρπυκνη μορφή στην αραιά που παρατηρούμε σήμερα (με το μεγαλύτερο μέρος της μάζας διασκορπισμένη και χαμένη στο "κενό" ως σκοτεινή ύλη).
Δεν πρέπει να σε προβληματίζει η αισθητική του πράγματος που λέει ότι τα μόρια στο σώμα σου απομακρύνονται μεταξύ τους και δίνει την οπτική της "διάλυσης". Τα μόριά σου μπορούν να είναι όσο κοντά ή μακριά θέλουν, αρκεί οι συνεκτικές δυνάμεις να έρχονται σε ισορροπία με τις αποσυνθετικές δυνάμεις. Μπορεί, ας πούμε, σε μία μελλοντική μορφή, ή ακόμα και τώρα, τα μόριά σου να είναι 2 φορές μακρύτερα από εκείνο που είχε ένας πολύ μακρινός θεωρητικός σου πρόγονος. Όμως, αν μετριόσασταν με το ίδιο μέτρο που κρατούσε εκείνος στα χέρια του, θα έβρισκες τις αποστάσεις ίσες μεταξύ τους, αφού η διαστολή του χωροχρόνου επηρεάζει ταυτόχρονα καί το μέτρο.

Φυσικά πάντοτε μιλάμε σε θεωρητικό, φιλοσοφικό επίπεδο, αφού τίποτα από αυτά δεν δύναται να αποδειχθεί επακριβώς, όσο παραμένεις ενσώματος παρατηρητής που ζει στον πλανήτη γη, με φυσικό σώμα που ανήκει στο ίδιο χωροχρονικό συνεχές.

[Ελληγεννής]

Kαταρχήν ο άνθρωπος ονομάζεται STEPHEN όχι STEVEN

Στο έργο που παίζει τώρα στο star τον λένε Στίβεν πάντως.

Ας το ξαναγράψω: το όνομα Stephen και το όνομα Steven είναι το ίδιο όνομα. Η πρώτη ορθογραφία είναι βρετανική και η δεύτερη αμερικάνικη, αν και μπορείς να συναντήσεις Αμερικάνους που να τους λένε Stephen (βλ. Stephen King). Όπως κι αν γράφεται, το όνομα προφέρεται παντού «Στίβεν».

[Γύπας]

Στο έργο που παίζει τώρα στο star τον λένε Στίβεν πάντως.

Ας το ξαναγράψω: το όνομα Stephen και το όνομα Steven είναι το ίδιο όνομα. Η πρώτη ορθογραφία είναι βρετανική και η δεύτερη αμερικάνικη, αν και μπορείς να συναντήσεις Αμερικάνους που να τους λένε Stephen (βλ. Stephen King). Όπως κι αν γράφεται, το όνομα προφέρεται παντού «Στίβεν».

Το ήξερα κι εγώ αυτό ότι οι βαρβαρικές φυλές αλλιώς γράφουν στη γλώσσα τους κι αλλιώς τα προφέρουν σε αντίθεση με μας που η γλώσσα μας είναι μαθηματικά συμβολοποιημένη και η ιστορία της ξεκινάει από τον Ηρακλή που την έκλεψε από τον Όλυμπο και την έφερε στην Αρκαδία όπου και διαδόθηκε.

[nik_killthemall]

Δηλαδή stavmanr όλα τα ουράνια σώματα λες ότι διογκώνονται; Ο ήλιος, η Γη, η Σελήνη, τα άτομα, τα πρωτόνια, όλα;

Όταν αναφερόμαστε σε ουράνια και μη σώματα, αναφερόμαστε σε καμπυλώσεις του χωροχρόνου.

Αν καμπυλωνόταν μαζί με τον χωροχρόνο και μάζα που προκαλεί την καμπύλωση, π.χ. ο πλανήτης, τότε θα άλλαζε η πυκνότητα του πλανήτη. Η νέα πυκνότητα του πλανήτη θα δημιούργούσε ελαφρώς νέα καμπύλωση του χωροχρόνου και του ίδιου του πλανήτη και θα έμπαινες σε μια λούπα την οποία αν υποθέσουμε πως συμβαίνει για δις χρόνια θα έπρεπε μάλλον να απλώσει τόσο πολύ την ύλη ώστε να μην συγκρατείται σε συμπαγείς πλανήτες.

