Η περίπτωση του τρανου ποιητή Κώστα Βάρναλη είναι αρκετά ενδιαφερουσα. Η μεταστροφή του απο τον εθνικισμό που πουλούσε η ελληνική αστική τάξη στο πλευρό της εργατικής τάξης με τον κομμουνισμό-σοσιαλισμό.
Από άρθρο της κομέπ:
«Ο Κώστας Βάρναλης, παιδί μικροαστικής οικογένειας, που ο πατέρας Γιάννης Μπουμπούς ή Βάρναλης καταγόταν από τη Βάρνα και η μητέρα Ελισάβετ Μαυρομάτη από την Αγχίαλο, γεννήθηκε στον Πύργο της τότε Ανατολικής Ρωμυλίας (Βουλγαρία), αυτόνομης επαρχίας της Τουρκίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, «πρέπει να γεννήθηκα το 1883, γιατί βαφτίστηκα στις 14 Φλεβάρη του 1884»3.
Οπως όλα τα παιδιά του ελληνισμού των παροικιών και του ελλαδικού χώρου, διαπαιδαγωγήθηκε με την αστική ιδεολογία των «εθνικών δικαίων», με το όνειρο της «Μεγάλης Ελλάδας» και του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά που θα ’παιρνε την Πόλη». Με αυτή την αντιδραστική ιδεολογία γαλβάνιζαν το μυαλό της νεολαίας, δάσκαλοι και παπάδες.»
περισσότερα εδώ https://www.komep.gr/m-article/TO-ISTOR ... A-BARNALI/
Κώστας Βάρναλης
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
Re: Κώστας Βάρναλης
Ενα γνωστό μελοποιημένο ποίημα είναι η μπαλάντα του κυρ μέντιου
Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.
Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ αφήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια, 10
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ’ αχαμνά!
Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.
Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ’ έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά. 20
Kαι ζεβγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ’ αφεντός τα στρέμματα.
Kαι στον πόλεμ’ “όλα για όλα”
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ’ αφέντη το φαΐ.
Kαι γι’ αφτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη 30
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!
Aλλ’ εμένα σε μια σφήνα
μ’ έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.
Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός! 40
Δούλεβε για να στουμπώσει
όλ’ η Xώρα κ’ οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!
― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!… Πεινώ!…
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!
K’ έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα, 50
θα ξεκουραστώ κ’ εγώ,
του θεού τ’ αβασταγό!
Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!
Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν’ η ζωή), 60
η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ’ Aβράμη,
τ’ άσπρα, τ’ αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!…
Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.
Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο: 70
-“Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!
Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ’ την αδικιά τ’ αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!
Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!…”
Mα με την κουβέντ’ αφτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί. 80
Tότενες το μάβρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:
― “Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κ’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.
Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου 90
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λεφτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου –
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ’ αφεντικό.
Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς. 100
Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κ’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γη”.
Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.
Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ αφήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,
παραβγαίνανε στην παίδεια, 10
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ’ αχαμνά!
Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.
Eίκοσι χρονώ γομάρι
σήκωσα όλο το νταμάρι
κ’ έχτισα, στην εμπασιά
του χωριού, την εκκλησιά. 20
Kαι ζεβγάρι με το βόδι
(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)
όργωνα στα ρέματα
τ’ αφεντός τα στρέμματα.
Kαι στον πόλεμ’ “όλα για όλα”
κουβαλούσα πολυβόλα
να σκοτώνονται οι λαοί
για τ’ αφέντη το φαΐ.
Kαι γι’ αφτόνε τον ερίφη
εκουβάλησα τη νύφη 30
και την προίκα της βουνό,
την τιμή της ουρανό!
Aλλ’ εμένα σε μια σφήνα
μ’ έδεναν το Mάη το μήνα
στο χωράφι το γυμνό
να γκαρίζω, να θρηνώ.
Kι ο παπάς με την κοιλιά του
μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του
και μου μίλαε κουνιστός:
― Σε καβάλησε ο Xριστός! 40
Δούλεβε για να στουμπώσει
όλ’ η Xώρα κ’ οι Kαμπόσοι.
Mη ρωτάς το πώς και τί,
να ζητάς την αρετή!
― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!
― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!
― Aντραλίζομαι!… Πεινώ!…
― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!
