Ὁ μεσιὲ Κλινὸ χτυπᾶ (ἀλύπητα).

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Οἱ ἀξίες τῆς Ἀλλοδαπ'-Ἑλλάδος, κάποιος τράβηξε τὸ καζανάκι καὶ τώρα
βρίσκονται ὅπου... Σάμπως ξέρω ποῦ; Δὲν ἔχω καμία σχέση μὲ συστή-
ματα ἀξιῶν, οὔτε μὲ καθεαυτοῦ ἀξίες.
Ἐδῶ κατάντησε οὔτε ὁ Θεὸς νἄχει καμιὰν ἀξία. Ἔμ, τὄχε πάρει κι' Αὐτὸς
ἐπάνω Του, καιρὸς ἤτανε... Ὅλο στὸν οὐρανό καθόταν καὶ ρέμβαζε τὰ
τῆς Γῆς.
Ἄς κοπιάσει τώρα, νὰ στέλνει μηνύματα κωδικοῦ 4 στὴν κυβέρνηση, γιὰ
τὸ Ποῦ θὰ πάει, νὰ φροντίσει Ποιόν, νὰ τοῦ κάνουν κι' ἐμβόλιο, νὰ φοράει
καὶ μάσκα, νὰ καταλάβει.
Ἀπὸ τὰ γεννοφἀσκια σου, ἄν δὲν εἶσαι κορωνοϊοφοβικός, καλλίτερα νὰ

μὴ γεννιέσαι.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

21 Δεκεμβρίου στις 6:35 π.μ.
Τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ θὰ ἔκανα, ἄν κέρδιζα τὸ πρῶτο λαχεῖο.
======
21.12.2018
----------
Ἔ, μὰ τὄχω ξαναπεῖ. Στὸ μεταξύ,
1ον, σπίτι δικό μου πλέον ἔχω. Ἀπ' αὐτὸ ξένοιασα. Μὲ τοὺς κόπους μου, θέλω νὰ πῶ ἄνευ λαχείου.
2ον, ἀρχίζουμε καὶ λέμε συνεπῶς: θὰ ἔβαζα ἀρκετὰ λεφτὰ στὴν ἄκρη γιὰ...τ' ἀπογεράματά μου. Κι'
αὐτὸ τὄχω κατορθώσει.
3ον, ἕνα μεγάλο μέρος χρημάτων θὰ τὰ ἔδινα στὸν Σπύρο καὶ στὴν Ζωή, νὰ τὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν.
Ἀλλὰ σκέψου πόσα λεφτὰ θέλω νὰ κερδίσω ἀφοῦ... δὲν τελείωσα ἀκόμη! Ἐπίσης, λοιπόν,
4ον, θὰ νοίκιαζα ἕνα θέατρο (ἄς ποῦμε τὸ "Μουσούρη"), μήπως καὶ προλάβω νὰ παίξω ἕναν-δυὸ
ρόλους ὀνειρεμένους (<Βασιληὰ Λὴρ> λόγου χάρη...), μὲ πληρωμένα τὰ ἔξοδα γιὰ δύο χρόνια προ-
καταβολικῶς.
5ον, τὸ τελευταῖο μερίδιο, καθόλου εὐκαταφρόνητο, θὰ τὸ διαφύλαττα γιὰ τοὺς μισθοὺς τῶν ἠθοποι-
ῶν - τοὺς καλλίτερους θἄπαιρνα - δηλαδὴ γιὰ ὅποτε ἡ δουλειὰ δὲν πήγαινε πολὺ καλὰ ἤ εἴχαμε σχό-
λη, ἀργίες, πρόβες...
Τὸ εἶπα. Ἀπομένει νὰ κερδίσω.
Τὸ πόσο καλὸς ἐργοδότης θὰ ἤμουν ἔχει ἀποδειχθεῖ ἀπ' ὅταν ἤμουν, ὅταν, χωρὶς δεκάρα τσακιστή,
κυριολεκτικῶς νηστικοί, πρωτοκάναμε θέατρο - περιοδεῦον - κι' ἐγὼ πλήρωνα ἀκόμη καὶ κᾶρτες συγ-
κοινωνίας καὶ ὅ,τι ἔπαιρναν οἱ ἆλλοι ἀπὸ τὸ Καφενεῖο. Δὲν ἔφαγα δὲ οὔτε μισὸ μισθό, ἐπὶ 16 χρόνια.
Ἔμαθα δὲ στὰ παιδιά μου νὰ δουλεύουν καὶ νὰ πληρώνονται, χωρὶς νὰ κάνουν ὑποχωρήσεις. Βέβαια,
τοὺς ἔβγαζα τὴν ψυχὴ νὰ εἶναι τέλειοι καὶ πειθαρχικοὶ στὸ παίξιμό τους. Δὲν γίνανε στὸ τέλος ἠθοποιοί,
ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει τίποτα. Καὶ ταλέντο ἔχουνε καὶ τί τοὺς γίνεται ξέρουν, ὅταν βλέπουν θέατρο.

