Πρὸς τὸν ἀσυμβίβαστον Κλινοσοφιστήν.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Πῶς φτάσαμε στὴν “Μαίρη Πόππινς τῶν Ἀθηνῶν”;

Ἁπλούστατα:

1ον, μᾶς γοήτευσε ὅλους ἡ ταινία·

2ον, ἡ Μιμὴ...μ' ἐκλιπαροῦσε: “ - Κάνε με Μαίρη Πόππινς κι' ἄς πεθάνω” (ἡ ἐπιθυμία της ἐκπληρώθηκε ἀλλὰ ἡ ὑπόσχεσίς της ἀναβλήθηκε γιὰ μετὰ καὶ τὸ... “Χελλόου Ντόλυ” - γιὰ παιδιὰ βέβαια!)·

3ον, μυρίστηκα προσωπικὴ ἐπιτυχία σὰν Καπνοδοχοκαθαριστής, μὲ πολὺ χορὸ καὶ τραγοῦδι·

4ον, τὰ παιδιά μας ἦταν σὲ ἡλικία γιὰ νἆναι...παιδιά μας καὶ μάλιστα ὁ Σπύρος ἀπέσπασε τὴν μερίδα τοῦ λέοντος στὰ χειροκροτήματα·

5ον, γράφοντας τὸ ἔργο, εἶχα τὴν αἴσθησι ἤ τὴν ψευδαίσθησι πώς, ἐπιτέλους, ἔγραφα κάτι σὲ στίχους καὶ ἔξυπνο, σὰν τὸν Ἐντμὸν Ροστὰν κι' ἐγώ, ποὺ μοῦ εἶχε καρφωθεῖ στὸ μυαλὸ ἀπ' ὅταν ἀνακάλυψα στὴν Δραματικὴ Σχολὴ τὸν “Συρανό” του...


Ἄν κάποια μέρα οἱ παραστάσεις μας πῆραν τέλος, σ' αὐτὸ φταίει τὸ Σχολεῖο τῶν παιδιῶν μας, αὐτὸ τὸ ἐργαστήριο αὐριανῶν δυστυχισμένων καὶ ἀμορφώτων πολιτῶν μας! Τί καλὰ ποὺ θὰ ἦταν ἄν ὅλα τὰ παιδιὰ σπούδαζαν μόνον θέατρο.

Τὸ ἔργο ἀφιερώθηκε στὴν μνήμη

τοῦ Ἐντμὸν Ροστὰν

καὶ

τῆς Πηνελόπης Δέλτα.


* * * * *




Θέατρον τοῦ Ὀνείρου.

~

Ἡ Μαίρη Πόππινς τῶν Ἀθηνῶν.

1 Ἰανουαρίου 1989.

Θεατρικὸ ἔργο γιὰ μικρὰ παιδιά.


Τὰ πρόσωπα:


Μία Φωνὴ.........................................Ἰάνης Λὸ Σκόκκο,

Μαμὰ.................................................Μιμὴ Γουλέτα,

Ζωίτσα...............................................Ζωίτσα,

Πιπίνος...............................................Σπύρος Λὸ Σκόκκο,

Μαίρη Πόππινς...................................Μιμὴ Γουλέτα,

Καπνοδοχοκαθαριστὴς.......................Ίάνης Λὸ Σκόκκο.



Σκηνικό: αὐθαίρετο, κάτι ἀνάμεσα σὲ σαλόνι καὶ ὑπνοδωμάτιο μικρῶν παιδιῶν.

Μουσική: ἀπὸ τὴν ταινία καὶ ἕνα χορωδιακὸ μὲ τὴν Σαντούτσα (Μαρία Κάλλας)

καὶ τὴν Λουτσία ἀπὸ τὴν “Καβαλλερία Ρουστικάνα”.

~

1η παράστασις, 4ος Κρατικὸς Παιδικὸς Σταθμὸς Κάτω Πατησίων, 28.1.1989.

2η παράστασις, 1ος Κρατικὸς Παιδικὸς Σταθμὸς Κεραμεικοῦ, 31.1.1989.

Ἀκολούθησαν ἆλλες 85 παραστάσεις.


Πράξη Πρώτη.


Ξημερώνει, σιγὰ-σιγὰ δυναμώνει τὸ φῶς τῆς ἡμέρας.

ΦΩΝΗ: - Μιὰ φορά, δυὸ φορές, μὰ καὶ χίλιες δυὸ φορές,

ὅπου ὑπάρχουνε παιδάκια – τί μπελάς!... - νά, δές!

Μιὰ μαννούλα μπάφιασε νὰ τὰ μαλώνει·

φεύγει ἀπ' τὸ σπίτι, τρέχει ἀλλοῦ κι' ὅλο θυμώνει.


ΜΑΜΑ: (Ντυμένη ἐκκεντρικά, βαστάει ἕνα μωρὸ – κούκλα - , ἄς ποῦμε τὸ φροντίζει τραγουδῶντας,

- στὸ τέλος τὸ πετάει στὸν καναπὲ καὶ φεύγει).

- Εἶμαι μαννούλα πολὺ καλή,

ἀλλὰ θὰ γίνω καὶ 'γὼ σκληρή·

ὅσο δουλεύω, δὲν βρίσκω καιρό,

θεέ μου, νὰ νταντεύω καὶ τὸ μωρό!

Θὰ βρῶ κοπέλλα νὰ τὸ κρατεῖ,

θὰ ξεμπερδεύω μ' ἕνα φιλί·

καὶ φεμινίστρια ἀμέσως θὰ γινῶ,

τὸν ἄντρα μου, - ἄχ, πότε; - θὰ γδικηθῶ.


Θὰ βγῶ στοὺς δρόμους μὲ δυὸ πανώ

καὶ στὴν κυβέρνηση θὰ ριχτῶ·

ἄν θέλει νἄχουμ' ὅλοι προκοπή,

νὰ σκουπίζει ὁ ἄντρας μου τὴν αὐλή!

Νόμους καινούργιους καὶ διαταγή,

ἀπὸ τὸ Ράδιο καὶ τὴν Τι-Βί:

<Ὅποιος στὸ σπίτι δὲν μᾶς βοηθᾶ,

ρᾶβδος νὰ τοῦ πέφτει στὰ μαλακά>.

(Κάνει πὼς δέρνει ἕνα παιδὶ θεατή).


Λὰ λὰ λὰ λὰ λὰ λὰ λαλαλό,

εἶμαι μαννούλα μὲ δυὸ πανώ,

λὰ λὰ λὰ λὰ ρὰ λαρὶ λαρό,

φόρτωμα στὸν ἄντρα μου τὸ μωρό!...


Λὶ λὶ λὶ λὶ λὶ λὶ λὶ λά,

μοῦ περισσεύουνε δυὸ φιλιά·

καὶ φεμινίστρια μὲ προκοπή,

γιὰ νὰ γδικηθῶ, λαλαλὰ λαλαλή.


(Βγαίνει).


ΦΩΝΗ: - Κι' ἔτσι, πρωὶ-πρωί τοὺς δρόμους ὅλους παίρνει,

καὶ τὰ παιδάκια της, βαρεμάρα τὰ δέρνει.


ΖΩΙΤΣΑ:(Μὲ νυχτικὸ καὶ σκουφάκι ὕπνου). - Ἄχ! Νυστάζω! Καὶ βαριέμαι νὰ πάω σχολεῖο.

Μά, νὰ μὴν ἔχει στρῶμα κι' αὐτὸ τὸ θρανίο!...

Νὰ κουβαλᾶς μιὰ σάκκα γεμάτη βιβλία...

κι' ὅλο ν' ἀκοῦς μποὺρ μποὺρ μπούρ, νὰ μιλᾶ ἡ κυρία!...


ΠΙΠΙΝΟΣ:(Ἴδιο νυχτικὸ μὲ σκουφάκι). - Ἀδελφούλα, ξύπνησες; Ἄου!... Τί ὥρα εἶναι;


ΖΩΙΤΣΑ: - 'Εννιάμιση.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ὤχ, ἀργήσαμε.


ΖΩΙΤΣΑ: - Σκουασμός! Μεῖνε

ἐκεῖ ποὺ εἶσαι – ἀμάν! Δὲν θὰ πᾶμε πουθενά!

Τσιμουδιά! Διατάζω. Θὰ καθήσουμ' ἐδωνά.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Καλὰ τὸ κατάλαβα· ξὐμνησες μὲ φόρα

γιὰ νὰ ξανακοιμηθεῖς....


ΖΩΙΤΣΑ: - Τοῦ Θεοῦ τὰ δῶρα

εἶναι ὗπνος, φαγητό, χαρά,τρελλὰ παιγχνίδια....

κι' ὄχι καταδίκη μὲς τὰ ἴδια καὶ τὰ ἴδια.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ναί, ἔχεις δίκηο. Οὔτε κι' ἐγὼ πάω σχολεῖο.

Μπᾶ! Σίγουρα θ' ἀπεργεῖ καὶ τὸ λεωφορεῖο...

Πάντως, ἄς κάνουμε καὶ καμία δουλίτσα.