K’ έλεα: όταν μιαν ημέρα
παρασφίξουνε τα γέρα, 50
θα ξεκουραστώ κ’ εγώ,
του θεού τ’ αβασταγό!
Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!
Θα μου δώσουνε μια κόχη,
λίγο πιόμα και σανό,
σύνταξη τόσω χρονώ!
Kι όταν ένα καλό βράδι
θα τελειώσει μου το λάδι
κι αμολήσω την πνοή
(ένα πουφ! είν’ η ζωή), 60
η ψυχή μου θενά δράμει
στη ζεστή αγκαλιά τ’ Aβράμη,
τ’ άσπρα, τ’ αχερένια του
να φιλάει τα γένια του!…
Γέρασα κι ως δε φελούσα
κι αχαΐρευτος κυλούσα,
με πετάξανε μακριά
να με φάνε τα θεριά.
Kωλοσούρθηκα και βρίσκω
στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο: 70
-“Xαίρε φως αληθινόν
και προστάτη των κτηνών!
Σώσε το γέρο κυρ Mέντη
απ’ την αδικιά τ’ αφέντη
συ που δίδαξες αρνί
τον κυρ λύκο να γενεί!
Tο σκληρόν αφέντη κάνε
από λύκο άνθρωπο κάνε!…”
Mα με την κουβέντ’ αφτή
πόρτα μού κλεισε κι αφτί. 80
Tότενες το μάβρο φίδι
το διπλό του το γλωσσίδι
πίσου από την αστοιβιά
βγάζει και κουνάει με βια:
― “Φως ζητάνε τα χαϊβάνια
κ’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια,
μα θεοί κι οξαποδώ
κει δεν είναι παρά δω.
Aν το δίκιο θες, καλέ μου,
με το δίκιο του πολέμου 90
θα το βρείς. Oπού ποθεί
λεφτεριά, παίρνει σπαθί.
Mη χτυπάς τον αδερφό σου –
τον αφέντη τον κουφό σου!
Kαι στον ίδρο το δικό
γίνε συ τ’ αφεντικό.
Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,
χάιντε Σύμβολον αιώνιο!
Aν ξυπνήσεις, μονομιάς
θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς. 100
Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει
κ’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει
κι άλλος ήλιος έχει βγει
σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γη”.
0 .
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
Re: Κώστας Βάρναλης
από τις 26 στροφές έχουν μελοποιηθεί οι 10, εδώ σε μια απόπειρα να τραγουδηθεί ολόκληρο. Εχει τη σημασία του.
0 .
-
Adminović
- Sloboda Narodu
- Δημοσιεύσεις: 15409
- Τοποθεσία: F.R. Liberland
Re: Κώστας Βάρναλης
mister spooky έγραψε:Έχουμε μήπως ως εργαλείο την αναδίπλωση κειμένου;
Έχουμε.
Πχ γράφεις
ΚΡΥΦΟ ΚΕΙΜΕΝΟ: ΕΜΦΑΝΙΣΗ
Και βλέπεις αυτό:
Δε λυγάνε τα ξεράδια
και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.
Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ αφήναν νηστικό.
Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,και πονάνε τα ρημάδια!
Kούτσα μια και κούτσα δυο,
της ζωής το ρημαδιό.
Mεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·
ούλοι: δούλοι, αφεντικό
και μ’ αφήναν νηστικό.
παραβγαίνανε στην παίδεια, 10
με κοτρώνια στα ψαχνά,
φούχτες μύγα στ’ αχαμνά!
Aνωχώρι, Kατωχώρι,
ανηφόρι, κατηφόρι
και με κάμα και βροχή,
ώσπου μού βγαινε η ψυχή.
0 .
Ο ψεκασμός είναι υγεία, είναι πολιτισμός!
Σκοτώνει βακτήρια, ιούς, μύκητες, ζιζάνια, καθώς και πάσης φύσεως παράσιτα.
Σκοτώνει βακτήρια, ιούς, μύκητες, ζιζάνια, καθώς και πάσης φύσεως παράσιτα.
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
Re: Κώστας Βάρναλης
Ο ΟΔΗΓΗΤΗΣ - TO ΦΩΣ ΠΟΥ ΚΑΕΙ
άπλαστοι ακόμα με βλογούν
κι όλοι ακουμπάνε τα σπαθιά τους
απάνω μου και τα λυγούν.
