Βρεῖτε, ἄν μπορεῖτε, μιὰν ἄκρη,
ἐσεῖς, τῆς Λογικῆς οἱ ἄκροι.
Καθημερνῶς πρωὶ καὶ βράδυ
ἔρχονται τοῦ κόσμου τὰ στερνά,
Εἰδήσεις δείχνει τὸ ρημάδι
κι' ὁ Χάρος διαρκῶς μᾶς ξεπερνᾶ.
Παρ' ὅλα ταῦτα, ἐμεῖς ζοῦμε,
κηδεῖες δὲν ἀκοῦμε πουθενά,
προσέχουμε μὴν παραβοῦμε
τὸν Νόμο ποὺ ὑποταγὴ γεννᾶ.
Τὴ Γῆ μας γράπωσε ἕνα τέρας,
ἄγνωστος ἰός μέχρι καὶ χτές.
Κυρίαρχος τῆς ἀτμοσφαίρας,
- Πᾶσχα δὲν γουστάρει καὶ γιορτές.
Δὲν ξέρουμε δ' ὥς πότε καραντίνα
θὰ ζοῦμε!...- καὶ νὰ θέλουμε χαρτί
γιὰ κεῖ π' ὅταν τραβᾶμε τὴν κουρτίνα
ὁ πισινός μας πάει νὰ σκουπιστεῖ.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
~
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.
~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * * Παίχτηκε στὶς 22.12.1989,
στὸ 47ο Δημοτικὸ Σχολεῖο (πλατεία Θεάτρου),
Ἀθηνῶν.
~ Τὰ πρόσωπα τοῦ ἔργου καὶ οἱ μαθητὲς ποὺ τὰ ἑρμήνευσαν:
Κος Ἀπένταρος .............................................Κώστας Δούκας, Ε΄ τάξις,
Κα Ἀπενταρία................................................Πόπη Δοβλέτη, Ε΄ τάξις,
Ἀδεκαρία.......................................................Ζωὴ Λὸ Σκόκκο, Ε΄ τάξις,
Γκαρσόνι.......................................................Σπύρος Λὸ Σκόκκο, Α΄τάξις.
Σκηνοθεσία: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
*
Τὸ ἔργο γράφτηκε στὶς 7 Μαρτίου 1987.
Ἀφιερώνεται στοὺς δύο, τότε μαθητές, σήμερα λαμπροὺς νέους:
τὴν κα Πόπη Δοβλέτη
καὶ
τὸν κ. Κώστα Δούκα.
---------------------------------------------------------------------------------------
(Ἐποχὴ λίγο πρὶν ἀπὸ σύγχρονη, ὅταν ἀκόμη οἱ μαθήτριες φοροῦσαν ποδιά. Σκηνικό, ἔξω ἀπὸ μία ταβέρνα, κάπως
ἀπόμερη, στὴν Πλάκα. Ἀπομεσήμερο. Ἄνοιξις).
Γκαρσόνι: (Μπαινοβγαίνει, μαζεύοντας πιάτα καὶ ξεσκονίζοντας. Τραγουδάει καὶ σφυρίζει τὸν ἴδιο ρυθμό).
- Τὸ γκαρσόνι ἐδῶ μέσα
εἶμαι μόνον ἐγώ...
μόνον ἐγώ...μόνον ἐγώ!
Στὅνα χέρι πέντε πιάτα
φέρνω πᾶντα ἐγώ,
στ' ἆλλο τὸν λογαριασμό. (Μπαίνει. Τραπέζια ἄδεια)
Ἀπένταρος: (Ἐμφανίζεται ἐρχόμενος, κοντοστέκεται, κατ' ἰδίαν) - Ἄχ, Παναγιά μου, τί πείνα ἔχω σήμερα!
Μὲ πονεῖ ἡ κοιλιά μου. Ζωὴ κι' αύτή, ὅλο νὰ πεινᾶς!...Τί ἤθελα καὶ γεννήθηκα; Πάει μιὰ βδομάδα
ποὺ πλήρωσα τὴν ἐφορία καὶ δὲν ἔχω βάλει μπουκιὰ στὸ στοματάκι μου. Ἔγινα μπουκιὰ ἐγὼ ὁ ἴδιος
στὴ μασέλα τῆς Δ.Ο.Υ., π' ἀνάθεμά την! Καί, τουλάχιστον, νὰ χόρταινε, ἡ ἄτιμη!... Νὰ δοῦμε, θὰ
μοῦ ἐπιστρέψει τ' ἀποφάγια της; Ὅλο καταβροχθίζει καὶ πᾶντα γεμάτα τὰ θέλει τὰ πιάτα της, στὶς
προσταγές της. Κι' ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει λεφτά, καλλίτερα νὰ πέφτει στὴ θάλασσα νὰ... Μπᾶ!
Τί βλέπει κανείς!...Ἑστιατόριον ἡ "καλὴ ὄρεξις"!... Μωρέ, ὄρεξη ἔχουμε, λεφτὰ δὲν ἔχουμε. Ὡρὲ
μαννούλα μου καὶ νὰ μποροῦσα νἄτρωγα κάτι τις!... Διάβολε, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ φάω, γιατί ἀλ-
λοιῶς... Ἔχει κι' ἀλλοιῶς; Θὰ πεθάνω. Πῶς νὰ γινόταν, λέει, νὰ φάω μέν, νὰ μὴν πληρώσω δέ. Ἀπό-
φαση θέλει τὸ πρᾶγμα. Ἄς καθήσω σ' αὐτὸ τὸ τραπέζι...Ὅταν πεινάει κανείς, ὅλο καὶ κατεβάζει ἰδέ-
ες τὸ κεφάλι του. Ἔτσι, θὰ κάνω τὴν ἀρχή, ποὺ εἶναι τὸ ἥμισυ τοῦ παντός. Γκαρσόν!
Γκαρσόνι: (Ἀπὸ μέσα). - Ἀμέσωωωως! Ἔφτασε.
Κα Ἀπενταρία: (Ἐμφανίζεται ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά. Παραμιλάει). - Τί τραβάω, ἡ κακομοίρα!... 'Ηθοποιός,
σοῦ λέει ὕστερα! Δὲν σὲ πληρώνουν, δὲν σοῦ κολλοῦν τὰ ἔνσημα, χάνεις καὶ τὸ ἐπίδομα. Ἆντε μετὰ
νὰ βρεῖς νὰ φᾶς!... Ξεκίνησα, ἡ κυρία, μὲ τὸ ταλέντο μου καὶ μὲ τὸ φιλότιμό μου καὶ βγῆκα θεατρί-
να, νομίζοντας ὅτι θὰ τρώγω κιόλας! Ἄχ! Ἆλλοι ξέρουν νὰ τρῶνε καὶ ν' ἁρπάζουν. Αὐτοὶ ποὺ δὲν ἔ-
χουν ταλέντο, οἱ γλεῖφτες. Μωρέ!... Ἐπιγραφὴ ποὺ σοῦ τὴν ἔχει: Ἑστιατόριον ἡ "καλὴ ὄρεξις"!...
Καὶ μὲ τὴν καλλίστην ἀνεργία τῶν ἠθοποιῶν, τί γίνεται, παρακαλῶ; Μέλλει γενέσθαι κάτι τι; Ἔ, τώ-
ρα, μὴν κρυβόμαστε κι' ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας - ἑπτὰ μέρες, ἆντε ἕξη , ἔχω νὰ φάω. Ἄ, μὴ μοῦ λέτε γιὰ
σιλουέτες! Ἐδῶ φέξαν τὰ ὀστᾶ μου!... Μά, νὰ εἶμαι τελείως ἀπένταρη; Καὶ πεινάωωω! Τί νὰ κάνω,
Διόνυσε, θεὲ τοῦ Θεάτρου; Μμμμ, λέω νὰ καθήσω κάπου κοντὰ σὲ κεῖνον τὸν κύριο κι' ἴσως, μιὰ φο-
ρὰ κι' ἐγώ, καταφέρω νὰ μοῦ πληρώσει τὸν λογαριασμό. Εὐτυχῶς, ἔχω δυὸ εἰσιτήρια, ἀπὸ τὸ περυσι-
νὸ ἔργο, δὲν πειράζει, - δὲν μοῦ φαίνεται ἄλλωστε θεατρόφιλος. Θὰ τοῦ τὰ χαρίσω, τί θὰ κάνει, θὰ
μὲ ταΐσει. Μοιάζει τζέντλεμαν, τρὲ κὸμ ἰλ φώ. Ἀλλὰ ἔχω ἕνα τράκ!...Ἐλπίζω νὰ μὴ χάσω οὔτε τὰ
λόγια μου οὔτε... - γιὰ νὰ δῶ..., ἄ, ὡραῖα, τἄχω καὶ ἀτσαλάκωτα! Εὐτυχῶς. (Προσποιεῖται τὴν ἀναπο-
φάσιστη).
[Συνεχίζει].
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * * Παίχτηκε στὶς 22.12.1989,
στὸ 47ο Δημοτικὸ Σχολεῖο (πλατεία Θεάτρου),
Ἀθηνῶν.
~ Τὰ πρόσωπα τοῦ ἔργου καὶ οἱ μαθητὲς ποὺ τὰ ἑρμήνευσαν:
Κος Ἀπένταρος .............................................Κώστας Δούκας, Ε΄ τάξις,
Κα Ἀπενταρία................................................Πόπη Δοβλέτη, Ε΄ τάξις,
Ἀδεκαρία.......................................................Ζωὴ Λὸ Σκόκκο, Ε΄ τάξις,
Γκαρσόνι.......................................................Σπύρος Λὸ Σκόκκο, Α΄τάξις.
Σκηνοθεσία: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
*
Τὸ ἔργο γράφτηκε στὶς 7 Μαρτίου 1987.
Ἀφιερώνεται στοὺς δύο, τότε μαθητές, σήμερα λαμπροὺς νέους:
τὴν κα Πόπη Δοβλέτη
καὶ
τὸν κ. Κώστα Δούκα.
---------------------------------------------------------------------------------------
(Ἐποχὴ λίγο πρὶν ἀπὸ σύγχρονη, ὅταν ἀκόμη οἱ μαθήτριες φοροῦσαν ποδιά. Σκηνικό, ἔξω ἀπὸ μία ταβέρνα, κάπως
ἀπόμερη, στὴν Πλάκα. Ἀπομεσήμερο. Ἄνοιξις).
Γκαρσόνι: (Μπαινοβγαίνει, μαζεύοντας πιάτα καὶ ξεσκονίζοντας. Τραγουδάει καὶ σφυρίζει τὸν ἴδιο ρυθμό).
- Τὸ γκαρσόνι ἐδῶ μέσα
εἶμαι μόνον ἐγώ...
μόνον ἐγώ...μόνον ἐγώ!
Στὅνα χέρι πέντε πιάτα
φέρνω πᾶντα ἐγώ,
στ' ἆλλο τὸν λογαριασμό. (Μπαίνει. Τραπέζια ἄδεια)
Ἀπένταρος: (Ἐμφανίζεται ἐρχόμενος, κοντοστέκεται, κατ' ἰδίαν) - Ἄχ, Παναγιά μου, τί πείνα ἔχω σήμερα!
Μὲ πονεῖ ἡ κοιλιά μου. Ζωὴ κι' αύτή, ὅλο νὰ πεινᾶς!...Τί ἤθελα καὶ γεννήθηκα; Πάει μιὰ βδομάδα
ποὺ πλήρωσα τὴν ἐφορία καὶ δὲν ἔχω βάλει μπουκιὰ στὸ στοματάκι μου. Ἔγινα μπουκιὰ ἐγὼ ὁ ἴδιος
στὴ μασέλα τῆς Δ.Ο.Υ., π' ἀνάθεμά την! Καί, τουλάχιστον, νὰ χόρταινε, ἡ ἄτιμη!... Νὰ δοῦμε, θὰ
μοῦ ἐπιστρέψει τ' ἀποφάγια της; Ὅλο καταβροχθίζει καὶ πᾶντα γεμάτα τὰ θέλει τὰ πιάτα της, στὶς
προσταγές της. Κι' ὅταν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει λεφτά, καλλίτερα νὰ πέφτει στὴ θάλασσα νὰ... Μπᾶ!
Τί βλέπει κανείς!...Ἑστιατόριον ἡ "καλὴ ὄρεξις"!... Μωρέ, ὄρεξη ἔχουμε, λεφτὰ δὲν ἔχουμε. Ὡρὲ
μαννούλα μου καὶ νὰ μποροῦσα νἄτρωγα κάτι τις!... Διάβολε, πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ φάω, γιατί ἀλ-
λοιῶς... Ἔχει κι' ἀλλοιῶς; Θὰ πεθάνω. Πῶς νὰ γινόταν, λέει, νὰ φάω μέν, νὰ μὴν πληρώσω δέ. Ἀπό-
φαση θέλει τὸ πρᾶγμα. Ἄς καθήσω σ' αὐτὸ τὸ τραπέζι...Ὅταν πεινάει κανείς, ὅλο καὶ κατεβάζει ἰδέ-
ες τὸ κεφάλι του. Ἔτσι, θὰ κάνω τὴν ἀρχή, ποὺ εἶναι τὸ ἥμισυ τοῦ παντός. Γκαρσόν!