ΖΩΙΤΣΑ: - Νὰ πᾶμε γιὰ...πιπί, στὸ πᾶρκο, τὴν Μπεμπίτσα!


ΠΙΠΙΝΟΣ: -Ζήτω! Κὰ πάλι, ζήτω! Ἀξίζεις φιλάκια. (Τὴν φιλάει).

Νὰ τῆς βροπῦμε γαμπρό! Σκέψου τί κουταβάκια

θὰ γεννήσει, σὰν παντρευτεῖ!...Νά, δές, μπιμπερόν!


ΖΩΙΤΣΑ: - Γιὰ τὸ γάλα τους! Νά κι' ἕνα βιβλίο μωρῶν! (Τὸ ξεφυλλίζει στὰ γρήγορα, δείχνοντάς του το. Διατρέχει τὰ περιεχόμενα).

Ἰατρικὴ παρακολούθησις, φροντίδα,

πρῶτα δοντάκια, ξύλο μὲ τὴν ἐφημερίδα...

πυρετός, βάρος σὲ γραμμάρια καὶ σὲ κιλά...


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Εἴκοσι χιλιάδες, ἕνας κύριος τὰ πουλᾶ!


ΖΩΙΤΣΑ: - Τὄπες πάλι! Δὲν εἴμαστε, μοῦ φαίνεται, καλά!

Ἐγώ, σκυλάκια καὶ γατάκια, δὲν πουλάω.

Ζωικὸ Σταθμὸ θ' ἀνοίξω.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Γουστάρω! Πάω

νὰ ξυπνήσω τὴ σκυλίτσα.


ΖΩΙΤΣΑ: - Μὴν τῆς μιλήσεις

ἄγρια· μάννα θὰ γίνει. Νὰ τῆς ἐξηγήσεις,

μ' ὡραῖο τρόπο, τό τί εἶναι οἰκογένεια...

Θέλω, γιὰ τὰ κουτάβια της, μπαμπὰ μ' εὐγένεια,

κι' ὄχι κοπρόσκυλο νὰ πάει νὰ ξελογιάσει...


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Μοῦ φαίνεται πὼς ἔχω ξεπαγιάσει.


ΖΩΙΤΣΑ: - Ναί, κάνει κρύο. Δὲν ἦρθε νὰ μᾶς τὴ φτιάξει

τὴν καπνοδόχο, αὐτὸς ὁ κύριος...Ἐντάξει!

Νὰ σοῦ πετύχει καπνοδοχοκαθαριστής!...

Μμμ! Δὲν προλαβαίνει, λέει.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Σ'τὄπα, εἶναι ληστής.

Θέλει νὰ μᾶς σκάσει πρῶτα, νὰ τὸν πληρώσουμε

μὲ ὅσα ἔχουμε καὶ δὲν ἔχουμε.


ΖΩΙΤΣΑ: - Νὰ τὸν χώσουμε

στὴν καμινάδα, νὰ μὴ βγαίνει - κι' ἄς βουλώσει.

Χά! Νὰ τὸν πληρώσουμε! Αὐτὸς νὰ μᾶς πληρώσει.

Κατάλαβες, τώρα, γιατί πιὰ δὲν διαβάζω

τὰ μαθήματά μου; Τέσσερις κουβέρτες βάζω

γιὰ νὰ ζεσταθῶ... - ὅμως κρυώνω.

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ναί, μὰ μιὰ μέρα ὁ μπαμπὰς θὰ πεῖ: (Μιμεῖται) “ - Πληρώνω

σχολεῖα, δασκάλες, ροῦχα, βιβλία, φαΐ...

ἀλλ' ἀπὸ σᾶς δὲν βλέπω καμία προκοπή!”.


ΖΩΙΤΣΑ: - Τί νὰ τοῦ κάνουμε; Μᾶς ἔστειλε μία τρελλὴ

- μμμ!...κάτι ροῦχα ποὺ φορᾶ ἡ...Μαντὰμ Κουρελῆ,

γρηὰ δασκάλα, ποὺ τὴ μύτη της δὲν βλέπει

κι' ὅλο γκρινιάζει...


ΠΙΠΙΝΟΣ: (Μιμεῖται). “ - Δὲν εἶστε καθὼς πρέπει!

Μά, εἶστε, σεῖς, παιδιά ἤ διαβόλοι-τριβόλοι;”.


ΖΩΙΤΣΑ: - Γι' αὐτὸ ἔφαγε τσιμπιά, ποὔχει πάει σ' ἄλλη πόλη.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἄ, μὲ τέτοια δασκάλα, μὲ πιάνει μανία

νὰ τὴν παιδεύω... Δὲ βάζουμε μιὰν ἀγγελία

στὶς ἐφημερίδες; (Ἆλλο ὕφος). “Ζητεῖται δασκάλα. Στόπ.”


ΖΩΙΤΣΑ: (Ὁμοίως). - “Μὲ ὑπομονὴ γαϊδουρινή” Γρᾶψ' το σύ. “Στόπ”.

Ὄχι μολύβι, πάρε φτερό. Νά, καὶ χαρτί.


(Πάνω στὸν ρυθμὸ τοῦ τραγουδιοῦ “Μπαρμπα-Γιάννης Κανατάς”, σὲ τόνο πολὺ ζωηρό,

- νὰ τὸ διασκεδάζουν -, ἡ Ζωίτσα σκέφτεται, ὁ Πιπίνος ἐπαναλαμβάνει γράφοντας ἕναν-ἕναν

στίχο, ὕστερα τὸν ξαναλένε μαζὺ γιὰ ἐπιβεβαίωση. Εὐκαιρία καὶ γιὰ

αὐτοσχεδιασμούς).


Θέλουμε μία δασκάλα,

νἆναι ὄμορφη πολύ,

νὰ πετάει σὰν πουλί.


Νὰ φορεῖ φαρδιὰ φουστάνια

καὶ νὰ ξέρει γαλλικά

πῶς τὰ λένε τὰ γλυκά.


Στὰ παιγχνίδια νἆναι πρώτη

καὶ νὰ...δέρνει μὲ φιλιὰ

τὰ πιὸ ἄτακτα παιδιά.


Νὰ μὴν εἶναι μαρτυριάρα·

κι' ἅμα κάνουμε ζημιά,

νὰ ζητάει καὶ μπουνιά!



(Ὁ Πιπίνος τὸ χαίρεται ἰδιαίτερα καὶ δίνει μπουνιὰ στὸν ἀέρα).



Ἄν δὲν εἶναι ὅπως θέμε,

νὰ μὴν ἔρθει οὔτε στιγμή·

δὲν ζητήσαμε χαζή.


Ὅποια ἔχει τὰ προσόντα,

στὴν ὁδὸ...., στὸν ἀριθμό...,

γιὰ σαρᾶντα πυρετό.

(Ἀπ' ἔξω περνάει ὁ πλανόδιος καπνοδοχοκαθαριστής, παληὰ ροῦχα, μουντζουρωμένος. Τὰ παιδιὰ τρέχουν στὸ παράθυρο νὰ τὸν δοῦν).


ΚΑΠΝΟΔΟΧΟΚΑΘΑΡΙΣΤΗΣ: (Τραγοῦδι). Μαύρισε, μαύρισε, ἡ γειτωνιά·

δὰν βλέπω ἀσπράδι οὔτε στὰ αύγά!

Τί νέφος! (Βήχει).

Σαποῦνι κι' ἄν παίρνω

μαυρίζει κι' αὐτό·

τὸ γάλα ποὺ πίνω,

κοράκι βραστό!

Τί θὰ γίν' ἡ Ἀθήνα κι' ἡ Ἀκρόπολη; (Πνίγεται στὸν βήχα).

Μαύρισε, μαύρισε ἡ ηειτωνιά,

μαύρη μαυρίλα ἔχω στὴν καρδιά.

Ἄν κάτι δὲν κάνω

- βοήθα καὶ σύ... -

καὶ νύφη, μὲ μαῦρα,

μιὰ μέρα θὰ βγεῖς.

"- Τί ἆσπρο, τί μαῦρο!..."

στὸ τέλος θὰ πεῖς.



Μαύρισε, μαύρισε,... γκούχου... μαννούλα μου!... - μὲς τὴν καρδιά.

(Ὅταν ἀκούγονται οἱ καμπάνες, σταματάει τὸ τραγοῦδι του, κοιτάζει ψηλά. Ὕστερα, μὲ τὴν παλάμη στὸ στόμα, φωνάζει).

Κα-πνο-δο-χο-κα-θα-ρι-στήηηης! Ἐλᾶτε, κυρίες...


ΖΩΙΤΣΑ: - Νά τος!

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Τρέχα νὰ τὸν προλάβουμε.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Κυρίες,

ξεβουλώνω καπνοδόχους, μπουριὰ τῆς σόμπας...

(Βλέπει λοξὰ τὰ παιδιά, συνεχίζει μὲ ἔμφαση).

...μύτες, αὐτιὰ παιδιῶν... Ἔχω δύναμη μπόμπας!