Δε δίνω λέξες παρηγόρια,
δίνω μαχαίρι σ’ ολουνούς·
καθώς το μπήγω μες στο χώμα
γίνεται φως, γίνεται νους.
Άκου, πώς παίρνουν οι αγέρες
χιλιάδων χρόνων τη φωνή!
Μέσα στο λόγο το δικό μου
όλ’ η ανθρωπότητα πονεί.
Ω! πώς τον παίρνουν οι αγέρες
και πώς φωνάζουνε μετά
άβυσσοι μαύροι, τάφοι μαύροι,
ποτάμια γαίματα πηχτά!
Όθε περνά, γκρεμίζει κάτου
σαν το βοριά, σαν το νοτιά
όλα τα φονικά ρηγάτα
θεμελιωμένα στην ψευτιά.
Κι ένα στυλώνει κι ανασταίνει,
το ’να βασίλειο της Δουλειάς,
(Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο
της Πανανθρώπινης Φιλιάς.
Δεν είμαι εγώ σπορά της τύχης
ο πλαστουργός της νιας ζωής
Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της οργής
Δεν κατεβαίνω από τα νέφη,
γιατί δε μ’ έστειλε κανείς
Πατέρας, τάχα παρηγόρια
για σένα, σκλάβε, που πονείς.
Ουράνιες δύναμες, αγγέλοι,
κρίνα, πουλιά και ψαλμουδιές —
τίποτα! Εμένα παραστέκουν
οι θυμωμένες σας καρδιές.
Εγώ του καραβιού γοργόνα
στ’ ορθόπλωρο καράβι μπρος.
Απάνω μου σπάνε φουρτούνες
κι άγριος ενάντια μου καιρός.
Μέσα στο νου και στην καρδιά μου
αιώνων φουντώσανε ντροπές
και την παλάμη μου αρματώνουν
με φλογισμένες αστραπές.
Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες!
Όχι μονάχα οι ζωντανοί —
κι οι πεθαμένοι μ’ ακλουθάνε
σε μιαν αράδα σκοτεινή.
Μα κι όσοι αγέννητοι, χιλιάδες ο πλαστουργός της νιας ζωής
Εγώ είμαι τέκνο της ανάγκης
κι ώριμο τέκνο της οργής
Δεν κατεβαίνω από τα νέφη,
γιατί δε μ’ έστειλε κανείς
Πατέρας, τάχα παρηγόρια
για σένα, σκλάβε, που πονείς.
Ουράνιες δύναμες, αγγέλοι,
κρίνα, πουλιά και ψαλμουδιές —
τίποτα! Εμένα παραστέκουν
οι θυμωμένες σας καρδιές.
Εγώ του καραβιού γοργόνα
στ’ ορθόπλωρο καράβι μπρος.
Απάνω μου σπάνε φουρτούνες
κι άγριος ενάντια μου καιρός.
Μέσα στο νου και στην καρδιά μου
αιώνων φουντώσανε ντροπές
και την παλάμη μου αρματώνουν
με φλογισμένες αστραπές.
Ένας δεν είμαι, μα χιλιάδες!
Όχι μονάχα οι ζωντανοί —
κι οι πεθαμένοι μ’ ακλουθάνε
σε μιαν αράδα σκοτεινή.
άπλαστοι ακόμα με βλογούν
κι όλοι ακουμπάνε τα σπαθιά τους
απάνω μου και τα λυγούν.
Δε δίνω λέξες παρηγόρια,
δίνω μαχαίρι σ’ ολουνούς·
καθώς το μπήγω μες στο χώμα
γίνεται φως, γίνεται νους.
Άκου, πώς παίρνουν οι αγέρες
χιλιάδων χρόνων τη φωνή!
Μέσα στο λόγο το δικό μου
όλ’ η ανθρωπότητα πονεί.
Ω! πώς τον παίρνουν οι αγέρες
και πώς φωνάζουνε μετά
άβυσσοι μαύροι, τάφοι μαύροι,
ποτάμια γαίματα πηχτά!
Όθε περνά, γκρεμίζει κάτου
σαν το βοριά, σαν το νοτιά
όλα τα φονικά ρηγάτα
θεμελιωμένα στην ψευτιά.
