Πεθανε ο Στιβεν Χογκινγκ

[stavmanr]

https://www.youtube.com/channel/UCoaqjT ... sFrSEHxN8g

???

[itteithe]

https://www.youtube.com/channel/UCoaqjTjQ-04XBsFrSEHxN8g

???

Κι εδώ βλέπουμε τον Στίβεν Χόγκινς να αψηφά τη βαρύτητα:

[nrg]

Οι δυνάμεις συνοχής στον αστροναύτη (αυτές που κρατάνε τα σωματίδιά του ενωμένα) δεν είναι βαρυτικές, αλλά ηλεκτρομαγνητικές.

Η μόνη δύναμη που αντιστέκεται στην διαστολή του σύμπαντος είναι η βαρυτική.
Οι βαρυτικές δυνάμεις μεταξύ των σωματιδίων του αστροναύτη είναι πολύ μικρές για να συγκρατήσουν το ξεχείλωμά του, λόγω διαστολής του σύμπαντος.

Αν στην θέση του αστροναύτη, βάλουμε έναν γαλαξία, τότε ο γαλαξίας δεν θα ξεχειλώσει, διότι οι βαρυτικές δυνάμεις είναι σημαντικές και τον συγκρατούν.

Όχι βρε οι ισχυρές πυρηνικές είναι.

Και οι πυρηνικές.
Οι πυρηνικές δρουν μέσα στον πυρήνα των ατόμων και συγκρατούν τα πρωτόνια και τα νετρόνια ενωμένα.
Οι ηλεκτρομαγνητικές είναι αυτές που συγκρατούν τα υπόλοιπα σωματίδια (πυρήνα με ηλεκτρόνια, άτομα, μόρια).

[nrg]

Οι δυνάμεις συνοχής στον αστροναύτη (αυτές που κρατάνε τα σωματίδιά του ενωμένα) δεν είναι βαρυτικές, αλλά ηλεκτρομαγνητικές.

Η μόνη δύναμη που αντιστέκεται στην διαστολή του σύμπαντος είναι η βαρυτική.
Οι βαρυτικές δυνάμεις μεταξύ των σωματιδίων του αστροναύτη είναι πολύ μικρές για να συγκρατήσουν το ξεχείλωμά του, λόγω διαστολής του σύμπαντος.

Αν στην θέση του αστροναύτη, βάλουμε έναν γαλαξία, τότε ο γαλαξίας δεν θα ξεχειλώσει, διότι οι βαρυτικές δυνάμεις είναι σημαντικές και τον συγκρατούν.

1. Τί λες βρε nrg??

Η βαρύτητα είναι η ασθενέστερη από όλες και η «διαστολική» ακόμα πιο ασθενής.

Απλώς η βαρύτητα είναι το απώτατο όριο, επειδή δρα στις μεγαλύτερες αποστάσεις. Αν δεν μπορεί να τα συγκρατήσει η βαρύτητα τότε ταξιδεύουν αποχωριζόμενοι οι γαλαξίες.

Οι άλλες δυνάμεις (ηλεκτρομαγνητικές, πυρηνικές, ασθενής) δεν παίζουν ρόλο, παρά το γεγονός ότι είναι τεράστιες. Μόνο η βαρυτική δύναμη, φαίνεται να εμποδίζει την διαστολή του σύμπαντος.

2. Τί θα πει δεν παίζουν ρόλο; Γιατί; Ποιός το είπε αυτό;

Άμα ήταν έτσι κάθε μεμονωμένο άτομο π.χ. ηλίου θα έχει διασπαστεί σε έναν ελεύθερο βαρυτικά διαστελλόμενο χωρόχρονο. Αυτό λες;

1. Δεν ταξιδεύουν. Ξεχειλώνει ο χωροχρόνος, πάνω στον οποίο ρεμβάζουν... (θεωρώντας ότι σε ένα στατικό σύμπαν, θα ήταν ακίνητοι ο ένας προς τον άλλο).



2. Δεν θα διασπαστεί, διότι δεν "γνωρίζει" ότι ξεχείλωσε.

Δεν έχει σημασία το πόσο ισχυρή είναι η δύναμη.
Σημασία έχει αν παρασύρεται από την διαστολή του χωροχρόνου.

Στο άτομο του ηλίου, οι βαρυτικές αλληλεπιδράσεις μεταξύ πυρήνα και ηλεκτρονίων είναι ελάχιστες. Η καμπύλωση που δημιουργούν πολύ μικρή, οπότε ο χωροχρόνος παρασύρει το άτομα. Το ξεχειλώνει, όπως φαίνεται στην εικόνα.



Αν στην θέση του ατόμου, βάλουμε έναν γαλαξία, τότε οι "εσωτερικές" βαρυτικές δυνάμεις, είναι πολύ ισχυρές και δεν παρασύρεται από την διαστολή, όπως φαίνεται εδώ:





Όταν όμως στο μέλλον η διαστολή γίνει πολύ μεγαλύτερη, τότε θα παρασυρθεί και ο γαλαξίας και θα ξεχειλώσει.