(Παρασταίνει τὴν ἔκρηξη).

Ὅλα σας τὰ βρώμικα ἐγὼ τὰ καθαρίζω.


ΖΩΙΤΣΑ: - Κυρ-Μαυρομούρη...


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἀπατεῶνα, σὲ γνωρίζω.

ΖΩΙΤΣΑ: - Μᾶς κορόιδεψες, δὲν ἦρθες.


ΚΑΝ/ΣΤΗΣ: - Παιδιά μου,

νὰ ξέρατε... - τί νὰ σᾶς λέω τὰ βάσανά μου;

Μπορῶ νὰ περάσω στ' ἀρχοντικό σας; Γράμμα

μοὔδωσε ὁ ταχυδρόμος...


ΖΩΙΤΣΑ: (Κάνει μοῦτρα). - Ἐλᾶτε. Τί δράμα!

Θἆναι ἀπὸ τὸ μπαμπά.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ναί, γράφει ἐδῶ: Παρίσι.


ΖΩΙΤΣΑ: (Στὸν Πιπίνο). - Δὲ σ' τὄπα; Μᾶς γράφει πάλι, γιὰ νὰ μᾶς βρίσει!

(Ἡ Ζωίτσα καὶ ὁ Πιπίνος ἀνοίγουν, διαβάζουν τὸ γράμμα· τὸ περιεχόμενο ἀκούγεται τραγουδιστὰ κάπως,

μὲ τὴν φωνὴ τοῦ μπαμπᾶ).


ΦΩΝΗ: - Ἀγαπητὴ γυναίκα, παιδιά μου,

εἶμαι καλὰ καὶ στέλνω λεφτά.

Μά, πάνω ἀπ' ὅλα λαχταρῶ

ξανὰ νὰ 'ρθῶ

στὸ σπίτι μας – ἄχ, τὰ λεφτά!...

Τί καημὸς νὰ φεύγεις

σ' ἄλλη χώρα,

τὴν τύχη σου νὰ κάνεις

πιὸ καλά.

Μὲ δάκρυα νὰ σκέφτεσαι

πὼς παρατᾶς

μονάχους μιὰ γυναίκα

καὶ παιδιά...

Μά, ὅταν θἄρθω πάλι

μιὰ μέρα,

μαζὺ θὰ ζοῦμε πέρα ὥς πέρα,

καὶ θὰ χαρῶ πολὺ νὰ δῶ

τὴν κλορη καὶ τὸν γυιό,

δροσάτους σὰν καὶ τὸ νερό.


ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: (Στὸν ἴδιο ρυθμό, ἀλλὰ πανικόβλητοι). - Ἄχ, πατερούλη, μεῖνε ἐκεῖ

Ἄν ἔρθεις, ἆντε, πάλι φτωχοί...


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Τοὺς κόβει). - Ντροπή σας. Τέτοια λόγια δὲν λένε... Ντροπή σας.

Ὁ ἄνθρωπος κουράζεται γιὰ τὴν προκοπή σας.

(Ἀλλοιῶς) Ἄς μὴ χάνουμε καιρό. Ἦρθα γιὰ τὴν καπνοδόχο.

(Πάει δεξιά, ἀριστερά, ψάχνει νὰ δεῖ πῶς θὰ δουλέψει).


ΖΩΙΤΣΑ: - Μπαίνει, βγαίνει... κι' οὔτε ρωτᾶ τὸν ξενοδόχο!


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Μὲ τὰ σύνεργά του, ἀρχίζει νὰ κάνει δουλειά. Οἱ κινήσεις του συνοδεύονται ἀπὸ τραγοῦδι, γιὰ νὰ διευκολύνεται. Κάθε τόσο πνίγεται ἀπὸ τὶς καπνιὲς ποὺ καταπίνει. Στὸ τέλος, στρέφοντας πρὸς τὸ κοινό, θὰ εἶναι κατάμαυρος κι' ἀγνώριστος, καταϊδρωμένος).

Σπρῶξε,

τράβα,

γύρισέ την,

τέτοια σκούπα

χάλασέ την.

Κι' ἄν μαυρίσει

κι' ἄν σοῦ σπάσει...,

τὶς πουλᾶν'

μὲ τὸ καφάσι.

Γκούχου...γκούχου...γκούχα.

Καπνοδόχους ξεβουλώνει

κι' ὁ πελάτης σὲ πληρώνει.

Κι' ἄν μαυρίσει...καὶ νὰ σπάσει,

μεροκάματο θὰ πιάσει.

Κοῖτα μήπως καὶ δὲν κάνεις τὴ δουλειά σου,

δυὸ χιλιάρικα δικά σου!

Ἕτοιμος!


ΖΩΙΤΣΑ: - Καλέ, σύ, πρέπει τώρα νὰ λουστεῖς...


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Μαννούλα μου, τί βρώμα!...Δὲν σ' τὄπα; Σὰν ληστής!


ΖΩΙΤΣΑ: - Τί ὥρα νἆναι; Νὰ στείλουμε τὴν ἀγγελία...


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Γιὰ τὴ δασκάλα; (Τὰ παιδιὰ ξαφνιάζονται ποὺ τὸ ξέρει). Δὲν θἆναι περίπου μία;

Σταθεῖτε, ξέχασα, φοράω ρολογάκι.

(Βγάζει ἀπὸ τὴν τσέπη του ἕνα τεράστιο ρολόι).


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἀμάν! Αὐτὸ κοντεύει νἆναι...βαποράκι!


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἐμπρός, δεῖτε καὶ σεῖς, ἄν ξέρετε, τὴν ὥρα.

(Στὸ ρολόι φαίνεται ἡ Μαίρη Πόππινς. Ἀλλὰ τὰ παιδιὰ μἐνουν κατάπληκτα ποὺ πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη τοῦ Καπ/στῆ ξεπρόβαλε ἡ Μαίρη Πόππινς).


ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἄααα!...


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: (Ἀνάλαφρη, κυριαρχημένη, γλυκειά). - Μά, καὶ νἄβρεχε, θὰ ἐρχόμουν μὲ τὴν μπόρα!

(Ἀκουμπάει τὴν ὀμπρέλλα της).

Ἕνα πουλάκι μοὔλεγε: “ - Κυρα-δασκάλα,

δεῖτε κάτι παιδιά..., δὲν πίνουνε τὸ γάλα.

Σήμερα, τὸ σκάσανε κι' ἀπὸ τὸ Σχολεῖο”.

“- Χμ! Καλά. Θᾶ τοῦς συγυρίσω καὶ τοῦς δύο”,

εἶπα ἐγώ. Καὶ νά με! Προσοχή. Μιὰ στιγμή...

(Ἐπειδὴ τὰ παιδιὰ τῆς ἔβγαλαν τὴ γλώσσα, βγάζει τρεῖς πιπίλες καὶ τὶς βάζει σ' ὁλωνῶν τὰ στόματα, νὰ μὴ μιλοῦν. Αὐτοσχεδιασμός).




Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: (Τραγοῦδι).Ὤ, μπονζούρ!

Γειά σας, παιδιά.
Νά με, ἦρθα, μὲ τὴ χαρά.

Ἔφερα, πρώτη φορά,

πλούσια κι' ὄμορφη χρυσὴ καρδιά.

Νὰ μὲ λέτε Μαίρη Πόππινς

καὶ θὰ δεῖτε πολλά,

ποὺ ἔχω καλά,

ποὺ ἔχω καλά!

Τὰ χεράκια τώρα δῶστε

καὶ στὴ Φύση, παιδιά,

ἄς χαρίσουμε φιλιά.

Ὅλα θὰ γίνουνε σὰν πρῶτα,

ὅλα φῶς καὶ ὀμορφιά,

κι' ἕνα μαῦρο δὲν θὰ δεῖτε πουθενά,

γιατί ἐγώ,

ποὺ εἶμ' ἐδῶ,

ξέρω ἕνα μυστικό:

γελῶ, γελῶ, γελῶ

ὅπου βρεθῶ.

Νὰ μὲ λέτε Μαίρη Πόππινς

καὶ θὰ δεῖτε ξανά

χρώματα... - νά!

Λάρα λὰ λά.

Ἡ Ἀθήνα εἶν' ὡραία

ὅταν βλέπεις παιδιὰ

νὰ ταΐζουνε πουλιά!...


(Τὰ παιδιὰ καὶ ὁ Καπν/στὴς κοιτάζονται, συμφωνοῦν μὲ παντομίμες πὼς εἶναι καλή, χορεύουν πιασμένοι, γύρω-γύρω).


ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: - Τί καλή, τί καλή, τί καλή!...

Τί καλὴ ἡ Μαίρη Πόππινς, καλή!

Γιὰ κοιτᾶξτε την ὅλοι, παιδιά,

σοῦ μαγεύει, καλέ, τὴν καρδιά.

Ἀμπεμπαμπλόμ,

κιθεμπλόμ,

Θὰ τὰ “φυλάει” αὐτή.

Καὶ θὰ κρυφτοῦμε

ὅπου βροῦμε,

στὴν αὐλή.