Γκαρσόνι: (Ἀπὸ μέσα). - Ἀμέσωωωως! Ἔφτασε.
Κα Ἀπενταρία: (Ἐμφανίζεται ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά. Παραμιλάει). - Τί τραβάω, ἡ κακομοίρα!... 'Ηθοποιός,
σοῦ λέει ὕστερα! Δὲν σὲ πληρώνουν, δὲν σοῦ κολλοῦν τὰ ἔνσημα, χάνεις καὶ τὸ ἐπίδομα. Ἆντε μετὰ
νὰ βρεῖς νὰ φᾶς!... Ξεκίνησα, ἡ κυρία, μὲ τὸ ταλέντο μου καὶ μὲ τὸ φιλότιμό μου καὶ βγῆκα θεατρί-
να, νομίζοντας ὅτι θὰ τρώγω κιόλας! Ἄχ! Ἆλλοι ξέρουν νὰ τρῶνε καὶ ν' ἁρπάζουν. Αὐτοὶ ποὺ δὲν ἔ-
χουν ταλέντο, οἱ γλεῖφτες. Μωρέ!... Ἐπιγραφὴ ποὺ σοῦ τὴν ἔχει: Ἑστιατόριον ἡ "καλὴ ὄρεξις"!...
Καὶ μὲ τὴν καλλίστην ἀνεργία τῶν ἠθοποιῶν, τί γίνεται, παρακαλῶ; Μέλλει γενέσθαι κάτι τι; Ἔ, τώ-
ρα, μὴν κρυβόμαστε κι' ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας - ἑπτὰ μέρες, ἆντε ἕξη , ἔχω νὰ φάω. Ἄ, μὴ μοῦ λέτε γιὰ
σιλουέτες! Ἐδῶ φέξαν τὰ ὀστᾶ μου!... Μά, νὰ εἶμαι τελείως ἀπένταρη; Καὶ πεινάωωω! Τί νὰ κάνω,
Διόνυσε, θεὲ τοῦ Θεάτρου; Μμμμ, λέω νὰ καθήσω κάπου κοντὰ σὲ κεῖνον τὸν κύριο κι' ἴσως, μιὰ φο-
ρὰ κι' ἐγώ, καταφέρω νὰ μοῦ πληρώσει τὸν λογαριασμό. Εὐτυχῶς, ἔχω δυὸ εἰσιτήρια, ἀπὸ τὸ περυσι-
νὸ ἔργο, δὲν πειράζει, - δὲν μοῦ φαίνεται ἄλλωστε θεατρόφιλος. Θὰ τοῦ τὰ χαρίσω, τί θὰ κάνει, θὰ
μὲ ταΐσει. Μοιάζει τζέντλεμαν, τρὲ κὸμ ἰλ φώ. Ἀλλὰ ἔχω ἕνα τράκ!...Ἐλπίζω νὰ μὴ χάσω οὔτε τὰ
λόγια μου οὔτε... - γιὰ νὰ δῶ..., ἄ, ὡραῖα, τἄχω καὶ ἀτσαλάκωτα! Εὐτυχῶς. (Προσποιεῖται τὴν ἀναπο-
φάσιστη).
[Συνεχίζει].
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * *
2η συνέχεια.
Ἀπένταρος: - Αὐτὴν κάπου τὴν ξέρω...νὰ δεῖς τὴν ξέρω...ξέρω ὅμως ποῦ τὴν ξέρω; Βρέ,
βρέ, βρέ, θεατρίνα εἶναι! Ἔμ, μὲ τέτοια χάρη!...Ἔτσι καὶ καθήσει αὐτὴ ἐδῶ, ὅλο τὸ
μαγαζὶ θὰ τῆς κάνουν τεμενάδες. Θὰ προσπαθήσω νὰ βρεθῶ στὸ τραπέζι της. Πρῶτα
θὰ τῆς πιάσω κουβέντα ἀπὸ δῶ, θὰ τῆς πῶ ὅτι τὴν θαυμάζω πρὸ ἀμνημονεύτων...- ὄχι,
λάθος, ἀπὸ πρόπερσι ἤ κάτι τέτοιο, ποὺ ντεμπουτάρισε. Μπὰς καὶ μὲ καλέσει στὸ τρα-
πέζι της. Γιὰ νὰ δοῦμε ὅμως, θὰ καθήσει ἤ ἁπλῶς περαστικὴ εἶναι; Ἄ, τυχερὸς εἶμαι,
κάθησε - τί γᾶμπες! Λέω ν' ἀρχίσω ζητῶντας της ἕνα αὐτόγραφο, τάχα γιὰ τὸν ἀνηψιό
μου. Φυσικά, πρὶν ἀπ' ὅλα τὸ χειροφίλημα. Μετά, πὼς τὴν ἔχω δεῖ σ' ὅλα τὰ ἔργα καὶ
πὼς τὴν φαντάζομαι "Κυρία μὲ τὰς καμελίας". Ἤ καὶ... "Ἀντιγόνη"- γιατί ὄχι; Ὀκτὼ
καὶ δέκα φορὲς ἔχω, λέει, συνηθίσει νὰ τὴν βλέπω. Ἔπειτα, ἀφοῦ φᾶμε κι' ἀφοῦ πιοῦ-
με, κι' ἄν συμβεῖ κανένα στραβὸ καὶ μοῦ ζητήσει ἐμένα τὸ γκαρσόνι νὰ πληρ-... Ἄααα!
Τί τὰ σκέφτομαι αὐτά; Θὰ εἶναι πλέον ἀργά, τότε. Σάμπως θὰ μπορεῖ νὰ μοῦ βγάλει
τὸ φαΐ ἀπὸ τὸ στομάχι; Ὄχι, βέβαια!
Κα Ἀπενταρία: - Πολὺ μὲ κοιτάζει. Ἴσως νὰ εἶναι καὶ θαυμαστής μου. Τόσο τὸ καλλίτε-
ρο! Γιὰ τοὺς ἠθοποιούς, ἆλλοι...οὔ!... δίνουν βίλες ὁλόκληρες - τί εἶναι ἕνα πιάτο φαΐ;
Ἀπένταρος: - Τὸ κακὸ εἶναι πὼς...δὲν θυμᾶμαι τὄνομά της. Στὴ Λαμπέτη ἔπαιζε; Ὤ, τί
σημασία ἔχει; Μὲ τὸ σᾶς καὶ μὲ τὸ σεῖς, τὸ κάθε τι μπαλώνεται. (Σηκώνεται, πάει). Τὰ σέ-
βη μου, μαντάμ. Εἶμαι θαυμαστής σας ἀπὸ τὴν πρώτη σας παράσταση.
Κα Ἀπενταρία: - Εὐχαριστῶ! (Ἀπὸ μέσα της). Θὰ δεῖτε λοιπὸν κι' αὐτὴν ποὺ κάνω πρό-
βες τώρα γιὰ σᾶς!
Ἀπένταρος: - Καὶ μάλιστα, τώρα μὲ τὴν ἄδειά μου... (Ἀπὸ μέσα του). - Χρεοκόπησα κι' εἶ-
μαι ἄνεργος, τέλος πάντων. (Δυνατά). - Τώρα λέω νὰ ἔρχομαι ἄς ποῦμε κάθε βράδυ...
Κα Ἀπενταρία: - Ἀχά! Στὸ θέατρο; Θὰ σιχαθεῖτε στὸ τέλος τὴν παράσταση καὶ...
Ἀπένταρος: - Λάθος, μέγα λάθος σας, συγγνώμη ποὺ τὸ λέω. Μά, θὰ λυπηθῶ χίλιες δραχ-
μὲς εἰσιτήριο καὶ δὲν ξέρω πόσα γιὰ δυὸ λουλουδάκια; Ἀστεῖο ποσόν. Τὰ μάτια σας ἀξί-
ζουν περιβόλια!
Κα Ἀπενταρία: (Κατ' ἰδίαν). - Φιρὶ φιρὶ τὸ πάει γιὰ τὶς προσκλήσεις. (Δυνατά) - Ὤ, σᾶς παρα-
καλῶ, μὴ στέκεσθε! (Ἐκεῖνος κάθεται). - Τὸ τραπέζι σας εἶναι ἄδειο... Ἄ, θὰ σᾶς ἔλεγα: ὄχι τόσο
ταχτικά, ἡ πρωταγωνίστρια, ξέρετε, ἐμᾶς τὶς ἆλλες, ...ἄν μποροῦσε, ...νά: θἄκανε ὅλους
τοὺς ρόλους ἀντρικούς. Ἔ, μὴ βρεθῶ ξαφνικὰ καὶ ἄνεργη. Ξορκισμένος - φτού! - νἆναι ἐ-
κεῖνος ὁ ΟΑΕΔ!...
Ἀπένταρος: - Ἀδύνατον! Καὶ ἀπίστευτον! Ἄνεργη ἐσεῖς; [
Κα Ἀπενταρία: - Ὁ φθόνος καὶ τὸ θέατρο, ἄ, καλά! Δὲν λέμε κάτι πιὸ πεζό; Γκαρσόνι δὲν
ὑπάρχει ἐδῶ; Γιὰ μάσες δὲν εἶστε κι' ἐσεῖς;
Ἀπένταρος: - Ὤ, τί χαριτωμένα ποὺ τὰ λέτε! Δὲν χορταίνω νὰ σᾶς ἀκούω. Ἔ, Γκαρσόν!
Κα Ἀπενταρία: - Κι' ὕστερα λένε πὼς δὲν ἔχουνε δουλειά... Κάθησα γιατί μ' ἄρεσαν τὰ τρα-
γουδάκια τοῦ Ἀττίκ... Ἄχ, τὸ στομάχι, ποὺ λέτε, δὲν εἶναι κἄν ἀστεία ὑπόθεση, εἶναι ὅ,τι
πιὸ ἀντιθεατρικὸ καὶ θεατροδιωκτικό. Ὄχι βέβαια καὶ νὰ πηγαίνεις στὸ θέατρο γιὰ νὰ χωνέ-
ψεις - ἄι, ἀηδία μοὔρχεται! Τὸ στομάχι, λίγη ἀνθρωπολογία τώρα, ἔτσι; Εἶναι ἕνα ἀχόρταγο
σκουλῆκι, δὲν ξέρω κι' ἐγὼ πόσα μέτρα μακρύ, ποὺ διαρκῶς γουργουράει...γουργουράει...
καὶ καμιὰ φορὰ σὲ στρίβει, ὤωωωχ! Πόνος ἦταν αὐτὸς ἤ κανένας ρόλος Μπρέχτ;
Ἀπένταρος: (Χειροκροτεῖ). - Εἴσαστε ταλέντο! Εἴσαστε Κοτοπούλη!... Εἴσαστε... ἡ τύχη μου
σήμερα!
[Συνεχίζει].
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
Ἐνδιαμέσως, δὲν χάλασε κι' ὁ κόσμος δά!
~
(Ἀντίγραφον ἀπὸ ἀλλοῦ. Περὶ τῶν τελευταίων συμβάντων,
παγκοσμίως κτλ).