[nrg]

Όταν αναφερόμαστε σε ουράνια και μη σώματα, αναφερόμαστε σε καμπυλώσεις του χωροχρόνου.


Η μάζα δεν προκαλεί καμπύλωση. Η μάζα είναι περιεχόμενη ιδιότητα του χωροχρόνου κι εκφράζει την εκάστοτε καμπύλωσή του. Πρόκειται επί της ουσίας για γεωμετρικό μέγεθος το οποίο αντιμετωπίζουμε ...οντολογικά.
Πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρηση της "νέας καμπύλωσης του χωροχρόνου ", η οποία βέβαια δεν απαιτούσε καν την αναφορά σε πυκνότητα. Το "τέντωμα" από μόνο του αλλοιώνει τις καμπυλώσεις, γεωμετρικά και μόνο αν το δεις.
Η "μέση" πυκνότητα των σωμάτων είναι απόλυτα φυσικό να μειώνεται, αφού αυτό κάνει από τότε που ήταν ενιαίο σώμα, στην αρχή του σύμπαντος. Πήγαμε από την υπέρπυκνη μορφή στην αραιά που παρατηρούμε σήμερα (με το μεγαλύτερο μέρος της μάζας διασκορπισμένη και χαμένη στο "κενό" ως σκοτεινή ύλη).
Δεν πρέπει να σε προβληματίζει η αισθητική του πράγματος που λέει ότι τα μόρια στο σώμα σου απομακρύνονται μεταξύ τους και δίνει την οπτική της "διάλυσης". Τα μόριά σου μπορούν να είναι όσο κοντά ή μακριά θέλουν, αρκεί οι συνεκτικές δυνάμεις να έρχονται σε ισορροπία με τις αποσυνθετικές δυνάμεις. Μπορεί, ας πούμε, σε μία μελλοντική μορφή, ή ακόμα και τώρα, τα μόριά σου να είναι 2 φορές μακρύτερα από εκείνο που είχε ένας πολύ μακρινός θεωρητικός σου πρόγονος. Όμως, αν μετριόσασταν με το ίδιο μέτρο που κρατούσε εκείνος στα χέρια του, θα έβρισκες τις αποστάσεις ίσες μεταξύ τους, αφού η διαστολή του χωροχρόνου επηρεάζει ταυτόχρονα καί το μέτρο.

Φυσικά πάντοτε μιλάμε σε θεωρητικό, φιλοσοφικό επίπεδο, αφού τίποτα από αυτά δεν δύναται να αποδειχθεί επακριβώς, όσο παραμένεις ενσώματος παρατηρητής που ζει στον πλανήτη γη, με φυσικό σώμα που ανήκει στο ίδιο χωροχρονικό συνεχές.

Η αναφορά στην πυκνότητα είχε να κάνει με το ότι η ίδια μάζα θα καταλάμβανε νέα θέση. Αν μια τέτοια ανακύκλωση όμως συνέβαινε για δις χρόνια και μάλιστα σε κλίμακες των δομικών στοιχείων της ύλης, τότε οι αποστάσεις μέσα στα άτομα θα είχαν μεγαλώσει τόσο ώστε να μην συγκρατούνται τα άτομα και επομένως να μην συγκροτείται η ύλη έτσι όπως την βλέπουμε σήμερα συγκεντρωμένη σε ουράνια σώματα. Εν ολίγοις αν συνέβαινε αυτό θα βλέπαμε την ύλη ομοιόμορφα κατανεμημένη (απλωμένη) σε όλο το σύμπαν και όχι συγκεντρωμένη σε κουκίδες (πλανήτες, αστρα κλπ)

Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει ενιαία μάζα, παρά μόνο μικροσκοπικά σωματίδια.
Ο λόγος που ένα αστέρι καταρρέει σε μία μαύρη τρύπα, είναι ότι οι βαρυτικές επιδράσεις γίνονται τόσο μεγάλες που τελικά η ύλη συνθλίβεται, από τις βαρυτικές δυνάμεις που η ίδια δημιουργεί.

[nrg]

Νομίζω ότι, ο λόγος που βλέπουμε τους γαλαξίες να απομακρύνονται είναι διότι βρισκόμαστε σε μία περιοχή που ο χωροχρόνος δεν ξεχειλώνει (λόγω βαρυτικών επιδράσεων του γαλαξία).

Δηλαδή τοπικά δεν ξεχειλώνουμε (υπόθεση "τσιρότο"), ενώ βλέπουμε τον μακρινό χώρο να ξεχειλώνει. Άρα μπορούμε να καταλάβουμε την διαφορά.