Ἄχ, καλὴ ἡ Μαίρη Πόππινς,

τί καλή!

Παραπὰμ παρὰμ παραπάμ

παρὰμ παραπᾶμ παραπάμ.

“- Φτού! Ξελευτερία

γιὰ ὅλους!...”.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Στὸ διάστημα αὐτὸ ἔχει δείξει καὶ πόσο ἐντυπωσιασμένος εἶναι σὰν ἄντρας ἀπὸ τὴν Μ.Π. σὰν γυναίκα. Τραγοῦδι, χορός). - Τί ἔπαθα, τί ἔπαθα,

ἄχ, βρὲ παιδιά,

δὲν μπῆκε στὸ σπίτι

ἀλλὰ στὴν καρδιά,

ποὺ τώρα χτυπάει τὶκ τάκ,

δυνατά,

λὲς ἔρωτας νἆναι

μιὰ τόση χαρά;

Πῶ πῶ, τί γυναίκα. Βρέ, δὲς ὀμορφιά!...

(Ἀπὸ ἀμηχανία, παίρνει τὴ σκούπα του γιὰ ντάμα καὶ συνεχίζει). Ἔτσι καὶ μοῦ ἄρεσε,

μοὔρχεται νὰ προτείνω

ἐγώ, ὁ φτωχοδιάβολος,

ἀντρούλης της νὰ γίνω

καί, μαζύ, νὰ κάνουμε

γιὰ χάρη τῆς Ἀθήνας,

ἕναν Παιδικὸ Σταθμὸ

Σχολεῖο χιὰ χορό.



Ἄχ, μόλις μπῆκε μέσα 'δῶ ἡ Μαίρη

μ' ἄγγιξε μὲς τὴν καρδιά.

Σκέφτομαι νὰ γίνουμ' ἕνα ταῖρι

μὲ ἀγάπη καὶ φιλιά.

Πόππινς, εἶστε ἡ πιὸ καλὴ κοπέλλα!

Ὥρα μου κι' ἐγὼ νὰ παντρευτῶ,

μὲ γέλοια καὶ χαρὰ καὶ ἔρωτα,

νὰ κάνουμε καὶ κἅνα-δυὸ παιδιά...

Ἄχ, μόλις μπῆκε μέσα δῶ ἡ Μαίρη,

μὲ ἔρωτα, τρελλά, τὴν ἀγαπῶ.

(Μετὰ τὸν χορό).

Δὲν ξέρω τί ἔχω πάθει· θέλω νὰ παντρευτῶ.



Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Μ' αὐτὴ...τὴ μαύρη μούρη; χὰ χά!...

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Νὰ νοικοκυρευτῶ.

Νἄχω ἐσᾶς γυναίκα μου...κι' ἕξη στρατοὺς παιδιά,

νὰ τρέχουνε ὁλόγυρα καὶ νὰ μοῦ λέν': “- Μπαμπά!...”

Λίγο νὰ μ' ἀγαπήσετε, νὰ εἶστε ἡ μαμά!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Πρότασις γάμου ἦταν αὐτό;




ΚΑΠ/ΣΤΗΣ:

(Βγάζει ἀπὸ τὸ στῆθος του μία κατακόκκινη καρδιά, γονατίζοντας).Σᾶς δίνω τὴν καρδιά μου.

Δῶστε μου τὸ χέρι σας.


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Φύγετε μακρυά μου!

(Τὸν σπρώχνει, τοῦ πέφτει κάτω ἡ καρδιά, τὴν μαζεύει).

Νὰ πιάσετε τὸ χέρι μου!... Μικρὸ χεράκι, ἐσένα σ' ἔφτιαξε ὁ Θεὸς - μμμ, δύο φιλάκια

- (Τὸ φιλᾶ δύο φορές) -

ἄχ, νὰ δίνεις χάδια ἁπαλὰ στὰ μαγουλάκια.


ΖΩΙΤΣΑ: (Κατ' ἰδίαν, μὲ καχυποψία). - Δὲν τὴν πιστεύω. Ἄ πὰ πά!... Καὶ σκαμπιλάκια!


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: (Ἐπιβλητική, παγερή). - Μεσιέ! Μενεξεδένια χάδια δίνω στὰ παιδιά.

Ὅσο γιὰ σᾶς... Μή, μή! Σούτ! Δὲν θέλω τσιμουδιά.

Μὲ προσβάλατε.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Μά, δεσποινίς...


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Πῶς τολμᾶτε

νὰ λέτε κι' ἆλλα; Θαρρῶ, ἀλήθεια, πὼς ξεχνᾶτε

ποιά εἶμαι έγώ! Ἡ Δασκάλα τῶν Δασκαλισσῶν

Νεράιδα, θεά, βασίλισσα τῶν βασιλισσῶν. (Μὲ περιφρόνηση).

Ἔχετε, σινιόρ, σπαθί; Ζωίτσα! Πάρε αὐτό

τὸ γᾶντι. Πέτα τού το. Κάνε ὅ,τι σοῦ πῶ.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Ἐμβρόντητος). - Θὰ μονομαχήσουμε; Κυρία! Θἆναι ἀστεῖο,

γυναίκα μὲ ἄντρα;... Ὅλοι θὰ μὲ ποῦν γελοῖο.


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: (Βλέπει τὸ δίκηο του). - Ἔστω! Νὰ λο-γο-μα-χή-σου-με. Νά, διαβᾶστε.

(Τοῦ δίνει ἕνα χαρτί). Αἴνιγμα πᾶρτε, τοῦ πνεύματός μου. Διαβᾶστε.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Διαβάζει χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ καταλαβαίνει, στὸν ρυθμὸ τοῦ “τσὶκ τοὺ τσίκ”). (Ἡ Ζωίτσα θὰ μαρτυρήσει στὰ παιδιὰ θεατὲς τὴν ἀπάντηση, γιὰ νὰ τὴν ποῦν αὐτά).

“Βγαίνει, ἀπ' τὸ σπίτι·

κι' ὅπως τρέχει σὰν βολίδα μόλις βγεῖ,

κάθε γάτα σ' ἕνα δέντρο θ' ἀνεβεῖ...”

Ποιός ἀπ' ὅλους σας τὸ αἴνιγμα θὰ βρεῖ;

(Ἐνῶ ὁ Καπν/στὴς ἱδρώνει νὰ βρεῖ τὴ λύση, τὰ παιδιὰ φωνάζουν). - Ὁ σκύλος!




ΠΙΠΙΝΟΣ: - Κυρ-κακοκακκαριστή, σειρά σας τώρα, μπρός!

Δῶστε της αἴνιγμα· δὲν σᾶς ἔμεινε καιρός.

(Παίρνει τὸ αἴνιγμα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Καπ/στῆ, τὸ δίνει στὴ Μ.Πόππινς).


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: (Διαβάζει τὸ αἴνιγμα, ρυθμὸς “Καριόκα” - ἴδιο παιγχνίδι).

“Μόλις λυώσουνε τὰ χιόνια,

θἄρθει μὲ τὰ χελιδόνια,

καὶ στὸ φουστάνι της λουλούδια,

μὲ ζουζούνια, γελαστή.

Στὸ χρυσοφῶς ὅλη λουσμένη·

ποιά εἶν' αὐτὴ ποὺ κατεβαίνει;...”

(Ὁ Πιπίνος θὰ μαρτυρήσει στὰ παιδιὰ τὴν ἀπάντηση: “ἡ Ἄνοιξη”).


ΖΩΙΤΣΑ: - Μά, ποῦ τἄμαθε τὰ γράμματα, αὐτός; Θεέ μου!...

Μαίρη Πόππινς, ἔχετε ἆλλο αἴνιγμα;


Μ. ΠΟΠΠΙΝΣ: (Εἰρωνικά). - Ποτέ μου

δὲν ἄφησα ἐγὼ νὰ μὲ νικήσουνε οἱ ἆντρες!

Χά! Τὸ μυαλό τους δὲν ἀξίζει δέκα χᾶντρες.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Διαβάζει τὸ αἴνιγμα ποὺ τοῦ δίνει ἡ Μ.Π., ἴδιο παιγχνίδι, ρυθμός “Φίλα με! Κι' ἑνωμένα τὰ χείλη ἄς μένουν”).

“Ἔρχεται

κι' ἡ καρδούλα μας τότε χτυπάει·

ὄμορφα

τὴ μαμά, τὰ παιδάκια φιλάει.

Ἔρχεται,

τὶς παντόφλες μονάχα ζητάει

κι' ἕνα πιάτο λιγάκι νὰ φάει·

- μά, ποιός εἶναι;

μά, ποιός εἶναι;

Ποιός θὰ μᾶς τὸ πεῖ;”

(Τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ φωνάξουν: “ὁ Πατέρας”).


ΠΙΠΙΝΟΣ: (Μὲ ἀγωνία). - Φίλε μαυροτσούκαλε, καρβουνοφουγάρε!

Στεῖλ' της ἆλλο αἴνιγμα. Μεγάλη φόρα πάρε.


ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Πιπίνο, φιλαράκο μου, μικρό μου ἀγόρι,

τὸ αἴνιγμα ἐγὼ πετῶ...