Κι ένα στυλώνει κι ανασταίνει,
το ’να βασίλειο της Δουλειάς,
(Ειρήνη! Ειρήνη!) το βασίλειο
της Πανανθρώπινης Φιλιάς.
0 .
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
Re: Κώστας Βάρναλης
Η μελοποίηση του οδηγητή
η γνωστότερη απο τον χρηστο λεοντή
τα δυο βίντεο με διαφορετικες ενορχηστρώσεις και διαλεγμένες καποιες διαφορετικες στροφές
η γνωστότερη απο τον χρηστο λεοντή
τα δυο βίντεο με διαφορετικες ενορχηστρώσεις και διαλεγμένες καποιες διαφορετικες στροφές
0 .
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
Re: Κώστας Βάρναλης
Από το λινκ της κομεπ:
Τοπικοί κοινωνικοί παράγοντες επένδυσαν στην αγάπη του Βάρναλη για τα γράμματα. Ετσι, αφού αρίστευσε στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης, ο ελληνολάτρης Βάρναλης ήρθε το 1902 στην Αθήνα με υποτροφία της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητας Βάρνας και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή.
Ηταν περίοδος που κυοφορούνταν σε διεθνή κλίμακα μεγάλες κοινωνικοπολιτικές ανατροπές και ανακατατάξεις. Εξαιτίας της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων άρχιζαν οι προετοιμασίες για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μεγαλοϊδεατισμός πύρωνε τα βαλκανικά κράτη, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια και στην Ελλάδα η άρχουσα τάξη, μετά την πανωλεθρία του 1897, πάσχιζε να οργανώσει την πολεμική της εξόρμηση που θα διεύρυνε την εσωτερική αγορά και θα ισχυροποιούσε το έθνος-κράτος.
Στο εσωτερικό της ελληνικής αστικής τάξης, ως έκφραση και διεθνών ανταγωνισμών, μαινόταν αντιπαράθεση, που διάρκεσε πολλές δεκαετίες, ανάμεσα στα λεγόμενα «παλιά» και «νέα τζάκια», αλλιώς στους φιλελεύθερους και στους βασιλικούς. Την ενδοαστική διαπάλη, πολλές φορές αιματηρή, ο Μάρκος Αυγέρης την αποτύπωσε ως «…γενικό αλληλοσπαραγμό του αστικού κόσμου»5. Η σύγκρουση συμπαρέσυρε το λαό που ήταν δεμένος στο άρμα των κομματαρχών των δύο βασικών αστικών κομμάτων.
Οι ενδοαστικές αντιθέσεις ξεπερνούσαν τα αμιγώς πολιτικά όρια. Εβρισκαν αντανάκλαση και στο χώρο της πνευματικής δημιουργίας, πρωταρχικά στο γλωσσικό ζήτημα, δίχως να είναι εδώ ο διαχωρισμός κάθετος. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής των Φιλελευθέρων Ελ. Βενιζέλος ήταν υπέρ της καθαρεύουσας, ενώ ο βασιλικός Ιων Δραγούμης υπέρ της δημοτικής. Βασιλικός ήταν και ο Γιάννης Ψυχάρης.
[...]
Αμέσως μετά τον ερχομό του στην Αθήνα ο Βάρναλης προσχώρησε στο δημοτικισμό. Η καθαρεύουσα, που είχε ραγίσει στη σκέψη του όταν στη γενέτειρά του διάβασε ένα ποίημα του Κ. Παλαμά, τώρα βρήκε στο πρόσωπο του Βάρναλη ένα σπουδαίο και αδιάλλακτο πολέμιο.
Τοπικοί κοινωνικοί παράγοντες επένδυσαν στην αγάπη του Βάρναλη για τα γράμματα. Ετσι, αφού αρίστευσε στα Ζαρίφεια Διδασκαλεία της Φιλιππούπολης, ο ελληνολάτρης Βάρναλης ήρθε το 1902 στην Αθήνα με υποτροφία της Ελληνικής Θρησκευτικής Κοινότητας Βάρνας και γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή.
