Καλλιέργεια ελιάς

[Προέλλην]

Για να σας πω την αλήθεια λάδι ψυχρής έκθλιψης, έχω δοκιμάσει μια φορά από ένα γνωστό, δεν βρήκα κάποια σοβαρή διάφορα από ένα καλό λάδι....

Περισσότερα για αυτό εδώ:

https://eklekta.gr/ladi-psychris-ekthli ... prepei-na/

Γενικά το θέμα γεύση είναι περίπλοκο. Διαφέρει πολύ απο άνθρωπο σε άνθρωπο, απο αγορά σε αγορά, κτλ. Πλέον οι πραγματικά επαγγελματίες παραγωγοί, πάνε σε σεμινάρια ελαιογνωσίας και κοιτανε τις διάφορες γεύσεις, σε ποιες αγορές απευθύνονται, κτλ, και προσαρμόζουν την παραγωγή τους.

Κατά τα άλλα

1. Λάδι ψυχρής έκθλιψης έχει να κάνει μόνο με τα όρια των θερμοκρασιών που αναπτύσσονται σε όλα τα στάδια της ελαιοποίησης. Το άρθρο που παραθέτεις τα μπερδεύει λίγο με άλλα πράγματα.

2. Το ότι σε έδωσε ο γνωστός λάδι ψυχρής έκθλιψης, δεν σημαίνει ότι ήταν και τέτοιο (έτσι μπορεί να του είπε ο ελαιοτριβάς, θερμοκρασίες έβλεπε o ίδιος;). Αλλά και να ήταν πραγματικά, αν τα υπόλοιπα δεν ήταν σωστά (τρόπος και χρόνος συλλογής, χρόνος ελαιοποιήσης), δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχει και καλή γεύση.

[Adminović]

Για καλές και ποιοτικές ελιές, χωρίς χημικά και πολύ μπελά, θες:

1. Κλάδεμα το χειμώνα τα εσωτερικά και τα ψηλά κλαδιά, ώστε να παίρνει αέρα εσωτερικά και να μην είναι πολύ ψηλή.
2. Κοπριά + λίγο καστανόχωμα περιμετρικά της ρίζας πριν μπει η άνοιξη και καλό πότισμα την άνοιξη.
3. Ελάχιστο πότισμα το καλοκαίρι (τόσο ώστε να μην ζαρώσει ο καρπός).
4. Φουλ πότισμα από Οκτώβριο και μετά.

Μάθετε μπαλίτσα.

[Προέλλην]

Στο ένα μου χωριό έχουμε λίγα δέντρα, σε πολύ παλιό ελαιώνα. Απο καιρό σε καιρό τα δίνουμε σε διάφορους εκεί και παίρνουμε λάδι. Το λάδι αυτό διαφέρει πολύ ποιοτικά, απο χρονιά σε χρονιά, απο άτομο σε άτομο που τα δούλεψε, απο ελαιοτριβείο που πήγαν σε άλλο, κτλ.

Γενικά, ο τενεκές του μέσου ΕΛ παραγωγού, δεν έχει κάποιο στανταρντ. Είναι κάτι σαν το κρασί του κάθε μη αυστηρώς επαγγελματικού τυποποιημένου αμπελώνα.

[Προέλλην]

Για καλές και ποιοτικές ελιές, χωρίς χημικά και πολύ μπελά, θες:

1. Κλάδεμα το χειμώνα τα εσωτερικά και τα ψηλά κλαδιά, ώστε να παίρνει αέρα εσωτερικά και να μην είναι πολύ ψηλή.
2. Κοπριά + λίγο καστανόχωμα περιμετρικά της ρίζας πριν μπει η άνοιξη και καλό πότισμα την άνοιξη.
3. Ελάχιστο πότισμα το καλοκαίρι (τόσο ώστε να μην ζαρώσει ο καρπός).
4. Φουλ πότισμα από Οκτώβριο και μετά.

Μάθετε μπαλίτσα.

Κάντα όλα αυτά, αλλά μάζεψε τον κάθε καρπό νωρίτερα ή αργότερα απο την ώρα του, με πολύ χτύπημα με το ραβδιστικό, βάλτον σε σακιά να κάτσει 2 μέρες πριν ελαιοποιηθεί, ελαιοποίησέ τον αμέσως μετά απο άλλον που ελαιοποίησε δηλητήριο, κλπ, και μετά έλα να μας πείς τι λάδι έβγαλες

Και αυτά που αναφέρεις παίζουν ρόλο φυσικά (κλάδεμα, πότισμα, βιολογική καλλιέργεια που λίγο έως πολύ θεωρείται σήμερα δεδομένη), αλλά η αλυσίδα είναι μεγαλύτερη.

[Adminović]

Κάντα όλα αυτά, αλλά μάζεψε τον κάθε καρπό νωρίτερα ή αργότερα απο την ώρα του, με πολύ χτύπημα με το ραβδιστικό, βάλτον σε σακιά να κάτσει 2 μέρες πριν ελαιοποιηθεί, ελαιοποίησέ τον αμέσως μετά απο άλλον που ελαιοποίησε δηλητήριο, κλπ, και μετά έλα να μας πείς τι λάδι έβγαλες

Και αυτά που αναφέρεις παίζουν ρόλο φυσικά (κλάδεμα, πότισμα, βιολογική καλλιέργεια που λίγο έως πολύ θεωρείται σήμερα δεδομένη), αλλά η αλυσίδα είναι μεγαλύτερη.