(Τὸ μαζεύει ἡ Ζωίτσα, τὸ δίνει στὴ Μ.Π.).


Μ. ΠΟΠΠΙΝΣ: - Σίγουρα θἆναι σπόροι! (Παύση).

Ἄς τὸ διαβάσουμε κι' αὐτό. Κι' ἐλπίζω, τώρα,

νὰ σᾶς νικήσω! Πῶ πῶ! Τέσσερις ἡ ὥρα!

(Διαβάζει στὸ ρυθμὸ τοῦ “Λατζαρέλα”).

“Ἀπ' ὅλες εἶναι πιὸ καλή,

κάθε της χάδι καὶ φιλί

εἶναι σὰν εὐλογία ἀπ' τὸν θεὸ γιὰ τὰ παιδιά.

Δὲν ξέρουμε ἄλλη καμιά

ζεστὴ νὰ ἔχει ἀγκαλιά.

Ποιά νἆναι, ποιά νὰ εἶναι;

Ὅποιος τὸ βρεῖ, δυὸ φιλιά”.

(Τὰ παιδιὰ θὰ φωνάξουν “ἡ Μητέρα”).


ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: - Νομίζουμε κι' οἱ δυὸ πὼς κουραστήκατε.

Ἰσόπαλοι. Μηδὲν-μηδέν. Ξεθεωθήκατε.




ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - 'Εγώ, νὰ πηγαίνω, Μὲ περιμένουν

δουλειὲς πολλές.


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ὅσο τ' ἀφήνεις, τόσο μένουν. (Τὸν διώχνει).

Νὰ πᾶτε στὸ καλό. Καὶ νὰ μᾶς ξανά 'ρθετε,

ἀφοῦ πλυθῆτε, ἀσφαλῶς, γιὰ νὰ μὴν πάθετε

καμίαν ἀρρώστια. (Ὁ Κ. Βγαίνει). Καλέ, ποτὲ δὲν πλένεται;

Τί βρώμα! Μπρρρ! Ἐμετὸς θὰ μοὔρθει! (Στὰ παιδιά). Μένετε

μόνοι σας, λοιπόν, στὸ σπίτι. Χμ!... Πλυθήκατε,

σεῖς; Γιὰ νὰ σᾶς δῶ. (Τὰ παιδιὰ μουδιάζουν). Μά, δὲν ντραπήκατε,

σ' αὐτὰ τὰ χάλια, νὰ μὲ ὑποδεχτῆτε, ἐμένα;

Τὴ Μαίρη Πόππινς! Παιδιὰ κακομαθημένα! (Ἐλέγχει τὴ Ζωίτσα).

Νὰ δῶ τὴ γλώσσα σου! Πῶ πῶ! Τί ἄσχημα λόγια!...

Ἄν ἤσουν σκύλα..., ναί, θὰ σ' ἔδινα στὸν μπόγια.

Νὰ φορέσω τὰ γυαλιά μου, μπὰς καὶ θυμηθῶ

τί φάρμακα χρειάζεσαι... (Ἐνῶ φορᾶ τὰ γυαλιά της).


ΖΩΙΤΣΑ: (Ἐνοχλημένη πολύ, φοβισμένη). - Νὰ κοιμηθῶ.


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ἄ, ναί (Θυμήθηκε). Πρωί, μεσημέρι, βράδυ: τρία,

πρὶν ἤ μετὰ τὸ φαγητό, ὄμορφα βιβλία.

(Ἐλέγχει τὸν Πιπίνο, - μεγαλύτερη ἀντίσταση).

Ἐσένα, τὰ αὐτάκια σου, φωνάζουνε: “ - Μπουγάδα!...” (Ἀπελπισμένη).

Ἄν καθαρίσουνε ποτέ, τάζω λαμπάδα

στὸν Ἅγιο Φανούριο καὶ στὴν Φανερωμένη! (Σταυροκοπιέται).

Σφουγγαρίστρα νὰ πάρω; Νὰ βάλω γραμμένη

μουσικὴ ἀπὸ Μπετόβεν, Μπράμς, Χατζιδάκι; (Ὑψώνει ἱκετευτικὰ τὰ χέρια).

Ἁγία Ντὸ-ρὲ-μί, κάνε ἕνα θαυματάκι!... (Τινάζεται).

Τὰ χέρια σου δὲν εἶδα τόσην ὥρα... - ὤ! (Ἀηδιάζει).

Ἔσκαβες... τὴ μύτη σου; Μά, αὐτὸ εἶναι φριχτό!

Ἄν ψάχνεις, σώνει καὶ καλά, τί νὰ σκαλίζεις,

νὰ γίνεις κηπουρός, λουλούδια νὰ φροντίζεις.




ΠΙΠΙΝΟΣ: (Παραμερίζοντας τὴν Ζωίτσα). - Ζωίτσα, μπορῶ κάτι νὰ σοῦ πῶ;


ΖΩΙΤΣΑ: - Λέγε, τί;


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἀπ' ὅλες τὶς δασκάλες, χειρότερ' εἶν' αὐτή!


ΖΩΙΤΣΑ: - Μὴ...βιάζεσαι. Θὰ σοῦ τὴν συγυρίσω. Στάσου.


ΠΙΠΙΝΟΣ: - Πῶς νὰ τὴν διώξουμε; Μὲ ποντικό;


ΖΩΙΤΣΑ: - Φαντάσου

νὰ βρεῖ στὴν τσάντα της - δεῖτε, καλέ, τσαντάκι!... -

σὰν ψάξει γιὰ κραγιόν, γκριζοῦλι ποντικάκι.


ΠΙΠΙΝΟΣ: (Μουλωχτὰ γέλοια). - Χὶ χὶ χὶ χί!... Εἶσαι σπουδαία, ἀδελφούλα!


Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Γκούχ γκούχ! Τ' ἄκουσα ὅλα! Μ' ἔχετε γιὰ χαζούλα;

Ἐμπρός, μέσα. Νὰ φτιαχτεῖτε καὶ ν' ἀλλάξετε,

κακὲς συνληθειες καὶ τέτοια, νὰ πετάξετε.

(Μὲ κύρος προχωρεῖ πρώτη, τὴν ἀκολουθοῦν πειθαναγκαστικά).

(Αὐλαία)

[Συνεχίζει] .

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Θέατρον τοῦ Ὀνείρου.
~
Ἡ Μαίρη Πόππινς τῶν Ἀθηνῶν.
1 Ἰανουαρίου 1989.
Θεατρικὸ ἔργο γιὰ μικρὰ παιδιά,
τοῦ Ἰάνη Λὸ Σκόκκο.

2η συνέχεια.
* * *
Πράξη Δεύτερη.

(Χῶρος, ἀδιάφορος ποιός. Ἡ Μ.Πόππινς δεξιά, ἡ Ζωίτσα καὶ ὁ Πιπίνος στὸ κέντρο, ὁ Καπ/στὴς ἀριστερά. Τρεῖς κόσμοι διαφορετικοί. Τὰ δύο παιδιὰ κρατοῦν τεράστιες μαργαρίτες μὲ ἀρχαιοελληνικὲς παραστάσεις ἐπάνω, - κατὰ διαστήματα τὶς στριφογυρίζουν ὥστε νὰ φαίνονται καλὰ τὰ σχέδια).

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Μπορεῖ ἡ Ἀθήνα νἆναι γκρίζα, συννεφιασμένη,
πᾶντα ὅμως ἐγὼ ὄμορφη καὶ προκομμένη.
Βέβαια, νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια, προτιμοῦσα
νὰ βρίσκομαι στὸ δάσος καί, μόνη, νὰ ρουφοῦσα
τὴν μυρωδιὰ τῶν πεύκων, ν' ἀκούω τὰ πουλάκια
κι' ἄχ! Νὰ βουτῶ – πλάτς – τὰ πόδια μου στὰ ποταμάκια.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἀπὸ τὴν καπνοδόχο τους, ὁρῖστε, ὅλος μαῦρος!
Κι' ἔτσι ποὺ μὲ πρόσβαλε, ἄγριος μοιάζω ταῦρος.
Τὰ ὄμορφά της μάτια, θάμπωσαν τὸ μυαλό μου.
Σίγουρα, ναί, μοὖπε νὰ πλυθῶ γιὰ τὸ καλό μου.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Κατὰ βάθος, κακὰ παιδιὰ δὲν εἶναι. - Πιπίνο!
Ζωίτσα! Ὅταν τελειώσετε, κᾶντε καὶ κεῖνο
ποὺ δὲν σᾶς εἶπα· καὶ τὸ ἆλλο, ποὺ δὲν θὰ σᾶς τὸ πῶ.
Καλλίτερα κι' ἀπὸ μένα, ποιό εἶναι τὸ σωστό
ξέρετε, σεῖς. Καὶ ὅλα τὰ παιδάκια πᾶντα ξέρουν
ποιό εἶναι τὸ καλό, ποιό εἶναι τὸ κακό. Ξέρουν,
ναί, μὰ δὲν τὸ κάνουν ἀπὸ πεῖσμα. Σ' αὐτὸ φταῖνε
οἱ μεγάλοι, μὲ τὰ χάδια τὰ πολλά, σὰν κλαῖνε.
ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἀφοῦ βγάζω λεφτά, θὰ πάω στὸν ράφτη... Τώρα.
Ἕνα κοστοῦμι, ἔτσι...καὶ ἀπὸ δῶ, ἔτσι. Μὲ δῶρα,
σὲ πακέτα μὲ κορδέλλες, - ἔτσι, ἔτσι, νά!... -
στὸν Πιπίνο, στὴν Ζωίτσα... Παπιγιὸν ἐδωνά!
Κι' ἕνα κατακόκκινο γαρύφαλλο γιὰ κείνη.
Ἔ, δὲν θὰ συγκινηθεῖ, γυναίκα μου νὰ γίνει;


ΖΩΙΤΣΑ: - Πρὶν προλάβουμε νὰ στείλουμε τὴν ἀγγελία,
τσούπ!...νά σου την, χωρὶς κουτί, ἡ...παραγγελία!