Θέατρο-μπορντέλο δὲν ξέρω τί θὰ πεῖ, οὔτε ἀπ' ἔξω δὲν περνάω.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ἐπανάληψις ἐρωτήσεως,
ἔ,
καὶ ἀπαντήσεως.
======
Ἄν σᾶς ἐπέτρεπαν νὰ πάρετε ἕνα μόνον ἀντικείμενο καὶ νὰ πᾶτε νὰ ζήσετε σ' ἕνα ἔρημο νησί,
τί θὰ παίρνατε;
----------
* ἕνα μολύβι. Κάπου θἄβρισκα κάτι ποὺ ἐπάνω του νὰ γράψω. Ἀπ' ὅταν θυμᾶμαι τὸν ἑαυτό μου,
- τριάμισυ χρονῶ; - ἤθελα νὰ πάω Σχολεῖο καὶ νὰ κάνω (χωρὶς νὰ ξέρω τότε τί ἦταν αὐτό) θέατρο.
Ἀλλά, χωρὶς ἔργο, χωρὶς γραμμένο κάτι; Ποτέ.
Ἄν μοῦ ἐπιτρέπανε - καταχρηστικῶς, ἐπειδὴ εἶμαι ἐγὼ(!) καὶ...διότι εἶμαι ὡραῖος - καὶ δεύτερο ἀν-
τικείμενο στὸ ἐρημονῆσι, θἄπαιρνα μιὰ γομολάστιχα, νὰ σβήνω. Ὄχι ὀρθογραφικὰ λάθη (δόξα τῷ
Θεῷ, ὥσπου νὰ ξεκουτιάνω, Ἑλληνικὰ θὰ ξέρω) ἀλλὰ τοὺς αὐθορμητισμοὺς ἤ τὶς ἐξυπνάδες ποὺ
δὲν θὰ εἶχαν γενικώτερη δραματουργικὴ ἀξία.
Πάντως, μοῦ ἔχει συμβεῖ κάτι γιὰ ἄλλοτε ἀδιανόητο: διαθέτω κάπου 15 μολύβια, 35 στυλό, καὶ ὅμως
κατὰ 99% χρησιμοποιῶ πλῆκτρα Ὑπολογιστοῦ.
Πάντως στὸ ἐρημονῆσι πάω εὐχαρίστως καὶ χωρὶς τίποτα, ἐννοῶ καὶ...χωρὶς βρακί. Τὸ γυμνὸ εἶναι
τῆς μόδας μου. Ἀρκεῖ νὰ μὴν ἀκούω τὶς ἀνοησίες τῶν ἀνθρώπων. Ναί, καλλίτερα νἄπαιρνα τὴν ρη-
μάδα τὴν ἀξιοπρέπειά μου μόνο,
νἄφευγα καὶ νἄριχνα μαύρη πέτρα στὰ κεφάλια σας.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Ἀντιγραφή.
===========

Οὔτε τόν Ἐθνικό Ὕμνο δέν θέλησε νά ἀκούσει ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας!
Ἐφημερὶς Ἑστία, Ἰαν. 04, 2021
FacebookTwitter

ΔΙΑΒΑΣΑΜΕ τήν ἀποκάλυψη στό ἐκκλησιαστικό site «Ἑξάψαλμος» σέ ἕνα μικρό σημείωμα τοῦ Σωτηρίου Τζούμα ἀλλά δυσκολευτήκαμε νά τό πιστέψουμε.

Θεωρήσαμε ὅτι ἐκτός ἀπό πρωταπριλιάτικα ψέματα ὑπάρχουν καί τά πρωτοχρονιάτικα! Μόνον ἀφοῦ προηγήθηκε ἕνας μεγάλος κύκλος ἐπικοινωνιῶν μας μέ αὐτόπτες μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι μετεῖχαν χθές ὡς προσκεκλημένοι στήν πρωτοχρονιάτικη δοξολογία καί ἔζησαν ἀπό πρῶτο χέρι ὅλα ὅσα συνέβησαν, ἐπείσθημεν ὅτι ὄντως συνέβη τό καταγγελθέν: ὅτι οἱ ἐπιτελεῖς τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου ἔδωσαν κατόπιν ἐπιθυμίας της ἐντολή στήν μπάντα τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων νά μήν γίνει ἀνάκρουσις τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου οὔτε κατά τήν προσέλευση οὔτε κατά τήν ἀποχώρησή της ἀπό τόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἀθηνῶν. Γιά πρώτη φορά σέ δοξολογία γιά τήν Πρωτοχρονιά.

Ἔτσι μετά τήν ἀφαίρεση τῆς Σημαίας ἀπό τό γραφεῖο της, τήν ἀφαίρεση τῶν ὅπλων τοῦ Ἀγῶνος τοῦ 1821 πού εἶχαν τοποθετηθεῖ στό γραφεῖο της ἀπό τόν Κωνσταντῖνο Τσάτσο, τήν διαγραφή ἀπό τό λεξιλόγιό της κρίσιμων ἐννοιῶν τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς μας, τώρα προστίθεται καί ὁ Ἐθνικός Ὕμνος στό προεδρικό «παλμαρέ».

Ἡ «Ἑστία» βεβαίως δέν ἐκπλήσσεται. Ἀπό τήν πρώτη στιγμή πού ἀνέλαβε τά καθήκοντά της ἡ κυρία Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας ἀντελήφθη τίς προθέσεις της. Μόνο πού τήν ἀδικήσαμε: Δέν εἶναι θηλυκός Σαρτζετάκης (ἀδικήσαμε καί τόν πρώην Πρόεδρο)· θηλυκός ἱέραξ τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» εἶναι ἡ Κυρία. Αὐτά πού κάνει δέν τά ἀποτόλμησε οὔτε ὁ κύριος Σημίτης! Ἡ νεωτερικότης Συνέχεια ἀπό τήν σελ. 1
της εἶναι ὑπερχειλίζουσα. Ἡ δέ ἀδιαφορία της γιά συγκεκριμένα σχήματα ὅπως ἡ δοξολογία ἐμφανής. Ἄν ἦτο δυνατόν νά καταργηθεῖ μάλιστα, γιατί ὄχι; Ἀγγαρεία κάνει, ποινήν ἐκτίει. Δέν θά σταθοῦμε στό γεγονός ὅτι ἡ Ἀρχηγός τοῦ κράτους ἀρνεῖται νά κάνει τόν σταυρό της καί νά ἀσπασθεῖ τόἹερό Εὐαγγέλιο ὅταν τῆς τό προέτεινε χθές ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κατά τήν εἴσοδό της στόν Ναό –ἀνεξιθρησκία ἔχουμε στήν Ἑλλάδα καί ὁ καθείς εἶναι ἐλεύθερος νά πιστεύει ἤ νά μήν πιστεύει. Ἡ ἐπιβολή εἶναι ἔννοια ξένη πρός ἐμᾶς εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τά προσωπικά πιστεύω ἑνός ἑκάστου.

