To παράδοξο των φύλων στην καθημερινότητα

[Пэпи]

Βγαλε το "ηλιθιε" για να μην παιζουμε με τις λεξεις, αφου εχεις τοσο θεμα.

Πχ Τι λες μωρε ανθρωπε; = Τι λες χαζέ άνθρωπε;

Χρησιμοποιω κλητικη προσφωνηση κ το μωρε προσδιοριζει το ανθρωπος.

Βεβαια χρησιμοποιειται κι ως επιφωνημα αλλα χρησιμοποιειται κ η κλητικη του επιθετου.

[bizeli]

Ας πούμε, στο παράδειγμά σου δεν θα έλεγες ποτέ:

Μένω σε ένα παλιό πέτρινο.

Θα το έλεγα αν είχε προηγηθεί η ερώτηση:
-Σε τι σπίτι μένεις;

Ορίστε παραλείπεται το ουσιαστικό.

[Ελληγεννής]

Εντάξει, ας μην το γελοιοποιούμε. Εν πρώτοις ο προφορικός λόγος, γιατί τέτοιο πράγμα είναι αυτό που λες, δεν πατάει πάντα πάνω στην γραμματική και το συντακτικό. Πολλές φορές λέμε ασύντακτα πράγματα, μισόλογα και λεκτικά ακραία πράγματα. Το κριτήριό μας είναι η επίσημη, τυποποιημένη ελληνική γλώσσα. Κι όταν εξετάζουμε αν μια κύρια πρόταση στέκει νοηματικά, εννοούμε απολύτως από μόνη της. Η πρόταση αυτή είναι κύρια.

Ακόμη μια φορά: το «μωρέ» δεν είναι ποτέ κλιτική επιθέτου. Επίσης, αν και υφίσταται στην ΚΝΕ το επίθετο μωρός, δεν χρησιμοποιείται στ' αλήθεια στην καθομιλουμένη. Συνηθίζεται μόνο η κλιτική ενικού στο θηλυκό γένος. Εκτός κι αν θεωρεί καμμιά σας ότι η φράση «η Ελένη είναι μωρή» παίζει στην χρήση της γλώσσας.

Αν νιώθετε προσβεβλημένες που δεν χρησιμοποιείται πρακτικά ο ενικός του επιθέτου ως βρισιά, μην χαλάτε την ζαχαρένια σας. Προσπαθήστε αντ' αυτού να βρείτε τα αντίστοιχα θηλυκά των ακόλουθων (που φαντάζομαι ότι θα τα θέλετε, για να μην αισθάνεστε ότι μένετε στην απ' έξω στα μπινελίκια):

βλάκας
κάγκουρας
κερατάς
μαλακοκαύλης
μαλακοπίτουρας
φλώρος
φλούφλης
και τόσα άλλα

[Ανάφεντος]

ωραίο νήμα.

[Τρελός_του_Χωριού]

Θα περιοριστώ και εγώ στη γλωσσολογική πτυχή του θέματος και
θα ξεκινήσω με ένα ερώτημα που σχετίζεται με τη παραπάνω
συζήτηση, αναδεικνύοντας μία άλλη προσέγγιση και οπτική.

Θα ρωτήσω λοιπόν, σε γλώσσες όπως τα τουρκικά, τα φαρσί (περσικά)
και τα κορεατικά, αν υπάρχουν προσωπικές αντωνυμίες, άρθρα ή καταλήξεις
σε επίθετα και σε ουσιαστικά που να δηλώνουν γένος;

Στις κοινωνίες που μιλούν τις παραπάνω γλώσσες, υπάρχουν έμφυλα ζητήματα
άξια λόγου και περαιτέρω ανάλυσης; Ή λόγω της γλώσσας τους δείχνει
ότι εδώ και αιώνες έχουν ξεπεραστεί τέτοια ζητήματα;

Αυτά!

ΥΓ. απορώ το πως θα μπορούσε να διεξαχθεί μία ανάλογη
συζήτηση για τη γαλλική γλώσσα...

[Γύπας]

Εντάξει, ας μην το γελοιοποιούμε. Εν πρώτοις ο προφορικός λόγος, γιατί τέτοιο πράγμα είναι αυτό που λες, δεν πατάει πάντα πάνω στην γραμματική και το συντακτικό. Πολλές φορές λέμε ασύντακτα πράγματα, μισόλογα και λεκτικά ακραία πράγματα. Το κριτήριό μας είναι η επίσημη, τυποποιημένη ελληνική γλώσσα. Κι όταν εξετάζουμε αν μια κύρια πρόταση στέκει νοηματικά, εννοούμε απολύτως από μόνη της. Η πρόταση αυτή είναι κύρια.

Ακόμη μια φορά: το «μωρέ» δεν είναι ποτέ κλιτική επιθέτου. Επίσης, αν και υφίσταται στην ΚΝΕ το επίθετο μωρός, δεν χρησιμοποιείται στ' αλήθεια στην καθομιλουμένη. Συνηθίζεται μόνο η κλιτική ενικού στο θηλυκό γένος. Εκτός κι αν θεωρεί καμμιά σας ότι η φράση «η Ελένη είναι μωρή» παίζει στην χρήση της γλώσσας.