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἐγώ, πᾶντα ὅταν κάτι πάω ν' ἀγοράσω,
ρωτῶ τὸ μυαλό μου: “ - Καλό;” Θὰ τὴν δοκιμάσω.

ΖΩΙΤΣΑ: - Πῶς θὰ τὴν δοκιμάσεις; Δὲν εἶναι μαρμελάδα!...
Ἀπὸ τὸ γάλα της θὰ κρίνουμε τὴν ἀγελάδα.
Ἄσ' την τρεῖς μῆνες ἐδῶ μέσα· κι' ἄν καταφέρει
νὰ τὴν ἀγαπήσουμε, ἔ, τότε, μᾶς συμφέρει.

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Πιπίνος γεννήθηκα, Πιπίνος θὰ πεθάνω.
Εἶμαι ζιζάνιο ἐγώ· κι' ὅλο ζημιὲς θὰ κάνω.

ΖΩΙΤΣΑ: - Ἔ, λοιπόν, δὲν θέλω νὰ σὲ ξέρω. - Ὄχι! Στάσου.
Θὰ σ'τὰ ψάλω, σὰν μεγάλη. Κᾶτσε κεῖ. Φαντάσου
ἄν ὁ κόσμος ὅλος ἤτανε τρελλός, παλαβός,
σὰν κι' ἐσένα, σὰν κι' ἐμένα....

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Πῶς! Τρελλός, παλαβός;

ΖΩΙΤΣΑ: - Τί νόμιζες, καημένε, ὅτι στὰ καλά σου
κάνεις πράματα...ποὺ βρίσκεις τὸν μπελά σου;

(Σιγὰ-σιγά, οἱ τρεῖς κόσμοι προσεγγίζονται, ἀλλάζουν θέσεις, ἀρχίζουν νὰ χορεύουν σὲ ἐναλλασσόμενα ζευγάρια, ρυθμὸς τραγουδιοῦ: “Βίνο, βίνο”, τοῦ Ρενάτο Καροζόνε).

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ἔχω κάποιο μυστικό, μὲς τὸ μυαλό.
Τσὰ τσὰ τσά!...

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Δὲν κατάλαβα πῶς ἔγινα καλός.
Τσὰ τσὰ τσά!...

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Δυστυχία μου, δὲν γύρισε οὔτε νὰ μὲ δεῖ!...

ΖΩΙΤΣΑ: - Τί παράξενο! Κι' ἐγώ 'γινα καλή!...

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Τὰ παιδάκια ὅλου τοῦ κόσμου ἀγαπῶ,
τσὰ τσὰ τσά!...

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Στὸ Σχολεῖο πῆρα “ἄριστα” βαθμό,
τσὰ τσὰ τσά.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Μὲ τὴν σκούπα μου θὰ τρέχω διαρκῶς γιὰ δουλειά.

ΖΩΙΤΣΑ: - Ἀταξίες πιὰ δὲν κάνω ὅπως παληά.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΥ: - Φέρτε τὶς Μπεμπίτσες, μὲ τὰ σκυλάκια τους,
σ' ὅλες τὶς πλατεῖες, μὲ τὰ δεντράκια τους.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Τί πειράζει ἄν φάω κι' ἐγὼ παγωτό;
Τσὰ τσὰ τσά.

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Στὴν Ἀκρόπολι θ' ἀνέβω φτερωτός,
τσὰ τσὰ τσά.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Καμαρῶστε τὴν ἀσπίδα τῆς θεᾶς Ἀθηνᾶς!

ΖΩΙΤΣΑ: - Ἡ Ἀθήνα ἔχει κάτι νὰ μεθᾶς.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΥ: - Λάμπουνε τ' ἀστέρια, ψηλὰ στὸν οὐρανό·
τὸν γνωστὸ μᾶς δείχνουν καὶ ἄγνωστο θεό.
(Βγαίνουν).


-------------------------


(Ὥρα μαθήματος μὲ τὴν Μαίρη Πόππινς. Μύθος τοῦ “Κόρακα καὶ τῆς Ἀλεποῦς”. Μία φορὰ τὸν ἀπαγγέλει καὶ μία φφορὰ τὸν μαθαίνει στίχο-στίχο στὰ παιδιὰ θεατές. Ἀφήνει τὸ κείμενο στὶς δασκάλες).

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Καλέ, δὲν σᾶς εἶπα!... Χτές, δὲν εἶχα βγεῖ βολτίτσα
στὸ Δάσος Αἰσώπου; Εἶδα μιὰν ἀλεπουδίτσα
ὄμορφη, μὰ πονηρή!... Στεκόταν καὶ μιλοῦσε
σ' ἕναν κόρακα, ποὺ σὰν χαζὸς τἠν ἐκοιτοῦσε,
ὅσο αὐτή, μὲ χίλια νάζια, - θέ μου, τί πονηρή... -
σ' ἐκεῖνον γλυκομίλαγε, κοιτῶντας τὸ τυρί
ποὺ ἔτρωγε ἐκεῖνος.

Τί γλυκός, φίνος,
εὐγενής, καλός,
ἱππότης, σοφός,
ζηλευτός... Ἀχά!
Ἕνα μοναχὰ
δὲν ἔχεις, ἕνα:
φωνή. Κανένα
τραγοῦδι δὲν σ' ἄκουσα, καλέ, νὰ λὲς ποτέ σου.
Πῶς νὰ γίνεις βασιληάς; Ἔχασες τὶς χορδές σου;

Θυμώνει ὁ κόρακας, τὸ τυρὶ κατρακυλάει
χάμω. “- Κρὰ κρά!...”, φωνάζει ὁ χαζός. Τότε, τὸ σκάει,
χάνεται ἡ ἀλεπουδίτσα.
Τρέχει ἐκεῖ, σὲ μιὰν άκρίτσα

χρὰτς χράτς – τρώει τὸ τυράκι.

Νυστικὸ πιὰ τὸ κοράκι.

(Αὐλαία)

Πράξη τρίτη.

(Στὴν ἐκκλησία. Πᾶσχα. Μπαίνει ὁ Καπ/στὴς μὲ λαμπάδα, κάνει τὸν σταυρό του – ὀρθὀδοξα.
Ἀργότερα, πλησιάζει δυὸ τρεῖς θεατές, σὰν νὰ εἶναι γνώριμοί του ἤ συγγενεῖς, τοὺς ἀσπάζεται, λέει “Χριστὸς Ἀνέστη”. Πᾶντα μὲ πολλὴ ἐπισημότητα.
Σὲ λίγο, μπαίνουν ἡ Μαίρη Πόππινς μὲ τὴν Ζωίτσα καὶ τὸν Πιπίνο, ἐπίσημα ντυμένοι, μὲ λαμπάδες.
Ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἀκούγεται τὸ χορωδιακὸ (Ἄς τραγουδήσουμε, ὁ Κύριος δὲν πέθανε) ἀπὸ τὴν “Καβαλλερία Ρουστικάνα” (Μαρία Κάλλας).
Κάποια στιγμή, βλέπουν τὸν Καπ/στή, μὲ συγκρατημένη τους ἔκπληξη. Χαιρετιοῦνται διακριτικά. Μεγάλη προσοχὴ μὴ σβήσουν οἱ λαμπάδες.
Κάποτε βγαίνουν).

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Κύριε Καπνοδοχοκαθαριστή, γειά σας!
Τρόμαξα νὰ σᾶς γνωρίσω. Καλὴ ἡ φορεσιά σας.

ΖΩΙΤΣΑ: - Ναί, γίνατε καὶ σεῖς ὡραῖος καὶ καθαρός!...

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Πᾶσχα, βλέπεις!... Ἀνάστασις. Ἀνέστη ὁ Χριστός.
Ἄ, δὲν πρόσεξα. Νομίζω κοινωνήσατε.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἀσφαλῶς!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ὅμως, συγχώρεσι, δὲν ζητήσατε!

ΖΩΙΤΣΑ: - Δὲν ἔχει καὶ πολλὲς ἁμαρτίες...