Γνωρίζουμε ἄλλως τε τίς προθέσεις τῆς Προέδρου ὅταν ἀπό τήν ἀρχή διερεύνησε τήν πιθανότητα νά μήν ὁρκισθεῖ μέ θρησκευτικό ὅρκο στό Εὐαγγέλιο –δυστυχῶς γιά αὐτήν τό Σύνταγμα ἦταν ἀπαγορευτικό καί δέν ἱκανοποίησε τήν ἐπιθυμία της. Δικαίωμά της ἐν πάσῃ περιπτώσει ἡ πίστις της ἤ ἡ ἀθεΐα της. Αὐτό πού δέν μπορεῖ νά περάσει ὅμως ἀπαρατήρητο καί ἡ «Ἑστία» μέ νηφαλιότητα θά ἐξακολουθήσει νά τό καταγράφει στά πρωτοσέλιδά της, ὥστε νά εἶναι εὐχερής καί ἡ ἐργασία τοῦ ἱστορικοῦ τοῦ μέλλοντος –ὅταν θά ψάχνει νά «βρεῖ τί συνέβη σέ αὐτή τήν δύστηνο χώρα κατά τόν ἑορτασμό τῶν 200 ἐτῶν ἀπό τήν ἀνεξαρτησία της– εἶναι ἡ διαρκής ἀπομάκρυνσις τῆς ἀρχηγοῦ τοῦ Κράτους ἀπό τά ἐθνικά σύμβολα.

Γνωρίζουμε ἄριστα ὅτι ἡ κυρία Σακελλαροπούλου τό πράττει κατά σύστημα γιατί τῆς ἀρέσει αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ δημοσιότης. Τήν ἰντριγκάρει. Θεωρεῖ τά πρωτοσέλιδά μας «μεταρρυθμιστικά παράσημά» της. Δέν ξέρουμε ὅμως ἄν τήν ἰντριγκάρει τό ἴδιο καί ἡ ἄποψις τῶν πολιτῶν ὅταν θά ἔλθει ἀργά ἤ γρήγορα ἡ ὥρα τῆς κρίσεως. Τότε θά σκεφθεῖ τί ἔπραξε σωστά καί τί λάθος. Διότι ἡ Πρόεδρος δέν ἔχει νά κάνει μέ ἐμᾶς. «Ἀμελητέα ποσότης» θεωρούμεθα ἄλλως τε ὑποτιμητικῶς ἀπό τούς συνεργάτες της. Μέ τόν ἑλληνικό λαό ἔχει.
Ἡ ἀπόφασις νά μήν ἀνακρουσθεῖ ὁ Ἐθνικός Ὕμνος ἔξω ἀπό τήν Ἱερά Μητρόπολη Ἀθηνῶν, τήν ὥρα πού ὁ ὁμόλογός της Ἐρντογάν προσέβαλλε τόν Χριστιανισμό καί τόν Ἑλληνισμό μέ προσευχή χθές στήν Ἁγία Σοφία, ἀποτελεῖ ὀλίσθημα πρώτης τάξεως. Προσβολή ἀπευθυνομένη στούς ἄνδρες τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων πού παρετάχθησαν ἀπέναντί της καί περίμεναν νά ἀποδώσουν τιμές. Στόν Θεσμό, ὄχι στό πρόσωπο. Καί στούς ἀρχηγούς τῶν κρατῶν τά ὀλισθήματα αὐτοῦ τοῦ εἴδους δέν ἐπιτρέπονται. Οὔτε οἱ προσβολές. Πολλῷ δέ μᾶλλον ὅταν ἐπί τῶν ἡμερῶν τους ἑορτάζονται ἐθνικές ἐπέτειοι γιά τά 200 χρόνια ἀπό τήν Ἀνεξαρτησία μας.

Ὡραία πρεμιέρα ἔκανε χθές ἡ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας. Ὑπεδέχθη ἔξοχα τό 2021. Καταργοῦσα τόν Διονύσιο Σολωμό. Ἡ «Ἑστία» δέν αἰσθάνεται κανενός εἴδους ἱκανοποίηση ὅταν ἀναγκάζεται νά ἀσχολεῖται στήν αὐγή τῆς νέας χρονιᾶς καί πάλι μέ τήν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας. Θεωρούσαμε ὅτι μερικά θέματα εἶναι ἀπό καιροῦ λελυμένα στόν τόπο μας γιά νά ἀσχολούμαστε μέ αὐτά. Οὔτε καί μᾶς δίδει χαρά ἤ ἱκανοποίηση ἡ κριτική πρός τό πρόσωπό της. Θλίψη αἰσθανόμεθα. Λύπη. Ντροπή γιά λογαριασμό της. Ὡστόσο, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι καί δέν θά σταματήσουμε νά περνοῦμε ἀπό τήν τρῦπα τῆς βελόνας στό πλαίσιο τοῦ ἱεροῦ μας δημοσιογραφικοῦ καθήκοντος τίς πράξεις ἤ τίς παραλείψεις τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας μας. Ὅσο δυσάρεστο καί ἄν μᾶς εἶναι αὐτό. Καλή χρονιά, κυρία Πρόεδρε, κατά τά λοιπά. Εἴθε νά εἶναι ἡ τελευταία φορά πού ἀσχολούμεθα μαζί σας κατ’ αὐτόν τόν τρόπο. Εἰλικρινῶς.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