Αν πάμε στο κενό παρέα με τον αστροναύτη ανάμεσα στους γαλαξίες, τότε θα βλέπαμε τους γαλαξίες ακίνητους. (θεωρώντας ότι θα ήταν ακίνητοι και σε ένα σταθερό σύμπαν)

Και τώρα το παλαβό συμπέρασμα, που θα συζητηθεί : οι γαλαξίες αριστερά και δεξιά του αστροναύτη, θα φαίνονταν να συρρικνώνουν.

[Ελληγεννής]

Ας το ξαναγράψω: το όνομα Stephen και το όνομα Steven είναι το ίδιο όνομα. Η πρώτη ορθογραφία είναι βρετανική και η δεύτερη αμερικάνικη, αν και μπορείς να συναντήσεις Αμερικάνους που να τους λένε Stephen (βλ. Stephen King). Όπως κι αν γράφεται, το όνομα προφέρεται παντού «Στίβεν».

Kαλά το "Στήβεν", το καταλάβαμε. Αυτός ο Χογκινς ποιός να είναι; Mπας κι'είναι αυτός;
https://en.wikipedia.org/wiki/Christiaan_Huygens
Μπαα, γιά δύο λόγους:
1. Λεγόταν Χρίστιαν και όχι Στήβεν
2. Είναι ήδη πεθαμένος εδώ και 300 χρόνια.

Κοντά πέφτεις πάντως. Χόιγκενς ήταν εκείνος -κατά τους αγγλόφωνους, τουλάχιστον. Κατά τους Έλληνες είναι Χόιχενς, ενώ το αυθεντικό ολλανδικό είναι Χάουχενς (με σκληρό δεύτερο [χ]).

[Ελληγεννής]

Nrg, οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας απ' τον άλλον, άσχετα από ποιον γαλαξία παρατηρείς. Επίσης τίποτα δεν ξεχειλώνει. Το ξεχείλωμα προϋποθέτει ένταση και αποθήκευση ενέργειας και ανάλογα την ελαστικότητα του υλικού θα υπάρχει μερική ή μόνιμη παραμόρφωση όταν αφαιρεθεί η ενέργεια που συντηρεί το ξεχείλωμα. Αν αφαιρέσεις την σκοτεινή ενέργεια, τίποτα στο σύμπαν δεν θα επανέλθει στην προηγούμενη θέση του, σε αντίθεση με οποιοδήποτε άλλο υλικό.

Ένας άλλος τρόπος να το δεις, είναι να φανταστείς το σύμπαν σαν ταχυδακτυλουργικό κόλπο. Έχεις δει ποτέ ταχυδακτυλουργό να φαίνεται πως κρατάει μια κάρτα και μετά να εμφανίζει κι άλλες από κάτω; Δεν εννοώ ότι είναι κόλπο, φυσικά, αλλά ότι δεν ξεχειλώνει ούτε προστίθεται κάτι. Απλά αυξάνονται τρόπον τινά τα πλαίσια αναφοράς. Αυτή η αύξηση συμβαίνει ή όχι ανάλογα με το αν η παρούσα διαστολική «δύναμη» είναι ισχυρότερη των τοπικών δυνάμεων συνοχής. Προς το παρόν είναι μικρότερη ακόμα κι από την βαρυτική επίδραση, που είναι η μικρότερη από τις δυνάμεις.

[stavmanr]

https://www.youtube.com/channel/UCoaqjTjQ-04XBsFrSEHxN8g

???

Κι εδώ βλέπουμε τον Στίβεν Χόγκινς να αψηφά τη βαρύτητα:

[stavmanr]

Το θέμα είναι ότι δεν υπάρχει ενιαία μάζα, παρά μόνο μικροσκοπικά σωματίδια.

Υπάρχουν άραγε μικροσκοπικά σωματίδια ή επινοήσαμε την ύπαρξή τους για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε κάποια φαινόμενα;
Παρότι λέμε συνήθως "ανακαλύψαμε το χ" εννοούμε ότι εισαγάγαμε το χ ως θεωρητικό μοντέλο.

Ο λόγος που ένα αστέρι καταρρέει σε μία μαύρη τρύπα, είναι ότι οι βαρυτικές επιδράσεις γίνονται τόσο μεγάλες που τελικά η ύλη συνθλίβεται, από τις βαρυτικές δυνάμεις που η ίδια δημιουργεί.

Σωστά.
Στην θεωρία, οι δυνάμεις αποσύνθεσης υπερτερούν των δυνάμεων συνοχής.

Επειδή, όμως, στη Σχετικότητα μιλάμε κυρίως για Γεωμετρία, αυτό που συμβαίνει Γεωμετρικά είναι ότι η άπειρη καμπυλότητα της μαύρης τρύπας δεν επηρεάζεται από την μερική καμπυλότητα του αστέρα κατά την γεωμετρική σύνθεσή τους (αν εξεταστεί σε επίπεδο σχετικότητας έχουμε "συμβολή" βαρυτικών καμπυλώσεων). Ό,τι και να προσθέσεις στο άπειρο, παραμένει άπειρο.