Εὐτυχῶς (ἀπὸ μιὰν ἄποψη), ποτὲ δὲν ἔχω ψευδαισθήσεις. Τόσο σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο
ὅσο καὶ σὲ ὁμαδικό, ζῶ, σὲ ὅλη μου τὴν ζωή, ἀπὸ τριῶ χρονῶ ποὺ καταλάβαινα, σὲ
μιὰ φρίκη, σ' ἕνα περιβᾶλλον τόσο ψεύτικο καὶ δολοφονικό, πού, ἄν τύχαινε καὶ διορ-
θωνόταν ποτὲ ὁ κόσμος (μὴν περιμένετε τέτοια διαστροφή του) πρὸς τὸ καλλίτερο,
τότε θὰ εἶχα ἀπορίες. Τὸ ὅτι ξεχνιέμαι κι' ἐγὼ καμιὰ φορὰ καὶ ἀνακουφίζομαι σὲ ψευ-
δεπίγραφα "καλὰ ἀποτελέσματα" κοινωνικῶν καταστάσεων, δὲν πάει νὰ πεῖ πὼς τὰ
πράγματα πῆγαν καλά. Μπορεῖ τὸ ἐπίπεδο ζωῆς νὰ βελτιώνεται (π.χ. πρὶν 65 χρόνια
τόσα, δὲν εἴχαμε νερὸ στὸ σπίτι μας, μπανιέρα, θερμοσίφωνα, οὔτε κἄν ἡλεκτρικό
ρεῦμα..), οἱ ἀπειλὲς νὰ σκοτωθοῦμε εἶναι πολλάκις χειρότερες καὶ... - τί θέλετε νὰ πῶ,
τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια; Δὲν βλέπετε μὲ πόση ἄνεση γίνεται ἡ προδοσία, ἡ εἰσβολή, τὸ κάθε
ἄδικο (ποὺ ἐμεῖς τὸ νομίζουμε ἄδικο, οἱ θύτες ὅμως τὄχουν γιὰ προοδευτικὸ δικαίωμά
τους). Ἡ Προδοσία ἐνισχύεται μ' ἕνα ταυτόχρονο μήνυμα προτροπῆς στὸ τηλέφωνο
ὅλων ὅσων θὰ συμμετάσχουν στὴν πραγματοποίησή της. Οἱ πολιτικοί, ἄν καὶ ἀγράμ-
ματοι, ὅπως τοὺς χαρακτηρίζουμε, ἐπειδὴ δὲν ξέρουν ὀρθογραφία, ξέρουν ὅμως τὴν
τέχνη νὰ φέρνουν τὰ πάνω κάτω σὲ ὅσα συμφέρουν αὐτοὺς τοὺς ἰδίους καὶ τὴν τάξη
τους, σὲ βάρος αὐτῶν, τῶν λαῶν, ποὺ διαρκῶς τοὺς κολακεύουν ὅτι τάχα μάχονται
γιὰ τὴν βελτίωση τῆς ζωῆς τους καὶ ὅτι καταπολεμοῦν σκοτεινὲς δυνάμεις, τὶς ὁποῖες
κατασκευάζουν ὅπως οἱ σεναριογράφοι σειρῶν τῆς τηλεόρασης καὶ ποὺ ὁ λαουτζίκος
τὶς παίρνει στὰ σοβαρά. Κατόρθωσαν καὶ ἐξοβέλισαν τὶς ἐθνικὲς παρελάσεις (σκατὰ
τὶς κάνανε - ποιός νὰ τὶς νοσταλγήσει, ἔστω, ποτέ;). Πετυχαίνουν νὰ χτυπήσουν στὴν
καρδιὰ τοὺ πνεύματος τῆς θρησκείας στὴν ὁποία πιστεύουν, τάχα μου, γιὰ τὸ καλὸ ὅ-
λων: τὴν ὑγεία (πιὸ ὑποθηκευμένο πρᾶγμα ἀπ' αὐτήν, δὲν ὑπάρχει κι' οὔτε θὰ ὑπάρξει
πιά). Ἐλευθερία ἤ Θάνατος, λέγανε κάποτε. Ὑποταγὴ ἤ Θάνατος, λέμε σήμερα. Καὶ
ἐπειδὴ στὶς θρησκεῖες στηρίζονται οἱ πολεμοχαρεῖς, ἀνεκατέψανε τοὺς θρησκευόμενους.
Μ' ἕνα μηνυματάκι στὸ κινητό, θ' ἀνάψουν γιὰ τὰ καλὰ τὰ αἵματα καὶ...ὅποιος ζήσει (λέ-
με ἐμεῖς), ἐνῶ τὄχουν σίγουρο (λένε αὐτοί - ὄχι, δὲν τὸ μαρτυροῦν) ποιός πρέπει νὰ ζή-
σει. Δὲν μοῦ χρειάζεται νὰ ζήσω ὕστερα ἀπὸ μιὰ χτηνωδία ποὺ δὲν γεννήθηκα μ' αὐτήν,
οὔτε γι' αὐτὴν καὶ ποὺ κάποια τέρατα μὲ θεωροῦν πιόνι τους, στὰ παιγχνίδια τους. Χαί-
ρονται ποὺ νικοῦν καὶ θριαμβεύει τὸ βίτσιο τους, κάθε ποὺ σκοτωνόμαστε ὅσο γίνεται
πιὸ πολλοὶ ἀπὸ μᾶς, μεμιᾶς. Θέλετε νὰ σᾶς πῶ καὶ..............Καλὸ Πᾶσχα; Ἀρνάκια, Κα-
τσικάκια, καλὸ Πᾶσχα βρέ! Εὐλογημένα σκατὰ νὰ γίνετε. Σὲ καλή, ξεσχωριστὴ μεριὰ τοῦ
καμπινὲ νὰ βρεθεῖτε! Ἆντε, νὰ σᾶς χαρῶ!... [Τί θυμήθηκα τώρα!... Θὰ τὸ πῶ. Ἡ θεία μου
Εἰρήνη, ποὺ μικρὸς τὴν λάτρευα, ἀφοῦ ἦταν τόσο ἀπολαυστικὴ στοὺς τρόπους της, ὅλο
εὐγένεια καὶ χάρη, ὥσπου τὴν σιχάθηκα, μὲ ἀπόλυτο δίκηο μου, τὴν λέγαμε - μὲ τὴν μάν-
να μου - "σαλαϊδή" (προφανῶς σμυρνέικη ἔκφραση), δηλαδὴ ποὺ λέει χοντρὲς χαζομά-
ρες, στὴν κηδεία τοῦ πατέρα μου, στὸ Μπραχάμι, καθήσαμε κάποια στιγμὴ στὸ Καφενεῖο.
Μακρυὰ εἴδαμε μιὰ πορεία ἀρκετῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀπὸ πρώτη ματιὰ δὲν καταλάβαινες
περὶ τίνος ἐπρόκειτο. Ὥσπου, κάποιος, ἀναπηδῶντας μᾶς ἐξήγησε: - Μωρὸ παιδάκι εἶ-
ναι ποὺ πέθανε, νά, τὸ κρατάει αὐτὸς ἐκεῖ μπροστά. Καὶ ἡ σαλαϊδὴ θεία μου, ἀφοῦ βεβαι-
ώθηκε, πρόσθεσε: - Ἄ, τὸ καημένο, νὰ τὸ χαρῶ!...]. Ἔπρεπε νὰ ζεῖ (120 χρονῶ θἄτανε)
ἡ σαλαϊδὴ θεία μου Εἰρήνη, νὰ μᾶς λυποχαιρόταν τώρα, ἔτσι ὅπως μᾶς ὁδεύουν στὸν τά-
φο μας. Ὅσο νἆναι, πρὶν τὴν κηδεία μας, ὅλοι ἀξίζουμε ἕνα χαμογελαστὸ δάκρυ. Ἐξὸν ἀπ'
αὐτούς, ξέρετε ποιούς, ὅπως καὶ τὸν γαμπρό μου, ποὺ ψόφησε, καλὰ νὰ πάθει.
~
(Ἀντίγραφον ἀπὸ ἀλλοῦ. Περὶ τῶν τελευταίων συμβάντων,
παγκοσμίως κτλ).
Εὐτυχῶς (ἀπὸ μιὰν ἄποψη), ποτὲ δὲν ἔχω ψευδαισθήσεις. Τόσο σὲ ἀτομικὸ ἐπίπεδο
ὅσο καὶ σὲ ὁμαδικό, ζῶ, σὲ ὅλη μου τὴν ζωή, ἀπὸ τριῶ χρονῶ ποὺ καταλάβαινα, σὲ
μιὰ φρίκη, σ' ἕνα περιβᾶλλον τόσο ψεύτικο καὶ δολοφονικό, πού, ἄν τύχαινε καὶ διορ-
θωνόταν ποτὲ ὁ κόσμος (μὴν περιμένετε τέτοια διαστροφή του) πρὸς τὸ καλλίτερο,
τότε θὰ εἶχα ἀπορίες. Τὸ ὅτι ξεχνιέμαι κι' ἐγὼ καμιὰ φορὰ καὶ ἀνακουφίζομαι σὲ ψευ-
δεπίγραφα "καλὰ ἀποτελέσματα" κοινωνικῶν καταστάσεων, δὲν πάει νὰ πεῖ πὼς τὰ
πράγματα πῆγαν καλά. Μπορεῖ τὸ ἐπίπεδο ζωῆς νὰ βελτιώνεται (π.χ. πρὶν 65 χρόνια
τόσα, δὲν εἴχαμε νερὸ στὸ σπίτι μας, μπανιέρα, θερμοσίφωνα, οὔτε κἄν ἡλεκτρικό
ρεῦμα..), οἱ ἀπειλὲς νὰ σκοτωθοῦμε εἶναι πολλάκις χειρότερες καὶ... - τί θέλετε νὰ πῶ,
τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια; Δὲν βλέπετε μὲ πόση ἄνεση γίνεται ἡ προδοσία, ἡ εἰσβολή, τὸ κάθε
ἄδικο (ποὺ ἐμεῖς τὸ νομίζουμε ἄδικο, οἱ θύτες ὅμως τὄχουν γιὰ προοδευτικὸ δικαίωμά
τους). Ἡ Προδοσία ἐνισχύεται μ' ἕνα ταυτόχρονο μήνυμα προτροπῆς στὸ τηλέφωνο
ὅλων ὅσων θὰ συμμετάσχουν στὴν πραγματοποίησή της. Οἱ πολιτικοί, ἄν καὶ ἀγράμ-
ματοι, ὅπως τοὺς χαρακτηρίζουμε, ἐπειδὴ δὲν ξέρουν ὀρθογραφία, ξέρουν ὅμως τὴν
τέχνη νὰ φέρνουν τὰ πάνω κάτω σὲ ὅσα συμφέρουν αὐτοὺς τοὺς ἰδίους καὶ τὴν τάξη
τους, σὲ βάρος αὐτῶν, τῶν λαῶν, ποὺ διαρκῶς τοὺς κολακεύουν ὅτι τάχα μάχονται
γιὰ τὴν βελτίωση τῆς ζωῆς τους καὶ ὅτι καταπολεμοῦν σκοτεινὲς δυνάμεις, τὶς ὁποῖες
κατασκευάζουν ὅπως οἱ σεναριογράφοι σειρῶν τῆς τηλεόρασης καὶ ποὺ ὁ λαουτζίκος
τὶς παίρνει στὰ σοβαρά. Κατόρθωσαν καὶ ἐξοβέλισαν τὶς ἐθνικὲς παρελάσεις (σκατὰ
τὶς κάνανε - ποιός νὰ τὶς νοσταλγήσει, ἔστω, ποτέ;). Πετυχαίνουν νὰ χτυπήσουν στὴν
καρδιὰ τοὺ πνεύματος τῆς θρησκείας στὴν ὁποία πιστεύουν, τάχα μου, γιὰ τὸ καλὸ ὅ-
λων: τὴν ὑγεία (πιὸ ὑποθηκευμένο πρᾶγμα ἀπ' αὐτήν, δὲν ὑπάρχει κι' οὔτε θὰ ὑπάρξει
πιά). Ἐλευθερία ἤ Θάνατος, λέγανε κάποτε. Ὑποταγὴ ἤ Θάνατος, λέμε σήμερα. Καὶ
ἐπειδὴ στὶς θρησκεῖες στηρίζονται οἱ πολεμοχαρεῖς, ἀνεκατέψανε τοὺς θρησκευόμενους.
Μ' ἕνα μηνυματάκι στὸ κινητό, θ' ἀνάψουν γιὰ τὰ καλὰ τὰ αἵματα καὶ...ὅποιος ζήσει (λέ-
με ἐμεῖς), ἐνῶ τὄχουν σίγουρο (λένε αὐτοί - ὄχι, δὲν τὸ μαρτυροῦν) ποιός πρέπει νὰ ζή-
σει. Δὲν μοῦ χρειάζεται νὰ ζήσω ὕστερα ἀπὸ μιὰ χτηνωδία ποὺ δὲν γεννήθηκα μ' αὐτήν,
οὔτε γι' αὐτὴν καὶ ποὺ κάποια τέρατα μὲ θεωροῦν πιόνι τους, στὰ παιγχνίδια τους. Χαί-
ρονται ποὺ νικοῦν καὶ θριαμβεύει τὸ βίτσιο τους, κάθε ποὺ σκοτωνόμαστε ὅσο γίνεται
πιὸ πολλοὶ ἀπὸ μᾶς, μεμιᾶς. Θέλετε νὰ σᾶς πῶ καὶ..............Καλὸ Πᾶσχα; Ἀρνάκια, Κα-
τσικάκια, καλὸ Πᾶσχα βρέ! Εὐλογημένα σκατὰ νὰ γίνετε. Σὲ καλή, ξεσχωριστὴ μεριὰ τοῦ
καμπινὲ νὰ βρεθεῖτε! Ἆντε, νὰ σᾶς χαρῶ!... [Τί θυμήθηκα τώρα!... Θὰ τὸ πῶ. Ἡ θεία μου
Εἰρήνη, ποὺ μικρὸς τὴν λάτρευα, ἀφοῦ ἦταν τόσο ἀπολαυστικὴ στοὺς τρόπους της, ὅλο
εὐγένεια καὶ χάρη, ὥσπου τὴν σιχάθηκα, μὲ ἀπόλυτο δίκηο μου, τὴν λέγαμε - μὲ τὴν μάν-
να μου - "σαλαϊδή" (προφανῶς σμυρνέικη ἔκφραση), δηλαδὴ ποὺ λέει χοντρὲς χαζομά-
ρες, στὴν κηδεία τοῦ πατέρα μου, στὸ Μπραχάμι, καθήσαμε κάποια στιγμὴ στὸ Καφενεῖο.