2 περυσινὰ νηνύματά μου, σὰν καὶ σήμερα ἦταν.
==========
1ον.-
(ὁπλίζει, δασεία). Συμφωνῶ μαζύ σου. Κάποτε θὰ ἀναφερθῶ σ' ἕνα γεγονός, μέσα
στὸ Μουσεῖο τοὺ Λούβρου, μὲ ἄλλους Ἕλληνες καὶ ἐμένα καὶ μὲ Γάλλους. Οἱ Ἕλλη-
νες εἶναι κομπλεξικοί. Καὶ θὰ παραμείνουν. ὥσπου νὰ μὴν ὑπάρχουν.
* Ὅσο γιὰ τὶς ὀνομασίες, ὅπως ἀναφέρεις τὴν "Νίκη τῆς Σαμοθράκης", δὲν ἔχω τὴν
ἀξίωση νὰ τὴν πεῖ ὁ Γάλλος φύλακας ἑλληνικά - τὸ Μπὶγκ-Μπὲν "παίζει" ἠχητικά, ἐξ-
αιρεῖται - ἀλλὰ νὰ ὑπάρχει ἑλληνικὴ ἐπιγραφὴ καὶ γαλλικὴ ἐπιγραφὴ τὸ θεωρῶ ἀπα-
ραίτητο. Τὸ "Καλῶς ὁρίσατε" στὴν εἴσοδο τῆς ἑλληνικῆς πλευρᾶς, τὸ θεωρῶ ἐξίσου
ἀπαραίτητο. Ἀλλὰ ποιός Ἕλληνας (!) ἔχει τὸ θᾶρρος ἔστω καὶ νὰ τὸ σκεφτεῖ - ὄχι νὰ
τὸ ζητήσει; *
Χρόνια τώρα, στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἔχει παρατηρηθεῖ ὅτι στὰ ἑλληνικὰ δὲν διαδί-
δεται ΤΙΠΟΤΑ.
============
2ον.-
Ἆντε, ἄς τὸ πάρει τὸ ποτάμι τὸ γεγονός. Πρὶν 20 χρόνια, εἴχαμε πάει στὸ Παρίσι μ'
ἕναν φίλο μου, ποὺ δὲν ζεῖ πιά, καὶ γι' αὐτὸ θὰ προσέξω ἀκόμη περισσότερο νὰ μὴ
θίξω τὴν μνήμη του.
* Προηγήθηκε τρικούβερτος καβγὰς γιατί ἐγὼ ἤμουν μὲ ταυτότητα, ἐνῶ ἐκεῖνος μὲ
διαβατήριο. Τοὺς λόγους τοὺς φαντάζεστε.
* Στὸ Μουσεῖο τοῦ Λούβρου. Κάποια στιγμὴ ἀκούσαμε ὁμιλίες στὰ ἑλληνικά καὶ...ἐν-
θουσιαστήκαμε! Ἦταν μιὰ ὁμάδα περιηγητῶν μὲ τὸν ξεναγό τους. Δὲν προλάβαμε
νὰ τοὺς χαμογελάσουμε καὶ ὁ ξεναγὸς ἔγνεψε στὸν φίλο μου πὼς κάτι θέλει νὰ
τοῦ πεῖ: τοῦ ἔκανε αὐστηρὴ σύσταση νὰ ξηλώσει ἕνα ἑλληνικὸ σημαιάκι (μεγέθους
ἑνὸς πακέτου τσιγάρων) ἀπὸ τὸ σακκίδιό του.
Ὁ φίλος μου ὑπάκουσε παμπρόθυμος. Κι' ἄρχισε νὰ ξηλώνει!... Ξαφνιάστηκα.
"Τί κάνεις ἐκεῖ;" τὸν ρώτησα.
Κοκκίνησε, σχεδὸν κατουρήθηκε ἀπάνω του. Μοῦ ἐξήγησε. "Εἶσαι στὰ καλά σου;
Ἀσ' το κάτω!".
Μὲ ἀγριοκοίταξε καὶ μοῦ εἶπε νὰ μὴν τὸν κάνω ρεζίλι. Ρώτησα, ἐγὼ ὁ ξεδιάντροπος,
ἕναν φύλακα, ἄν ἦταν κάτι μεμπτὸ τὸ σημαιάκι. "Ὄχι, κὐριε".
Ὁ φίλος μου μὲ κοίταξε μὲ μίσος, σὰν νἄθελε νὰ μὲ σφάξει.
Πῆρε τὸ μάτι μου μία κυρία-φύλακα μὲ στολὴ καὶ γαλόνια. "Συγγνώμη, κυρία μου,
θέλω νὰ σᾶς ρωτήσω κάτι... Μπορεῖ νὰ εἶμαι ἠλίθιος, ἀλλὰ ἐσεῖς παραβλέψτε το
καὶ πεῖτε μου, σὰν νὰ μὴν εἶμαι ἠλίθιος, κᾶντε μου τὴν χάρη...κτλ".
[Ἦταν ἡ δεύτερη φορὰ στὴν ζωή μου ποὺ χάρηκα τὰ ἄνετα γαλλικά μου (τὴν πρώτη,
ὅταν τὸ '74, κάποιος μοῦ ἔκλεψε στὸ Μετρὸ τὸ τσαντάκι μου μὲ ὅ,τι εἶχα μέσα καὶ
ἔτρεχα συνταραγμένος σὲ πρεσβεῖες καὶ Ἀστυνομίες νὰ τὰ διευθετήσω, γιὰ νὰ προ-
λάβω νὰ πάω καὶ στὴν Ὄπερα, παρὰ τὸ ὅτι εἶχα χάσει καὶ τὸ εἰσιτήριό μου). Ὅταν '
μιλᾶς ἄνετα σὲ καβγὰ καὶ σὲ ταραχὴ μιὰ ξένη γλώσσα, τότε μόνον τὴν ξέρεις].
Ἡ εὐγενέστατη κυρία μοῦ ἀποκρίθηκε: "Ὄχι, κύριε, δὲν ἐνοχλεῖ τὸ σημαιάκι...Ἀλ-
λὰ, ἐσεῖς οἱ Ἕλληνες, εἴσαστε, πῶς νὰ τὸ κάνουμε, ἀρκετὰ κομπλεξικοί!... Ἔχουνε
δεῖ τὰ μάτια μας ἐδῶ!... Βέβαια, ἄν ὁ φίλος σας ἔμπαινε μ' ἕνα πανώ καὶ φώναζε
ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδας ἤ τῆς Ταγκανίκας, θὰ τὸν σταματούσαμε...".
* Ὅταν ἐπιστρέψαμε στὴν Ἀθήνα, δημοσίευσα ἕνα γράμμα στὴν ἐφημερίδα Μετρό,
ὅπου ἔγραφα ὅλα αὐτά.
Τ' ἀπόγευμα πῆγα στὴν δουλειὰ τοῦ φίλου μου καὶ τοῦ εἶπα: "Διάβασε!..."
Δὲν ἤθελε νὰ διαβάσει καὶ δὲν ἤξερε περὶ τίνος πρόκειται. Ἀλλά, ἀπὸ μένα, οὔτε ὁ
Θεὸς δὲν γλυτώνει. Σιγά, τί γλωσσοκοπάνας εἶμαι!... Τελικὰ τὸ διάβασε. Μὲ λάμψη
στὸ πρόσωπο μοῦ εἶπε: "Πολὺ καλὰ ἔκανες"!...
* Φαντάζομαι πὼς ἄν ποῦν οἱ Τοῦρκοι ὅτι ἡ "Νίκη τῆς Σαμοθράκης" εἶναι τουρκική,
ὅλοι οἱ ἀλλοδαπ'-Ἕλληνες θὰ...τὸ ὁμολογήσουμε. Καμία ἐμπιστοσύνη δὲν ἔχω
στοὺς σημερινοὺς κατοίκους αὐτῆς τῆς χώρας.