Ραβδιστικά δεν βάζω ποτέ. Εκτός αν θες την άλλη χρονιά να μην έχουν καρπό. Με το χέρι τα μαζεύεις, γι'αυτό λέμε να μην είναι σε μεγάλο ύψος τα κλαδιά.
Σακιά επίσης ποτέ.
Να διευκρινίσω ότι εγώ κυρίως τις έχω για βρώσιμες, δεν τις πάω για λάδι.

[Προέλλην]

Κάντα όλα αυτά, αλλά μάζεψε τον κάθε καρπό νωρίτερα ή αργότερα απο την ώρα του, με πολύ χτύπημα με το ραβδιστικό, βάλτον σε σακιά να κάτσει 2 μέρες πριν ελαιοποιηθεί, ελαιοποίησέ τον αμέσως μετά απο άλλον που ελαιοποίησε δηλητήριο, κλπ, και μετά έλα να μας πείς τι λάδι έβγαλες

Και αυτά που αναφέρεις παίζουν ρόλο φυσικά (κλάδεμα, πότισμα, βιολογική καλλιέργεια που λίγο έως πολύ θεωρείται σήμερα δεδομένη), αλλά η αλυσίδα είναι μεγαλύτερη.

Ραβδιστικά δεν βάζω ποτέ. Εκτός αν θες την άλλη χρονιά να μην έχουν καρπό. Με το χέρι τα μαζεύεις, γι'αυτό λέμε να μην είναι σε μεγάλο ύψος τα κλαδιά.
Σακιά επίσης ποτέ.
Να διευκρινίσω ότι εγώ κυρίως τις έχω για βρώσιμες, δεν τις πάω για λάδι.

Μαζί σου, εγώ είμαι με τον ισπανικό θάμνο ή το χαμηλό κυκλαδίτικο κυπελάκι.

Τα παλιά δέντρα που έχουμε (300+ ετών) είναι κάτι θηρία όμως. Ένας πολύ χοντρός κορμός σε ύψος 2-2.5 μέτρα και μετά πολύ νεώτερα κλαδιά σε μεγάλο ύψος και μήκος.
(Σκέψου ότι αυτά τα δέντρα έχουν κλαδευτεί ολοκληρωτικά, όλα τα κλαδιά (ή ψοφήσει απο το κρύο) αρκετές φορές, και τα κλαδιά ξαναφύτρωσαν απο βλασταράκια πάνω στον αρχαίο κορμό)
Θες σκάλα και ραβδί, δεν γίνεται με το χέρι, για 7-8 δέντρα θέλεις πολύ χρόνο, είναι φορτωμένα με αρκετές δεκάδες κιλά το καθένα (ακόμη και πάνω απο 100).

Απο βρώσιμες, δεν τρώω καθόλου καλαμών, μου αρέσουν οι θρούμπες (που ωριμάζουν πάνω στο δέντρο) ή οι μεγάλες πράσινες Χαλκιδικής.

[Adminović]

Ούτε θάμνο θες την ελιά. Δεν θα κάνει αρκετό καρπό έτσι.
Θέλει να έχει κορμό έως 1 μέτρο και κάτι και τα κλαδιά μαξ 2-2,5 μέτρα.
Εγώ έτσι τα έχω, κάθε χρόνο κάνουν αρκετό καρπό (δεν προλαβαίνω να το μαζέψω όλο) κι αν κάνεις αυτό που σου λέω με το πότισμα, θα έχεις ελάχιστο έως καθόλου δάκο.

[Προέλλην]

Αττική ή Μικρή Βλαχία αυτά;

[Adminović]

Αττική ή Μικρή Βλαχία αυτά;

Κερατέα.

Στη Μικρή Σερβοχρωβατία καλλιεργούμε (όχι εγώ δηλαδή, κάτι συγγενείς) μήλα, κεράσια (τα οποία τα γουστάρουν πολύ στην Ουννογοτθία και φεύγουν κατευθείαν για εκεί ), κάστανα.

[Προέλλην]

Είναι ενδιαφέρον πάντως να βλέπεις, να βιώνεις, τι εξάγει η κάθε χώρα, στις μεγάλες διεθνείς αγορές, πχ Ουννογοτθία. Σε λάδι και ελιές δεν έχουμε ούτε το 10% της συγκεκριμένης αγοράς. Ισπανοί, Ιταλοί και Τούρκοι μας δίνουν στα αυτιά, και σε ποσότητα και σε ποιότητα. Κατά βάση παίζουμε με φέτα (άγνωστες στην Ελλάδα λαζοντόιτς μάρκες, πρέπει να εισάγουν χονδρική απο Ελ εταιρίες και να τις τυποποιούν εδώ), ακτινίδιο, φράουλα (100% από Μανωλάδα), σπαράγγια (Καβάλα), στραγγιστό γιαούρτι (μόνο ΦΑΓΕ βλέπω), τσιπούρες ιχθυοτροφείου.

Λάδι παίρνω μιξ νοτιοευρωπαϊκό (ανώτερο του μέσου τενεκέ ΕΛ παραγωγού), φέτα μαϊμού βουλγάρικο τυρί (λίγο πιο σκληρό απο φέτα αλλά πιο νόστιμο για τα δικά μου γούστα), ελιές βρώσιμες θρούμπες Τουρκίας που είναι πραγματικά φανταστικές (μόνο με τις top tier Θάσου μπορούν να συγκριθούν).