Μακρυὰ εἴδαμε μιὰ πορεία ἀρκετῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀπὸ πρώτη ματιὰ δὲν καταλάβαινες
περὶ τίνος ἐπρόκειτο. Ὥσπου, κάποιος, ἀναπηδῶντας μᾶς ἐξήγησε: - Μωρὸ παιδάκι εἶ-
ναι ποὺ πέθανε, νά, τὸ κρατάει αὐτὸς ἐκεῖ μπροστά. Καὶ ἡ σαλαϊδὴ θεία μου, ἀφοῦ βεβαι-
ώθηκε, πρόσθεσε: - Ἄ, τὸ καημένο, νὰ τὸ χαρῶ!...]. Ἔπρεπε νὰ ζεῖ (120 χρονῶ θἄτανε)
ἡ σαλαϊδὴ θεία μου Εἰρήνη, νὰ μᾶς λυποχαιρόταν τώρα, ἔτσι ὅπως μᾶς ὁδεύουν στὸν τά-
φο μας. Ὅσο νἆναι, πρὶν τὴν κηδεία μας, ὅλοι ἀξίζουμε ἕνα χαμογελαστὸ δάκρυ. Ἐξὸν ἀπ'
αὐτούς, ξέρετε ποιούς, ὅπως καὶ τὸν γαμπρό μου, ποὺ ψόφησε, καλὰ νὰ πάθει.
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
~
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.
~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * *
3η συνέχεια.
Κα Ἀπενταρία: - Ἡ τύχη σας, εἴπατε; Ναί, κερδίσατε δύο προσκλήσεις, - πᾶρτε τις, ἰδού!
Ἀπένταρος: - Ὄχι, προτιμῶ νὰ... Τὸ βρῆκα! Θὰ εἴμαστε ἡ οὐρανοκατέβατη Ἐργατικὴ Ἑ-
στία γιὰ τὸν πρῶτο τυχόντα ποὺ θὰ περάσει ἀπὸ δῶ - καὶ θὰ τοῦ τίς δώσουμε!
Κα Ἀπενταρία: (Μορφασμὸς πὼς βαριέται τοὺς δικούς του θεατρινισμούς). - Ἐμᾶς, ποιός μᾶς νοιά-
ζεται; Οὔτε κἄν ἡ ἄμεσος δρᾶσις, τὸ γκαρσόνι.
Ἀπένταρος: (Κατ' ἰδίαν). - Ἄς μὴν τὸν καλέσω ἐγώ. (Παύση, ἀμηχανία καὶ τῶν δύο).
Κα Ἀπενταρία: - Γκαρσόν! Σ' ἴλ βοὺ πλαί!
Γκαρσόνι: (Ἀπὸ μέσα). - Ἀμέσωωωως! (Ἀλλοιῶς). - Βρωμόψαρα, λέπια ποὔχατε...
Ἀπένταρος καὶ κα Ἀπενταρία: (Συνεχίζουν νὰ μιλοῦν χωρὶς ν' ἀκοῦμε ἐμεῖς).
Δὶς Ἀδεκαρία: (Ξεπροβάλλει στὴ γωνιὰ τοῦ δρόμου. Ποδιά, σάκκα σχολική, κοτσιδάκια, κατακόκκινο
πρησμένο πρόσωπο ἀπὸ τὸ κλάμα). - Μά, τί στὸ καλό, στὴν ἐποχή μας, νὰ βάζουνε τιμωρία τὰ
παιδιὰ ἐπειδὴ δὲν ξέρανε μιὰ μέρα μάθημα; Καί, τί τιμωρία, θεέ μου, πανταχοῦ ἀπόντα, ὅ-
ταν δὲν πρέπει. Νηστεία, δύο μέρες. Καὶ τί βασανιστήρια!... Νὰ τηλεφωνάει ἡ μαμὰ σ' ὅ-
λους τοὺς γνωστοὺς καὶ στὰ τυροπιττάδικα, νὰ τοὺς πεῖ, πώς, ὅποιος μοῦ δώσει καὶ φάω, θὰ
ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν κύριο Διευθυντὴν τῆς Ἐφορίας, τὸν πατέρα μου!... Ἔ, μὰ κι' ἐγώ, κα-
λὰ ἔκανα καὶ τὄσκασα ἀπὸ τὸ καταραμένο τὸ σπίτι τοῦ μπαμπᾶ καὶ τῆς μαμᾶς. Ὅταν ὅμως
πεινᾶς, ὅπως ἐγώ; Πῶ πῶ πῶ! Ποτέ μου δὲν τὸ ξανάπαθα αὐτό. Ζαλίζομαι. Τὰ βλέπω ὅλα
διπλὰ καὶ σὰ νὰ γυρίζουνε... Καὶ τοῦτο δῶ, τί εἶναι τώρα; Εἶναι ἑστιατόριο ἤ ἑστιατόριο τῆς
φαντασίας μου; Ἄκου "...ἡ "καλὴ ὄρεξις"! Ἡ Μεγάλη ληγούρα θἄπρεπε νὰ τὸ λένε. Νὰ
μπῶ μέσα νὰ τοὺς ζητήσω λίγο ψωμάκι;... Γιὰ στάσου! Ἕνας κύριος καὶ μιὰ κυρία...- καὶ
φαίνονται καλοὶ ἄνθρωποι. Ἄς κάνω τὴν κουρασμένη, κι' ἄς πάω νὰ καθήσω, τυχαῖα τάχα,
- ἔ, δὲν θὰ τοὺς χαλάσω καὶ τὸ ραντεβού!... - ἐκεῖ κοντὰ. Ὅλο καὶ κάποια σοκολάτα θὰ βρε-
θεῖ. Ἤ, ποιός ξέρει, μπορεῖ νὰ μὲ καλέσουν στὸ τραπέζι τους. Ἄδειο εἶναι ἀκόμα! Μμμμ...,
θἄχουν παραγγείλει τίποτα τῆς ὥρας, κοκορέτσι, μπριζόλες, ψἀρια τηγανητά, ἐξοχικὸ... Θὰ
εἶναι πολὺ λογικό, μὲ τέτοιες νταλωτικὲς μυρωδιές, νὰ μὴ θέλουν νὰ μὰ δοῦν νὰ λιποθυμῶ.
Κι' εἶμαι μικρὴ γιὰ νἄμουν ἔγκυος! Ἄ, στὸ καλό, πάω.
Κα Ἀπενταρία: - Τί νόστιμη κοπελλίτσα!... Πῶς σὲ λένε, μπεμπέκα μου; Ἔλα κοντά.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Καλλίτερα νὰ μὴ μὲ λέγανε!
Κα Ἀπενταρία: - Γιατί, κοριτσάκι μου, κλαῖς; Ἔλα δῶ, κοντά μας, μὴ φοβᾶσαι, δὲν γίναμε
ἀκόμη ἀνθρωποφάγοι. Δὲν κάνει νὰ κλαῖς, χρυσοῦλι μου! Εἶσαι τόσο χαριτωμένο δεσποινι-
δοῦλι!...
Ἀπένταρος: - Σᾶς μάλλωσε κανείς, δεσποινίς;
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἡ μαμά μου κι' ὁ μπαμπάς μου. Μ' ἔχουνε νηστική, γιατί πῆγα πάτος στὰ
Ἀρχαῖα, στὴν Ἱστορία, στὰ Μαθηματικὰ καὶ κάτι ἆλλα ψωρομαθηματάκια. Καὶ δὲν θὰ φάω
μέχρι αὔριο τίποτα - μόνο νερό!... Κι' ἐγώ, τὄσκασα ἀπὸ τὸ σιχαμένο τους, νὰ πάω νὰ μὲ πα-
τήσει τὸ τραῖνο, ἀλλὰ κι' αὐτὸ θὰ περάσει στὶς 18:47΄. Κι' ὥς τότε, ὅλο θὰ πεινάω.
Ἀπένταρος καὶ κα Ἀπενταρία: - Θὰ σοῦ κάνουμε ἐμεῖς τὸ τραπέζι, θέλεις;
Κα Ἀπενταρία: - Εἶδες; Λύθηκε τὸ πρόβλημα μεμιᾶς. Πὲς πὼς ἔφαγες κιόλας. Ζήτημα δευ-
τερολέπτων εἶναι...
Ἀπένταρος: - Καὶ γκαρσονιοῦ!
Δὶς Ἀδεκαρία: (Κατ' ἰδίαν). - Εἶμαι καὶ πολὺ καταφερτζού!
Κα Ἀπενταρία: - Τί ἀπάνθρωπο, νὰ τιμωροῦν μ' αὐτὸν τὸν τρόπο ἕνα παιδὶ...ποὺ ἀσφαλῶς
πάει σὲ δημόσιο - ποιός νὰ τὸ διδάξει τῆς προκοπῆς;... Τέτοια δραματικὴ σκηνή, μὴ σώσω
καὶ παίξω ποτέ μου: τὴν πεινασμένη μαθλητρια!...Ἄ, νά τὸ γκαρσόνι μας!
Ἀπένταρος: - Ἐσὺ εἶσαι τὸ γκαρσόν;
Γκαρσόνι: (Στὶς γυναῖκες). - Καλημέρα σας. (Στὸν Ἀπένταρο). - Γιατί, δὲν σᾶς γεμίζω τὸ μάτι;
Ἀπένταρος: - Πῶς!... Τί κάνει κανεὶς γιὰ νὰ φάει!...
Κα Ἀπενταρία: - Πόσω χρονῶν εἶσαι, ἀγοράκι μου;
Γκαρσόνι: - Κοντεύω ἕξη ἀλλὰ λέω ἑφτὰ σὲ κάτι κυρίους σὰν...
Ἀπένταρος: - Καὶ ξέρεις νὰ σρβίρεις ἐσύ;
Γκαρσόνι: - Μὴ μοῦ κολλάει ὁ κύριος, γιατί θὰ τοῦ φέρω μισὴ μερίδα, μὲ χτεσινὸ φαγητό, ἄ!
Κα Ἀπενταρία: - Γιὰ νὰ δοῦμε τὸν κατάλογο.
(Πέφτουν καὶ οἱ τρεῖς μὲ τὰ μοῦτρα νὰ τὸν δοῦν ἀλλὰ γρήγορα φροντίζουν τὴν ἀξιοπρέπειά τους).
Ἀπένταρος: - Ἐγώ, ποὺ διατίθεμαι νὰ σοῦ δώσω διπλὸ πουρμπουάρ;
Κα Ἀπενταρία: - Ἄ, ὅλα κι' ὅλα! Διατίθεμαι τὰ πᾶντα νὰ τὰ πληρώσω ἐγώ!...(Κατ' ἰδίαν). - Ἴιιι!
Τρελλάθηκα; Τὸ ἑστιατόριο εἶναι ἀληθινὸ κι' ὄχι σκηνογραφία!...
Ἀπένταρος: (Κατ' ἰδίαν). - Εὐτυχῶς, τὴν εἶπε τὴν μεγάλη κουβέντα. (Δυνατά). - Μά, τί λέτε τώρα,
- κι' ἐγώ, τί θὰ πληρώσω;...Ἐκτὸς κι' ἄν ἔχετε καιρὸ καὶ θέλετε νὰ..., νὰ μᾶς πετάξω μὲ τ' ἁμάξι
μου ὥς τὸν Μαραθώνα. Γιὰ καφέ, παγωτό, γιὰ ὅ,τι θέλετε τέλος πάντων, ἀγναντεύοντας τὸν Τῦμ-
βο τῶν Προμαχούντων. Ἄ, θἆναι θαῦμα!
[Συνεχίζει].
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * *
3η συνέχεια.
Κα Ἀπενταρία: - Ἡ τύχη σας, εἴπατε; Ναί, κερδίσατε δύο προσκλήσεις, - πᾶρτε τις, ἰδού!
Ἀπένταρος: - Ὄχι, προτιμῶ νὰ... Τὸ βρῆκα! Θὰ εἴμαστε ἡ οὐρανοκατέβατη Ἐργατικὴ Ἑ-
στία γιὰ τὸν πρῶτο τυχόντα ποὺ θὰ περάσει ἀπὸ δῶ - καὶ θὰ τοῦ τίς δώσουμε!
Κα Ἀπενταρία: (Μορφασμὸς πὼς βαριέται τοὺς δικούς του θεατρινισμούς). - Ἐμᾶς, ποιός μᾶς νοιά-
ζεται; Οὔτε κἄν ἡ ἄμεσος δρᾶσις, τὸ γκαρσόνι.
Ἀπένταρος: (Κατ' ἰδίαν). - Ἄς μὴν τὸν καλέσω ἐγώ. (Παύση, ἀμηχανία καὶ τῶν δύο).
Κα Ἀπενταρία: - Γκαρσόν! Σ' ἴλ βοὺ πλαί!
Γκαρσόνι: (Ἀπὸ μέσα). - Ἀμέσωωωως! (Ἀλλοιῶς). - Βρωμόψαρα, λέπια ποὔχατε...
Ἀπένταρος καὶ κα Ἀπενταρία: (Συνεχίζουν νὰ μιλοῦν χωρὶς ν' ἀκοῦμε ἐμεῖς).