Ὅ,τι πιὸ ταιριαχτὸ θὰ ἤθελα. Ὁ Ἀλέξανδρος Καζάκος (ἐδῶ τὸ 2016) μοῦ εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστος. Στὸ διαδίκτυο, εὐτυχῶς, τὸν βρῆκα. Μὲ τὶς εὐχές μου γιὰ τὸ ἑλληνικὸ μέλλον του.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Mὲ ἀφορμὴ αὐτό:
Φαρμακοποιοί στο καθήκον
11.000 φαρμακοποιοί σε κάθε γωνιά της Ελλάδας - Ένας πάντα δίπλα σου.
==================
* Πρέπει
νὰ ὁμολογήσω (καὶ γραπτῶς, ἐδῶ) ὅτι οἱ Φαρμακοποιοὶ εἶναι ἀπὸ τοὺς
πλέον συμπαθεῖς μου ἀνθρώπους. Οἱ τελευταῖοι μου, οἱ τωρινοί μου
δηλαδή, εἶναι ἡ Σοφία, ἡ Γιώτα, ἡ Μαρία, ἀπὸ τὸ ἕνα Φαρμακεῖο μου καὶ
ὁ Ματθαῖος, ἀπὸ τὸ ἆλλο μου, - στὴν ὁδὸ Πιπίνου πᾶντα. Ἀλλά, ἄς μὴ
ξεχνῶ καὶ τὸν Γιάννη, τὴν Χαρὰ καὶ τὴν κόρη τους, - στὴν ὁδὸ
Σωκράτους, οἱ πρότεροι. Ἔ, μὴ φανταστεῖτε πὼς εἶμαι κανένα γεροντάκι
ποὺ τρέμει γιὰ τὴ ζωούλα του, τὸ βλέπουν, τὸ λυποῦνται, τοὺς
κλαίγεται, τὸ παρηγοροῦν (ὥσπου νὰ βγεῖ ἡ ψυχή του, νὰ πάει στὸ
Διάλο...). Μὲ τὸ ποὺ γνωριζόμαστε, κάτι σαλεύει μέσα μας καὶ γελᾶμε,
φαρμακοποιοὶ καὶ ὑποφαινόμενος. Μὲ γέλοια μπαίνω, κρίμα ποὺ κάποια
στιγμὴ πρέπει νὰ φύγω... Μ' ἐξυπηρετοῦν θαυμάσια. Ὅπως καὶ οἱ ἀπανταχοῦ
ἰατροὶ ἄλλωστε. Ἔχει πεῖ γιατρὸς τοῦ "Σωτηρία": < - Νά, τέτοιους
ἀσθενεῖς νὰ εἴχαμε, τί ἆλλο θέλαμε!...". Δὲν ἔχω γκρινιάξει ποτέ,
μπροστά τους, ἀπαντῶ ἐπακριβέστατα σὲ ὅ,τι μὲ ρωτοῦν... Θυμᾶμαι, τὸ
1995 βρέθηκα στὸ Σωτηρία μὲ πνευμονία (ἀπὸ 6 μηνῶ μωράκι μὲ κατατρέχει
αὐτή). Μὲ τὸ ποὺ μπῆκα, μοῦ εἶπαν: μὴ πέσω νὰ κοιμηθῶ, γιατί σὲ
λιγάκι θὰ μὲ βλέπανε οἱ γιατροί, ποὺ ἐπισκέπτονταν ὅλα τὰ δωμάτια ἐκείνη
τὴ στιγμή. Ἄν καὶ πλῆρες πτῶμα, ἐγώ, σηκώθηκα, πῆγα στὴν τουαλέτα
νὰ ξυριστῶ, μὴ ἔχω τὰ χάλια μου ὅταν μὲ δοῦν καὶ ἦρθα,
στρογγυλοκάθησα στὸ κρεβάτι μου, σὰν ἐκεῖνες τὶς.... κοῦκλες
(πανοῦκλος ὅμως) ποὺ συνηθίζονταν πολὺ τὴν δεκαετία τοῦ '50 καὶ ποὺ μᾶς
εἶχε φέρει μία ὁ θεῖος μου ὁ Νίκος ἀπὸ τὴν Ἰταλία! Μὲ 40+ πυρετό,
ὑποδέχτηκα τοὺς ἰατρούς. Ὁ διευθυντὴς μάλιστα μοῦ θύμιζε... τὸν ντοτόρε
Μπάρτολο, ἀπὸ μία παράσταση τοῦ "Κουρέα τῆς Σεβίλλης" καὶ...τοῦ τὄπα!...
Ἀντὶ νὰ δοῦν λοιπὸν ἕναν ἑτοιμοθάνατο, εἶδαν.... ἐμένα! Τὄπαμε
χίλιες φορές, ἄλλωστε: <ὁ Λὸ Σκόκκο ποτὲ δὲν πεθαίνει>.
https://www.youtube.com/watch?v=xi5hwXVXf0A