Αν νιώθετε προσβεβλημένες που δεν χρησιμοποιείται πρακτικά ο ενικός του επιθέτου ως βρισιά, μην χαλάτε την ζαχαρένια σας. Προσπαθήστε αντ' αυτού να βρείτε τα αντίστοιχα θηλυκά των ακόλουθων (που φαντάζομαι ότι θα τα θέλετε, για να μην αισθάνεστε ότι μένετε στην απ' έξω στα μπινελίκια):

βλάκας
κάγκουρας
κερατάς
μαλακοκαύλης
μαλακοπίτουρας
φλώρος
φλούφλης
και τόσα άλλα

Ναι είναι. Του Γκατζογιάννη δε λες;

[Ελληγεννής]

Θα περιοριστώ και εγώ στη γλωσσολογική πτυχή του θέματος και
θα ξεκινήσω με ένα ερώτημα που σχετίζεται με τη παραπάνω
συζήτηση, αναδεικνύοντας μία άλλη προσέγγιση και οπτική.

Θα ρωτήσω λοιπόν, σε γλώσσες όπως τα τουρκικά, τα φαρσί (περσικά)
και τα κορεατικά, αν υπάρχουν προσωπικές αντωνυμίες, άρθρα ή καταλήξεις
σε επίθετα και σε ουσιαστικά που να δηλώνουν γένος.

Στις κοινωνίες που μιλούν τις παραπάνω γλώσσες, υπάρχουν έμφυλα ζητήματα
άξια λόγου και περαιτέρω ανάλυσης; Ή λόγω της γλώσσας τους δείχνει
ότι εδώ και αιώνες έχουν ξεπεραστεί τέτοια ζητήματα;

Αυτά!

ΥΓ. απορώ το πως θα μπορούσε να διεξαχθεί μία ανάλογη
συζήτηση για τη γαλλική γλώσσα...

Αυτό θα μπορούσε να το απαντήσει μόνο κάποιος που γνωρίζει τέτοιες γλώσσες, αλλά προσωπικά δεν νομίζω ότι γλώσσες όπως τα τούρκικα παρουσιάζουν τέτοια γραμματική συμπεριφορά, γιατί είναι καταφανώς φαινόμενο της ΠΙΕ, που βρίσκουμε στις ευρωπαϊκές τουλάχιστον οικογένειες: κέλτικα, σλαβικά, λατινικά, ελληνικά, γερμανικά. Όλες αυτές οι οικογένειες παρουσιάζουν το ίδιο φαινόμενο και δεν είναι τυχαίο. Αν είχε σχέση με πατριαρχία, θα εμφανιζόταν και σε άλλες γλωσσικές οικογένειες. Εμφανίζεται;

[Τρελός_του_Χωριού]

Και εγώ περιμένω να διαβάσω σχετικές απαντήσεις.

Καλό απόγευμα σε όλους!

[Freisinniger]

Θα περιοριστώ και εγώ στη γλωσσολογική πτυχή του θέματος και
θα ξεκινήσω με ένα ερώτημα που σχετίζεται με τη παραπάνω
συζήτηση, αναδεικνύοντας μία άλλη προσέγγιση και οπτική.

Θα ρωτήσω λοιπόν, σε γλώσσες όπως τα τουρκικά, τα φαρσί (περσικά)
και τα κορεατικά, αν υπάρχουν προσωπικές αντωνυμίες, άρθρα ή καταλήξεις
σε επίθετα και σε ουσιαστικά που να δηλώνουν γένος;

Στις κοινωνίες που μιλούν τις παραπάνω γλώσσες, υπάρχουν έμφυλα ζητήματα
άξια λόγου και περαιτέρω ανάλυσης; Ή λόγω της γλώσσας τους δείχνει
ότι εδώ και αιώνες έχουν ξεπεραστεί τέτοια ζητήματα;

Αυτά!

ΥΓ. απορώ το πως θα μπορούσε να διεξαχθεί μία ανάλογη
συζήτηση για τη γαλλική γλώσσα...

Μια παραίνεση:

Στην ενότητα Γλωσσολογία μπορεί ο καθένας να μιλήσει οποιαδήποτε γλώσσα θέλει, μεταφράσεις και τέτοια δεν χρειάζονται, αρκεί μόνο το νήμα να είναι εξ αρχής ξενόγλωσσο.

Άλλωστε έχουμε νήματα, στα γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά, ρωσσικά κλπ. Όποιος θέλει βοήθεια να μάθει ξένες γλώσσες μπορεί να ανοίξει ένα νήμα δικό του για να τον βοηθήσει ο οποιοσδήποτε συμφορουμίτης.

Συνεχίστε όλοι στο θέμα του νήματος.