Δὶς Ἀδεκαρία: (Ξεπροβάλλει στὴ γωνιὰ τοῦ δρόμου. Ποδιά, σάκκα σχολική, κοτσιδάκια, κατακόκκινο
πρησμένο πρόσωπο ἀπὸ τὸ κλάμα). - Μά, τί στὸ καλό, στὴν ἐποχή μας, νὰ βάζουνε τιμωρία τὰ
παιδιὰ ἐπειδὴ δὲν ξέρανε μιὰ μέρα μάθημα; Καί, τί τιμωρία, θεέ μου, πανταχοῦ ἀπόντα, ὅ-
ταν δὲν πρέπει. Νηστεία, δύο μέρες. Καὶ τί βασανιστήρια!... Νὰ τηλεφωνάει ἡ μαμὰ σ' ὅ-
λους τοὺς γνωστοὺς καὶ στὰ τυροπιττάδικα, νὰ τοὺς πεῖ, πώς, ὅποιος μοῦ δώσει καὶ φάω, θὰ
ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν κύριο Διευθυντὴν τῆς Ἐφορίας, τὸν πατέρα μου!... Ἔ, μὰ κι' ἐγώ, κα-
λὰ ἔκανα καὶ τὄσκασα ἀπὸ τὸ καταραμένο τὸ σπίτι τοῦ μπαμπᾶ καὶ τῆς μαμᾶς. Ὅταν ὅμως
πεινᾶς, ὅπως ἐγώ; Πῶ πῶ πῶ! Ποτέ μου δὲν τὸ ξανάπαθα αὐτό. Ζαλίζομαι. Τὰ βλέπω ὅλα
διπλὰ καὶ σὰ νὰ γυρίζουνε... Καὶ τοῦτο δῶ, τί εἶναι τώρα; Εἶναι ἑστιατόριο ἤ ἑστιατόριο τῆς
φαντασίας μου; Ἄκου "...ἡ "καλὴ ὄρεξις"! Ἡ Μεγάλη ληγούρα θἄπρεπε νὰ τὸ λένε. Νὰ
μπῶ μέσα νὰ τοὺς ζητήσω λίγο ψωμάκι;... Γιὰ στάσου! Ἕνας κύριος καὶ μιὰ κυρία...- καὶ
φαίνονται καλοὶ ἄνθρωποι. Ἄς κάνω τὴν κουρασμένη, κι' ἄς πάω νὰ καθήσω, τυχαῖα τάχα,
- ἔ, δὲν θὰ τοὺς χαλάσω καὶ τὸ ραντεβού!... - ἐκεῖ κοντὰ. Ὅλο καὶ κάποια σοκολάτα θὰ βρε-
θεῖ. Ἤ, ποιός ξέρει, μπορεῖ νὰ μὲ καλέσουν στὸ τραπέζι τους. Ἄδειο εἶναι ἀκόμα! Μμμμ...,
θἄχουν παραγγείλει τίποτα τῆς ὥρας, κοκορέτσι, μπριζόλες, ψἀρια τηγανητά, ἐξοχικὸ... Θὰ
εἶναι πολὺ λογικό, μὲ τέτοιες νταλωτικὲς μυρωδιές, νὰ μὴ θέλουν νὰ μὰ δοῦν νὰ λιποθυμῶ.
Κι' εἶμαι μικρὴ γιὰ νἄμουν ἔγκυος! Ἄ, στὸ καλό, πάω.
Κα Ἀπενταρία: - Τί νόστιμη κοπελλίτσα!... Πῶς σὲ λένε, μπεμπέκα μου; Ἔλα κοντά.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Καλλίτερα νὰ μὴ μὲ λέγανε!
Κα Ἀπενταρία: - Γιατί, κοριτσάκι μου, κλαῖς; Ἔλα δῶ, κοντά μας, μὴ φοβᾶσαι, δὲν γίναμε
ἀκόμη ἀνθρωποφάγοι. Δὲν κάνει νὰ κλαῖς, χρυσοῦλι μου! Εἶσαι τόσο χαριτωμένο δεσποινι-
δοῦλι!...
Ἀπένταρος: - Σᾶς μάλλωσε κανείς, δεσποινίς;
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἡ μαμά μου κι' ὁ μπαμπάς μου. Μ' ἔχουνε νηστική, γιατί πῆγα πάτος στὰ
Ἀρχαῖα, στὴν Ἱστορία, στὰ Μαθηματικὰ καὶ κάτι ἆλλα ψωρομαθηματάκια. Καὶ δὲν θὰ φάω
μέχρι αὔριο τίποτα - μόνο νερό!... Κι' ἐγώ, τὄσκασα ἀπὸ τὸ σιχαμένο τους, νὰ πάω νὰ μὲ πα-
τήσει τὸ τραῖνο, ἀλλὰ κι' αὐτὸ θὰ περάσει στὶς 18:47΄. Κι' ὥς τότε, ὅλο θὰ πεινάω.
Ἀπένταρος καὶ κα Ἀπενταρία: - Θὰ σοῦ κάνουμε ἐμεῖς τὸ τραπέζι, θέλεις;
Κα Ἀπενταρία: - Εἶδες; Λύθηκε τὸ πρόβλημα μεμιᾶς. Πὲς πὼς ἔφαγες κιόλας. Ζήτημα δευ-
τερολέπτων εἶναι...
Ἀπένταρος: - Καὶ γκαρσονιοῦ!
Δὶς Ἀδεκαρία: (Κατ' ἰδίαν). - Εἶμαι καὶ πολὺ καταφερτζού!
Κα Ἀπενταρία: - Τί ἀπάνθρωπο, νὰ τιμωροῦν μ' αὐτὸν τὸν τρόπο ἕνα παιδὶ...ποὺ ἀσφαλῶς
πάει σὲ δημόσιο - ποιός νὰ τὸ διδάξει τῆς προκοπῆς;... Τέτοια δραματικὴ σκηνή, μὴ σώσω
καὶ παίξω ποτέ μου: τὴν πεινασμένη μαθλητρια!...Ἄ, νά τὸ γκαρσόνι μας!
Ἀπένταρος: - Ἐσὺ εἶσαι τὸ γκαρσόν;
Γκαρσόνι: (Στὶς γυναῖκες). - Καλημέρα σας. (Στὸν Ἀπένταρο). - Γιατί, δὲν σᾶς γεμίζω τὸ μάτι;
Ἀπένταρος: - Πῶς!... Τί κάνει κανεὶς γιὰ νὰ φάει!...
Κα Ἀπενταρία: - Πόσω χρονῶν εἶσαι, ἀγοράκι μου;
Γκαρσόνι: - Κοντεύω ἕξη ἀλλὰ λέω ἑφτὰ σὲ κάτι κυρίους σὰν...
Ἀπένταρος: - Καὶ ξέρεις νὰ σρβίρεις ἐσύ;
Γκαρσόνι: - Μὴ μοῦ κολλάει ὁ κύριος, γιατί θὰ τοῦ φέρω μισὴ μερίδα, μὲ χτεσινὸ φαγητό, ἄ!
Κα Ἀπενταρία: - Γιὰ νὰ δοῦμε τὸν κατάλογο.
(Πέφτουν καὶ οἱ τρεῖς μὲ τὰ μοῦτρα νὰ τὸν δοῦν ἀλλὰ γρήγορα φροντίζουν τὴν ἀξιοπρέπειά τους).
Ἀπένταρος: - Ἐγώ, ποὺ διατίθεμαι νὰ σοῦ δώσω διπλὸ πουρμπουάρ;
Κα Ἀπενταρία: - Ἄ, ὅλα κι' ὅλα! Διατίθεμαι τὰ πᾶντα νὰ τὰ πληρώσω ἐγώ!...(Κατ' ἰδίαν). - Ἴιιι!
Τρελλάθηκα; Τὸ ἑστιατόριο εἶναι ἀληθινὸ κι' ὄχι σκηνογραφία!...
Ἀπένταρος: (Κατ' ἰδίαν). - Εὐτυχῶς, τὴν εἶπε τὴν μεγάλη κουβέντα. (Δυνατά). - Μά, τί λέτε τώρα,
- κι' ἐγώ, τί θὰ πληρώσω;...Ἐκτὸς κι' ἄν ἔχετε καιρὸ καὶ θέλετε νὰ..., νὰ μᾶς πετάξω μὲ τ' ἁμάξι
μου ὥς τὸν Μαραθώνα. Γιὰ καφέ, παγωτό, γιὰ ὅ,τι θέλετε τέλος πάντων, ἀγναντεύοντας τὸν Τῦμ-
βο τῶν Προμαχούντων. Ἄ, θἆναι θαῦμα!
[Συνεχίζει].
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
~
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.
~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * *
4η συνέχεια.
Κα Ἀπενταρία: - Ἐγὼ λέω ν' ἀποφασίσουμε νὰ φᾶμε καμιὰ φορά, μιᾶς καὶ τὸ κοριτσάκι
μπορεῖ...νὰ βάλει πάλι τὰ κλάματα.
Ἀπένταρος: - Σημειῶστε σ' αὐτὸ τὸ μπλοκάκι τί θὰ πάρετε, γιατί ὁ μικρὸς μπορεῖ νὰ τὰ
ξεχάσει καὶ...
Γκαρσόνι: (Μὲ νόημα, θιγμένος). - Μὴν ἀνησυχεῖ ὁ κύριος, θυμᾶμαι καὶ ξέρω ποιός πρέπει
νὰ πληρώσει!
Κα Ἀπενταρία: - Λέγε, μπεμπίτσα μου, τί λαχταράει ἡ καρδούλα σου. Ἐγώ, ἔτσι λίγο,
μιὰ μπριζολίτσα, μία σαλάτα τομάτα, ἕνα κρασάκι - ρετσίνα, ἔ; - καὶ...καὶ βλέπουμε.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἐγώ, ἄν δὲν σᾶς πειράζει, θέλω τομάτες γεμιστές, κεφτεδάκια, πουρέ, λου-
κάνικα, πορτοκαλάδα, καρποῦζι - ἄν ἔχετε... - ἤ παγωτό... Ἄ! Καὶ κομπόστα.
Ἀπένταρος: - Ἐγὼ θέλω νὰ δῶ ποιός θὰ πληρ-... Συγγνώμη, ἐννοοῦσα λαγὸ στιφάδο, κρα-
σάκι ἤ μπύρα, ὅ,τι ἀρέσει στὸ παλληκάρι μας!
Γκαρσόνι: (Φεύγοντας). - Ἀμέσως, ἔφτασε!
Κα Ἀπενταρία: - Ἄχ!... (Παύση). - Πολὺ ὡραία γειτωνιὰ ἐδῶ! Μοῦ θυμίζει σκηνικὸ τοῦ
Ἐθνικοῦ!
Ἀπένταρος: - Μόνο νἄλλειπε ἡ ἄκρη κείνου τοῦ κτηρίου... Εἶναι ἡ Ἐφορία, ξέρετε... Μπαί-
νουν ἀπὸ τὴν ἄλλη... (Ἀνάβει τσιγάρο). - Ἀλλὰ σημασία ἔχει πῶς βγαίνουν!...
Δὶς Ἀδεκαρία: - Δὲν ξέρω πῶς νὰ σᾶς τὸ ξεπληρώσω, ποὺ μὲ ταΐζετε σήμερα!... Ἄν εἶχα δι-
κά μου λεφτά, ὅπως ἐσεῖς, θὰ ἀγόραζα δύο γαρδένιες στὴν κυρία καὶ ποῦρα γιὰ τὸν κύριο.
Ἐρωτευμένοι εἴσαστε;
Γκαρσόνι: (Ἀτσίδας, φέρνει ὅλα τὰ πιάτα, σερβίρει). - Ἕτοιμος! Τῆς κυρίας, τῆς δεσποινίδος, τοῦ
...μεσιέ!
Ὅλοι μαζύ: (χειροκροτῶντας). - Ζήτω τὸ γκαρσόν μας!
Ἀπένταρος: - Ἐμπρός, τί καθόμαστε; Ἐπίθεση μὲ τὶς τρίαινες! Νὰ προλάβουμε καὶ τὸ ἡλιο-
βασίλεμα ἐν Μαραθῶνι.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἐγώ, δὲνθὰ μπορέσω...
Κα Ἀπενταρία: - Σῶπα, καλέ, ποὺ δὲν θὰ μπορέσεις νὰ φᾶς!
(Πέφτουν καὶ οἱ τρεῖς μὲ τὰ μοῦτρα - αὐτοσχεδιασμοὶ κάθε λογῆς).
Γκαρσόνι: (Στέκει μ' ἀνοιχτὸ τὸ στόμα καὶ θαυμάζει). - Ὅταν πᾶτε ὕστερα στὸ βουνό, νὰ πεῖτε καὶ
στοὺς ἄλλους λύκους ὅτι τὸ μαγαζί μας εἶναι ἐγγυημένο! (Φεύγει. Ὁ Ἀπένταρος καὶ ἡ κα Ἀπενταρία
μένουν μὲ τὸ πηροῦνι μετέωρο κι' ἀνοιχτὸ τὸ στόμα. Ἡ Δὶς Ἀδεκαρία τρώει ἀνενόχλητη).
Ἀπένταρος: - Ἄχ! Ὑπέροχο ἦταν!
(Ἀκούγεται μουσικὴ ἀπὸ μέσα. Τὸ <Ἄλα, ἄνοιξε κι' ἄλλη μπουκάλα>. Ὁ Ἀπένταρος μερακλώνει, ἡ Κα Ἀπεντα-
ρία ἕτοιμη νὰ σηκωθεῖ γιὰ χορό, ἡ Δὶς Ἀδεκαρία γλείφει τὸ παγωτό)
Δὶς Ἀδεκαρία: - Οὔφ! Ἔσκασα!... Ὅ,τι ἀξίζει τὸ παγωτό!...