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Παρελάσεις ἐθνικές.
====
* Τὰ τελευταῖα χρόνια, ὅλο καὶ κάποια πρωτοφανὴς πουστιὰ
θὰ γίνει, γιὰ νὰ ἀπομακρυνθεῖ ὁ κόσμος μας ἀπὸ κάθε ἔννοια
παρέλασης. Βέβαια, μὲ τόσους λατρευτοὺς εἰσβολεῖς, πῶς θὰ
καμαρώσουμε γιὰ κάποτε ἐπανάσταση ἐναντίον τους, ὅταν οἱ
ἐχθοὶ ἐκεῖνοι σήμερα μᾶς πηδᾶνε καὶ τὸ χαιρόμαστε;

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Σήμερα,
μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῶν 200 χρόνων
ἀπὸ τὴν κήρυξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821,
ἐπέτειο ποὺ προσφέρεται, στὸν λαό, γιὰ τηλεοπτικὸ θέαμα,
χωρὶς τὴν ζώσαν συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ
ἀλλὰ μὲ τὶς φαντασιοπληξίες τῶν μεγάλων καὶ τρανῶν
τοῦ χρήματος,
ἔχω νὰ κάνω στοὺς φίλους μου
μία δήλωση:
δὲν ἀνήκω σὲ κανένα πολιτικὸ κόμμα,
ἀλλὰ πατριώτης δὲν θὰ πάψω νὰ εἶμαι
ὅσο δουλεύει τὸ μυαλό μου
καὶ ὅσο χτυπᾶ ἡ καρδιά μου,
Ἕλληνας,
γεννηθεὶς εἰς Ἀθήνας,
καταγόμενος ἐκ μητρὸς ἀπὸ Σμύρνην,
ἐκ πατρὸς ἀπὸ Κέρκυρα.
~~~~]
Μόλις τώρα, ψάχνοντας, γέμισε ἡ ψυχή μου ἀπὸ Μεγαλεῖο:



Ἀντιγράφω ἀπὸ ἐδῶ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/pai ... anastasis/

(...) τὸ ἱστορικὸ ἱερὸ Λάβαρο τῆς ἐθνικο-ἀπελευθερωτικῆς Ἐπαναστάσεως τῶν ἐπὶ 400 χρόνια
σκλαβωμένων Ἑλλήνων, ἡ ὁποία κηρύχθηκε ἐδῶ στὴ Μονή μας κατὰ τὴν 21η Μαρτίου ἔτους
1821, μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο ἤ τὴν 8η μὲ τὸ παληό, ἐναντίον τῶν Τούρκων κατακτητῶν. Τοῦτο
φυλάσσεται ἐδῶ, στὴν Ἅγια Λαύρα ὡς μεγίστης ἀξίας ἐθνικο-θρησκευτικὸ κειμήλιο καὶ ὡς πο-
λύτιμος θησαυρὸς μοναδικῆς σπουδαιότητας καὶ σημασίας!
(...)Τὸ Ἱερό λοιπὸν Λάβαρο, κατὰ πάσα πιθανότητα φιλοτεχνήθηκε στὴν Σμύρνη τῆς Μικρᾶς
Ἀσίας περὶ τὰ τέλη τοῦ 16ου αἰώνα, ἴσως ἔπειτα ἀπὸ σχετικὴ παραγγελία τῆς Μονῆς ἤ κά-
ποιου ἄλλου χριστιανοῦ, προκειμένου νὰ φιλοτεχνηθεῖ μιὰ Ἱερή Παράσταση τῆς Κοιμήσεως τῆς
Θεομήτορος εἰδικὰ γιὰ τὴ Μονή, ἐπειδή τὴν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τιμᾶ καὶ στὸ
Ὄνομα Αὐτῆς ἀνέκαθεν γνωρίζεται καὶ σεμνύνεται ἡ παλαίφατος Βασιλικὴ καὶ Πατριαρχικὴ Μονὴ
τῆς Ἁγίας Λαύρας.



