Λόγω διαφορετικού τίτλου νήματος κρίθηκε ότι θα ήταν καλύτερο να ανοίξουμε μια ξεχωριστή συζήτηση – παράλληλα με την ανάλυση του τι σημαίνει ακριβώς αυτή η απόφαση – για το ποιες θα είναι οι προοπτικές στην περίπτωση που η Ελλάδα αποφασίσει μονομερώς να προσφύγει στο ίδιο Δικαστήριο για επίλυση διαφορών της στο Αιγαίο με την Τουρκία.
Ενώ σε ένα άλλο Φόρουμ επικρατεί συνήθως η άποψη ότι δεν φοβόμαστε κανέναν αφού έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και όταν υποστηρίζει κάποιος το αντίθετο βλέπει το ποστ του να μεταφέρεται στο νήμα «Απίστευτες παπαριές που δεν πρέπει να χαθούν», εγώ έχω πάντα ένα φόβο όταν πρόκειται να εκδικαστεί μια υπόθεσή μου (ιδιαίτερα από έναν και μοναδικό δικαστή ή από ένα εισηγητή δικαστή που και οι δύο αποφασίζουν για τη ζωή μου ή την περιουσία μου κλεισμένοι στο σπίτι τους αγνωστο υπό ποιες συνθήκες). Γιατί δεν έχω καμία εγγύηση ως προς το ποιες παράμετροι θα μπουν εκείνη τη στιγμή στο μυαλό τοu δικαστή, άσχετα με το αν υπάρχει νομολογία η οποία να με ευνοεί. Θα μπορούσε, αν θα ήθελε να μας πει και ο Adminovic με τη δική του πείρα αν έχει ανάλογες ανησυχίες όταν υπόθεσή του κρίνεται από κάποιο δικαστή. Έτσι και στην περίπτωση της ενδεχόμενης προσφυγής της Ελλάδας, αισθάνομαι ότι μπορεί να βγει απόφαση όχι απλά απορριπτική, αλλά που να δημιουργεί εθνικά επικίνδυνη νέα κατάσταση πραγμάτων, αν π.χ. οι δικαστές αναγνωρίσουν ότι «δεν είναι δυνατόν μια τόσο μεγάλη ηπειρωτική χώρα όπως η Τουρκία να αποκλειστεί από τα αγαθά που προσφέρει η ΑΟΖ του Αιγαίου, μόνο και μόνο επειδή την περισφίγγουν ελληνικά νησιά σε όλες τις δυτικες ακτές της».
Σε ότι αφορά τα καθαρά ελληνικού ενδιαφέροντος δύο είναι τα σημεία που σημειώνει η ελληνική κυβέρνηση:
Ένα θετικό: Η ερμηνεία που έδωσε το Δικαστήριο στο άρθρο 121 της Σύμβασης ως προς το τι συνιστά «βράχο» (αν και η περίπτωση της Νότιας Σινικής Θάλασσας δεν μπορεί να μεταφυτευτεί στο Αιγαίο όπου υπάρχουν διαφορετικές συνθήκες και πολύ μικρότερες αποστάσεις). Αν ο βράχος έχει αυτάρκεια και μονιμότητα στοιχειωδών αγαθών για να μπορεί κάποιος να ζήσει, τότε έχει δικαίωμα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, αν και χωρίς οικονομική ζωή δύσκολα μπορεί να κατοικηθεί ένας βράχος.
Ένα αρνητικό: Το Δικαστήριο έκρινε ότι "ο πληθυσμός ενός νησιού μπορεί να συντηρείται αξιοποιώντας ένα δίκτυο νησιωτικών σχηματισμών που βρίσκονται κοντά του («αστερισμό νησιωτικών σχηματισμών» κατά λέξη). Και ότι «ένας καθαρά επίσημος ή στρατιωτικός πληθυσμός που εξυπηρετείται έξωθεν δεν συνιστά απόδειξη ότι είναι ένας σχηματισμός ικανός να συντηρήσει ανθρώπινη διαβίωση".
Τέλος, σε ότι αφορά τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να ενεργήσει η Ελλάδα με την ανακήρυξη ή τη μη ανακήρυξη της ΑΟΖ, υπάρχουν δύο τελείως αντίθετες μεταξύ τους εισηγήσεις από αξιόλογους επιστήμονες, καθηγητές.
α. Του Άγγελου Συρίγου, βλ. άρθρο Πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται στην Καθημερινή, 26-11-2017 , (κάντε κλικ, αλλά μην ξεχαστείτε και δεν επιστρέψετε), που προτείνει «να δηλώσουμε διεθνώς τα ακριβή όρια της υφαλοκρηπίδας μας στην περιοχή με κατάθεση των σχετικών συντεταγμένων στην αρμόδια υπηρεσία του ΟΗΕ».
β. Του Χρήστου Ροζάκη, βλ. άρθρο Η Μεγάλη Χίμαιρα: Οι συντεταγμένες και το Δίκαιο της Θάλασσας στην Καθημερινή, 3-12-2017 , που προτείνει να μην γίνουν τέτοιες επικίνδυνες ενέργειες αλλά να συνεχιστούν διερευνητικές επαφές που θα προετοιμάζουν το έδαφος για τις επίσημες διαπραγματεύσεις με την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου.