Ἀπένταρος: - Ἄξιζε τὸν κόπο. Δὲν ἔχω τὰ γυαλιά μου νὰ δῶ τὸ χαρτάκι.
Κα Ἀπενταρία: - Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ μὴν παρεξηγηθοῦμε γιὰ τὸ ἀσήμαντο χαρτάκι ἐτοῦτο. Πλη-
ρώνει ὁ ἕνας κι' ὕστερα...τὰ βρίσκουμε, ὄχι ,προστὰ στὸ γκαρσόνι.
Ἀπένταρος: - Σωστά. (Ψάχνει τὶς τσέπες του). - Ὤχ! Ξέχασα στ' αὐτοκίνητο τὸ πορτοφόλι μου! Κι'
εἶναι ἕνα χιλιόμετρο μακρυά...Καὶ πῶς ἔχω βαρύνει!...
Κα Ἀπενταρία: - Κι' ἐγὼ τὸ ἴδιο. Πρέπει νὰ ζυγιστῶ.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Δηλαδή, αὐτὸ ἤτανε; Δὲν ἔχει ἆλλο;
Κα Ἀπενταρία: - Τς τς τς! Δὲν βλέπεις ποὺ ὁ κύριος ξέχασε τὸ πορτοφόλι του; Ἐλπίζω νὰ μὴν
τὸ χάσατε, κύριε...κύριε...
Ἀπένταρος: - Ἀπένταρος.
Κα Ἀπενταρία: - Τί σύμπτωσις! Περιττὸ νὰ σᾶς πῶ πὼς ἔτσι μὲ λένε κι' ἐμένα. Μὲ ξέρετε...ἀλή-
θεια, μὲ εἴχατε στὸ...;
Ἀπένταρος: - Τώρα νὰ σᾶς δῶ, θέλω. Πόσο χειραφετημένη εἶστε, ὥστε ν' ἀναλάβετε σεῖς τὸν λο-
γαριασμό, ὥσπου νὰ τακτοποιηθεῖ τὸ θέμα τοῦ πορτοφολιοῦ μου.
Κα Ἀπενταρία: - Ἐγώ θἄλεγα, νά, καλὰ θὰ ἦταν, γιὰ νὰ χωμέψετε, πεταχτεῖτε ὥς τ' αὐτοκίνητο...
- ἄλλωστε, θὰ φύγουμε ἀπὸ δῶ.
[Συνεχίζει].
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * *
4η συνέχεια.
Κα Ἀπενταρία: - Ἐγὼ λέω ν' ἀποφασίσουμε νὰ φᾶμε καμιὰ φορά, μιᾶς καὶ τὸ κοριτσάκι
μπορεῖ...νὰ βάλει πάλι τὰ κλάματα.
Ἀπένταρος: - Σημειῶστε σ' αὐτὸ τὸ μπλοκάκι τί θὰ πάρετε, γιατί ὁ μικρὸς μπορεῖ νὰ τὰ
ξεχάσει καὶ...
Γκαρσόνι: (Μὲ νόημα, θιγμένος). - Μὴν ἀνησυχεῖ ὁ κύριος, θυμᾶμαι καὶ ξέρω ποιός πρέπει
νὰ πληρώσει!
Κα Ἀπενταρία: - Λέγε, μπεμπίτσα μου, τί λαχταράει ἡ καρδούλα σου. Ἐγώ, ἔτσι λίγο,
μιὰ μπριζολίτσα, μία σαλάτα τομάτα, ἕνα κρασάκι - ρετσίνα, ἔ; - καὶ...καὶ βλέπουμε.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἐγώ, ἄν δὲν σᾶς πειράζει, θέλω τομάτες γεμιστές, κεφτεδάκια, πουρέ, λου-
κάνικα, πορτοκαλάδα, καρποῦζι - ἄν ἔχετε... - ἤ παγωτό... Ἄ! Καὶ κομπόστα.
Ἀπένταρος: - Ἐγὼ θέλω νὰ δῶ ποιός θὰ πληρ-... Συγγνώμη, ἐννοοῦσα λαγὸ στιφάδο, κρα-
σάκι ἤ μπύρα, ὅ,τι ἀρέσει στὸ παλληκάρι μας!
Γκαρσόνι: (Φεύγοντας). - Ἀμέσως, ἔφτασε!
Κα Ἀπενταρία: - Ἄχ!... (Παύση). - Πολὺ ὡραία γειτωνιὰ ἐδῶ! Μοῦ θυμίζει σκηνικὸ τοῦ
Ἐθνικοῦ!
Ἀπένταρος: - Μόνο νἄλλειπε ἡ ἄκρη κείνου τοῦ κτηρίου... Εἶναι ἡ Ἐφορία, ξέρετε... Μπαί-
νουν ἀπὸ τὴν ἄλλη... (Ἀνάβει τσιγάρο). - Ἀλλὰ σημασία ἔχει πῶς βγαίνουν!...
Δὶς Ἀδεκαρία: - Δὲν ξέρω πῶς νὰ σᾶς τὸ ξεπληρώσω, ποὺ μὲ ταΐζετε σήμερα!... Ἄν εἶχα δι-
κά μου λεφτά, ὅπως ἐσεῖς, θὰ ἀγόραζα δύο γαρδένιες στὴν κυρία καὶ ποῦρα γιὰ τὸν κύριο.
Ἐρωτευμένοι εἴσαστε;
Γκαρσόνι: (Ἀτσίδας, φέρνει ὅλα τὰ πιάτα, σερβίρει). - Ἕτοιμος! Τῆς κυρίας, τῆς δεσποινίδος, τοῦ
...μεσιέ!
Ὅλοι μαζύ: (χειροκροτῶντας). - Ζήτω τὸ γκαρσόν μας!
Ἀπένταρος: - Ἐμπρός, τί καθόμαστε; Ἐπίθεση μὲ τὶς τρίαινες! Νὰ προλάβουμε καὶ τὸ ἡλιο-
βασίλεμα ἐν Μαραθῶνι.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἐγώ, δὲνθὰ μπορέσω...
Κα Ἀπενταρία: - Σῶπα, καλέ, ποὺ δὲν θὰ μπορέσεις νὰ φᾶς!
(Πέφτουν καὶ οἱ τρεῖς μὲ τὰ μοῦτρα - αὐτοσχεδιασμοὶ κάθε λογῆς).
Γκαρσόνι: (Στέκει μ' ἀνοιχτὸ τὸ στόμα καὶ θαυμάζει). - Ὅταν πᾶτε ὕστερα στὸ βουνό, νὰ πεῖτε καὶ
στοὺς ἄλλους λύκους ὅτι τὸ μαγαζί μας εἶναι ἐγγυημένο! (Φεύγει. Ὁ Ἀπένταρος καὶ ἡ κα Ἀπενταρία
μένουν μὲ τὸ πηροῦνι μετέωρο κι' ἀνοιχτὸ τὸ στόμα. Ἡ Δὶς Ἀδεκαρία τρώει ἀνενόχλητη).
Ἀπένταρος: - Ἄχ! Ὑπέροχο ἦταν!
(Ἀκούγεται μουσικὴ ἀπὸ μέσα. Τὸ <Ἄλα, ἄνοιξε κι' ἄλλη μπουκάλα>. Ὁ Ἀπένταρος μερακλώνει, ἡ Κα Ἀπεντα-
ρία ἕτοιμη νὰ σηκωθεῖ γιὰ χορό, ἡ Δὶς Ἀδεκαρία γλείφει τὸ παγωτό)
Δὶς Ἀδεκαρία: - Οὔφ! Ἔσκασα!... Ὅ,τι ἀξίζει τὸ παγωτό!...
Ἀπένταρος: - Ἄξιζε τὸν κόπο. Δὲν ἔχω τὰ γυαλιά μου νὰ δῶ τὸ χαρτάκι.
Κα Ἀπενταρία: - Ὁ σκοπὸς εἶναι νὰ μὴν παρεξηγηθοῦμε γιὰ τὸ ἀσήμαντο χαρτάκι ἐτοῦτο. Πλη-
ρώνει ὁ ἕνας κι' ὕστερα...τὰ βρίσκουμε, ὄχι ,προστὰ στὸ γκαρσόνι.
Ἀπένταρος: - Σωστά. (Ψάχνει τὶς τσέπες του). - Ὤχ! Ξέχασα στ' αὐτοκίνητο τὸ πορτοφόλι μου! Κι'
εἶναι ἕνα χιλιόμετρο μακρυά...Καὶ πῶς ἔχω βαρύνει!...
Κα Ἀπενταρία: - Κι' ἐγὼ τὸ ἴδιο. Πρέπει νὰ ζυγιστῶ.
Δὶς Ἀδεκαρία: - Δηλαδή, αὐτὸ ἤτανε; Δὲν ἔχει ἆλλο;
Κα Ἀπενταρία: - Τς τς τς! Δὲν βλέπεις ποὺ ὁ κύριος ξέχασε τὸ πορτοφόλι του; Ἐλπίζω νὰ μὴν
τὸ χάσατε, κύριε...κύριε...
Ἀπένταρος: - Ἀπένταρος.
Κα Ἀπενταρία: - Τί σύμπτωσις! Περιττὸ νὰ σᾶς πῶ πὼς ἔτσι μὲ λένε κι' ἐμένα. Μὲ ξέρετε...ἀλή-
θεια, μὲ εἴχατε στὸ...;
Ἀπένταρος: - Τώρα νὰ σᾶς δῶ, θέλω. Πόσο χειραφετημένη εἶστε, ὥστε ν' ἀναλάβετε σεῖς τὸν λο-
γαριασμό, ὥσπου νὰ τακτοποιηθεῖ τὸ θέμα τοῦ πορτοφολιοῦ μου.
Κα Ἀπενταρία: - Ἐγώ θἄλεγα, νά, καλὰ θὰ ἦταν, γιὰ νὰ χωμέψετε, πεταχτεῖτε ὥς τ' αὐτοκίνητο...
- ἄλλωστε, θὰ φύγουμε ἀπὸ δῶ.
[Συνεχίζει].
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
Θέατρο τοῦ Ὀνείρου.~
Ἑστιατόριον γιὰ πεινασμένους.
Κωμωδία σὲ 1 πράξη,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.
* * *
5η συνέχεια.
Ἀπένταρος: (κατ' ἰδίαν). - Καλὴ ἰδέα γιὰ νὰ τὸ σκάσω. (Σηκώνεται). - Πάω κι' ἔρχομαι.
Μπορεῖτε, στὸ μεταξύ, νὰ παραγγείλετε ὅ,τι...ὅ,τι κι' ἆλλο σᾶς ἀρέσει. (Ἕτοιμος νὰ τὸ
σκάσει).
Γκαρσόνι: (Ἐρχόμενος). - Ἔι, κύριος! Θέλω νὰ κλείσω ταμεῖο. Συγγνώμη.
(Φωνὴ τοῦ πατέρα ἀπὸ μέσα): - Πιπίνο, τελείωνε. Θέλω νὰ ξαπλώσω δύο ὡρῖτσες...
Ἀπένταρος: - Μιὰ στιγμή... - ὤ, ἔχει λεφτὰ ἡ κυρία.
Κα Ἀπενταρία: - Ἄ, ὄχι, τέτοιο τὰκτ εἶναι πρωτάκουστο! Τοὐλάχιστον τὴν πρώτη φο-
ρὰ...ἔ, ὄχι καὶ ρεφενέ!... Ἄντρας εἶστε, φερθεῖτε σὰν κύριος!
Δὶς Ἀδεκαρία: (κατ' ἰδίαν). - Μπαροῦτι μυρίζει! (Δυνατά). - Τί συμβαίνει;
Κα Ἀπενταρία: - Ἄ, κορούλα μου, εἶναι ὡραῖο καὶ σωστὸ πρᾶγμα νὰ πληρώνει κανεὶς...
αὐτὸ ποὺ ἔφαγε. Ὅταν μεγαλώσεις λιγάκι ἀκόμα καὶ μὲ φτάσεις στὴν ἡλικία, νὰ σοῦ
ἀρέσει τάκα τάκα νὰ ξοφλᾶς ὅ,τι χρωστᾶς. Ἀλλὰ ποτὲ ὅταν συνοδεύεσαι ἀπὸ ἕναν κύριο.
Μοιάζει λίγο ντεμοντέ, ἀλλὰ δὲν θ' ἀλλάξουμε ἐμεῖς τώρα τοὺς καλοὺς τρόπους.
Γκαρσόνι: - Νὰ δοῦμε ὥς ποῦ θὰ φτάσει ἡ ὑπομονή μου! Πάω νᾶ φωνάξω τὸν πατέρα μου.
Ἀπένταρος: - Ναί, νὰ βγεῖ ἐκεῖνος... Σὲ σένα δὲν ἐμπιστευόμαστε χρηματικὰ ποσά. (Τὸ
Γκαρσόνι μπαίνει στὸ μαγαζί). - Συγγνώμη, κυρία μου, ἀλλὰ πιὸ πρὶν δὲν καταλάβατε. Δὲν ὀνο-
μάζομαι Ἀπένταρος, - εἶμαι, τὸ ξαναλέω: εἶμαι ἀπένταρος! Ἐσεῖς βγάζετε τόσα λεφτά!...