~~~~
Ἡ δὲ ἄλλη μου πατρίδα,
μεταξὺ ἄλλων, ἔδωσε τὸν κυβερνήτην Ἰωάννην Καποδίστριαν.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Δήλωση Νότη Μηταράκη,
ὑπουργοῦ Μετανάστευσης καὶ Ἀσύλου.
~~~~
«90% μειωμένες ροὲς στὰ νησιὰ καὶ ἀποσυμφόρηση σὲ 11.000 ἀπὸ 41.000 στὰ ΚΥΤ».
* * *
Πῆγε νὰ διαπραγματευτεῖ τὸ πότε νἄρθουν ὁμαδικῶς, ὅλοι, νὰ μᾶς πηδήξουν παντοιο-
τρόπως, ὅλους μας, [καὶ πρῶτον ἐμένα], νὰ ἡσυχάσουμε, γιατί ὄντως τοὺς θέλουμε,
τοὺς ζητάει ἀπεγνωσμένα ὁ ὀργανισμός μας, ἀλλὰ μὴ τοὺς κολλήσουμε, στὰ καλὰ
γαμούμενα, καὶ κορωνοϊό, δὲν πάει, δὲν θἆταν τίμιο, αὐτό, ἐκ μέρους μας, ἐλᾶτε δη-
λαδὴ γαμῆστε μας, γιὰ νὰ πεθάνετε, ἄ, ὄχι, δὲν πρέπει νὰ τοὺς φερθοῦμε ἔτσι, ὅταν
μποροῦμε ἆλλα 400 χρόνια καὶ βάλε, νὰ τοὺς ἔχουμε ἐδῶ, νὰ ἀποτσιμεντώσουν τὴν
Ἀκρόπολη καὶ νὰ φέρουν ὅλα τὰ τσιφτετέλια τους στὴν Ἐπίδαυρο, ἀναθέτοντας καὶ
τὴ θέση τοῦ προέδρου τῆς χώρας στὸν ἀγαπητότατό μας Ἐρντογάν, σὲ τελετὴ ποὺ
θὰ γίνει στὴ Μητρόπολη-τζαμί. Τότε, θὰ μᾶς ἀφήσουν νὰ πᾶμε καὶ στὶς παρελάσεις.
Ὅσα στερηθἠκαμε, θὰ τὰ χορτάσουμε, - ἄν δὲ πάλι τὰ βαριόμαστε αὐτά, θὰ μπο-
ροῦμε νὰ πηγαίνουμε γιὰ μπάνιο στὴν γαλάζια πατρίδα τους, μὲ τὸν Ἠλεκτρικό, στὸ
Φάληρο δηλαδή.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

(Σιγὰ καὶ μὴ δὲν...τ' ἀποθήκευα, τὸ λιγώτερο τρεῖς φορές):
~
Εὐτυχῶς (ἀπὸ μιὰν ἄποψη), ποτὲ δὲν ἔχω ψευδαισθήσεις. Τόσο σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο
ὅσο καὶ σὲ ὁμαδικό, ζῶ, σὲ ὅλη μου τὴν ζωή, ἀπὸ τριῶ χρονῶ ποὺ καταλάβαινα, σὲ
μιὰ φρίκη, σ' ἕνα περιβᾶλλον τόσο ψεύτικο καὶ δολοφονικό, πού, ἄν τύχαινε καὶ διορ-
θωνόταν ποτὲ ὁ κόσμος (μὴν περιμένετε τέτοια διαστροφή του) πρὸς τὸ καλλίτερο,
τότε θὰ εἶχα ἀπορίες. Τὸ ὅτι ξεχνιέμαι κι' ἐγὼ καμιὰ φορὰ καὶ ἀνακουφίζομαι σὲ ψευ-
δεπίγραφα "καλὰ ἀποτελέσματα" κοινωνικῶν καταστάσεων, δὲν πάει νὰ πεῖ πὼς τὰ
πράγματα πῆγαν καλά. Μπορεῖ τὸ ἐπίπεδο ζωῆς νὰ βελτιώνεται (π.χ. πρὶν 65 χρόνια
τόσα, δὲν εἴχαμε νερὸ στὸ σπίτι μας, μπανιέρα, θερμοσίφωνα, οὔτε κἄν ἡλεκτρικό
ρεῦμα..), οἱ ἀπειλὲς νὰ σκοτωθοῦμε εἶναι πολλάκις χειρότερες καὶ... - τί θέλετε νὰ πῶ,
τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια; Δὲν βλέπετε μὲ πόση ἄνεση γίνεται ἡ προδοσία, ἡ εἰσβολή, τὸ κάθε
ἄδικο (ποὺ ἐμεῖς τὸ νομίζουμε ἄδικο, οἱ θύτες ὅμως τὄχουν γιὰ προοδευτικὸ δικαίωμά
τους); Ἡ Προδοσία ἐνισχύεται μ' ἕνα ταυτόχρονο μήνυμα
προτροπῆς στὸ τηλέφωνο ὅλων ὅσων θὰ συμμετάσχουν στὴν πραγματοποίησή της.
Οἱ πολιτικοί, ἄν καὶ ἀγράμματοι, ὅπως τοὺς χαρακτηρίζουμε, ἐπειδὴ δὲν ξέρουν ὀρθο-