[bizeli]

Εντάξει, ας μην το γελοιοποιούμε. Εν πρώτοις ο προφορικός λόγος, γιατί τέτοιο πράγμα είναι αυτό που λες, δεν πατάει πάντα πάνω στην γραμματική και το συντακτικό. Πολλές φορές λέμε ασύντακτα πράγματα, μισόλογα και λεκτικά ακραία πράγματα. Το κριτήριό μας είναι η επίσημη, τυποποιημένη ελληνική γλώσσα. Κι όταν εξετάζουμε αν μια κύρια πρόταση στέκει νοηματικά, εννοούμε απολύτως από μόνη της. Η πρόταση αυτή είναι κύρια.

Ακόμη μια φορά: το «μωρέ» δεν είναι ποτέ κλιτική επιθέτου. Επίσης, αν και υφίσταται στην ΚΝΕ το επίθετο μωρός, δεν χρησιμοποιείται στ' αλήθεια στην καθομιλουμένη. Συνηθίζεται μόνο η κλιτική ενικού στο θηλυκό γένος. Εκτός κι αν θεωρεί καμμιά σας ότι η φράση «η Ελένη είναι μωρή» παίζει στην χρήση της γλώσσας.

Ρε συ χέλη σκεφτόμουν αυτό που είπες τις προάλλες
"Όταν κάτι το χρησιμοποιούμε σαν ουσιαστικό είναι ουσιαστικό. Η σύμφραση «ουσιαστικοποιημένο επίθετο» χρησιμοποιείται στην λεξικογραφία για να δηλώσει την ιστορική πορεία της λέξης, δεν έχει καμμιά λειτουργική σημασία. Όσο ουσιαστικό είναι το μωρό, τόσο είναι και το νερό, το συκώτι, το αέριο και το ακουστικό."
Τι σόι αυθαίρετος αφορισμός είναι αυτός; Τα "ουσιαστικοποιημένα επίθετα" είναι ένα γραμματικό φαινόμενο όπως τόσα άλλα.
Τι θα πει δεν έχει καμιά λειτουργική αξία; Βεβαίως και έχει. Είναι σαν να μου λες ότι ο όρος "αντωνυμία" δεν έχει καμιά αξία δείχνει απλά την αντικατατάσταση ενός ονόματος. Δεν είναι τυχαίο που τις "αντωνυμίες --> αντί ονόματος" τις λέμε αντωνυμίες και όχι "μετοχές" πχ.
Όλα έχουν κάποια λειτουργία στην γραμματική. Και εν προκειμένω είναι κάποια επίθετα που τα χρησιμοποιούμε και ως επίθετα και ως ουσιαστικά.
πχ το πράσινο, το δημοτικό, ο άρρωστος (αυτά είναι ουσιαστικοποιημένα επίθετα)
αλλά
το πράσινο λιβάδι, το δημοτικό γυμναστήριο, ο άρρωστος παππούς (αυτά είναι επίθετα)
Δεν πρέπει να φαίνεται η διαφορά; Τι σόι αφορισμοί είναι αυτοί που κάνεις;
Επίσης, σου 'χω και άλλο. Ένα επίθετο μπορεί να προσδιορίζει ένα άλλο "επίθετο"
ελληνικός εμφύλιος

Επίσης, στο παράδειγμα "Η Ελένη είναι μωρή" μια χαρά στέκει όπως θα έλεγες "Η Ελένη είναι ασθενής". Άλλο αν δεν συνηθίζεται και άλλο ότι δεν στέκει. Στέκει και παραστέκει. "Η Ελένη είναι ανόητη."
Διαφορετικά πες μου τι άλλο μπορεί να είναι το μωρή πέρα από επίθετο;
Αν πω "Άντε μωρή Ελένη" τότε το μωρή τι είναι σε αυτήν την περίπτωση και σε όποια περίπτωση γιατί είπες μόνο το "μωρέ" είναι επιφώνημα.


Πολλά πράγματα στην ελληνική γραμματική δεν χρησιμοποιούνται στην καθομιλουμένη αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν στέκουν γραμματικά.
Πχ και ο παθητικός ενεστώτας της προστακτικής δεν συνηθίζεται αλλά στη γραμματική υπάρχει.
Δεν λέμε "λύνου - λύνεστε" αλλά χρησιμοποιούμε τον αόριστο "λύσου - λυθείτε" ή την υποτακτική έγκλιση "να λύνεσαι - να λύνεστε"
Και άλλα πράγματα δεν συνηθίζονται αλλά υπάρχουν στη γραμματική. Βαριέμαι να σκεφτώ τώρα.

Αν νιώθετε προσβεβλημένες που δεν χρησιμοποιείται πρακτικά ο ενικός του επιθέτου ως βρισιά, μην χαλάτε την ζαχαρένια σας. Προσπαθήστε αντ' αυτού να βρείτε τα αντίστοιχα θηλυκά των ακόλουθων (που φαντάζομαι ότι θα τα θέλετε, για να μην αισθάνεστε ότι μένετε στην απ' έξω στα μπινελίκια):

βλάκας
κάγκουρας
κερατάς
μαλακοκαύλης
μαλακοπίτουρας
φλώρος
φλούφλης
και τόσα άλλα

εξυπνάδες