Κα Ἀπενταρία: - Χά! Ἄς γελάσω! Δὲν φτάνει ποὺ μὲ φέρατε σὲ ρεστωρὰν ὀγδόης κατηγο-
ρίας μὲ θέα τὴν Ἐφορία!...
Ἀπένταρος: - Ἐγώ, φεύγω. Ξεκομμένη! Ὅ,τι ἤτανε νὰ φάω, τὄφαγα. Καὶ σεῖς, ὅ,τι εἶναι
νὰ πληρώσετε, πληρῶστε το! Θυμᾶμαι πολῦ καλὰ ποὺ προσφερθήκατε νὰ...
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ναί! Αὐτὸ τὸ θυμᾶμαι κι' ἐγώ...- τὸ εἴπατε, κυρία!
Κα Ἀπενταρία: - Σκασμός, ἐσύ, λαίμαργη!... Λάμια!... Ἀγράμματη!... Ἄν διάβαζες Πλά-
τωνα, δὲν θὰ μιλοῦσες ἔτσι! Ξεκουμπίσου!...(Ἔξαλλη, σηκώνεται). Νὰ ξεκουμπιστῶ κι' ἐγώ,
...νὰ μὴ σᾶς βλέπω.
Ἀπένταρος: - Δὲν θὰ τὸ κουνήσετε, ἄν δὲν πληρώσετε ὥς καὶ ψυχικὴ ὀδύνη σ' αὐτὸ τὸ νήπιο
ποὺ σκίστηκε γιὰ νὰ σᾶς φέρει ὥς καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα ποὺ καταβροχθίσατε.
Κα Ἀπενταρία: - Τὸ ἀγοράκι αὐτό, κύριε, εἶναι ἤδη ἄντρας μὲ τὰ ὅλα του, ἄξιο νὰ βγάζει μό-
νο του τὸ ψωμί του. Δουλεύει, κύριε!...Ἐργάζεται, κύριε!... Ἐνῶ ἐσεῖς, εἶστε ἀναξιοπρεπής.
Καὶ ἀχαΐρευτος καὶ τρακαδόρος! Φτού!...
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ἔτσι ἀκριβῶς βρίζει ἡ μαμὰ τὸν μπαμπά, - κι' ἐκεῖνος, τῆς τὰ φέρνει τὴν
ἴδια μέρα!
Γκαρσόνι: (Ἔχει ἐπιστρέψει, βρίσκει τὴν εὐκαιρία νὰ πεῖ:) - Ὁ πατέρας μου λέει, τελειώνετε, μὴ
σᾶς πάρει ὁ Διάολος!
Κα Ἀπενταρία: - Ἀπαίσιο παιδί! Πὲς τοῦ πατέρα σου νὰ σὲ γράψει σὲ κανένα σχολεῖο, μπὰς
καὶ ξεστραβωθεῖς! Καί, πές του, δὲν πληρώνω, νά! Νὰ σοῦ πῶ καὶ γιατί; Γιατί εἶμαι ἀπέντα-
ρη. Ναί, ναί, ναί, θὰ τὸ φωνάζω πιὰ κι' ἔξω ἀπὸ τὸ Σωματεῖο! Εἶμαι ἀπένταρη καὶ ἠθοποιός,
- τὸ ἴδιο κάνει. Μιὰ μπουκιὰ ἔφαγα καὶ ξυνὴ μοῦ τὴ βγάλατε. (Στρέφει νὰ φύγει, δὲν ἔχει κουρά-
γιο).
Ἀπένταρος: - Συγγνώμη, πῶς εἴπατε; Εἴσαστε...;
Κα Ἀπενταρία: (Κλαίει). - Δὲμ ν' ἀρέσει ποὺ τὸ λέω,,,
Ἀπένταρος: (Τὴν ἀγκαλιάζει προστατευτικά, στοργικά). - Συγχωρέστε με, παραφέρθηκα. Εἶμαι κι'
ἐγὼ σὰν ἐσᾶς...δυστυχισμένος, ἄτυχος. Φαλίρισε τὸ μαγαζί μου. Μικρομεσαῖος, καταλαβαίνε-
τε... Ἐλᾶτε, καθεῖστε. Μὴν κλαῖτε. (Τὴν καθίζει. Ἐκεῖνος μένει ὄρθιος). - Ποτὲ δὲν ἀφήνω μιὰ κυ-
ρία ἐκτεθιμένη. Πῶς τὄπαθα, δὲν ξέρω.
Κα Ἀπενταρία: (Κλαίει). - Ἀφῆστε με.
Ἀπένταρος: - Μὰ τί... νομίζατε πὼς θὰ φύγω; Κάπου θὰ βρῶ νὰ δανειστῶ. Ἔχω φίλους. Μὴν
κλαῖτε, θὰ κλάψω κι' ἐγώ...
Δὶς Ἀδεκαρία: (πετάγεται). - Θεέ μου, τί βλέπω; Ἡ μαμὰ μὲ τὸν μπαμπὰ καὶ βλέπουν κατὰ δῶ!
Κρῦψτε τὰ πιάτα!
Κα Ἀπενταρία: - Δὲν ἔπρεπε, κοριτσάκι κου, νὰ φύγεις ἀπὸ τὸ σπίτι σου...
Ἀπένταρος: - Μπᾶ! Αὐτὸς ἐκεῖ στὸ παράθυρο πρέπει νὰ εἶναι τὸ κουμάσι ὁ Διευθυντὴς τῆς Ἐφο-
ρίας!... (Γνέψιμο καὶ χειρονομία πρὸς τὰ κεῖ): - Θὰ σὲ σκίσω!
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ὁ πατέρας μου εἶναι, σκίσ' τονε!
Ἀπένταρος: - Ὁ...ὁ ἀξιότιμος κος Ἀδεκαρίας εἶναι ὁ πατέρας σου;
Δὶς Ἀδεκαρία: - Ὤ, μὴν κλαῖτε πιά, κυρία. Θὰ τοὺς φωνάξω νὰ πληρώσουν αὐτοί. Μὴν ἀνησυ-
χεῖτε, πᾶντα τσεπωμένος εἶναι.
Ἀπένταρος καὶ Κα Ἀπενταρία: (Μαζύ). - Δηλαδή, θὰ πληρώσει ἡ Ἐφορία;
Δὶς Ἀδεκαρία: (Χοροπηδῶντας φωνάζει). - Μαμά, μπαμπά, ἐδῶ!...
Καὶ οἱ τρεῖς μαζύ: - Μαμά, μπαμπά...
Γκαρσόνι: - Ἔχουμε καὶ λέμε: ἄτομα πέντε, λογαριασμὸς διπλάσιος, ἀλλὰ ἀπόδειξις θεωρημέ-
νη. Ἆντε πάλι μέσα!...
Α ὐ λ α ί α.
------------------
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
Πέθανε ἡ Ἕλλη Βοζικιάδου.
~
Ἄ, μπᾶ! Καὶ τὴν εἶχα στὸν νοῦ μου. Λυπᾶμαι. Εἶχα παίξει μαζύ της στὸ <Ζητεῖται ὑπηρέτης> καὶ στὴν <Κυρία Βεράντη>,
δύο ἀπὸ τὶς ἄριστες συνεργασίες μου, ἄν καὶ στὸ τέλος τσακωθήκαμε - κακολόγησε μὲ τὸν ἄντρα της, μπροστά μου,
τὴν γυναίκα μου καὶ δὲν τὸ ἐπέτρεψα, ἔφυγα. Ἔκανε καλὴ δουλειά, καλὴ δὲν θὰ πεῖ τίποτα. Χαιρόμουν κάθε βράδυ
νὰ πηγαίνω ἐκεῖ. Κι' ὕστερα, τὴν γραμμή της, τὴν ἀκολουθήσαμε πιστὰ στὸ δικό μας θέατρο. Συνδιάζω τὰ δικά της μὲ
τὰ δικά μου γιατί ἄγγιζε τὸ τέλειο καὶ αὐτὸ ἤθελα κι' ἐγώ. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοίρα μας: νὰ πεθαίνουμε. Λυπᾶμαι.
~
Ἄ, μπᾶ! Καὶ τὴν εἶχα στὸν νοῦ μου. Λυπᾶμαι. Εἶχα παίξει μαζύ της στὸ <Ζητεῖται ὑπηρέτης> καὶ στὴν <Κυρία Βεράντη>,
δύο ἀπὸ τὶς ἄριστες συνεργασίες μου, ἄν καὶ στὸ τέλος τσακωθήκαμε - κακολόγησε μὲ τὸν ἄντρα της, μπροστά μου,
τὴν γυναίκα μου καὶ δὲν τὸ ἐπέτρεψα, ἔφυγα. Ἔκανε καλὴ δουλειά, καλὴ δὲν θὰ πεῖ τίποτα. Χαιρόμουν κάθε βράδυ
νὰ πηγαίνω ἐκεῖ. Κι' ὕστερα, τὴν γραμμή της, τὴν ἀκολουθήσαμε πιστὰ στὸ δικό μας θέατρο. Συνδιάζω τὰ δικά της μὲ
τὰ δικά μου γιατί ἄγγιζε τὸ τέλειο καὶ αὐτὸ ἤθελα κι' ἐγώ. Αὐτὴ εἶναι ἡ μοίρα μας: νὰ πεθαίνουμε. Λυπᾶμαι.
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
27 Ἀπριλίου 2018.
------
Ἔγραφα τότε...
(Ἀνάμνησις):
Μετανάστευση ρεκὸρ 610.037 Ἑλλήνων τὴν περίοδο τῶν μνημονίων. Σὲ ποιές χῶρες μετανάστευσαν (...)
* * *
Δὲν θέλουμε Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα, ἑλληνικὰ σᾶς μιλάω, δὲν καταλαβαίνετε ἑλληνικά, τί σόι ἔστω καὶ Ἀλλοδαπ'-Ἕλληνες εἴσαστε;
Μιλᾶτε ἀγγλικά, μπουρδουκλωμένα ἔστω, ὁπότε κανεὶς δὲν θὰ σκεφτεῖ νὰ σᾶς σπάσει τὰ νεῦρα, νὰ φύγετε ἀπὸ δῶ ὅπου μπορεῖ νὰ ἔχετε καὶ κάποιους ψυχαναγκασμοὺς γιὰ νὰ μείνετε!
Δηλαδή, γιὰ νὰ τὰ λέμε ὠμὰ καὶ ξάστερα: εἶστε ὅλοι σκουριασμένοι, ὅσοι μένετε ἐδῶ.
Καταραμένοι ὅσοι μιλᾶτε καὶ γράφετε καὶ συνεννοεῖστε ἑλληνοπρεπῶς. Σκέτα ζῶα (ὄχι γάτες, σκύλοι, πουλάκια κτλ. βέβαια).
Ὑπάρχουν καὶ κοσμοπολίτες ἤ ἀλλοιῶς ἀποδιοπομπαῖοι τράγοι - νὰ τσακιστοῦν τὰ φύγουν. Ἡ λέξις "πατρίδα" δὲν εἶναι "ἴν". Κι' ἄλλωστε ἡ Ἑλλὰς παραγέρασε, μὲ τόσων χρόνων καὶ αἰώνων Ἱστορία.
Ἡ ἀντικαταστάτριά της, ἡ Ἀλλοαδπ'-Ἑλλὰς χρήζει ἀναπτύξεως. Καὶ μόνον ὑποανάπτυκτοι λαοὶ λαχταροῦν τὴν ἀνάπτυξη. Τοὺς ἔχουμε ἤδη φέρει ἐδῶ. Ἐξοπλίσθημεν πλήρως. Ἐσεῖς, φύγετε. Ἀλέ, ἀλέ!... Γκόου τοὺ χέλ.
* * *
Ἐπανερχόμενος, σήμερον:
Κάθε χρόνο κι' ἀπελπιστικὰ χειρότερα. Αἰσιοδοξῶ ὅτι, τοῦ χρόνου, θὰ μᾶς διδάσκει, αὐτοπροσώπως ὁ Διάβολος: τί θὰ πεῖ Ἱστορία Προδοσίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ μείνω στὴν ἴδια τάξη, πρὶν τὸ πάρω ἀπάνω μου ὅτι τάχα σπούδασα καὶ τὰ ξέρω ὅλα, γιὰ νὰ τὸν ἀπολαύσω, τὸν παραπάνω χρόνο, στὴν Μικρὴ Εἰσαγωγὴ στὴν Ἀχαϊρεψιὰ τῶν Ἑλλήνων, μέρος Α΄. Ὥσπου νὰ πεθάνω, θὰ πάρω Βραβεῖο Ἀποβλακώσεως στὰ Νεο-Ἑλληνικὰ Ἀνδραγαθήματα Μαραθωνίου Αὐνανισμοῦ. Σᾶς ἱκετεύω, τὸ Βραβεῖο τὸ θέλω μαζύ μου, στὸ φέρετρό μου. Οὔτε τὰ σκουλήκια δὲν θὰ τὸ φᾶνε, θὰ τὸ βρεῖτε ἄθικτο, δὲν θὰ σᾶς τὸ στερήσω - θὰ σᾶς χρησιμέψει, νὰ ἐπιβραβεύετε κι' ἄλλους Ἀποβλακωμένους ἀπὸ τὶς Χοντρομαλακίες σας. Ἄχ, νὰ ξεψυχίσω Πρῶτος Ἔκθαμβος Ἀποβλακωθεὶς ἐκ τοῦ Μεγαλείου τῆς Ἠλιθιότητος τῶν Ἀλλοδαπ'-Ἑλλήνων καὶ δὲν θέλω οὔτε καντηλάκι νὰ μ' ἀνάψετε. Χορτάτος ἀηδία θἆμαι.