γραφία, ξέρουν ὅμως τὴν τέχνη νὰ φέρνουν τὰ πάνω κάτω σὲ ὅσα συμφέρουν αὐτοὺς
τοὺς ἰδίους καὶ τὴν τάξη τους, σὲ βάρος αὐτῶν, τῶν λαῶν, ποὺ διαρκῶς τοὺς κολακεύ-
ουν ὅτι τάχα μάχονται γιὰ τὴν βελτίωση τῆς ζωῆς τους καὶ ὅτι καταπολεμοῦν σκοτεινὲς
δυνάμεις, τὶς ὁποῖες κατασκευάζουν ὅπως οἱ σεναριογράφοι σειρῶν τῆς τηλεόρασης
καὶ ποὺ ὁ λαουτζίκος τὶς παίρνει στὰ σοβαρά. Κατόρθωσαν καὶ ἐξοβέλισαν τὶς ἐθνικὲς
παρελάσεις (σκατὰ τὶς κάνανε - ποιός νὰ τὶς νοσταλγήσει, ἔστω, στὸ μέλλον, ποτέ;).
Πετυχαίνουν νὰ χτυπήσουν στὴν καρδιὰ τοῦ πνεύματος τῆς θρησκείας στὴν ὁποία
πιστεύουν, τάχα μου, γιὰ τὸ καλὸ ὅλων: τὴν ὑγεία (πιὸ ὑποθηκευμένο πρᾶγμα ἀπ'
αὐτήν, δὲν ὑπάρχει κι' οὔτε θὰ ὑπάρξει πιά). Ἐλευθερία ἤ Θάνατος, λέγανε κάποτε.
Ὑποταγὴ ἤ Θάνατος, λέμε σήμερα. Καὶ ἐπειδὴ στὶς θρησκεῖες στηρίζονται οἱ πολεμο-
χαρεῖς, ἀνεκατέψανε τοὺς θρησκευόμενους. Μ' ἕνα μηνυματάκι στὸ κινητό, θ' ἀνάψουν
γιὰ τὰ καλὰ τὰ αἵματα καὶ...ὅποιος ζήσει (λέμε ἐμεῖς), ἐνῶ τὄχουν σίγουρο (λένε αὐτοί
- ὄχι, δὲν τὸ μαρτυροῦν) ποιός πρέπει νὰ ζήσει. Δὲν μοῦ χρειάζεται νὰ ζήσω ὕστερα
ἀπὸ μιὰ χτηνωδία ποὺ δὲν γεννήθηκα μ' αὐτήν, οὔτε γι' αὐτὴν καὶ ποὺ κάποια τέρατα
μὲ θεωροῦν πιόνι τους, στὰ παιγχνίδια τους. Χαίρονται ποὺ νικοῦν καὶ θριαμβεύει τὸ
βίτσιο τους, κάθε ποὺ σκοτωνόμαστε ὅσο γίνεται πιὸ πολλοὶ ἀπὸ μᾶς, μεμιᾶς.
Θέλετε νὰ σᾶς πῶ καὶ..............Καλὸ Πᾶσχα; Ἀρνάκια, Κατσικάκια, καλὸ Πᾶσχα βρέ!
Εὐλογημένα σκατὰ νὰ γίνετε. Σὲ καλή, ξεσχωριστὴ μεριὰ τοῦ καμπινὲ νὰ βρεθεῖτε!
Ἆντε, νὰ σᾶς χαρῶ!...
[Τί θυμήθηκα τώρα!... Θὰ τὸ πῶ. Ἡ θεία μου Εἰρήνη, ποὺ μικρὸς τὴν λάτρευα, ἀφοῦ
ἦταν τόσο ἀπολαυστικὴ στοὺς τρόπους της, ὅλο εὐγένεια καὶ χάρη, ὥσπου τὴν σιχά-
θηκα, μὲ ἀπόλυτο δίκηο μου, τὴν λέγαμε - μὲ τὴν μάννα μου - "σαλαϊδή" (προφανῶς
σμυρνέικη ἔκφραση), δηλαδὴ ποὺ λέει χοντρὲς χαζομάρες, στὴν κηδεία τοῦ πατέρα
μου, στὸ Μπραχάμι, καθήσαμε κάποια στιγμὴ στὸ Καφενεῖο. Μακρυὰ εἴδαμε μιὰ πο-
ρεία ἀρκετῶν ἀνθρώπων πού, ἀπὸ πρώτη ματιά, δὲν καταλάβαινες περὶ τίνος ἐπρό-
κειτο. Ὥσπου, κάποιος, ἀναπηδῶντας μᾶς ἐξήγησε:
- Μωρὸ παιδάκι εἶναι ποὺ πέθανε, νά, τὸ κρατάει αὐτὸς ἐκεῖ μπροστά!
Καὶ ἡ σαλαϊδὴ θεία μου, ἀφοῦ βεβαιώθηκε, πρόσθεσε:
- Ἄ, τὸ καημένο, νὰ τὸ χαρῶ!...].
Ἔπρεπε νὰ ζεῖ (120 χρονῶ θἄτανε) ἡ σαλαϊδὴ θεία μου Εἰρήνη, νὰ μᾶς λυποχαιρόταν
τώρα, ἔτσι ὅπως μᾶς ὁδεύουν στὸν τάφο μας. Ὅσο νἆναι, πρὶν τὴν κηδεία μας, ὅλοι
ἀξίζουμε ἕνα χαμογελαστὸ δάκρυ. Ἐξὸν ἀπ' αὐτούς, ξέρετε ποιούς, ὅπως καὶ τὸν γαμ-
πρό μου, ποὺ ψόφησε, καλὰ νὰ πάθει.