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ποιός; Αὐτός;

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Σιωπή. Λένε “ὁ κύριος” - δὲν λένε αὐτός!

ΖΩΙΤΣΑ: - Ἡ Μαίρη Πόππινς εἶναι σὲ ὅλα της κυρία.
Τὴν άγένεια λέει πρώτη ἁμαρτία.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ὅλο μιλᾶτε!... (Στὸν Καπ/στή). Σᾶς ἄρεσε ἡ Λειτουργία;

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἀφάνταστα! Φέραν' καινούργια χορωδία.
Ἀλήθεια: λένε πὼς μιλήσατε τοῦ παππᾶ,
τὴν Ἀνάστασι νὰ ψέλνει, νά, πιὸ χαρωπά!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Μπᾶ! Τίποτα σπουδαῖο... - πὼς στὴν Ἰταλία,
κάθε ποὺ ψέλνει ὁ παππάς, εἶναι καὶ συναυλία.
Πὼς οἱ πιστοὶ σεμνὰ προσέρχονται, προσκυνοῦν,
δὲν...κουτσομπολεύουνε, μὰ στὸν Χριστὸ μιλοῦν.
Γιὰ ὅλα τὸ παράδειγμα τὸ δίνει ὁ παππάς:
ἤ φορᾶς τὰ ράσα ἤ ἀμέσως τὰ πετᾶς.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Πειραγμένος). - Μιλήσατε κομμάτι αὐστηρά, νομίζω.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ὅ,τι εἶναι νὰ πῶ, τὸ λέω κι' ἀφοπλίζω.
Μά, νὰ κρατοῦν παιδιὰ λαμπάδες μίκυ μάους;
Ἕνα κερί, μ' ἕναν ἀνθό! - Ἄβυσσοι τοῦ χάους
ἀνοίχτηκαν στὴν ἐποχή μας. Ἁμαρτάνω
Θεέ μου, σ'χώρα με, ποὺ λέω καὶ ποὺ κάνω.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἔχετε δίκηο. Δυστυχῶς, ἄλλαξαν ὅλοι.
Νὰ δεῖτε, θὰ ρίξει ὁ Θεὸς ἀστραποβόλι.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Νέαν Ἀνάστασι - Ποίησι στὴ ζωή μας
χρειαζόμαστε.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Καλὰ ποὺ τὄπατε! Ρίμας
ἀσκήσεις ἔχω δῶ· νὰ τὶς διαβάσω;

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Βεβαίως. (Κοιτάζει ὁλόγυρα). Κεῖ, στὸ παγκάκι;

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Θὰ ξεπουντιάσω.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Ἐλᾶτε. Διαβάζοντας ποιήματα, παιδιά,
σὲ ἄλλους κόσμους πᾶτε...

ΖΩΙΤΣΑ: - Σᾶς ἀκοῦμε!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Τσιμουδιά!

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Διαβάζει ἀπὸ ἕνα χαρτί· μὲ συγκίνηση).
“Νἄμουν τὸ Μάη γαρύφαλλο, τὸν Αὔγουστο σταφύλι
καὶ στοῦ χειμώνα τὴν καρδιά, ἄχ, νἆχα μιὰ μαννούλα.
Μὰ πιὸ καλά 'ταν νἄμουνα μὲς τὸν Σταθμὸ παιδάκι·
νὰ μὲ ξυπνοῦν πρωὶ-πρωί, νἆχα καὶ δυὸ δασκάλες·
νἆχα ἀδέλφια τὰ παιδιά, ξαδέλφια τὰ παιγχνίδια,
νὰ μὲ ταΐζαν τρεῖς φορὲς καὶ μία νὰ κοιμόμουν.
Καὶ μιὰ φορά, μὲς τὴν χρονιά, θέατρο νὰ μᾶς φέρναν...
Ν' ἀκούγω λόγια ὄμορφα, χρυσὸ παιδὶ νὰ γίνω”.

ΖΩΙΤΣΑ: (Χειροκροτῶντας). - Ὄμορφο!...

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Πολὺ μοῦ ἄρεσε!...

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Εἶστε καλὸς
καὶ μορφωμένος, λοιπόν! Σᾶς συγχαίρω.

ΖΩΙΤΣΑ: - Σοφός,
ὁ καπνοδοχοποιητής!....

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Χὰ χά! Συνηχῶ
σ' αὐτὸ ποὺ εἶπες. Καπνοδοχοποιητής! Ἐδῶ,
νὰ τὸ σημειώσω στὸ μπλοκάκι μου: “Καπνο-
δοχοποιητής”! Καινούργια λέξη.

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Καὶ “Καπνο
δοχοποίηση”!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Μουρλά, παιδιά! Μοῦ μοιάσατε.
Τρελλαίνομαι γιὰ νέες λέξεις.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Κι' ἐγώ!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Κι' ἐσεῖς;
Δὲν σᾶς τὸ κρύβω: μὲ τὶς λέξεις, πᾶντα μπορεῖς
τὴ ζωὴ ἀλλοιώτικη νὰ κάνεις. Ὀμορφαίνεις
ὅλα γύρω σου, γιὰ νὰ μὴν πῶ ζεσταίνεις
τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ὅταν διαλέγεις
τὰ λόγια σου καὶ τὰ καλλίτερα τὰ λέγεις
γιὰ χάρη τῆς μαμᾶς, τοῦ μπαμπᾶ καὶ τοῦ φίλου.
Ἐνῶ, μ' ἄσχημα λόγια - γιὰ πήδημα ψύλλου
τὰ λέει ὁ χαζός – ἀνοίγεις τοὺς καυγάδες,
πικραίνεις ὅσους σ ἀγαποῦν, φέρνεις μπελάδες...
Ἄχ! Λωλάθηκα! Καὶ γιὰ νὰ συνέρθω θέλω
νὰ...χορέψω.

ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: (Παρατεταμένο). - Ναί!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Νἄξερα κι' ἐγὼ τί θέλω!
(Τραγοῦδι καὶ χορός).
Σοῦπερ μουσικόπιτα καὶ ντὸ ρὲ μὶ κομπόστα,
ἆντε, τρέχα, φώναξε τὴν Πόπη καὶ τὸν Κώστα...
Ὑπὲρ ὀνειρόνερο κερνᾶμε καὶ τραγούδια·
τὰ παιδάκια κάθονται σὲ μέναν' ἀγγελούδια.
Λὰ ντρινλὶν, ντρὶ λὰ ντὰν λά...

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἐγώ 'ταν γράφω ποιήματα,
σκέφτομαι τὰ παιδάκια...

ΠΙΠΙΝΟΣ: - Ἄν θὰ τὰ καταλάβουνε...

ΖΩΙΤΣΑ: - ...ἤ ἄν εἶναι τουβλάκια;

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Εἴπατε τὴν κοτσάνα σας!
Μὰ θὰ σᾶς συγχωρήσω,
τὰ παιδιὰ τῆς μάννας σας
ἀρκεῖ νὰ σᾶς θυμίσω.
Λὰ ντρινλὶν, ντρὶ λὰ ντὰν λά...


ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: - Σύ, ὅταν γράφεις ποιήματα,
νοιάζεσαι τὰ παιδάκια,
γιατ' εἶναι πᾶντα ἔξυπνα,
καθάρια μυαλουδάκια.

Ὅλοι μαζύ: - Ὑπὲρ ὀνειρόνερο καὶ μουσικοκομπόστα,
ἆντε, τρέχα φώναξε τὴν Πόπη καὶ τὸν Κώστα.

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: (Ξαναμμένη). - Ἄχ! Πόσο χάρηκα!...

ΖΩΙΤΣΑ καὶ ΠΙΠΙΝΟΣ: - Κι' ἐμεῖς. Κι' ἐμεῖς.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: (Παρασυρμένος). - Ἔι, κι' ἐμεῖς!

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Καλέ, κοιτᾶξτε τα! Ζουρλάθηκαν.

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἔμ, θαρρεῖς
πὼς λίγο τὄχουν τὰ παιδιὰ νὰ τρελλαθοῦνε;

Μ.ΠΟΠΠΙΝΣ: - Λουλούδια ποὺ ποτίζονται, πῶς νὰ μαραθοῦνε;
(Δείχνει τὰ παιδιὰ τῆς πλατείας). Δές, περβόλι πού 'χει ἐδῶ! Φώτη! Λώλα! Σπύρο!
Καλέ, δὲν ἔρχονται κοντά. Τί κάθεστε ἐκεῖ;
Ἐμεῖς ἐδῶ χορεύουμε. Βάλε μουσική,
χριστιανέ μου! Φώναξέ τους! Κοῖτα, ντρέπονται!...

ΚΑΠ/ΣΤΗΣ: - Ἆλλο κι' αὐτό! Ντρέπονται! Ντροπὴ νὰ ντρέπονται.
(Σηκώνει τὰ παιδιὰ τῆς πλατείας καὶ ἀφοῦ χορέψουν ἀρκετά...).