------
Ἔγραφα τότε...
(Ἀνάμνησις):
Μετανάστευση ρεκὸρ 610.037 Ἑλλήνων τὴν περίοδο τῶν μνημονίων. Σὲ ποιές χῶρες μετανάστευσαν (...)
* * *
Δὲν θέλουμε Ἕλληνες στὴν Ἑλλάδα, ἑλληνικὰ σᾶς μιλάω, δὲν καταλαβαίνετε ἑλληνικά, τί σόι ἔστω καὶ Ἀλλοδαπ'-Ἕλληνες εἴσαστε;
Μιλᾶτε ἀγγλικά, μπουρδουκλωμένα ἔστω, ὁπότε κανεὶς δὲν θὰ σκεφτεῖ νὰ σᾶς σπάσει τὰ νεῦρα, νὰ φύγετε ἀπὸ δῶ ὅπου μπορεῖ νὰ ἔχετε καὶ κάποιους ψυχαναγκασμοὺς γιὰ νὰ μείνετε!
Δηλαδή, γιὰ νὰ τὰ λέμε ὠμὰ καὶ ξάστερα: εἶστε ὅλοι σκουριασμένοι, ὅσοι μένετε ἐδῶ.
Καταραμένοι ὅσοι μιλᾶτε καὶ γράφετε καὶ συνεννοεῖστε ἑλληνοπρεπῶς. Σκέτα ζῶα (ὄχι γάτες, σκύλοι, πουλάκια κτλ. βέβαια).
Ὑπάρχουν καὶ κοσμοπολίτες ἤ ἀλλοιῶς ἀποδιοπομπαῖοι τράγοι - νὰ τσακιστοῦν τὰ φύγουν. Ἡ λέξις "πατρίδα" δὲν εἶναι "ἴν". Κι' ἄλλωστε ἡ Ἑλλὰς παραγέρασε, μὲ τόσων χρόνων καὶ αἰώνων Ἱστορία.
Ἡ ἀντικαταστάτριά της, ἡ Ἀλλοαδπ'-Ἑλλὰς χρήζει ἀναπτύξεως. Καὶ μόνον ὑποανάπτυκτοι λαοὶ λαχταροῦν τὴν ἀνάπτυξη. Τοὺς ἔχουμε ἤδη φέρει ἐδῶ. Ἐξοπλίσθημεν πλήρως. Ἐσεῖς, φύγετε. Ἀλέ, ἀλέ!... Γκόου τοὺ χέλ.
* * *
Ἐπανερχόμενος, σήμερον:
Κάθε χρόνο κι' ἀπελπιστικὰ χειρότερα. Αἰσιοδοξῶ ὅτι, τοῦ χρόνου, θὰ μᾶς διδάσκει, αὐτοπροσώπως ὁ Διάβολος: τί θὰ πεῖ Ἱστορία Προδοσίας τῆς Ἑλλάδος. Θὰ μείνω στὴν ἴδια τάξη, πρὶν τὸ πάρω ἀπάνω μου ὅτι τάχα σπούδασα καὶ τὰ ξέρω ὅλα, γιὰ νὰ τὸν ἀπολαύσω, τὸν παραπάνω χρόνο, στὴν Μικρὴ Εἰσαγωγὴ στὴν Ἀχαϊρεψιὰ τῶν Ἑλλήνων, μέρος Α΄. Ὥσπου νὰ πεθάνω, θὰ πάρω Βραβεῖο Ἀποβλακώσεως στὰ Νεο-Ἑλληνικὰ Ἀνδραγαθήματα Μαραθωνίου Αὐνανισμοῦ. Σᾶς ἱκετεύω, τὸ Βραβεῖο τὸ θέλω μαζύ μου, στὸ φέρετρό μου. Οὔτε τὰ σκουλήκια δὲν θὰ τὸ φᾶνε, θὰ τὸ βρεῖτε ἄθικτο, δὲν θὰ σᾶς τὸ στερήσω - θὰ σᾶς χρησιμέψει, νὰ ἐπιβραβεύετε κι' ἄλλους Ἀποβλακωμένους ἀπὸ τὶς Χοντρομαλακίες σας. Ἄχ, νὰ ξεψυχίσω Πρῶτος Ἔκθαμβος Ἀποβλακωθεὶς ἐκ τοῦ Μεγαλείου τῆς Ἠλιθιότητος τῶν Ἀλλοδαπ'-Ἑλλήνων καὶ δὲν θέλω οὔτε καντηλάκι νὰ μ' ἀνάψετε. Χορτάτος ἀηδία θἆμαι.
0 .
-
ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 921
- Τοποθεσία: Ἀθήνα
Re: Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.
Ἄς μεταφέρω τὶς ἀπὸ σὰν σήμερα Ἀναμνήσεις μου... Τὶς ἀγαπῶ καὶ τὶς ἐκτιμῶ πᾶντα τὸ ἴδιο. Δύο εἶναι. Θὰ βάλω καὶ τὶς δύο μαζύ. Ἄκρη θὰ βρεῖτε, ὅσοι νιώθετε.
* * *
Α΄ ἀνάμνησις:
29 Απριλίου 2018.
Αὐτοματοποίηση τῶν πάντων, ἕνα μέλλον χωρίς ἐργασία.
*
Φαντάζομαι τὴν αὐτοματοποίηση στὸ σέξ! Τί ὡραῖα!... Μόλις τὸ σκεφτεῖς, νἄχει γίνει.
Καὶ νὰ μὴν ξέρεις ὕστερα πότε, ποῦ, πῶς, μὲ ποιόν, μὲ ποιάν.
Ἀλλὰ τί πειράζει; Ἀκόμα κι' ὅταν σὲ ἀρνοῦνται, ἐσὺ θὰ μπορεῖς νὰ τό κάνεις!
Τὸ ἀποτέλεσμα μετράει.
Σκέψου τώρα καὶ τὶς πόρνες καὶ τοὺς πόρνους. Δὲν θἄχουν δουλειά, οἱ καημένοι,-ες!
Ἤ μᾶλλον, δὲν θὰ προλαβαίνουν νὰ διαπιστώσουν ποιός ἦταν ὁ πελάτης; Ἀπὸ ποιόν νὰ πληρωθοῦν; Ὅλοι στὸ Ταμεῖο Ἀγαμίας γιὰ ἐπίδομα.
* * *
Β΄ Ἀνάμνησις:
29 Απριλίου 2018.
Διαταραχή τῆς «ὀμαλῆς κοινωνικῆς ἀνάπτυξης τῶν παιδιῶν» μὲ τὴν ἀναδοχὴ ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια βλέπει τὸ ΚΚΕ.
*
Βαριέμαι νὰ διαβάζω τὰ ἀναμενόμενα πληκτικὰ καὶ ἠθικολογικά.
Ἁπλῶς, δὲν ὑπάρχουν προκατασκευασμένες εὐτυχεῖς οἰκογένειες.
Δὲν συμφωνῶ γενικῶς νὰ υἱοθετοῦνται παιδιά, ἐξὸν κι' ἄν οἱ γονεῖς, καὶ οἱ 2, ἔχουν πεθάνει
καὶ ὁπωσδήποτε τὸ παιδὶ νὰ τὸ μαθαίνει, ἀπὸ τοὺς θετοὺς γονεῖς, πρὶν πάει στὸ Δημοτικό,
δηλαδὴ πρὶν ἆλλοι ἠθικοὶ τοῦ περιβάλλοντος τὸ σφυρίξουν στὸ παιδί, μὲ τὸν ὕπουλο τρόπο τους, τὸν πάντοτε ὑπαρκτὸ καὶ καιροφυλακτούντα.
Διαταραχή, λέει, τῆς «ὀμαλῆς κοινωνικῆς ἀνάπτυξης τῶν παιδιῶν*» μὲ τὴν ἀναδοχὴ ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια** βλέπει τὸ ΚΚΕ.
* Ναί, τώρα εἶναι ἐξασφαλισμένη καὶ κοχλάζει ἡ κοινωνικὴ ἀνάπτυξη.
** Ὑπάρχει περίπτωση, ὁμόφυλα ζευγάρια νὰ εἶναι πολὺ πιὸ ὠφέλιμα, ἀπὸ ἑτερόφυλα ζευγάρια, στὴν ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν.
Καλὰ θὰ κάνουν οἱ Πολιτεῖες νὰ ἐπιμορφώνουν τοὺς λαούς τους, ὅλους ἀνεξαιρέτως, - κι' αὐτοὺς ποὺ δὲν γουστάρουν μὲ κανέναν τρόπο νὰ γίνουν γονεῖς.
Κυρίως ἡ Ἐπιμόρφωση νὰ ἀφορᾶ τὸ
νὰ μὴ φθονοῦν ὅ,τι (γιὰ διαφόρους λόγους) δὲν κάνουν οἱ ἴδιοι.
Βαριέμαι καὶ ἀγανακτῶ.
* * *
Α΄ ἀνάμνησις:
29 Απριλίου 2018.
Αὐτοματοποίηση τῶν πάντων, ἕνα μέλλον χωρίς ἐργασία.
*
Φαντάζομαι τὴν αὐτοματοποίηση στὸ σέξ! Τί ὡραῖα!... Μόλις τὸ σκεφτεῖς, νἄχει γίνει.
Καὶ νὰ μὴν ξέρεις ὕστερα πότε, ποῦ, πῶς, μὲ ποιόν, μὲ ποιάν.
Ἀλλὰ τί πειράζει; Ἀκόμα κι' ὅταν σὲ ἀρνοῦνται, ἐσὺ θὰ μπορεῖς νὰ τό κάνεις!
Τὸ ἀποτέλεσμα μετράει.
Σκέψου τώρα καὶ τὶς πόρνες καὶ τοὺς πόρνους. Δὲν θἄχουν δουλειά, οἱ καημένοι,-ες!
Ἤ μᾶλλον, δὲν θὰ προλαβαίνουν νὰ διαπιστώσουν ποιός ἦταν ὁ πελάτης; Ἀπὸ ποιόν νὰ πληρωθοῦν; Ὅλοι στὸ Ταμεῖο Ἀγαμίας γιὰ ἐπίδομα.
* * *
Β΄ Ἀνάμνησις:
29 Απριλίου 2018.
Διαταραχή τῆς «ὀμαλῆς κοινωνικῆς ἀνάπτυξης τῶν παιδιῶν» μὲ τὴν ἀναδοχὴ ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια βλέπει τὸ ΚΚΕ.
*
Βαριέμαι νὰ διαβάζω τὰ ἀναμενόμενα πληκτικὰ καὶ ἠθικολογικά.
Ἁπλῶς, δὲν ὑπάρχουν προκατασκευασμένες εὐτυχεῖς οἰκογένειες.
Δὲν συμφωνῶ γενικῶς νὰ υἱοθετοῦνται παιδιά, ἐξὸν κι' ἄν οἱ γονεῖς, καὶ οἱ 2, ἔχουν πεθάνει
καὶ ὁπωσδήποτε τὸ παιδὶ νὰ τὸ μαθαίνει, ἀπὸ τοὺς θετοὺς γονεῖς, πρὶν πάει στὸ Δημοτικό,
δηλαδὴ πρὶν ἆλλοι ἠθικοὶ τοῦ περιβάλλοντος τὸ σφυρίξουν στὸ παιδί, μὲ τὸν ὕπουλο τρόπο τους, τὸν πάντοτε ὑπαρκτὸ καὶ καιροφυλακτούντα.
Διαταραχή, λέει, τῆς «ὀμαλῆς κοινωνικῆς ἀνάπτυξης τῶν παιδιῶν*» μὲ τὴν ἀναδοχὴ ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια** βλέπει τὸ ΚΚΕ.
* Ναί, τώρα εἶναι ἐξασφαλισμένη καὶ κοχλάζει ἡ κοινωνικὴ ἀνάπτυξη.
** Ὑπάρχει περίπτωση, ὁμόφυλα ζευγάρια νὰ εἶναι πολὺ πιὸ ὠφέλιμα, ἀπὸ ἑτερόφυλα ζευγάρια, στὴν ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν.
Καλὰ θὰ κάνουν οἱ Πολιτεῖες νὰ ἐπιμορφώνουν τοὺς λαούς τους, ὅλους ἀνεξαιρέτως, - κι' αὐτοὺς ποὺ δὲν γουστάρουν μὲ κανέναν τρόπο νὰ γίνουν γονεῖς.
Κυρίως ἡ Ἐπιμόρφωση νὰ ἀφορᾶ τὸ
νὰ μὴ φθονοῦν ὅ,τι (γιὰ διαφόρους λόγους) δὲν κάνουν οἱ ἴδιοι.
Βαριέμαι καὶ ἀγανακτῶ.
0 .