Η μάζα δεν προκαλεί καμπύλωση. Η μάζα είναι περιεχόμενη ιδιότητα του χωροχρόνου κι εκφράζει την εκάστοτε καμπύλωσή του. Πρόκειται επί της ουσίας για γεωμετρικό μέγεθος το οποίο αντιμετωπίζουμε ...οντολογικά.
Πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση της "νέας καμπύλωσης του χωροχρόνου ", η οποία βέβαια δεν απαιτούσε καν την αναφορά σε πυκνότητα. Το "τέντωμα" από μόνο του αλλοιώνει τις καμπυλώσεις, γεωμετρικά και μόνο αν το δεις.
Η "μέση" πυκνότητα των σωμάτων είναι απόλυτα φυσικό να μειώνεται, αφού αυτό κάνει από τότε που ήταν ενιαίο σώμα, στην αρχή του σύμπαντος. Πήγαμε από την υπέρπυκνη μορφή στην αραιά που παρατηρούμε σήμερα (με το μεγαλύτερο μέρος της μάζας διασκορπισμένη και χαμένη στο "κενό" ως σκοτεινή ύλη).
Δεν πρέπει να σε προβληματίζει η αισθητική του πράγματος που λέει ότι τα μόρια στο σώμα σου απομακρύνονται μεταξύ τους και δίνει την οπτική της "διάλυσης". Τα μόριά σου μπορούν να είναι όσο κοντά ή μακριά θέλουν, αρκεί οι συνεκτικές δυνάμεις να έρχονται σε ισορροπία με τις αποσυνθετικές δυνάμεις. Μπορεί, ας πούμε, σε μία μελλοντική μορφή, ή ακόμα και τώρα, τα μόριά σου να είναι 2 φορές μακρύτερα από εκείνο που είχε ένας πολύ μακρινός θεωρητικός σου πρόγονος. Όμως, αν μετριόσασταν με το ίδιο μέτρο που κρατούσε εκείνος στα χέρια του, θα έβρισκες τις αποστάσεις ίσες μεταξύ τους, αφού η διαστολή του χωροχρόνου επηρεάζει ταυτόχρονα καί το μέτρο.

Φυσικά πάντοτε μιλάμε σε θεωρητικό, φιλοσοφικό επίπεδο, αφού τίποτα από αυτά δεν δύναται να αποδειχθεί επακριβώς, όσο παραμένεις ενσώματος παρατηρητής που ζει στον πλανήτη γη, με φυσικό σώμα που ανήκει στο ίδιο χωροχρονικό συνεχές.

Η αναφορά στην πυκνότητα είχε να κάνει με το ότι η ίδια μάζα θα καταλάμβανε νέα θέση. Αν μια τέτοια ανακύκλωση όμως συνέβαινε για δις χρόνια και μάλιστα σε κλίμακες των δομικών στοιχείων της ύλης, τότε οι αποστάσεις μέσα στα άτομα θα είχαν μεγαλώσει τόσο ώστε να μην συγκρατούνται τα άτομα και επομένως να μην συγκροτείται η ύλη έτσι όπως την βλέπουμε σήμερα συγκεντρωμένη σε ουράνια σώματα. Εν ολίγοις αν συνέβαινε αυτό θα βλέπαμε την ύλη ομοιόμορφα κατανεμημένη (απλωμένη) σε όλο το σύμπαν και όχι συγκεντρωμένη σε κουκίδες (πλανήτες, αστρα κλπ)

[Leporello]

Ας το ξαναγράψω: το όνομα Stephen και το όνομα Steven είναι το ίδιο όνομα. Η πρώτη ορθογραφία είναι βρετανική και η δεύτερη αμερικάνικη, αν και μπορείς να συναντήσεις Αμερικάνους που να τους λένε Stephen (βλ. Stephen King). Όπως κι αν γράφεται, το όνομα προφέρεται παντού «Στίβεν».

Kαλά το "Στήβεν", το καταλάβαμε. Αυτός ο Χογκινς ποιός να είναι; Mπας κι'είναι αυτός;
https://en.wikipedia.org/wiki/Christiaan_Huygens
Μπαα, γιά δύο λόγους:
1. Λεγόταν Χρίστιαν και όχι Στήβεν
2. Είναι ήδη πεθαμένος εδώ και 300 χρόνια.