Ηταν περίοδος που κυοφορούνταν σε διεθνή κλίμακα μεγάλες κοινωνικοπολιτικές ανατροπές και ανακατατάξεις. Εξαιτίας της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων άρχιζαν οι προετοιμασίες για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο μεγαλοϊδεατισμός πύρωνε τα βαλκανικά κράτη, η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπνεε τα λοίσθια και στην Ελλάδα η άρχουσα τάξη, μετά την πανωλεθρία του 1897, πάσχιζε να οργανώσει την πολεμική της εξόρμηση που θα διεύρυνε την εσωτερική αγορά και θα ισχυροποιούσε το έθνος-κράτος.
Στο εσωτερικό της ελληνικής αστικής τάξης, ως έκφραση και διεθνών ανταγωνισμών, μαινόταν αντιπαράθεση, που διάρκεσε πολλές δεκαετίες, ανάμεσα στα λεγόμενα «παλιά» και «νέα τζάκια», αλλιώς στους φιλελεύθερους και στους βασιλικούς. Την ενδοαστική διαπάλη, πολλές φορές αιματηρή, ο Μάρκος Αυγέρης την αποτύπωσε ως «…γενικό αλληλοσπαραγμό του αστικού κόσμου»5. Η σύγκρουση συμπαρέσυρε το λαό που ήταν δεμένος στο άρμα των κομματαρχών των δύο βασικών αστικών κομμάτων.
Οι ενδοαστικές αντιθέσεις ξεπερνούσαν τα αμιγώς πολιτικά όρια. Εβρισκαν αντανάκλαση και στο χώρο της πνευματικής δημιουργίας, πρωταρχικά στο γλωσσικό ζήτημα, δίχως να είναι εδώ ο διαχωρισμός κάθετος. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής των Φιλελευθέρων Ελ. Βενιζέλος ήταν υπέρ της καθαρεύουσας, ενώ ο βασιλικός Ιων Δραγούμης υπέρ της δημοτικής. Βασιλικός ήταν και ο Γιάννης Ψυχάρης.
[...]
Αμέσως μετά τον ερχομό του στην Αθήνα ο Βάρναλης προσχώρησε στο δημοτικισμό. Η καθαρεύουσα, που είχε ραγίσει στη σκέψη του όταν στη γενέτειρά του διάβασε ένα ποίημα του Κ. Παλαμά, τώρα βρήκε στο πρόσωπο του Βάρναλη ένα σπουδαίο και αδιάλλακτο πολέμιο.
0 .
-
mister spooky
- Basic poster
- Δημοσιεύσεις: 843
Re: Κώστας Βάρναλης
ΟΡΓΗ ΛΑΟΥ
και άλλα μεταθανάτια ποιήματα
Πρόλογος
Ξαφνικά μού φασκιώνουνε τα μάτια
για να βλέπω το φως το αληθινό!
Με καρυδώνουν, για να μη φωνάζω:
«Όρσε, Ελλάδα Γραικύλων αντιχρίστων!»
Άχερα με μπουκώνουν κάθε μέρα.
Και ποιοί; Του σκλαβοπάζαρου η σαβούρα.
Και πώς; Έχουν αφέντη τα σκυλιά
και δαγκάνουν τα πόδια σου, Ιστορία.
Πώς θα σωθούμε απ’ την «ελευθερία»
της σκλαβιάς μας κι από τον «υπέρ πατρίδος»
των προδοτών; Και πότε απ’ τους θεούς
των αθέων και των ανθρωποφάγων;
και άλλα μεταθανάτια ποιήματα
Πρόλογος
Ξαφνικά μού φασκιώνουνε τα μάτια
για να βλέπω το φως το αληθινό!
Με καρυδώνουν, για να μη φωνάζω:
«Όρσε, Ελλάδα Γραικύλων αντιχρίστων!»
Άχερα με μπουκώνουν κάθε μέρα.
Και ποιοί; Του σκλαβοπάζαρου η σαβούρα.
Και πώς; Έχουν αφέντη τα σκυλιά
και δαγκάνουν τα πόδια σου, Ιστορία.
Πώς θα σωθούμε απ’ την «ελευθερία»
της σκλαβιάς μας κι από τον «υπέρ πατρίδος»
των προδοτών; Και πότε απ’ τους θεούς
των αθέων και των ανθρωποφάγων;
0 .