Ὅλοι μαζύ: - Σοῦπερ μουσικότρελλα, τελειώνουνε τ' ἀστεῖα.
Ντὸ ρὲ μὶ φὰ σὸλ λὰ σί, πάει κι' ἡ κωμωδία.

(Αὐλαία).

Σημείωση:
Διάρκεια περίπου 85΄.
Πρὶν τὴν παράσταση, δεκάλεπτο γλαφυρὸ μάθημα: “Τί εἶναι θέατρο, παράστασις, συγγραφέας, ἠθοποιός, θεατής”.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

Παληὸ καὶ ἀναλλοίωτο, ἀπὸ 17 Ὀκτωβρίου 2011, καὶ ὥρα 11:59.
Ἄν ἀναλάβει διακυβέρνηση ἡ Ν.Δ.
~~
Ἡ ΝουΔοὺ, ἄν κι' ἑταίρα προοδευμένη,
πρὸς τὸ παρόν, δυστυχῶς, δεσμευμένη...
Θἄρθει, νὰ τὸ δεῖς, καὶ θὰ μᾶς σώσει!...
Κι' ὅσο δὲν μπῆκε, θὰ μᾶς τὸ χώσει.
Θά 'χει καὶ τάπα καὶ θὰ χαροῦμε,
δὲν θὰ βγαίνει καθὼς προχωροῦμε.
Ἰάνης Λὸ Σκόκκο.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

1). https://www.youtube.com/watch?v=jp9DJtb ... e=emb_logo

2). https://www.youtube.com/watch?v=JiyTJSO0ReQ

3). https://www.youtube.com/watch?v=D-JskU0CqYc

Τὸ ἴδιο ἔργο, "ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ λουλοῦδι στὸ στόμα" τοῦ Λουίτζι Πιραντέλο,
τρεῖς φορές. Ἰταλικὰ καὶ ἑλληνικά.
Τὸ Θέατρο ὅπως μόνον τὸ ἐννοῶ καὶ τ' ἀγαπῶ.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

(Ἀντίγραφον - ...ἀπὸ ἀλλοῦ):

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο
8 Ιουλίου 2019.

~
Βρῆκαν ὀρθογραφικὰ λάθη σὲ ἁγιογραφίες καὶ τὸ ἔκαμαν ζήτημα!...
--
* * Νὰ σᾶς δῶ μὲ τί μοῦτρα θὰ παρουσιαστεῖτε μπροστά τους, στὴν περίπτωση ποὺ θὰ πᾶτε...Παράδεισο, χαμηλοβλέποντες, τραυλίζοντες, μὴ εὑρίσκοντες τὰς ἀπαιτουμένας ἐξηγήσεις γιὰ νὰ δικαιολογήσετε τὴν ἀπρεπεστάτην συμπεριφοράν σας. Λέει
πουθενὰ καμία Ἐντολή: <Οὐ ἀνορθογραφήσεις>; Μά, τί νομίζετε, ἐπιτέλους, ὅτι οἱ Ἅγιοι καὶ οἱ Ἁγιογράφοι εἶναι συνηθισμένοι Ἕλληνες, μορφωμένοι κι' ἀμόρφωτοι, τοῦ Ἑλληνικοῦ Νηπιαγωγείου, Δημοτικοῦ, Γυμνασίου, Λυκείου, Πανεπιστημίου, σὰν ἐλό-
γου σας, διδάκτορες τοῦ Φέις-Μπούκ; Τί κατακρημνισμὸς Ἠθικῆς καὶ ἐτοῦτος τὸν ὁποῖον ζοῦμε!... Πεῖτε "ἤμαρτον" ἤ καλλίτερα:
< μάι μιστέικ> (στὴν πεπαγκοσμιοποιημένην γλώσσαν τοῦ Νιοὺ-Παραντάιζ) καὶ νὰ μὴν σᾶς ξαναδῶ ἔμπροσθέν μου.

Πάω νὰ δῶ ὁπουδήποτε γάτες - γιὰ νὰ συνέλθω ἀπὸ τὴν ταραχήν μου. Μεμορφωμένοι τοῦ κερατᾶ.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

(Ἀντίγραφον - πάλι, ἀπὸ ἀλλοῦ, ξανἁ):

Ἰάνης Λὸ Σκόκκο
8 Ιουλίου 2018.


Μία φορά, ἕνας ὁδηγὸς μοῦ εἶπε: - Ἀπὸ τὸ πρωὶ ἔχουν μπεῖ 2.000. Μόνον 37 χτύπησαν εἰσιτήριο.
Τοῦ ἀπάντησα: - Χωρὶς εἰσιτήριο, μπαίνεις. Χωρὶς κινητό, δὲν μπαίνεις μὲ τίποτα.
* Ἆλλος ὁδηγὸς μοῦ εἶπε: - Καὶ σένα τί σὲ νοιάζει ποὺ δὲν χτυποῦν εἰσιτήριο; Κοῖτα τὴ δουλειά σου!...
* Ὅσο γι' αὐτοὺς ποὺ ὑποτίθεται ἔχουν κάρτα, νὰ τὴν βάζουν ὑποχρεωτικὰ νὰ χτυπᾶ. Φοβοῦνται μὴν
τοὺς φύγει τὸ τηλέφωνο ἀπὸ τὰ χέρια; Ἐδῶ, ὑπάρχουν στιγμὲς ποὺ δὲν...πιάνουμε τὰ τέτοια μας στὰ
σκέλια μας. Πιὸ ἀπαραίτητο εἶναι τὸ τηλέφωνο;

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

(Ἀντίγραφον 3ον καὶ...καλόν, πᾶντα ἀπὸ ἀλλοῦ):

Souvlatzis ἔγραψε:
Δεν φταίω εγώ αν οι μικροαστοί θίγονται με τον τρόπο ζωής μου.

ΑΙΝΕΙΑΝ06 ἔγραψε:
Δεν ασχολούνται οι.μικροαστοί με τον τροπο ζωής σου εσύ τους τον προβαλεις μπροστά στα μάτια σου προκειμενου
να προκαλέσεις
Είναι θέμα σοβαρότητας και όχι θέμα του τι ερωτικες επιλογές κανεις στην ζωή σου


ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ ἔγραψε:
Ἔπ, ἐπεμβαίνω! Καὶ οἱ "μικροαστοί", ποὺ λέτε, δείχνουν, μοστράρουν κτλ. γάμους, ἀγκαλιές, φιλιά, προκαλοῦν μὲ κά-
θε τρόπο, στηριζόμενοι στὸ γεγονὸς (!) ὅτι τὰ δικά τους εἶναι "ὁμαλά". Δικαίωμα στὸ μοστράρισμα ὅμως ἔχουν ὅλοι οἱ
ἄνθρωποι, ἄρα καὶ οἱ ὁμοφυλόφιλοι.
Βέβαια, τὸ μοστράρισμα εἶναι κάτι βλακῶδες. Ἀλλὰ καὶ ἡ βλακεία εἶναι πανανθρώπινη.
Ὅ,τι ἰσχύει γιὰ τοὺς μέν, ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς δέ. Παντοῦ καὶ πᾶντα.

[ΚΛΙΝΟΣΟΦΙΣΤΗΣ]

https://drive.google.com/file/d/1_qG_zq ... D-2pK_INqc

Ἡ ἀντιγραφὴ ἔγινε ἀπὸ ἐμένα τὸν ἴδιο, γιὰ χάρη ἡμῶν καὶ μόνο, ἀπευθύνεται δηλαδὴ σὲ φίλους.
Ἀπαγορεύεται κάθε ἄλλη χρήση ἤ μεταφορά. Τὸ ἔργο ἀνήκει στὴν ΕΡΤ.

ΘΕΑΤΡΟ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΑΞΗ
18:00

Μονόπρακτα ἔργα ἀπὸ τὸ Ἀρχεῖο τῆς Ἑλληνικῆς Ραδιοφωνίας.
Σήμερα:
Ἀντρὲ Ζίντ: Τὸ 13ο Δέντρο.
(Ἀστειότης - Πλαιζαντερί).
Ἡ πρώτη μετάδοση πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὴν ἐκπομπή «Τὸ Μικρὸ Θέατρο τῆς Τετάρτης», τὸν
Μάιο τοῦ 1994.
Μετάφραση: Ἰάνης Λὸ Σκόκκο
Ραδιοσκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μουσικὴ ἐπιμέλεια: Ἄλκης Παπαδόπουλος
Ρύθμιση ἤχου: Μάκης Γίγας
Εἰσηγητὴς δραματολογίου: Βάιος Παγκουρέλης
Παίζουν οἱ ἠθοποιοί:
Δημήτρης Παλαιοχωρίτης- ὑποκόμης, Γιάννης Ροζάκης-ἐφημέριος, Σοφία Λιάκου-ὑπηρέτρια, γκου-
βερνάντα, Μαρία Κατσανδρῆ- κόμισσα, Ρήγας Ἀξελός- φιλόλογος, Χρῆστος Στέργιογλου- Ἀρμάνδος,
Κώστας Μπερικόπουλος-δόκτωρ.
Ἐπιμέλεια: Μάρα Καλούδη